Meningen

Misschien als je electrische gitaren weet te appreciëren. Mij werkte het zodanig op de zenuwen dat ik de film na een uur gewoon heb afgezet. Uiterst irritant gejengel, dat vooral veel klotedingen opwekte, ipv rust en magie.

Het begin was nog best leuk, met mooie shots, lekker aparte vormgeving en zelfs een wat steampunk achtige setting. Jammer genoeg komen de Western settings elementen snel bovendrijven (guns, huurlingen, macho baas, indianen met wat spiritueel geblaat...). De film zakt helemaal weg in flauwe humor, saaie conventies en obsceen slecht gepresenteerde filosofie. Typische film waar je ofwel voor valt, of die je totaal afstoot.

1*, voor een paar mooi geschoten scenes, al haalt dit voor een b&w van 1995 ook niet het onderste uit de kan.

Wel oké.

Qua verhaal is het allemaal aan de simpele kant. Bekend wraakgebeuren dat weinig opzienbarend is. Gelukkig is de regie van Oplev sterk genoeg en zitten er toch een paar aparte keuzes in de opzet die het allemaal net iets beter te pruimen maken.

Rapace's personage zorgt er eigenlijk voor dat deze film meer is dan een eenvoudig B-filmpje. Via haar komt er wat extra drama bij (degelijk uitgewerkt) en verzandt de film niet al te snel in z'n klassieke afwikkeling. Oplev neemt ook z'n tijd voor dit gedeelte van de film. De actie komt daarmee wat minder naar voren, maar kwalijk is dat eigenlijk niet.

Visueel ook wel iets beter dan gemiddeld, de actiescenes die er zijn worden goed in beeld gebracht en acteerwerk is naar behoren, al zal ik nooit een grote Farrell fan worden. Voor Oplev een goeie stap voorwaarts vergeleken met Män Som Hatar Kvinnor, jammer genoeg zit hij blijkbaar weer terug in eigen land.

Echt verheffend is het niet, maar toch bovengemiddeld, zeker denkend aan wat het had kunnen zijn.

3.0*

Tja ... tja.

Best een aardige film dit. Nogal vreemde sfeer, een geweldige Paddy Considine, de man zet een beangstigend personage neer, lollige jokes, kutsoundtrack die toch weet te werken (dus het kan wel ) en verder een hip filmpje.

Toch vraag ik me af of Warp zich met dit soort dingen moet bezighouden. Ik steun het label graag, heb hier niet voor niks een Warp Vision DVD rondslingeren, maar zou m'n geld liever naar wat interessantere projecten zien gaan. Cunningham film iemand ? Er zijn al zo weinig studios die aparte dingen doen, als Warp zich nu ook al gaat bezighouden met semi-interessante-films-die-eigenlijk-best-doorsnee-zijn dan hoeft het voor mij niet zo.

Aardige film, dat zeker, maar verre van een meestermerk, en al helemaal niet het verwachte resultaat als je denkt aan een Warp film. Geen Pi² dus, eerder de wortel van Trainspotting.

3.5*

Teleurstellend.

Sheil had met Mum & Dad toch een erg leuke Britse horror afgeleverd, de verwachtingen lagen dus wel wat hoger dan wat hij hier laat zien. Er zit genoeg in dit filmpje om er wat van te maken, maar op cruciale momenten gaat het eigenlijk helemaal fout.

Dead Mine mist impact en spanning. Geen idee wat het is, maar alles ziet er zo tam en zielloos uit. De moorden sowieso, maar ook scenes waar onze hoofdpersonen het legertje buiten de deur moeten houden. Visueel ziet er de film er goed uit, maar er worden foute keuzes gemaakt, waardoor spanning ontbreekt en je eerder gelaten naar al het gedoe zit te kijken.

Niet goed, want het verhaaltje is op zich al ridicuul genoeg en zonder enige inleving in de film wordt het alleen maar debieler. Het had allemaal zoveel leuker gekund, want de setting en de kunde waren er wel, alleen laat de regie hier sterk te wensen over.

Ofwel is het Sheil's type film niet, maar hij zal zich met een volgende film toch helemaal opnieuw moeten bewijzen. Hier valt hij als regisseur zwaar door de mand.

2.0*

Eindelijk weer gezien.

De eerste Dead or Alive viel stevig tegen, dit tweede deel is echt een stuk beter. Een mix van Kitano, Miike en Japanse eilanddramas. En dat in een opvallend strakke balans, al blijft er wel een zeker contrast bestaan tussen die verschillende stijlen.

Aikawa en Takeuchi dragen de film, een geweldig duo die elkaar goed versterkt. Endo is ook een geweldige toevoeging, leuke cameos voor Edison Chen en vooral Shinya Tsukamoto. Verder is het vooral het drama dat weet te overtuigen. Die mooie, rustige, soms ook wel maffe momenten op het eiland, die maken deze film.

