Meningen

Helemaal eens met Zandkuiken, deze film bevat 0,0 originaliteit, maar moet het wel van een leuke, frisse uitstraling hebben. Dit krijg je vooral te zien door een aantal prachtige landschapsplaatjes van Ierland.

De chemie tussen Adams en Goode is wel redelijk aanwezig, maar om het echt spectaculair te noemen, nee!

Gewoon prima om is een keertje te kijken en daarna weer snel vergeten. Zodat je hem bij een eventueel filmavondje met een meisje weer vrolijk kan oppakken.

2,5*

p.s. Die Adams en Scott leken net op Kidman & Cruise. Soms wel een enge gelijkenis

Ik vind dit echt een heerlijke pure film. Weinig opsmuk en gewoon alles laten zien zoals het is. Geen melodramatische muziekjes of een plot dat een veilige kant opgeduwd wordt.

Ben Foster is wel oké, maar ik vind zijn personage zelf eigenlijk minder interessant worden richting het einde. Dat komt vooral door Thomasin Mckenzie, die deze minimalistische film met gemak weet te dragen en je eigenlijk doet vergeten dat er niet eens zo heel veel is gebeurd op het moment dat de aftiteling begint te rollen.

3,5*

Veel kortzichtige reacties hier. Maar dat terzijde. Leave the World Behind is toch wel een vreemde slowburner die het grote gedeelte van het popcorn Netflix publieke waarschijnlijk niet zal bekoren. Wees hier dus voor gewaarschuwd voordat je de film ingaat en je denkt dat je met met een actie- of een home invasion film te maken hebt

De toon laat zich zelf ook moeilijk raden met de muziekkeuzes vooral aan het begin van de film. Maar vanaf het olietanker moment richt de film zich volledig op de mysterieuze sfeer. De vele vreemde gebeurtenissen hielden mij vanaf het begin in mijn greep en het prikkeltlde mijn nieuwsgierigheid enorm. Je krijgt antwoorden op de vragen die gedurende de film steeds vaker rijzen, maar het wordt niet panklaar geserveerd..
Het helpt ook dat er een topcast aanwezig is die elke scène geloofwaardig over laat komen. En het inventieve camerawerk geeft ook exact dat onheilspellende en verwarrende gevoel die de personages beleven. De film eindigt ook op een mooie symbolische manier waar je toch een beetje hoop in bange dagen krijgt.

Wat ik niet helemaal volg is dat de verklaring heel simpel is, maar dat de dieren zich wel gedragen alsof een Bijbelse ramp zich voktrekt. Het wordt zijdelings even benoemd en uitgelegd. Maar echte logica zit er niet in. Maar ik kan er uiteindelijk wel mee leven.

Het einde is wat abrubt, maar vooral omdat het naar meer smaakt. En dat krijgen we als kijker niet. Ik had zo nog 6 uur kunnen kijken naar hoe dit verder zou gaan met de twee gezinnen. Uiteindelijk is dat misschien het moeilijkste bij een film als dit maken. Hoe brei je er een eind aan? Ondanks dat het einde echt leuk is met de Friends intro voelt het onaf
Ik zie het maar als een compliment in plaats van dat ik er met een negatieve insteek naar kijk. Het gebeurt niet vaak dat ik een nieuwe film thuis kijk en me met volledige focus laat kijken zonder dat ik mijn aandacht verlies.

Mooi, goed geacteerde film waarbij ik zeker kan zien waarom de film de Oscar heeft gewonnen, maar het net niet helemaal overtuigend overkomt bij mij dankzij het einde.

Wat zeker goed is zijn de personages en het tijdsbeeld dat neergezet wordt. Zeer overtuigend en de film zuigt je enigszins mee het verhaal in. De emoties zijn prachtig en het grauwe Oost-Duitse gevoel sluipt ook bij jezelf naar binnen. De climax is echt briljant en als hier de film was geëindigd had Das Leben der Anderen een hogere waardering gekregen.
Maar om de 1 of andere reden maakt de film nog een keer of 3 een sprong in de toekomst. Alsof er verplicht voor de Oscar inzending nog een sentimenteel einde aan gebreid hoort te worden.

