Meningen

Ik had meer verwacht van the Birds, vooral het eerste uur van de film is een hoop (familie)gelul wat ik allesbehalve interessant vond. Enkele grappige momentjes vielen me wel op, vooral de twee parkietjes die meebewegen in de bochten die de auto maakt is erg grappig.
Ook het verhaal had ik liever wat anders gezien, het voelde vooral in het begin geforceerd aan.
Na een uur begint de film wat los te komen en ondanks de gedateerdheid van de technieken die zijn gebruikt ziet het er nog wel indrukwekkend uit voor een '63 film.
De film is niet altijd spannend, maar het ijzingwekkende gekrijs van de vogels en de scene in het huis waren toch wel van een hoger niveau dan de rest van de film.

Wel respect voor alle moeite die in de film is gestoken, vooral na het zien van de docu, maar het heeft mij niet helemaal weten te pakken.

3*

Tieten, tieten, natte tieten, beetje bil hier en daar, nog meer tieten en Lesbische make out scenes.

Over de rest heb ik niet echt zin om te beginnen, aangezien de makers van Bitch Slap het ook niet over andere dingen wilde hebben

2*

Best oké

Ik had 0,0 verwachtingen voor deze film. Ook omdat ik een beetje superhelden moe ben geworden en ik van DC geen al te hoge pet op heb wanneer ze meer het superhelden pad bewandelen. Ook heb je met Dwayne Johnson een te grote ster in huis die veel charisma heeft, maar ook altijd the Rock blijft. Wat dat betreft viel dat gelukkig mee. Ja, hij is echt veel te gespierd en dat kan afleiden, maar zijn teksten zijn gewoon leuk, goed en droog geschreven zodat hij niet teveel uit de toon valt. Het is eigenlijk ook grappig dat het met hem omgekeerd werkt t.o.v. Zachery Levi als Shazam. Hij moest een pak aantrekken waardoor hij extra gespierd leek, terwijl bij Dwayne Johnson CGI aan te pas moest komen om hem op een smaller lichaam te plakken op de momenten dat hij nog niet Teth/Black Adam was. Dat zag er echt heel vreemd uit. Vooral omdat het normaliter de andere kant op werkt.

Het verhaal is verder erg basic tot matig. Het begint eigenlijk al heel raar. Sarah Shahi's personage Adrianna bij het zoeken naar de kroon roept dat het altijd verborgen moet blijven, niet in verkeerde handen mag vallen en dat ze het desnoods weer opnieuw moeten verstoppen. Waarom zoek je dan naar dat ding als jij als enige weet waar de plek van de kroon is. Wetende dat slechterikken achter je aan komen. Het is eigenlijk best een dom mechanisme om het plot op gang te helpen, maar gelukkig is de film verder niet te moeilijk en gaat het nergens echt gigantisch de fout in. Er zit een enorme vaart in de film en het verveelt geen moment, ondanks de speelduur. De inbreng van the Justice Society voelt ietwat overbodig aan, vooral omdat ze Teth Adam in het begin wel heel lomp benaderen. Maar deze lui zijn uiteindelijk wel nodig om Teth Adam van zijn inktzwarte gedachten te doen veranderen. Wel vind ik de inbreng van Atom Smasher en die windmevrouw Cyclone wat overbodig. Die hebben vrij weinig in de film te doen en te zoeken.
En dan val ik toch weer over DC als geheel. Het is allemaal wat sufjes. Ze moeten ook altijd een introductie krijgen waarbij iemand van een papiertje voorleest wie ze zijn. We hebben dit al gezien bij the Justice League, bij the Suicide Squad en nu ook weer hier. Het is gewoon niet creatief. Dr. Fate voelt als een mindere versie van Dr. Strange, Atom Smasher is een soort van Ant-Man, Windmevrouw is Storm van X-men, Flash (zit niet in deze film) vs. Quicksilver etc. etc.
Maar gelukkig wordt de balans niet teveel verstoord door de onwennige introductie van dit team en blijft de aandacht goed verdeeld. Het is allemaal niet bijzonder en de film mist ook wat richting, maar eenmaal als het losgaat voelt het wel bevredigend aan. De actie wordt vanaf minuut 1 vet in beeld gebracht en de muzikale score is bevredigend, maar soms wel teveel aanwezig tijdens de dialogen. Dit lijkt me een heerlijke film om in 4K op mijn televisie te bekijken met kleuren die van het scherm af spatten. Ik ben wel benieuwd hoe de special effects overeind blijven op een haarscherpe televisie.