Uiteraard ontbreekt het niet aan Miike gekkigheid, nog genoeg originele momenten die de film verder een duidelijk eigen smoel geven. Wist vooraf niet goed of de film nog steeds zou kunnen overtuigen, maar het is misschien wel één van de vroege Miikes die het best bewaard is gebleven.

En daarmee, na zoveel jaar, ook eindelijk een review van mij

4.0* en een uitgebreide review

Herzien en blijft fijn.

Al is het wel jammer om te zien dat de beeldkwaliteit echter ondermaats is, zelfs de BR versie. Eén en al artifacts, blur en jaggy randen. Je moet wel wat moeite doen om daar doorheen te kijken in tijden van 4K, maar het loont ook wel want verder ziet het er visueel best aantrekkelijk uit.

Verder een typische Miike. Grootse scenes zitten aan het begin en einde, middenstuk is wat lomer met enkele Kitano-achtige momenten. Ik stoor mij er niet zo aan, maar mensen die graag een hele film lang Crazy Miike zien zullen het wat te traag vinden.

Aikawa en Takeuchi zijn perfect in het rol, het einde is niks minder dan geniaal en Miike maakt netjes gebruik van Hong Kong om zijn toekomstbeeld een beetje vorm te geven. Niet het beste wat Miike ooit gemaakt heeft, maar zeker wel een film waar liefhebbers genoeg uit kunnen halen. Had vooraf een beetje schrik voor herziening, maar dat bleek ongegrond.

4.0* en een uitgebreide review

Stoffig.

De "rebellie" is zo duf dat de schrijver een nog duffere setting heeft moeten verzinnen om nog enig contrast te voorzien. Anno 2017 is dat nog amper te behappen. Het resultaat is dan ook pure saaiheid en degelijkheid.

Qua inleving zou het nochthans een makkelijke film moeten geweest zijn, want ook ik was vroeger gezegend met een soortgelijke leraar. Eentje die stof op zijn manier zeer interessant kon maken, hij krijgt zelfs bonuspunten omdat het om wiskunde ging en niet zo'n "creatief" lesje als poëzie.

Het groepje leerlingen is redelijk cliché, Williams is vooral zichzelf maar kan matig overtuigen als begeesterende leerkracht (deed hij later onder regie van Van Sant ook beter) en de ontwikkelingen in deze film voelen vooral erg gescript aan. Zowel het heroprichten van de club als de zelfmoord (zeg maar gerust karaktermoord) op het einde.

Het is verder ook allemaal redelijk duf in beeld gebracht, enkel de soundtrack valt op, maar qua sfeer slaat het als een tang op een varken. Mnee, moeilijk uit te zitten deze film. Dat het dan ook nog boven de twee uur gerokken moet worden is de finale doodsteek.

1.0*

Matige film weer.

Cronenberg die zoals steeds halverwege op weg is een leuke film te maken, maar dan daar ophoudt. Een regisseur wiens hele oeuvre mij wel boeit. Elke film is op zich boeiend genoeg om op zoek te gaan naar ongezien werk, maar tot nog toe weet geen enkele film mij echt te bekoren. Beetje zoals de Coen broertjes.

Ook hier weer, enkele erg mooie scenes, creepy gedoe af en toe (met die medische tools bijvoorbeeld), maar daartussen ook erg veel lelijke en banale scenes. Miike deed hetzelfde in Audition, saaiheid mengen met perversiteit, maar daar werkte de opbouw wel, en was de climax wel een echte climax. Hier suddert het soms, maar koken doet het niet.

Geen onverdienstelijke film verder, en aangenaam om een keer te zien, maar niks waar ik echt wild van wordt. Weer een 'goed maar niet goed genoeg' Cronenberg dus. 3*

Redelijk.

Maar Stutter laat het wat schieten tijdens de finale. De opbouw van de film is nog wel aardig. 't Is redelijk simpel en weinig origineel, maar toch weet Stutter best wat sfeer op te bouwen. Een sfeervolle locatie, redelijke acteurs en aardig camerawerk zorgen ervoor dat het best leuk is, ondanks dat het allemaal al 10 keer eerder gedaan is.

Wanneer de film echt wat spannender hoort te worden valt al op dat Stutter daar niet geheel in slaagt. En wanneer we dan vol aan de finale beginnen mist de film gewoon de impact die beoogd werd. 't Is allemaal een stuk lawaaierig dan het eerste uur, maar uiteindelijk valt er nog steeds amper wat te zien. En het abrupte einde doet de film ook niet veel goed, dat werkt alleen als het echt scary is.

Als filler een redelijk filmpje, er zit wel wat kwaliteit in, maar veel meer dan een vullertje is het niet. Daarvoor mist het laatste half uur impact en zakt het teveel in naar het einde.