Wat dat betreft kon de film beter eindigen bij het moment dat Sieland zelfmoord had gepleegd of die scene erna dat Grubits bij Wiesler uit de auto stapt. Nu komt er nog een onnodige scene van 4,5 jaar later, gevolgd door 1 van 2 jaar later en nog een keer 1 van 2 jaar later achteraan. Iets teveel van het goede helaas.

Een solide 3,5*

Ach, dit is best een lollige film om samen met je vriendin te kijken. De stereotypes worden zo ernstig overdreven neergezet en alles komt ook erg clichématig over, maar het is allemaal zo vrolijk dat je hier doorheen kunt prikken. Overigens stralen Witherspoon en de rest van de cast ook uit dat ze lol hebben gemaakt bij het maken van deze film. Dan maakt het verder extreem voorspelbare verhaal ook niet uit.

Het helpt verder ook dat hier een tikkeltje sentiment bij komt kijken!

3,0*

Ondanks de prachtige beelden en het professionele uiterlijk van de film heeft Scott te weinig aandacht besteed aan het plot. De dialogen zijn vaak tenenkrommend en de acteurs praten soms extra langzaam om verstaanbaar over te komen.

Wel geinig om Cruise in zo'n jonge rol te zien, maar iets memorabels zet hij helaas niet neer.

Hier had veel meer ingezeten.

2*

Nou ja, de visuele stijl van 300 of Watchmen hiermee vergelijken is natuurlijk onzin. Toegegeven, ik vind het ook mooi. Maar misschien vinden anderen die visuele stijl in die films misschien wel crap? Daar is het vooral een persoonlijke voorkeur bij die 2 films. Die visuele stijlen staat wat mij betreft ook niet synoniem voor kwaliteit.

Bij Legend of the Guardians lijkt het me vooral wel duidelijk dat het hier om de meest levensechte animatiefilm ooit gaat. Want god o god, wat ziet het er prachtig uit. De volle 90 minuten lang mag je je verbazen over het ene na de andere visuele hoogstandje dat Snyder uit de grafische machines tovert.

Nooit geweten dat uilen zo mooi kunnen vechten, al overdrijft Snyder soms wel iets teveel met de slowmotions. Maar alles opzich ziet er om te smullen uit, de details van de uilen, de wind die de veren strijkt, de duizenden individuele haartjes, de prachtige weerselementen, de fenomenale natuurpracht waar alles zich afspeelt. Kosten noch moeite zijn bespaard om je visueel te laten overdonderen.

Dat uiteindelijk het verhaal helemaal niets voorstelt en dat alles soms te gehaast gaat is iets waar ik makkelijk doorheen prik bij een film als dit. Jammer dat Snyder hier rekening heeft gehouden met de kids, wat mij betreft had er wel een half uur meer aan diepgang in gemogen. Maar het mag natuurlijk niet al te lang duren allemaal, dus elke scene heeft een bepaalde nut en er zit geen shot teveel in.

Overigens vond ik de 3D wel een flinke verbetering t.o.v. vele andere films die ik heb gezien in de bios dit jaar. Juist in dit soort films waar je geniet van het natuurgeweld kan ik genieten van extra diepte in de beelden.

Prima vermaak en fenomenale animaties, maar als je iets met diepgang zoekt ben je toch echt aan het verkeerde adres.

3,5*

Redelijke film die toch goede momenten afwisselt met minderen.

Het verhaal is op zich simpel en niet lastig te volgen, waar ik de grootste problemen mee had waren de liefdesaffaires in de films, nergens spatten de vonken er van af en vond het zelfs ongeloofwaardig in alle gevallen. Ondanks dat dit een belangrijk deel van de film is komt dit niet goed uit de verf. De relaties hebben ook weinig diepgang en je komt eigenlijk ook niet te weten wat iedereen leuk vind aan elkaar. Heel oppervlakkig.