Zo kan de DCEU weer een nieuwe en oké film aan het portfolio toevoegen. Het is een aardige film die toch wel wat mankementen kent, maar het is een leuke achtbaanrit van begin tot eind. De minpunten wegen niet zwaar genoeg om dit onvoldoende te vinden. En stiekem is het een beetje wel wat ik van een film als dit had verwacht, ondanks dat ik er blanco in ging. Het blijft een vraag hoe ze dit verder in de DCEU gaan schrijven, want meer helden hebben een leuke intro gekregen, maar weten dit niet echt een leuk vervolg te geven. De mid-credit lijkt verwachtingen te scheppen, maar het is tegelijkertijd ook wel weer makkelijk en voor mij niet zozeer een concreet iets waar ze direct op verder bouwen.

Ben het wel eens met Rico, dit is een prachtige film met mooi acteerwerk van vooral Ward en Thomson. Al komt de hoofdrolspeler Wakefield ook erg overtuigend over. Het verhaal speelt zich ook af in een mooi pittorest buitenwijkje ergens in Australië, waar de extreem lichtblauwe hemel constant aan de horizon prijkt. Past dus ideaal bij het weer vandaag! Ondanks dat het allemaal erg zonnig en vrolijk oogt zit er ook een serieuze kant in de film, want leven met een autistische broer is nou niet eenmaal rozengeur en maneschijn. De acteurs kunnen prima hiermee om en zorgen dus voor een bij tijd en wijlen aangrijpende film.

Enige wat ik wel jammer vindt is dat het verhaal niet overal genoeg de tijd voor neemt en dat het einde een beetje te plots kwam. Het had van mij best nog een half uurtje langer mogen duren zodat een aantal relaties/situaties in de film beter tot z'n recht zouden kunnen komen.

Ruim 3,5*

P.s. 1 euro is geen geld voor een film als dit

Burp, toch een zware tegenvaller en een film dat totaal niet op het PAC festival thuis hoort, jammer dat ze een film als dit kiezen als Nederlands tintje.

Laat ik gelijk maar met het ergste beginnen, dat is namelijk Carice van Houten. Wat is zij een ongelofelijk non-talent en het enige waar ze in elke film mee weet te pronken zijn haar borsten. Het is dan ook geen verrassing dat je hier niet lang voor die 2 talenten hoefde te wachten.
Als Engelstalig sprekende actrice valt ze echt compleet door de mand, ze komt niet overtuigend over en haar Nederlandse accent is veel, maar dan ook veelste overheersend. Daarnaast zijn haar dialogen behoorlijk crap en is haar personage ook gewoon kut geschreven.

Aan de hand van deze film zou ik zeggen dat Ingrid Jonker een domme vrouw was die maar met Jan en alleman naar bed ging en totaal geen eigen verantwoordelijkheid nam. Zo onsympathiek, niet normaal. Ik bedoel, kan de beste vrouw wel eens nadenken? Je zou na 30 jaar toch wel weten dat je vader een rechts extremist is en niks van negers moet hebben? Waarom dan toch steeds weer die steun zoeken en keer op keer die gedichten laten lezen. Het dieptepunt komt natuurlijk ook wat later in de film, wanneer ze papa vraagt om mee te gaan naar de prijsuitreiking van haar publieksprijs. Zucht, ze lijkt het maar niet te willen snappen.

Tuurlijk nekken nog meer zaken deze film, bijvoorbeeld dat poëtische geneuzel van Carice de gehele film(ook in de voice-over) Verschrikkelijk hoe deze film poging doet tot het intelligent overkomen. Ik heb wel minstens 20 nietszeggende gedichten gehoord. totaal niet boeiend, de regisseur weet dan ook niet te kiezen in de film. Moet het de luchtige kant op of de dramatische kant?