2.5*

Meer van verwacht.

Probleem met deze film is dat Cholewa zich iets teveel als fanboy gedraagt. Een paar verwijzingen naar je jeugdfavorieten is leuk, maar de hele film erop afstemmen loopt niet zo lekker. Het is vooral de combinatie tussen horror, scifi en actie die hier niet goed werkt.

Met name de actiescenes zien er pover uit. De scifi en horror kan er nog wel mee door, maar naar het einde toe zitten er echt een paar zeer matige actiescenes in. Was wel te verwachten na het zien van de Escape From NY poster in het begin van de film, Cholewa had er beter aan gedaan zich wat meer in te houden.

Vooral omdat het budget zichtbaar beperkt is. Hij maakt er zeker in het begin wel kundig gebruik van, maar echt spannender dan de intro (mooie muziek) wordt het jammer genoeg niet. Film ziet er verder wel oké uit, al is Cholewa ook op dit gebied geen echt genie.

Laatste half uur is holder de bolder, gaat alle richtingen uit en weet niet echt meer te overtuigen. Jammer, want Cholewa kan best wel wat. Moet misschien nog wat rijpen. Dit heeft hij in ieder geval al uit z'n systeem, nu iets gerichter een film proberen maken.

2.5*

Aardige opvolger van Wan.

Al mist deze film toch wat de glans van Saw. Het kleurt voornamelijk erg binnen de lijntjes. Typisch vloekverhaaltje waarbij vooral de pop indrukwekkend is.

Begin is ook nog wel gaaf, aardige editing en leuke geluidsbewerking. Het vervalt alleen te snel in een iets te doorsnee horror filmpje. Bewandelde paden.

Had toch wat meer "Wan" willen zien. Wat meer teken van eigen identiteit. Hoop toch dat hij zich hierna een beetje herpakt, anders kan hij zich voor mij niet meer meten met andere moderne horrortalenten (ik noem een Aja).

Sfeervol, sterk begin, dwaalt wat af naar het einde toe. Kijkt gelukkig wel aardig weg allemaal, en die pop is gaaf.

3*

Boeiend.

Niet bepaald een typische Hong Kong film, daarvoor is het veel te edgy. Al doet het dan wel weer denken aan de oudere Herman Yau horrors, die een soortgelijke atypisch oeuvre wist op te bouwen. Al is Hui qua stijl dan wel wat experimenteler, daar waar een Yau toch duidelijker voor echte pulp ging.

Wat knappe shots (het lijk in de kamer vol plastic is toch iets wat bijblijft), maar vooral toch ook een hypnotiserende soundtrack, die de gehele film op sleeptouw neemt. Het verhaaltje is ietwat taai om te volgen, maar weet daarom ook wel net te boeien. Het blijft tot op het einde een beetje gissen hoe alles juist in elkaar past.

Enige jammere is dat Hui haar beperkte budget nooit geheel weet te overstijgen. Het blijft toch redelijk duidelijk dat deze film het met weinig moest rooien, een iets strakkere afwerking had hier nog een betere film van gemaakt. Maar zeker interessant, ook een film die echt wel naar meer smaakt.

3.5*

Meh.

An sich niet eens zo'n heel slechte film. Maar Theys weert zich nog redelijk. Visueel is het best kijkbaar, gaat gelukkig niet gebukt onder een hevige amateuristische look. Acteerwerk is ook best te doen en hoewel het verhaaltje verre van origineel is (en eigenlijk stap voor stap wel voorspelbaar) zit er nog best een grappig concept achter.

De film is alleen gewoon écht niet spannend. De momenten zitten er wel in, maar ze missen alle effect en weten nooit het beoogde effecten op te roepen. Als horrorfilm faalt het eigenlijk volledig, waarna na uurtje zowat alle rek uit de film uit is.

Theys weet de juiste sfeer nooit te vinden en blijft daarmee toch wat hangen in het wannabee sfeertje. Jammer want de rest was best wel oké, had een gemiddeld genre filmpje kunnen zijn.

1.5*

Leek erg op "een boek" (The Dead Zone niet gelezen). Gebeurt nogal wat maar binnen de tijdspanne niet goed uitgewerkt. De eigenlijke point wordt pas in de laatste 20 minuten geintroduceerd. Daartussen zitten een hoop serieus nutteloze scenes.

Walken was wel aardig, zoals de rest van de cast eigenlijk wel. Ziet er allemaal wat beter en professioneler uit dan de eerdere Cronenbergs, maar ook iets te gelinkt en soms gewoon wat duf.

Verhaaltje vond ik niet boeiend, zeker niet hoe het naar het einde toe loopt. Maar ja, met een goede uitwerking is dat geen bezwaar.