Het verhaal opzich is leuk, gebeuren soms wat onverwachtse dingen(had toch niet verwacht dat Susannah en Isabelle zouden sterven) en is simpel weg te kijken.
Waar ik wel moeite mee had was het vele springen in de tijd, net als je binding kreeg met de personages sprong de film weer een end vooruit waardoor je toch minder sympathie voor Alfred en Tristan(ene keer is hij sympathiek en de andere keer komt hij lomp en egoïstisch over) kan opbrengen dan dat de filmmakers in gedachten hebben.

Het einde is verder wel mooi en laat je met een tevreden gevoel achter.

De beelden die je ziet in deze film zijn werkelijkwaar prachtig, ik kan echt genieten van dit soort filmpjes die zich grotendeels buiten het stadsleven afspelen.
De muziek is ook bijpassend voor de film, alleen soms was het wel te nadrukkelijk aanwezig en wilde te graag het sentiment te aanduiden.

Al met al had ik de film ondanks de score toch beter verwacht, ondanks dat het ruim 2 uur duurde vond ik toch dat de film te snel alle gebeurtenissen weergaf waardoor je minder binding krijgt met de personages dan jou zou willen. De mooie setting en de goede cast vergoeden een boel en zorgen er wel voor dat je deze lange film met gemak uit kan zitte.

3*

You wanted to live like a man

No you're gonna die like a man

Legion is vooral een film dat barst van de potentie en er soms wat van uithaalt.

Vooral het eerste half uur is nog wel te doen, er heerst een lekker mysterieus sfeertje en de actie is gewoon vet. Het moment met het omaatje zorgt voor veel vermaak en de eerste golf van vijanden zorgt ook nog voor enige spanning. Ook de sfeer is hier aardig neergezet.

Waar de film toch vooral de fout in gaan zijn de rustige momenten, bijna elk dialoog tussen de personages bevatten gepredikte zinnen over hoop, liefde, goed, kwaad, god, vertrouwen etc. etc. Mijn openingszin zegt genoeg lijkt me.

Dit werkt behoorlijk op de zenuwen en richting het einde blijft er eigenlijk vrij weinig meer over vanhet sfeervolle concept. Er zit totaal geen mysterieusheid in en je krijgt het standaard riddeltje over het goed, kwaad, vergiffenis en genade voorgeschoteld in de laatste 5 minuten.

2*

Net zoals de Lego Movie weet ook de Batman variant vooral in het begin te overdonderen en is de droge humor en de gigantische zelfspot bij vlagen hilarisch. De visuele stijl spreekt me enorm aan en weet daarin ook te imponeren. Probleem alleen is dat de humor niet de gehele film werkt en je halverwege toch steeds meer moeite krijgt om de aandacht erbij te houden. Ik vind het plot van de film uiteindelijk niet leuk genoeg om er de volledige speelduur van te genieten en ondanks alle pracht en praal en af en toe leuke grappen richting het einde, had ik er toch stiekem iets meer van gehoopt. De makers geven ook toe in de blu-ray extra's dat ze amper met een plot hebben gewerkt, dat werkt uiteindelijk tegen ze.

3,0*

De film begint erg komisch en de eerste 3 kwartier was ik puur aan het genieten. Everything was awesome!

Het verhaal heeft genoeg om het lijf om te boeien en is voor zowel jongeren en ouderen vermakelijk. De tweede helft van de film komt de klad er een beetje in. Niet omdat het verhaal zwak is, maar ik vond de luchtigheid die de eerste helft van de film had een beetje teveel naar de achtergrond geduwd werd.

3,0*

Jammer jammer, een gemiste kans.

Films als dit moet je niet serieus nemen, dat deed ik gelukkig ook niet.

Vanaf minuut 1 is Lesbian Vampire Killers grappig en scherp.

De 1e drie kwartier is grappig en origineel uitgewerkt, die Duitse rondborstige dames zijn een hele leuke toevoeging aan de film.

Vooral die ene dame die de hele tijd "Ja" zegt is hilarisch.

De acteurs doen het allemaal redelijk, nergens wordt het gemiddelde overstegen, maar slecht kan ik het ook niet noemen. Die dikke jongen is ook heerlijk droog en realistisch, dat kan ik wel waarderen dat ie niet mee wilt doen met alle clichés die altijd voorkomen in horrofilms.