Het gaat dan de dramatische kant op. Helaas een foute, de film is voorspelbaar op alle vlakken en mede dankzij het gebrek aan medeleven met Carice haar personage is het een flinke zit geworden.

Ondanks een paar aardige rollen, waaronder die van Hauer en Cunningham toch een jammerlijke mislukking. Dat krijg je als je een onderwerp als dit in Nederlandse handen gooit en Carice in de hoofdrol.

1,5*

Helaas een ietwat tegenvallend deel uit de MOH reekst. Ik kon er eigenlijk weinig mee, ondanks dat er veel pogingen tot spanning ondernomen werden voelde ik eigenlijk totaal niets met de film. Wat dat betreft is the Black Cat eigenlijk te kort, want dit soort films hebben wat mij betreft een diepere uitwerking nodig, waar andere delen uit de MOH reeks de speeltijd prima benutten. Zo voelde ik helemaal niets voor Poe(blijkbaar op een echt iemand gebasseerd) en zijn veelste mooie vriendin(wat moet zij met die armoedzaaier?).

De zwarte kat is me zelf eigenlijk ook niet dreigend genoeg en het algehele sfeertje was helaas ook niet aan mij uitbesteed. Het kleurenfiltertje vond ik overigens wel mooi.

2*

Tsjah, wat kan ik hier van zeggen.
Black Christmas zit echt vol met ups and downs, het begint allemaal erg goed en het point of view van de dader de gehele film door geeft ook een creepy gevoel van bovenmenselijkheid van de dader. De beste monster heeft overal lak aan, dit geeft een naar onderbuikgevoel aan de man. Erg mysterieus!

Helaas kakt de film daarna iets teveel in, veel gelul en gezoek van mensen naar iedereen en echt iets spannends gebeurt er niet. Dan na een half uur mag je weer wat beleven voor een paar minuutjes en vervolgens moet je weer wachten tot de laatste 20 minuten.
Niet heel fijn.

Gelukkig is de film verder wel erg spannend, geeft de donkere look ook een lekkere sfeer en voel je in het huis zelf toch wel die constante dreiging. Ook de telefoontjes helpen daarbij een handje.

Helaas ontspoord de film wel volledig richting het einde, het is allemaal te voorspelbaar voor woorden(belletje vanuit het huis en de verkeerde dader gepakt lag wel heel erg voor de hand). Maar het allerergste is nog wel die hoofdrolspeelster met dat belachelijk slecht oosterlijk accentje. Op het moment dat de agent haar opbelt en tegen haar zegt dat de moordenaar zich in het huis bevindt en dat ze gelijk naar buiten moet lopen zakt me toch wel de broek af. Zou er geen belletje bij haar rinkelen dat haar vriendin Phyl al minuten niet meer antwoordt en de telefoontjes dus vanuit het huis worden gepleegd? In plaats van dat ze het advies opvolgt pakt ze een pook, loopt ze de trap op en komt ze dus in de problemen.

Vanaf dit moment kon het me ook geen moer meer schelen wat er met haar zou gebeuren, dit in combinatie met het voorspelbare einde zorgen er toch voor dat ik er niet met een heel tevreden gevoel uit kom. Toch jammer, want ondanks het barslechte script van de laatste tien minuten was het wel erg sfeervol en spannend.

Hele krappe 3 sterren omdat ik de killer stiekem toch wel erg cool vindt en de film wel een eigen stijl heeft waarmee het zich onderscheidt.

p.s. ga nu ook maar met de remake beginnen. Die heeft wel een cast om van te snoepen

Niet dat ik het origineel een echte topper vindt, maar die is toch stukken beter dan deze prul die mij op geen enkel vlak heeft geraakt.