Zoals de meeste Cronenberg films, pure middelmaat. En da's jammer, want de man heeft vaak geweldig materiaal om mee te wekren. Waste of potential, maar verder een redelijk vermakelijk filmpje.

2.5*

Fijne survival thriller.

Geen lompe jeugd die de hoofdrollen vervullen, wel een aantal redelijk baardige bikkels. Hoewel nog steeds redelijk lomp volk zijn de hoofdpersonen met z'n drietjes zeker boeiend genoeg.

Roze (or whatever) regisseert redelijk vaag waardoor nogal belangrijke gebeurtenissen vaak in een flits voorbij zijn en je het verloop vaak uit de aftermath moet samenplakken. Dat maakt de film misschien wat complexer dan nodig al voegt het op andere momenten ook zeker wel wat toe.

Heel origineel is het verloop niet, hoewel de personages hun drijfveren dat eigenlijk wel zijn. Stelletje weirdos die soms lastig te doorgronden zijn maar toch wel geloofwaardig overkomen.

Horror is het niet, deed mij meer denken aan films als The Canyon. Ook deze is best stijlvol geregisseerd, al had er soms net iets meer pit in mogen zitten.

En bloedputten waren hot in 2009.

3.5*

Best zieke film inderdaad. Werkje dat meer aandacht verdient.

Begon mij alleen iets te amateuristisch. Camerawerk zat niet helemaal snor, de jongens mompelen iets teveel en zijn vaak nogal lastig verstaanbaar zonder subs en ook het plotje leek eerst een klein beetje duf.

Eens aangekomen bij het lijk verandert dat echter snel. Vooral de obsessie van JT is ziekelijk en smerig. Noem het een vrouwonvriendelijke film, maar het is uiteindelijk mannelijk geslacht dat compleet rot afgeschilderd wordt.

De film balanceert op een interessante rand van ziekelijkheid en morbide humor, wat een nogal rare, vage nasmaak achterlaat. Hoe verder de film vordert hoe beter de sfeer settelt en hoe sterker alles wordt. Einde had misschien ietsje beter gekund, hoewel het allerlaatste shot toch nog best OK is en voor een goede afsluiter zorgt.

Boeiende film die steeds beter en beter wordt. Ook steeds zieker eigenlijk. Een zeer ingenieuze variatie op het zombie genre die toont dat er meer in zit dan waar Romero ooit mee begon.

Begin had iets beter gemogen, einde ook een tikkeltje, maar verder dikke 3.5*. Boeiende ervaring..

Redelijk.

Je moet deze niet kijken voor het originele plot of de schrikeffecten. Zeker die laatste zijn zéér beperkt, het lijkt soms alsof McConville ze er wel in moest steken maar dat zonder veel overtuiging deed. Het is duidelijk dat hij meer op de sfeer wou spelen.

En dat doet hij best goed. Fijne locatie, mooi ingerichte kamers, sterk belicht. Een licht krakende en zoemende soundtrack en redelijk acteerwerk. Niks écht bijzonders, maar het blijft wel de hele film lang consequent sfeervol, iets wat niet zo evident is voor een horrorfilm.

Twistje op het einde stelt zeer weinig voor en het horror gebeuren zelf is ook redelijk braaf. Het is dus vooral met de juiste verwachting deze film gaan kijken. 't Is veel meer The Shining dan James Wan, maar dan wel in een typisch keurslijf van een genre filmpje.

3.0*

Doorsnee.

Op zich hebben ze visueel hun best wel gedaan, maar daar houdt het ook wel zo'n beetje op. En zelfs dan zitten er iets teveel schoonheidsfoutjes in deze film.

Haar als centraal thema in een Aziatische horror film, na bijna 20 jaar aan Aziatische geestenfilms heeft het z'n charme wel verloren. Of het moet een wat gekkere film als Exte zijn. Maar een echte horror is deze film verder ook niet, meer drama en thriller met een bovennatuurlijk tintje.

De horror is zeer matig, het acteerwerk had beter gemoeten en het verhaaltje is te saai en te generisch om te overtuigen. Het visuele redt de saaiere scenes wel, maar dat houdt de film amper de volle 90 minuten recht.

Het blijft hit & miss met de nieuwe Chinese generatie. Beetje all over the place en duidelijk zoekend nog naar een eigen identiteit, deze zweeft er een beetje tussenin maar weet het uiteindelijk niet vol te raken. Gezien de beperkte interesse in China verwacht ik niet dat er nog een tweede stem zal bijkomen.

2.5*

Betere Marvel.

Duidelijk eentje die buiten de standaard reeks valt. Hier en daar zitten dan wel een paar directe verwijzingen naar het Marvel universum, maar qua toon en stijl iets helemaal anders. En gelukkig maar, want het is toch al een tijdje erg veel van hetzelfde.