De sfeer is ook lekker creepy, grauw en donker.

Wat mij het meest tegenviel was de 2e helft van de film. De humor verdwijnt dan plots(enkele grappen daargelaten) en wordt de film eigenlijk redelijk vervelend om te volgen. Kon mijn aandacht er niet meer bij houden.

Echt jammer, ze weten de lijn van de 1e helft niet vast te houden, wat verandert in een chaotisch en druk 2e gedeelte.

2*

Netflix begint nu met het droppen van de kerstfilms. Qua originaliteit hoef je bij dit soort voorspelbare meuk niet veel te verwachten. Er worden een aantal verhaaltjes gevolgd over een groep tieners in een klein dorpje dat te maken krijgt met een sneeuwstorm. Elk personage/koppeltje/groepje dat gevolgd wordt heeft zo z'n eigen dingetje en alles en iedereen komt aan het einde allemaal netjes op hun pootjes terecht. Het nadeel van dit perspectief is dat niet elk verhaaltje even leuk is en sommigen soms wel te lang uit beeld blijven. Op een gegeven moment kijk je zo 20-30 minuten niet meer naar Kiernan Shipka's verhaallijn. Terwijl ik dat juist het leukste verhaaltje vond.

Dat de film goed uit te zitten valt komt door het blik met opkomende, talentvolle acteurs die is open getrokken. Er spelen veel bekende koppen mee die je in de bioscoop langs hebt zien komen in grote films en er lopen een aantal sterren uit Netflix series in deze film rond. Iedereen doet hun werk met veel plezier en doordat de film doorspekt is met talent valt deze kerstfilm met een mweh oké plot reuze mee.

Mocht je dit wel een ontzettende rukfilm vinden, wat had je anders verwacht van een feelgood kerstfilm?

3,0*

Letters to Juliet is zo'n typische romcom die relatief hoog scoort ten opzichte van genregenoten uit bijvoorbeeld de jaren 90.

Dit is wel ten onrechte, want het is een behoorlijk oppervlakkige film geworden. De film duurt 105 minuten, maar het voelt aan alsof je er 40 minuten naar kijkt. Je kan dit als positief opvatten omdat het niet heeft verveelt. Dat klopt inderdaad. Maar toch zie ik het eerder negatief. De diepgang in de personages ontbreekt compleet, de zoektocht bevat 0,0 (romantische) spanning en de desbetreffende climax die bij de hele zoektocht hoort is ook totaal niet aanwezig. Het kon me op het eind dus ook totaal niet boeien dat Claire haar geliefde terug vond, juist omdat die hele zoektocht niet leuk werd gebracht.

Het is verder allemaal te mierzoet en zonder schwung uitgewerkt. Dit breekt de film dan ook op. De romantische momenten voelen zelf verder ook veel te geforceerd aan en Seyfried's lovestory haalt ook niet het gemiddelde niveau van een leuke romcom.

Nee, het is puur en alleen het luchtige Italiaanse sfeertje dat de film redt. Het hele plot is verder namelijk oninteressant en oppervlakkig.

2,0*

Af en toe een erg ongemakkelijke zit vanwege het thema, dat her en der ook de grenzen opzoekt. Het verhaal is interessant, maar uiteindelijk weet ook deze Almodovar mij niet echt te overtuigen, daarvoor is het verhaal gewoon te warrig af en toe.

2,5*

De film begint aardig en de talentvolle Olsen weet je samen met de ietwat vreemde Radnor mee te slepen in hun romantische verhaal. Gaandeweg de film dwaalt het verhaal wat af en belandt het op zijsporen die de film minder interessant maken en daar ook niet meer van terug weten te komen. Daardoor begrijp je op een gegeven moment niets meer van Radnor zijn personage en dat kan uiteindelijk nooit de bedoeling zijn.

2,5*

Leuk tussendoortje voor als je je verveelt.

Je moet het verhaal niet al te serieus nemen, het plot is ook niet super, hetzelfde kan gezegd worden van de special effects( al was het niet storend in mijn ogen, omdat er weinig special effects inzitten).