Ook deze remake lijdt weer aan het uitlegsyndroom. Waar het origineel erg sfeervol en bovenal ook mysterieus is heb je in de 2006 versie geen enkele vorm van fantasie nodig. Alles wordt uitgelegd door middel van flashbacks en de ontsnapping van Billy is ook iets totaal onnodigs. Pure tijdvullig om de film nog enigzins interessant te houden. Daarnaast is de film veel minder mysterieus, de laatste twintig minuten zijn behoorlijk saai en het is jammer dat de moordenaars constant met hun kop in beeld worden gebracht. Snapt de regisseur het dan echt totaal niet?

De personages in het studentenhuis zijn alles behalve boeiend, iets wat in het origineel ook wel iets sterker was uitgevoerd. De bodycount ligt ook veel hoger(helpt weinig als de meisjes niet boeiend zijn) en door middel van wat ranzige trucjes probeert de film nog enigzins leuk te worden. Dit werkt echter totaal niet.

Tsjah dan blijft er weinig over. Ik zou mensen dan toch het origineel aanraden en deze versie zoveel mogelijk proberen te vermijden.

1*

Na het zien van de film begrijp ik de discussie over god e.d. ook wel. Het neemt een erg prominente rol in de film in beslag.

Het begin is wel leuk en neemt je mee op een middeleeuws avontuur, geen vrolijk avontuur. De film is bijzonder grauw en het schuwt een paar lijken meer of minder ook niet. Het geweld is daarbij ook nog is grof en ook hier zit er niet veel censuur in.

Ben wel van mening dat ik de film liever anders had gezien, ik vond de film eigenlijk bovengemiddeld tot na de dorpsscene. In het begin voel je die spanning die echt te snijden is. Heel mooi gedaan, maar daarna houdt het eigenlijk op en krijg je teveel heen en weer gezever over wel of niet geloven tussen van Houten en Bean+consorten.

Dat is ook 1 van de problemen, er wordt een beetje teveel over god geneuzeld in de film, duidelijk niet mn pakkie an.

Daarbij gezegd is het wel leuk om van Houten in zo'n film te zien, maar toch lijkt ze me gemiscast. Ze heeft helemaal niet het goede accent om geloofwaardig over te komen. Over Gernandt kan je kort zijn, hij ziet er geloofwaardig uit. Maar omdat hij geen tong heeft is het ook niet echt zo lastig.

Aardig groffe actiefilm dat ondanks een stortvloed aan god in de film toch wel redelijk te pruimen is.

3*

Why do you say the N-word so much?

Baby, i say nigger 100 times a day, it's the only thing that keeps my teeth white.

Poeff, wat is Black Devil Doll heerlijke sexploitation zeg. Echt 0,0 aan deze film is serieus te nemen, de grofgebekte negeroïde pop is bijzonder hilarisch en zorgt ruim een uur lang voor een glimlach op je gezicht. De actrices die in de film spelen zijn zo hilarisch slecht dat het gewoon erg vermakelijk wordt, de zwarte pop doet niets anders dan die personages doden en neuken, op de meest ranzige manieren die er zijn.

Echt alles is heerlijk fout, zoals Naomi Watts ook zegt is die entree van die vriendinnen echt briljant en kan je het eigenlijk niet spottender vinden.

Als ik toch puntjes van kritiek moet geven is het zoals NW ook zegt dat het de grens net even overschrijdt, de poep en pies momenten zijn net even te erg. Ook waren 3(van de 5) meisjes gewoon te lelijk voor woorden, net zoals hun tieten. Bah, je zag gewoon die dikke littekens van hun silliconen onder hun boobs. Echt hele vunzige tieten.

Voor de rest hilarisch vermaak over een grofgebekte, moordende en neukende zwarte pop!

3,5*

Ik had verbazingwekkend genoeg nog niet gestemd op deze film. Vandaag herzien op Blu-ray en de hype rondom de film in Hollywood is wat overdreven, maar de kritische stemming hangt hier sowieso wel rond.

Het ligt er allemaal net even te dik bovenop met de neppe Afrikaanse accentjes en de vele stereotyperende dingen die we over Afrika weten. Als een blanke man deze film had gemaakt zouden de social justice warriors moord en brand schreeuwen over de vele stereotypes die er in Black Panther rondlopen.