Toch is deze film niet 100% geslaagd en dat ligt jammer genoeg aan Reynolds zelf. Z'n delivery, zeker (en vreemd genoeg) wanneer hij z'n pak aan heeft is niet altijd even goed. Grappen zijn flauw en komen helemaal niet aan. En dat terwijl hij zonder pak een stuk grappiger klinkt.

De actie is oké, maar aangezien het duidelijk "harder en cooler" moest zijn is de concurrentie met Hardcore Henry te zwaar. Het is wel leuk, maar ondertussen is al gebleken dat het nog véél en véél leuker kan. CG was trouwens ook redelijk matig, allicht omdat het niet een échte blockbuster marvel is. Verhaaltje is ook 3 keer niks, daar hadden ze in een film als deze toch ook iets meer mee mogen doen.

Het leukst zijn nog de pop culture verwijzingen. De film loopt ervan over en het zijn vaak niet de meest voor de hand liggende of uitgespelde verwijzingen. Dat maakt het wel leuk, al vroeg ik me tijdens het kijken toch ook wel af hoe men hier binnen 50 jaar naar terugkijkt. Ik denk dat de helft van de dialogen dan nergens meer op slaan.

Op zich wel een leuke verfrissing van het superhelden genre, maar Reynolds is niet grappig genoeg, de film is niet kick-ass genoeg en het had wat korter gemogen gezien het magere verhaaltje.

2.5*

Iets beter dan deel 1.

Heb het gevoel dat de Reynolds ook iets beter in z'n vel zat in deze film. Men is de lastige introductie voorbij en kan nu gewoon vol gaan waarvoor Deadpool lijkt te staan (ik zeg maar lijkt want ik heb geen flauw idee hoe het bronmateriaal zich verhoudt tot deze films).

Het voordeel van een overdaad aan grappen is dat er best wat mogen missen, zolang er maar genoeg leuke overblijven. Het maakt de vele referenties ook iets minder vervelend, aangezien de film er niet zo nodig de aandacht moet op vestigen. Vele humor glijdt voorbij en is vooral leuk voor diegene die het oppikken.

Toch neemt het plotje net nog iets teveel de overhand, waardoor het af en toe toch wat trager gaat. Het einde is ook wel een beetje flauw, maar uiteraard te verwachten binnen het Marvel universum. Gaat er eigenlijk ooit één held écht dood? Misschien kunnen ze daar eens een verhaaltje rond schrijven.

Maar vele beter dan de gemiddelde Marvel film. Het blijkt dat wanneer het niet zo serieus genomen wordt ik er nog best van kan genieten, jammer genoeg zijn dat wel de randgevalletjes en niet de norm. Maar ze mogen hiervan best een derde maken, misschien Waititi daarvoor nog eens van stal halen, die zal Julian Dennison nog wel kennen.

3.0*

Leuk.

De Pusher link viel me ook op tijdens het kijken, al moet ik bekennen enkel de eerste film gezien te hebben, erg lang geleden. Maar Dealer is gelukkig wel een stukje beter. Qua stilering ligt het dichter tegen een Dobermann aan, maar dan 20 jaar recenter.

Visueel is het boeiend genoeg. Knoeften van letters op het scherm, flikkerend kleurengeweld en snel geëdit. Minder is het camerawerk, dat eerder onder de maat is. Maakt het visueel jammer genoeg wat wisselend, zolang Herbulot vol aan de gang gaat met filtertjes en edits is het allemaal leuk, maar de scenes, soms zelfs gewoon shots, daartussen zijn beduidend minder.

De soundtrack is ook wat wisselend. Een film als deze zou toch iets scherper mogen zijn als het op muziekkeuze aankomt. Zo verwacht je een écht clubnummer ipv de wat flauwe, verwaterde filmvariant. Niet dat de soundtrack echt slecht is, maar het is eigenlijk wat te braaf voor deze Dealer.

Zeker aangezien Herbulot het geweld niet echt schuwt. Zitten best een paar rake, harde scenes in. Verder speelt Bronchinson beste aardig (een type zo weggelopen uit Ex Drummer) en is het donker-grappige van het ene ongeluk in het andere plotje best vermakelijk.

Uiteindelijk best goed geamuseerd met deze film. Duurt lekker kort, oogt blits en schurkt tegen een lekker edgey randje aan. Maar het had nog nét iets meer mogen zijn. Misschien iets voor Herbulot's volgende.

3.5*

Redelijk.

Verhaal over een crimineel die op latere leeftijd z'n leven betert en zich inzet voor de gemeenschap. Heb het niet nagezocht, maar ongetwijfeld op waargebeurde feiten gebaseerd. Zo voelde de film toch aan.