Noah speelt de rol van de rol vd Librarian wel redelijk goed, komt goed over als de nerd die zich steeds verder ontwikkelt tot een volwaardige "Librarian" whehe

Dus verwacht hier niet al te veel van(kijkje op MM nemen helpt dus) en je zal je wel redelijk goed vermaken met dit tussendoortje.

Op naar deel 2!

2,5*

Je krijgt meer van hetzelfde voorgeschoteld in dit deel van The Librarian.

Het is net zoals deel 1 redelijk grappig en vermakelijk. Alleen je merkt gewoon weer dat het budget niet echt hoog is, dat zie je in sommige decors en special effects.

Best jammer, want ik krijg wel het goede gevoel bij een film als dit.

Net geen voldoende

2,5*

Naar mijn mening het beste deel uit de triologie tot nu toe.

Ze hebben een slimme zet gezet bij deze film, de locaties zijn lekker simpel en duidelijk.
Dit heeft tot gevolg dat je weinig computeranimatie in de film ziet, wat de film toch wel ten goede komt. Daardoor straalt het iets minder goedkoop uit.
Al neemt het wel bepaalde vrolijkheid van een avonturenfilm weg.

Wat niet wegneemt dat het alsnog een behoorlijk simpel plotje(Blade achtig) wat soms ongeloofwaardig is met een 30 days of night achtig eindeNoah Wyle is verder wel charmant en grappig, goed gecast en de rest acteert allemaal een beetje onder de maat.
Hier en daar toch weer de nodige cliché's en dergelijke.

Toch blijft het allemaal lekkr luchtig, vermakelijk en kijkt een film als dit zeer lekker weg op een verveelde middag.
Daarbij komt ook dat je minder computeranimaties ziet i.t.t. tot de twee voorgaande delen, wat voor mij een groot pluspunt is. Aangezien die er in de 1e twee delen er nogal goedkoop uit zagen.

Iets beter dan deel 1 en 2(2,5sterren).

3*

Wat een bizar laag gemiddelde zeg, dat verdient License to Drive echt niet. Het is een fijne en typische jaren 80 flick met de twee Corey's erin, toch twee typische jaren 80 acteurs. De vibe is vrolijk en ik heb altijd een goede tijd met dit soort films. Het neemt zichzelf niet te serieus, er gebeuren genoeg dingen in de film die de boel draaiende houden en die vrolijke jaren 80 vibe blijft gewoon ontzettend goed hangen. Vervolgens zie ik hier ook nog eens een jonge Heather Graham verschijnen, volgens mij is dit de oudste film die ik met haar heb gezien. Zij is ook bijzonder leuk en speelt haar rol gewoon erg goed als love interest en slaapkop. Dat zij niet in meer van dit soort eighties flicks heeft gespeeld zeg, jammer! Het verloop is verder ietwat voorspelbaar, maar License to Drive doet gewoon wat je vooraf verwacht van dit type film en nergens vliegt het uit de bocht. Wat natuurlijk een vereiste is als je je rijbewijs wilt halen!

3,0*

P.T. Anderson weet van Licorice Pizza een enorm eigenzinnige film te maken die zo'n ontzettend lekkere vibe heeft dat je makkelijk door de lange speelduur van de film heen kan rollen. Het helpt daarbij ook dat Haim en Hoffman (zoon van wijlen Seymour Hoffman) zo ontzettend naturel spelen in hun speelfilmdebuut dat je een op het oog zeer moeilijk thema (15 en 25 jarige) toch zonder problemen voor lief neemt. Daarbij wel weer typisch dat het eigenlijk de gehele film ontbreekt aan een duidelijk plot + rode lijn dan je soms wel enige moeite hebt om de handelingen van de twee goed te kunnen begrijpen. Verder vooral een ervaring om van te genieten en een chemie van de twee hoofdpersonen die de film met gemak dragen.

3,5*

Bil Murray is inderdaad erg droog en die hele film straalt het eigenlijk ook uit. Veel duidelijke grappen krijg je niet echt te zien, het gaat meer om het rare gedrag van een aantal rare snuiters. Tel her en der een domme opmerking en je hebt toch wel weer een aparte film.

