Dead Slowly (2009)

Draaide op Pusan en is nu -of misschien al een tijdje- uit op DVD (R3). Is al weer van even terug. Hui werkt aan een nieuwe film.

Bij Boudisque in Utrecht stond de DVD op in de winkel. Zag er heel vervreemdend uit. Heeft wel iets van Sion Sono - van wat ik zag tenminste: vreemd, verlaten, hysterisch - met de bekende Aziatische gratie gemaakt. De synopsis hier lijkt slechts een kapstokje voor iets dat zich niet in enkele regels laat samenvatten.

Ben wel benieuwd en hoop dat de 'lokale (ver)kenners' hier misschien meer over weten? Of moet ik zelf als proefkonijn gaan dienen?

Rita Hui schijnt vooral een maakster te zijn van experimentele shorts. En dit is haar eerste lange film. Het verhaal over een heleboel behoorlijk dysfuctionele mensen die betrokken zijn bij een keten van misbruik, misdaad en verraad, is inderdaad een kapstok. En ik vond dat kortfilmverleden goed te zien. Het verhaal dient heel duidelijk om de veelal uitbundige visuele ideeën van Hui aan elkaar te knopen. Dat is voor mij een beetje de zwakte van de film. Van het verhaaltje kwam ik wat moeilijk los. Losse scenes voelen in deze film sterker aan dan het geheel.

3.0*

Handig om te lezen dat Hui van een achtergrond in experimentele, korte films afkomt, want het straalt er vanaf. Ik ben het met starbright boy eens dat het vooral een film is die op losse momenten overtuigd. Als geheel vond ik het zelfs vrij waardeloos. Het eerste kwartier of zo was ik vrij gehypnotiseerd. De openingscredits mochten er zijn, het eerste shot dat daarop volgt is de mooiste in de film en zo blijft het wel eventjes fascineren, ergens tot en met aan het moment dat die vrouw doodligt tussen die opgeblazen, plastic zakken.

Daarna was de koek ineens op. De experimentele stijl is uniek, maar nogal eentonig. Het geheel wordt wel heel erg wachten op een speciaal shot en daartussen is het te weinig boeiend. Rita Hui is wellicht een regisseur die echt binnen de korte film moet blijven werken. Het verhaal dat ze hier als kapstok gebruikt en de personages die daarin de rollen mogen vervullen zijn allemaal vreselijk en boven alles levenloos. Het is nu een relatief korte film, maar dan van het type dat eindeloos door lijkt te gaan.

2*

Als experimentele, visuele film zit dit wel snor. Volop mooie ideeën, prachtige shots en kleurwisselingen. Helaas is het narratieve gedeelte te veel op de voorgrond aanwezig, maar begrijpelijker wordt het er niet van. Beelden zeggen meer dan woorden, juist ook omdat ze veelvuldig herhaald werden, zodat je je eigen verhaal er van kunt maken.

Maar goed, de film verliest mij compleet als er opeens een stijve penis in beeld komt en er een absurde (in de negatieve zin van het woord) dialoog 'on screen' plaatsvindt tussen een konijn en een panda. Vraagtekens in extremo!!!!

Oh verrek! Ook hier moest ik nog op stemmen. Had deze in Augustus gezien met Mister White die hem via de pakketservice heeft gekregen. Een film waar ik nooit over heb gehoord, die slechts in Zuid-Oost Azie te verkrijgen is en nergens anders, en bovenal, erg bevreemdend is.

Waarom deze film maar in een kleine groep bekend is is al overduidelijk. Het is slechts een experimentele film die subtieletjes speelt met een moordverhaal, doordrenkt met erg fraai gespeel met kleur en shots en creativiteit, die blijkbaar ook veel belangrijker gevonden moesten worden dan het verhaal zelf. De film word echter ook steeds vreemder, tegen het einde mogen we een soort trip vertoeven in een bebloede kamer, met een heel scherpklinkend trommelspelletje erdoorheen, dan nog een hele lange serie aan shots van een skatebaan of lege zwembad, met wat mindfucks erin, en met klap op de vuurpijl: een Villa Achterwerk achtig einde met 2 mannen verkleed als een konijn en een panda. Jaa, logisch dat deze niet bekend is onder het grote publiek.

Heel apart filmpje, die nog wel wil werken voor weirde associerende mensen.

3,5*

Boeiend.

Niet bepaald een typische Hong Kong film, daarvoor is het veel te edgy. Al doet het dan wel weer denken aan de oudere Herman Yau horrors, die een soortgelijke atypisch oeuvre wist op te bouwen. Al is Hui qua stijl dan wel wat experimenteler, daar waar een Yau toch duidelijker voor echte pulp ging.

Wat knappe shots (het lijk in de kamer vol plastic is toch iets wat bijblijft), maar vooral toch ook een hypnotiserende soundtrack, die de gehele film op sleeptouw neemt. Het verhaaltje is ietwat taai om te volgen, maar weet daarom ook wel net te boeien. Het blijft tot op het einde een beetje gissen hoe alles juist in elkaar past.

Enige jammere is dat Hui haar beperkte budget nooit geheel weet te overstijgen. Het blijft toch redelijk duidelijk dat deze film het met weinig moest rooien, een iets strakkere afwerking had hier nog een betere film van gemaakt. Maar zeker interessant, ook een film die echt wel naar meer smaakt.

3.5*