Het plot is een soort Lion King 2.0. Weinig origineel, maar voldoet om er een actievolle film van te maken. De zomerse, luchtige vibe en de vele coole gadgets zorgen ervoor dat de film lekker wegkijkt, maar er had uiteindelijk wel een half uurtje vanaf gemogen. Het duurt gewoon wat te lang allemaal met 135 minuten.

3,0*

Scott Derrickson is een bijzondere regisseur met nogal een wisselend oeuvre. Hij heeft een aantal wisselvallige blockbusters gemaakt, maar zijn thriller/horrorfilms zijn allemaal bovengemiddeld. Sinister vind ik zelfs tamelijk briljant. Met the Black Phone keert hij na 8 jaar terug in een genre dat hem het beste lijkt te liggen. The Black Phone is dan ook een vrij originele (ver)film(ing) die continu weer te intrigeren. De jaren 70 komen uitstekend naar voren en de paniek die ontstaat in zo'n gemeenschap wanneer er een ongrijpbare ontvoerder is voel je ook goed. Ethan Hawke is briljant als de "grabber" en hij geeft je daadwerkelijk de kriebels. Toch is dit niet een pure thriller, want de film focust zich vooral op Finney, gespeeld door Mason Thames. Hij maakt vanaf het begin tot het eind een ontwikkeling door, waardoor je dit ook makkelijk een coming-of-age film kan noemen. Deze combinatie voelt bijzonder aan en zorgt ervoor dat je vooral meeleeft met Finney en zijn omgeving. Daardoor is the Black Phone niet de zoveelste standaard horror/thriller flick en onderscheid het zich van de rest. Geef er een bovennatuurlijk sausje aan met de telefoon en je hebt een drie-in-een pakket.

Het enige dat ik misschien wel wat meer had willen zien is die echte onderhuidse spanning. De kelder voelt nooit als "de engste plek op aarde" en ik had daar misschien wat brutere dingen willen zien.

Desalniettemin kan Derrickson deze film met trots op zijn cv bijschrijven.

3,5*

Persoonlijk had ik weinig problemen met de vrouwen. Ook hun handelingen stoorden mij niet zoveel. De dialogen kwamen naturel over en zodoende kwam ik redelijk makkelijk in de film.

Het is vooral dat de film amper een uur en een kwartier duurt, waardoor bepaalde elementen niet goed uit de verf komen. De spanning is sporadisch aanwezig, maar doordat er zo'n vaart in de film zit verdwijnt het ook weer snel. Zodoende valt deze film dan ook makkelijk uit te zitten. De bosrijke omgeving op het eiland is mooi, de dames zelf kunnen er ook wel mee doorkomen. Enkel de spanningsboog laat te wensen over omdat er geen tijd is voor een fatsoenlijke opbouw. Sowieso jammer om weer meerdere pov's te gebruiken. Wat mij betreft blijven daders in dit soort films lekker anoniem, of in ieder geval wat minder uitgekauwd.

2,5*

Prachtige psychologische film die meerdere malen een loopje met de realiteit neemt. Aronofsky neemt je op een hallucinerende trip mee de gedachten in van de behoorlijk gestresste Nina, een danseres dat leeft voor ballet en zo bezeten is van haar beroep dat ze alles perfect wilt hebben en uitvoeren.

Portman krijgt de kans om te schitteren en die grijpt ze met beide handen, chapeau voor haar optreden in Black Swan

Ze zet haar rol zo intensief en vol met passie neer dat het gewoon onmogelijk is om haar niet goed te vinden. Ook haar vele ballet uitvoeringen zijn voor een leek als ik ook onweerstaanbaar in beeld gebracht.

Daar lieg ik overigens geen woord van, want de manier hoe alle ballet oefeningen en voorstellingen in beeld zijn gebracht is gewoon hypnotiserend. Prachtige camerawerk van een zeer hoog niveau.

Ook het verhaal is bijzonder sterk, de psychologische aftakeling is mooi en bevreemdend in beeld gebracht. Op vele momenten kan je de film zelf parallet trekken met het optreden van Portman in het zwanenmeer. Dat is eigenlijk ook het knapste van de film, hoe een toneelstuk met het echte leven verweven kan worden.