Daarnaast is de film ook nog is leuk geschoten, erg leuk hoe ze een aantal scenes aan de open zijkant van het schip laten zien.

De speelduur is echter wel erg lang en ik lag ook vermoeid op de bank, waarbij ik door het soms trage tempo en de lome uitstraling moeite had om de film te blijven volgen.

Voorlopig houd ik het op een dikke 3*

Standaard romcommetje dat vlees noch vis is. De balans tussen de humor en de drama is ietwat onevenwichtig, waardoor de film niet helemaal overtuigend overkomt. De bijrollen zijn er overduidelijk voor de humor in gestopt, wat af en toe ook prima werkt. Echter hadden ze wel wat prominenter in de film gemogen, a la Knocked Up bijvoorbeeld.

Heigl en Duhamel zijn goed genoeg voor een film als dit, maar heb ze wel is leuker zien acteren.

Tussendoortje.

2,5*

Life Itself is onderverdeeld in 4 hoofdstukken.
Hoofdstuk 1 vond ik echt fantastisch. Het was komisch, het zat ontzettend slim in elkaar en tegelijkertijd ook erg ontroerend. Het mechanisme van het vertellen door een voice-over, dat deze altijd gekleurd is en maar 1 visie van een verhaal verteld wordt zo slim uitgewerkt dat ik echt genoot van de film. Het verklaart ook het waanzinnige voice-over gedeelte met Samuel L. Jackson in het begin. Aan het einde van de hoofdstuk zat ik echt een minuut lang met een open mond even naar het scherm te staren.
In hoofdstuk 2 zitten er nog een aantal leuke dialogen tussen de grootvader en kleindochter, maar merk je al een beetje dat al het kruid in het eerste hoofdstuk verschoten is. De volgende twee hoofdstukken ontaarden verder in een standaard mozaïekverhaal die goed weet te ontroeren, maar nergens het niveau van het eerste hoofdstuk haalt. Dat alle logica verder als sneeuw voor de zon verdwijnt en het qua tijdlijnen gewoon niet meer lijkt te kloppen (het verhaal lijkt zich in het heden af te spelen, maar twee generaties later lijkt het verhaal zich nog steeds in het heden af te spelen) moet je dan maar voor lief nemen.

3,5* voor het eerste hoofdstuk met de fantastische Oscar Isaac

Dit is wel zo'n typische Monty Python film, af en toe extreem droge dialogen afgewisseld met saaie tussenstukken die me wat te lang duurden. Gelukkig zitten er wel een paar extreem grappige "sketches" tussen, die het gemiddelde toch flink deden stijgen. Zo vond ik die menigte buiten de deur van Brian en de Judea's People Front Crack Suicide Squad bijzonder hilarisch en die doen me er toch toe zetten om deze film een half sterretje extra te geven

3,5*

Life of Pi is typisch Oscarmateriaal dat voor de grote menigte prima te behappen valt en ik moet ook zeggen dat ik een klein beetje ben gevallen voor de film.

Visueel is het allemaal verbluffend, al zit het wel tegen kitcherigheid aan. Toch is de film één groot kleurenspektakel en krijg je zelfs af en toe het idee naar een sprookje te kijken. Zonder de film in 3D bekeken te hebben merk je aan alles dat Ang Lee wel goed heeft gespeeld met deze effecten. Waanzinnig hoe deze film zo mooi tot stand is gekomen, hetzelfde geldt voor alle CGI en in het bijzonder Richard Parker, wat een fantastische naam voor een tijger

Life of Pi gaat verder over hoop en geloven, zonder opdrammerig te worden en een flauw moraaltje mee te geven. Ondanks het mierzoete gegeven weet Life of Pi te ontroeren en te fascineren.

Het enige wat de film wel tegenwerkt is de onnodig lange aanloop naar de (visueel prachtig in beeld gebrachte) ramp en het einde dat iets te lang uitgesponnen wordt. Maar alles wat daartussen is blijft meeslepend.