Het geeft Lawrence Ah Mon een goed excuus om wat door de tijd heen te springen, waar hij ook gulzig gebruik van maakt. Jammer voelen zijn de jaren '60, '70 en '80 sequenties een beetje fake aan. Vooral de digitale wederopbouw van Kowloon viel wat tegen. Het blijft erg jammer dat er niet meer films in dat mythisch stukje stad gedraaid zijn.

Met Ching Wan Lau en Louis Koo wel twee gasten die weten waar ze mee bezig zijn, de film ziet er verder ook netjes uit en het duurt gelukkig niet al te lang, maar echt sprankelen deed het nergens. Het is een aardig tussendoortje, dat niet verveelt en best amuseert, maar zich niet echt kan onderscheiden.

3.0*

Aardig drama.

Ietwat voorspelbaar, of eigenlijk net iets te uitleggerig soms? Je voelt vaak redelijk snel aan wat er gaande is zonder dat er echt op gefocused wordt. Da's mooi, maar iets later moet het vaak letterlijk nog een keertje aangebracht worden. Telkens nét iets erover.

Verder maar een klein hekel puntje, want het drama werkt zeker en de film voelt nergens fake of sentimenteel aan. 't Is een klein, lief en schattig filmpje.

Wel jammer is dat het nergens echt meer is. Vond het een filmische draak, erg duf en passieloos vormgegeven. Kleine opleving met het nummertje van Arvo Part (komt geloof ik ook in Gerry voor), verder zowel muzikaal als visueel een nogal doodse film.

Zonde, want er had zeker veel meer in gezeten. Nu werkt de film vooral als mooi drama, zeker de laatste vijf minuten, maar ik had graag toch wat meer gehad,

3.0*

Redelijk doorsnee.

De klassieke rassenkwesties worden er snel en vlot doorgesleurd, al zorgt de setting en de omgeving er wel voor dat het een typisch Amerikaans probleem lijkt. Frat houses, dure universiteiten en dat soort ongein zorgen ervoor dat het voelt alsof je naar een ander z'n probleem aan het kijken bent.

Simien doet wel z'n best om wat nuance in z'n film te leggen. Al zal het ook wel wat afhangen met welke blik je naar deze film kijkt, maar er zijn genoeg punten waarop de rassenkwestie verder uitgediept wordt dan enkel good vs bad. Een beetje jammer alleen dat Simien er niet in slaagt om een aantal sympathieke personages aan de problematiek te koppelen, waardoor het na verloop van tijd lijkt alsof iedereen gewoon een eikel is.

Toch is het uiteindelijk niet zozeer het rassenprobleem dat mij bij zal blijven. De kern zat voor mij ergens anders, met name dan de climax na het ontsporen van het feestje. Lionel bewijst z'n durf door Kent vol op de mond te kussen (arghh, homos enzo) voor een héél frathouse publiek. Het voelt als een overwinning aan, een moment van glorie waarop Lionel z'n gram haalt. Ironisch genoeg wordt zo'n gedrag (het bewust kussen van anderen die onwillig zijn) in Amerikaanse rape statistieken meegeteld. Switch je even van actiegroep, dan zie je hier eigenlijk de verheerlijking van ongewenste intimiteiten, iets wat in de man/vrouw problematiek dan weer de vrouw al eeuwenlang onderdrukt.

Om maar te zeggen dat iedereen vooral met z'n eigen problemen bezig is, en hoe meer gefocused op één probleem, hoe extremer de reacties en argumentatie. Ik blijf erbij dat de échte problemen rond racisme absoluut aangepakt moeten worden, maar dat er veel naast de kwestie geluld en gezeverd wordt omdat individuen zich "niet zo fijn voelen" bij bepaalde uitlatingen van anderen. Iets waar ook deze film zich aan bezondigt.

Verder visueel niet zo heel bijzonder, acteerwerk was wel naar behoren. Vooral Williams en Thompson wisten goed hun rol in te vullen, Simien zit als regisseur dicht bij een interessante film, maar laat het qua regie wat afweten en is inhoudelijk nog iets te wazig.

2.5*

Oef.

Ergens ligt er een fijne grens tussen het tonen van gezonde empathie en het te makkelijk meegaan in onzinnig gezemel van mensen die te emotioneel bij een bepaalde gebeurtenis betrokken zijn. Rond die grens ligt een wijds grijs gebied, maar daar behoort deze docu niet toe. Ex-MM-coryfee Reinbo overdrijft het allicht wat, maar zijn punt is niet eens zo gek.

Kijk, het eerste uur kan je nog wel verantwoorden. Kuenne wil een afscheidsdocument maken voor Zachary, wiens vader is vermoord nog voor z'n geboorte. En dat op de volbloed Amerikaanse manier. Het negatieve wordt stilgezwegen, het positieve wordt dik in de bloemetjes gezet. De nadruk op Shirley (en vooral de filmische representatie van haar persoontje) gaat er dik over, maar het zou ook kunnen dat die fragmenten naderhand zijn toegevoegd. Als Kuenne zo'n filmpje wil maken kan ik dat best begrijpen.