Het mooie blijft dat de herzieningswaarde van deze extreem sfeervolle film ontzettend hoog is, waarvoor bedankt Aronofsky

4,5*

Beetje een trage western die erg interessant begint, maar steeds verder web ebt. Sheppard is overtuigend als de uitgebluste Butch Cassidy. Ook draagt hij de gehele film in zijn eentje. Het script is verder een beetje brak en die flashbacks voelen bovenal erg onnodig aan. Dan zet ik toch weer liever Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969) op.

2,5*

Blade maar even voor de tigste keer herzien. Het blijft een lekker vermakelijk actiefilmpje dat lekker bloederig en met veel actie toch een leuke genrewerkje is.

Jammer van de vervelende muziek en de vele pogingen tot diepgang, iets waar je totaal niet op zit te wachten in een lekker actiefilmpje als wat Blade pretendeert te zijn.

3*

Aardig stukje jeugdsentiment dat veel herinneringen nar boven brengt, inclusief de paar leuk uitgevoerde grappen. Het idee achter deze film is natuurlijk geniaal en dat wordt in het begin ook leuk in beeld gebracht. Helaas neemt de love-interest Silverstone daarna de film steeds meer over en dat haalt toch wel de luchtigheid en de humor uit de film.

Normaal gesproken een 2,5*, maar gezien het sentiment laat ik hem op 3* staan.

Leuke film, goede grappen!! Zit naar mijn mening iets meer tempo in dan Young Frankenstein en heeft ook niet zo´n langdradig verhaal!

4 sterren

Prima vermaak dit. Wanneer Sandler geen irritante typetjes speelt of weer eens een raar stemmetje op zet maakt hij erg fijna komedies. De humor is leuk, nergens over de top en de algehele feel is gewoon erg vrolijk. Ik heb me echt ondanks het voorspelbare plot bijzonder vermaakt met Blended.

Blended is gewoon een familiekomedie zoals ze bedoeld zijn.

3,0*

Toch een laag gemiddelde. Verwachten mensen serieus iets anders als de synopsis van deze film voorbij komt? Willis in zijn pre Die Hard tijdperk is erg aandoenlijk. Er zit veel melige humor in de film en het hoogtepunt is toch het hele gebeuren in het landhuis als Willis zijn personage bij Basinger's personage probeert te komen. Ik heb toch regelmatig moeten lachen om de stompzinnigheid van de film. Het had van mij misschien nog wel iets meer over de top gemogen dan dat het nu was. Nog meer? Ja, nog meer. Soms is de film me net even te serieus en is het einde wel heel erg feel good.

Geen meesterwerk, maar het brengt exact wat je van een film als dit mag verwachten.

3,0*

Leuke film, maar kent toch teveel zwakheden om een echte topper te zijn.

Daarvoor komt alles gewoon te gelikt over. Bullock acteert goed, maar helaas vertegenwoordigt haar rol wel een boel stereotypes waar ik een godsgruwelijke hekel aan heb: ze is (conservatief) Republikein, extreem Christelijk(dat bidden aan die tafel ) en heeft ook nog is een blonde barbiekop in deze film. Zou haast zeggen dat Sarah Palin in de hoofdrol speelde. Verschrikkelijke stereotypes dat deze film siert, daarnaast is alles extreem vrolijk aangelegd en zit je eigenlijk te wachten tot er is een dikke ruzie komt. En dat alles onder het mom van "he, ik help een neger in nood".

Het negatieve gebeuren lijkt mischiengroter dan het is, want ik kon het eerste anderhalf uur best genieten van de film. Er worden zware thema's bloot gelegd en het verhaal is ook gewoon aangrijpend. Daarnaast vond ik Aaron erg goed gecast. Sympathieke jongen die beetje voor beetje ontdooid en meer open staat tegenover zijn omgeving.

Alleen de film wordt daarna gewoon weer een stuk oninteressanter door dat hele Football gebeure, wat ook niet altijd even realistisch overkomt. Maar ook past dit niet bij die leukere tientallen minuten waar de film even serieus werd. Alles werd in 1 klap teniet gedaan door dat oeverloze American Football gezever.