3,5*

In het begin moet je echt weer wennen aan dat typische hysterische gedoe van Mccarthy, maar eenmaal wat langer in de film wordt het wat minder en is de film prima kijkbaar. Wel mist de film een soort spanningsboog. Het zit allemaal maar mee en alles gaat crescendo. Er had wel meer pit in de film gemogen. Dan blijft er een niemandalletje over die een week later al weer vergeten is.

2,5*

Tegenvallende film.

Ik wist niet zo goed wat ik ervan kon verwachten. Het begin is een soort van Alien kloon, maar dan veel minder. Opbouw kent deze fase van de film niet en het ziet er ook redelijk slecht uit allemaal.

Als de film bij een Alien kloon was gebleven had ik de film meer kunnen waarderen, want wat er allemaal gebeurt wanneer ze terug komen op aarde gaat mijn petje te boven. Ik denk niet dat Hooper zelf ook wist wat hij allemaal aan het maken was.

Het verhaal is een gigantische warboel en uiteindelijk ontspoort de film helemaal in een pulp achtig gebeuren. Ook vreemd is het verschil tussen het haastige gebeuren in de ruimte en het slome gedoe op aarde veel te groot. Na een uur was de interesse helemaal weg, wat resulteerde in een lange zit daarna.

1,5*

Er is weinig memorabels aan the Lifeguard. Dit is een typisch Indie filmpje, ware het niet dat er een bekende actrice in speelt. Veel voegt Bell niet toe aan deze film, maar slecht is ze ook zeker niet. Verder vooral een film dat audiovisueel iets te veel op safe speelt en weinig weet te bieden op dit vlak. Vooral de muziek begint na een tijdje lichtjes te irriteren en was het beter geweest als de muziek meer ambiant was, minder nadrukkelijk op de voorgrond en wellicht ook minder tekst had bevat. Die Indie rockbandjes zijn niets voor mij.

Het verhaal over een bijna 30 jaar oude vrouw die worstelt met haar leven en terug gaat naar haar geboorteplaats om zo tot rust te komen en te kijken wat ze wilt met haar leven is niet origineel, maar werkt gelukkig wel. Misschien ook omdat dit soort kleine Amerikaanse stadjes in afgelegen gebieden altijd hypnotiserend werken en bij mij weinig fout weten te doen. Toch leuk, in de films willen ze altijd weg uit dit soort gehuchten en als Stadjer kijk je toch met een beetje nostalgische gevoelens naar dit soort plaatsjes.

3,0*

Deze film valt lastig te plaatsen, want een good old fashioned ruimte avontuur ben ik altijd wel voor in en daarin voorziet Lightyear gewoon prima. Alleen zitten mensen specifiek op deze film te wachten? Tegelijkertijd is het de spin-off die ik zeker wel zou willen zien van Toy Story als ze er toch één maken.

En zo conflicterend voelt de hele film eigenlijk ook aan. Lightyear vliegt nergens uit de bocht (figuurlijk dan), maar weet nergens ook echt te imponeren. De animatie is erg mooi, maar niet bijzonder in het huidige tijdperk. De personages zijn grappig, maar nergens extreem hilarisch. Het verhaal is onderhoudend, maar nergens bijzonder. Het inspelen op de emoties werkt aardig, maar nergens liet het me doen janken als Toy Story 3 of 4. Gewoon die ideale zesjes cultuur. Alleen valt de film hier toch een beetje tussen wal en schip. Denk dat deze film uiteindelijk meer de volwassenen zal aanspreken dan de jeugd. Vooral de grappen waarbij ik wel moest lachen zullen ongetwijfeld niet door de jeugd begrepen worden.

En dan mis je toch een beetje die Pixar magie. Geen voorfilmpjes tegenwoordig meer, maar gewoon gelijk de hoofdfilm. Het zijn allemaal van die kleine dingetjes die in deze commerciële streamingtijden de filmervaring toch een beetje teniet doen. De liefde voor Pixar begint te doven en dat doet stiekem wel een beetje pijn.

Dat allemaal gezegd hebbende: je gaat uiteraard wel een leuke tijd tegemoet in de bios met deze film.

3,0*