Maar na de gebeurtenissen rond het uur verandert de zaak natuurlijk. Het wordt plots een verhaal dat een wijdser publiek kan/moet aanspreken en dus wordt het een soort van publieke docu. Maar het overgeromantiseerde eerste deel laat Kuenne gewoon steken, de demonisering van Shirley wordt alleen maar aangedikt én de moraal die uit de docu naar voren komt wordt aangebracht door een gebroken opatje. Alle respect voor die man z'n verdriet, het is ook een tragisch verhaal, maar behandel wat zo'n man zegt aub met enige scepsis? Ik schrik er altijd van hoe makkelijk dit bij sommigen geslikt wordt.

Sommigen zien dit als een puur persoonlijk document, maar dan kan je het (ongetwijfeld goedbedoelde) gebral van opa niet in de docu laten. Want binnen een paar jaar krijg je een verhaal (met bijbehorende docu uiteraard) waarin iemands leven verwoest wordt omdat hij/zij onterecht beschuldigd werd van moord en NIET op borg vrijkwam. En dan kunnen we weer klagen over het systeem op basis van die docu.

Enerzijds krijg je veel gebabbel van familie en vrienden die alleen maar bezig zijn met bewierroking. Sowieso iets waar ik niet veel mee kan. Ik ken de personen in de film niet en hoewel tragisch is hun verhaal ook niet zó uitzonderlijk. Het verhaal zelf verdient zeker de nodige aandacht, maar je kan er nooit een docu van 90 minuten mee vullen en is eerder geschikt voor een TV doc van 45 minuten ofzo. De berichtgeving van de zaak is belachelijk ééndimensioneel en het er is geen seconde tijd voor de andere kant van het verhaal. Ook de ridderlijke inzet van oma en opa naderhand voelt misplaatst en onnodig aan. De montage, muziekjes en effectjes die dit alles in de verf moeten zetten maken het alleen maar ongezonder.

Nare nasmaak bij het kijken van deze docu, die jammer genoeg niet uit de tragiek van het vertelde verhaal voortkwam.

1.0*

Humphries heeft het niet.

Een film als deze schrijft zichzelf bijna. Het is daarom al te triest dat het beetje wat daartussen zit nog van een compleet erbarmelijk niveau is. Zo'n eerste scene (in de auto uiteraard, op weg naar het huisje, waarin alle personages even rustig voorgesteld kunnen worden) is gewoon standaardwerk 101.

De twists, de setting, de personages ... deze film weet met niks nieuws op de proppen te maken, maar verzaakt het ook vooral om met die clichés helemaal niks leuks te doen. Enkel Bo is wel aardig, maar zijn personages is vééls te opzichtig.

VIsueel lelijk, de soundtrack is werkelijk belachelijk (bevriend bandje dat de muziek verzorgt ofzo?) en de horror is beneden alle pijl. Soort Friday the 13th onzin waar er niks te zien is en de suggestie zo amateuristisch is dat het pijn doet.

Eigenlijk kan je maar beter niet teveel woorden verspillen aan onzin als dit. Een lamme poging om een horrorfilm te maken. Talent is er niet in deze film, geld ook niet, het enige wat je kan zeggen is dat het 90 minuten duurt en aanvoelt als een collage van slecht uitgevoerde clichés zonder verdere eigen inbreng.

0.5*

Cheesy B film, maar wel lekker charmant. Zoals gezegd eerder een ode dan een rip-off.

Bitterweinig te vertellen over deze film, behalve dan dat de ster van deze film niet van vlees en bloed is, maar The Death Machine zelf. Verder nog een leuke psycho, maar niks om over naar huis te schrijven.

Leuke camp, cheesy effects, en een kick-ass monster. Wat meer geld en een betere cameraman hadden hier ongetwijfeld een echte cultfilm van kunnen maken, maar toch 3* voor een leuke film.

PS: kan iemand trouwens confirmeren dat Chris Cunningham aan deze film heeft meegeholpen (monster design dan) ?

Njah.

Aan de anime ben ik ooit begonnen. Als ik anderhalve ep ver ben geraakt zal het veel geweest zijn, het is niet het type serie waar ik naar kan zitten kijken. Duurt volgens mij ook 50+ afleveringen, dan haak ik al helemaal af. Daarnaast ook nog twee live action verfilmingen gezien, maar die stelden ook bitter weinig voor. Het is ook niet zo eenvoudig om dit soort uitgesmeerde nonsense in één film te condenseren.