Gelukkig kwam Bates nog even langs om een goede bijrol neer te zetten en is het einde ook nog wel te pruimen. Past prima bij dit genre! Alleen had ik liever een diepere band met bijvoorbeeld het broertje en het zusje willen zien.

Al met al wel een voldoende, maar genoeg typische Amerikaanse irritatiepuntjes waardoor je vooroordelen over dat volk weer bevestigd wordt. Iets wat me niet de bedoeling lijkt.

3*

Ik had hier toch meer van verwacht. Het plot is verder wel oke, maar weinig bijzonder. Er zitten teveel personages in die uiteindelijk te weinig toevoegen. Die synthesizer vriend had wel achterwege mogen blijven, die voegde niets toe. Daardoor voelt de film een beetje overvol aan en had er wel her en der in geknipt mogen worden om zo rond de 100 minuten uit te komen.

De film is erg vrolijk en aanstekelijk, dat is het probleem uiteindelijk niet. De reden waarom ik niet boven de 3 sterren uitkom is dat de film geen goede balans kent tussen een normale film zijn en een musical.

Het moment dat The Boss voor het eerst te horen is gaat dit gepaard met teksten op het scherm en een melodramatische Kalra die zielig tegen een muurtje aan leunt en over straat loopt te zingen met een windmachine op hem gemikt.

De film is verder net te realistisch voor mij om dit soort musicalelementen te accepteren. Het voelt een beetje halfbakken aan. De momenten dat Kalra begint te zingen voelen daardoor wat ongemakkelijk aan. Dit zijn geen situaties die in het echt gebeuren en die haalden mij uit de film. Je gaat niet tegen een stel pestkoppen in een restaurant beginnen met zingen. Dat is gewoon bullshit ?

Ik klink nu wel erg negatief, maar dat gezing had er wel uit gemogen. Als dat weg was gelaten had was ik alleen over wat overbodige personages gevallen.

Leuk voor een keer, maar ik zou veel liever Yesterday nog een keer willen zien.

3,0*

Net zoals de rest van de Anders Thomas Jensen films is het bij vlagen erg grappig, maar bevat de film ook de gebruikelijke inkak momentjes. De stereotype typetjes die hij in zijn films gebruikt zijn erg leuk en de tegenstrijdigheden met de gebruikelijke leefwijze van dit soort personages zijn toch erg bizar (grappig) zo af en toe. Het eieren blaas gedeelte zorgde voor de luidruchtigste lach, samen met de koetjes inderdaad.

3,5*

Extreem standaard werkje dat helaas niet voor spanning kiest, maar voor een vlot verhaal. Zodoende kijken die 90 minuten erg makkelijk weg zonder dat je echt iets memorabels hebt gezien. Zo is ook Statham zijn rol weinig verheffend, al is hij wel geschikt voor dit soort rolletjes.

Hap, slik, weg actiefilmpje en daar is wat dat betreft weinig mis mee. Tenzij je originaliteit zoekt, want de film verrast verder nergens.

3*

Sterk geschreven film met her en der wat leuke mindfucks die je wel op het verkeerde been zetten. Voor de rest zie je dat de film toch weer een product is van de gebroeders Coen, er worden een aantal leuke visuele trucjes tentoon gespreid en er zitten een aantal eigenaardige/sterke dialogen in.

De film in zijn geheel laat niet een gigantische indruk op me achter, daarvoor doet het ondanks die sterke punten net even iets te normaaltjes aan. In de basis is het ook een simpel verhaaltje, alleen de Coens halen er net even wat meer uit dan ik normaal zou geven aan dit soort flicks.

3,5*

De zoveelste middle of the road meuk vanuit DC.

Blue Beetle probeert hip en grappig te zijn, maar het voelt vooral erg wannabe aan. Sowieso merk ik dat er op het visuele team na weinig creativiteit in de film zie. Ondanks dat iedereen enorm veel lol lijkt te hebben en dit best aanstekelijk werkt hoe langer de film duurt, kan je uiteindelijk niet ontkennen dat het wel erg pover is.

Het eerste half uur is bijns niet doorheen te komen. Het verhaal is zo ontzettend slap, clichématig en vol toevalligheden geschreven dat het echt niet om aan te gluren is. Daarnaast is die familie zo stereotypisch neergezet dat het de Latijns Amerikaanse bevolking haast wel moet beledigen. Dat gezin is zo ontzettend vervelend en hyperactief dat het alle geloofwaardigheid wegneemt. Vooral die oom en die Guerilla oma zijn bedoelt als komische noot, maar voelen uiteindelijk meer aan als een pijnlijk ongrappige poging om er een soort van Deadpool van te maken. Ik zat op het einde nog te wachten op een familie bbq met Dominic Torretto en een paar corona's erbij.

En de Blue beetle zelf? Niet heel erg bekend mee, maar er zitten wat leuke actiescènes in en deze film hint overduidelijk naar een vervolg. Maar dan moeten ze wel met wat beters op de proppen komen.

Standaard filmpje dat echt alle platgereden paden volgt die er zijn gelegd in het verleden. Ook zijn de vele dialogen van de mannelijke spelers in de film echt tenenkrommend.

Echter vergoeden de stoere surfbeelden een boel en zijn de chicks in de hoofdrol ook leuk genoeg om het nog enigzins boeiend te houden.

2,5*

Erg simpele film, maar wel redelijk te genieten dankzij de mooie en exotische locatie. Ook kleeft hier lichtelijk sentiment aan vast, waardoor hij nog wat hoger scoort bij mij. Er gebeurt verder namelijk vrij weinig, waardoor de film erg lang lijkt te duren.

2,5*

Heb een beetje gemixte gevoelens aan deze Lynch over gehouden.

Het is niet slecht, maar echt uitmuntend wordt het ook niet. Daardoor is die irritante Rossellini net even te vervelend, ook het verhaal zelf kon mij maar gedeeltelijk interesseren.

Ondanks de geniale Hopper(is er ook iemand die deze rol slecht vindt? ) vond ik het slechterikken verhaaltje niet al te interessant. Het was mij net niet te mysterieus genoeg(voor Lynch begrippen), niet spectaculair genoeg en helaas ook niet verrassend genoeg om volledig te kunnen imponeren bij mij.

Gelukkig weet Lynch er nog wel heel veel sfeer in te pompen met zeer stijlvolle muziekscores, weirde personages, heerlijke vreemde scenes en het schattige koppeltje Dern+MacLachlan(die toch ook wel weer beter is als Dale Cooper in Twin Peaks).

Het einde kon ik ook zeer waarderen, die extreem blije gezichten allemaal, wat expres zo extreem zoet en Amerikaans in beeld is gebracht was echt leuk om te zien.

Na the Elephant man, Mulholland Dr., the Straight Story, Lost Highway, Twin Peaks en Twin Peaks: Fire Walk With Me toch wel de minste Lynch tot nu toe. Geen schande, want deze film scoort alsnog wel een ruime voldoende bij me.

3,5*

Wat een vrolijke film is dit geworden zeg. De acteurs zijn top, de humor is prominent aanwezig, de 60's vibe wordt goed overgebracht en de muziek is erg aanstekelijk. Het vrolijke karakter zorgt ervoor dat je continu met een glimlach zit te kijken. De leuke dialogen en de maffe personages zorgen ervoor dat je met een nostaltisch gevoel naar the Boat that Rocked zit te kijken. Je zou haast zelf willen dat je op die boot zat.

Het blijft helaas wel jammer dat Curtis de fout in gaat met die vele dans intermezzo's waarin je de Engelse bevolking ziet genieten van de nummers die de radio afspeelt. Het lijkt haast alsof Curtis geen moeite heeft willen doen om de grote populariteit van de piratenboot verder uit te diepen. Daarbij duurt de film wat te lang en borduurt het einde ook weer verder op die weinig uitgediepte populariteit van de boot.

Deze elementen hadden achterwege gelaten kunnen worden, want nu wordt de film onnodig feelgood, waarbij het beter had volstaan als een komedie.

3,5*