Wingard's poging is eigenlijk nog de beste die ik gezien heb, maar ook hij ontsnapt niet aan de onzin waarmee hij zichzelf opzadelt. Om die 10 minuten is er een nieuwe, grote reveal. Het voelt als er hele story arcs in montages van 5 minuten gepropt worden (de rise van Kira bijvoorbeeld) en bij elke reveal wordt het verhaaltje wat ridiculer.

Zo is L nog wel een leuk personage, maar moet hij echt uit één of andere geheime basis komen waar ze weesjes getraind hebben tot meesterdetectives? Voegt dat echt wat toe, behalve een aardige setting om 5 minuten film te draaien die verder ook niet zo heel erg veel met de rest te maken heeft? Mnee, dat soort onzin had men gewoon integraal mogen strippen wat mij betreft, zeker als je maar 100 minuten film hebt.

Japanse teen angst verplaatst naar America is ook niet geweldig boeiend. Light, vriendinnetje en papa zijn redelijk vervelende personages, het drama rondom hen stelt ook bitterweinig voor. Gelukkig brengt L wel wat leven in de brouwerij, al is er dan natuurlijk weer een kamp dat zich genoodzaakt voelt om over blackwashing te gaan zeuren.

Wingard gaat ook uit de bocht wanneer hij noodgenomen wat 80s troep in deze film wil etalleren, komt compleet uit het niets, voelt ook volledig ongepast, maar ach, het is hip in zijn niche. Mij verder best als hij zich daarmee wil bezighouden, maar toch liever niet in een Death Note verfilming.

't Is dat er wat tempo inzit, dat er toch één cool personage wat screentime krijgt (want Dafoe laat het ook jammer genoeg afweten) en dat afzonderlijke scenes nog wel eens cool kunnen zijn. Maar als geheel is het één groot rommeltje. 't Is beter dan de Japanse pogingen, maar die waren dan ook van een niveautje goedkoop dat dat amper als compliment geldt.

2.5*

Anti Bush film. Film tegen het Amerikaans rechtssysteem ... anti-geweld, anti-geweldadige betogingen ... anti vanalles en nogwat. Dit is echt geen film die zich optrekt tegen één partij.

Indrukwekkend relaas. Een hoop gemekker over het uitgangspunt, maar draai het of keer het zoveel je wil, het schept een uiterst luguber, naar en merkwaardig sfeertje.

Meer dan een film die tegen wat is, is het een vaak uiterst realistisch relaas van politieke ontwikkelingen en de invloed van een voorval op politiek, groeperingen en individuën. De geïnterviewden zijn nauwkeurig clichématig, in dat opzicht enorm geloofwaardig ook. Typische uitvluchting, bewierrokingen, theoriën ...

Wie de sprong kan nemen om sommige zaken voor waar aan te nemen (de man die door de beveiliging glipt is redelijk dubieus) krijgt een gevaarlijk realistische docu te zien. Eentje die mij veel realistischer overkwam dan menig ander zogenaamd documentaire (Moore iemand ?).

Erg, érg sterk geacteerd. Erg kundig in beeld gebracht, opzet doet een beetje denken aan The Wild Blue Yonder die ik laatst zag, waar ook bestaande beelden uit hun context gerukt werden, maar hier toch met een veel benauwder, drukkender resultaat.

Vond dit indrukwekkend. Is veel minder plat dan wat het origineel concept doet vermoeden, maar is een fake docu met een boel gegeneraliseerde waarheden en een realistisch overkomend relaas van een mogelijke "ramp".

Zeker 4*, klopt inderdaad dat hij net voor het einde (rond de 70e minuut) even inzakt, maar verder knap. Meer dan ik er van verwacht had.

Mwah.

Toch wel een tegenvaller, al komt dat vooral omdat Scheinert's eerste film een geweldige verrassing was. Dat was wel in combinatie met Kwan, geen idee of daar dan het probleem ligt, of dat Scheinert misschien gewoon iets anders wou proberen met z'n tweede film, maar het voelt in ieder geval een stuk minder memorabel.

Slecht is het gelukkig niet. Duurt wel eventjes alvorens de film op gang komt en de zwarte humor z'n draai vindt, maar na een kwart film is het best lollig. Acteerwerk is ook best goed verder en het gezapige tempo hoort bij de setting, alleen is het over het algemeen toch net wat te braaf voor dit soort film. De centrale onthulling is niet zo weird als gehoopt en het gebrek aan een echt hoogtepunt doet deze film ook geen goed.

Het is daarmee eigenlijk een wat typische A24 film geworden. Wat mij betreft een label voor jongeren die te snel oud zijn geworden. Het wil allemaal wel wat anders en gedurfd zijn, maar uiteindelijk is het toch vaak erg mellow en netjes, zonder al te veel ruwe randjes. Zelden echt slechte films, zelden echt goeie films.

Leuk tussendoortje, maar meer is het niet. En na Scheinert's eerste film is dat eigenlijk niet genoeg.

3.0*