Meningen

You only think you're free

Zoals ik op 11 december 2009 al zei, kende ik deze reeks alleen maar dankzij de originele Prisoner uit '67 en het gelijknamige nummer. Nu begonnen ze op 9 april met de reeks uit te zenden op Canvas en die kans liet ik niet schieten natuurlijk. Gisteren dan eindelijk de reeks toch kunnen afronden.

De reden waarom het zo lang duurde eer ik de reeks een einde kon geven was omdat het eigenlijk allemaal dik tegenviel. The Prisoner is chaotisch, onsamenhangend maar vooral slaapverwekkend. Het maakte niet uit op welk tijdstip van de dag dat ik een aflevering keek, elke keer vielen mijn ogen bijna van verveling toe. De reden waarom ik bleef keken is dan ook simpel, ik wou weten wat de verklaring achter The Village was. Onder het motto "Beter een verklaring dan geen verklaring" valt die ontknoping ergens nog mee. Ik had een helige schrik gekregen dat we zo'n verschrikkelijke lame oplossing te zien gingen krijgen dat het allemaal een droom of wat weet ik nog allemaal was. Neen, nu krijgen we een raar verhaaltje over verschillende bewustzijnen. Een twist die pas in de laatste 20 minuten van de laatste aflevering aan bod komt! Het einde hoort eigenlijk niet de lading van het woord einde te dekken want dat doet het echt niet. We zitten nog met vrij veel vragen (oké, je zou alles kunnen scharen onder de noemer dat het Helens bewustzijn was) maar ik zou toch echt wel meer willen weten over de dubbelgangers, de twee torens, de vreemde bollen die mensen opeten (?) en dergelijke. Het concept was nochtans wel interessant, dan heb ik het vooral over de man die in de eerste aflevering door Six wordt gevonden en Six verplicht om tegen iedereen te zeggen dat hij is kunnen ontsnappen, maar dit wordt door de wazigheid die Hurran tevoorschijn haalt compleet de nek omgedraaid. Jammer, jammer en nog eens jammer. Gigantische stoorfactor en nefast voor de spanning van de reeks was de aftiteling. Al vanaf de eerste aflevering kwam er te staan wat de echte namen van de personages waren (Six - Michael o.a.). Je zou kunnen zeggen: "Kijk dan niet naar die aftiteling!" maar jammer genoeg brak de serie soms zo abrupt af, het is dan ook niet echt bedoeld om in stukken te zien denk ik, dat je niet direct je blik kunt afwenden. Weg spanning!

Ik wou weten hoe het afliep en dat was eerlijk gezegd de enige reden waarom ik de serie week na week keek. Voor de cast moet je het dan ook niet echt doen. Caviezel is nog het meeste in zijn nopjes met de rol van Six en hij doet het bijlange na niet slecht, al zal het zeker geen groots acteur worden, maar wat scheelde er in godsnaam met Ian McKellen? Normaal gezien zie ik hem wel graag spelen (Lord of the Rings, X-Men, ...) maar hier was hij zo irritant. Ik kreeg bijna echt de neiging om mijn televisie naar buiten te smijten. Als acteur doet hij het niet slecht want Two is een zelfingenomen en irritante zak maar hij maakt hem zo vervelend dat het niet meer leuk is om naar te kijken. Ruth Wilson liep de gehele tijd rond alsof ze in haar broek had gescheten en Jamie Campbell Bower (11-12) had zich al veel eerder in de reeks moeten ophangen. Is er dan echt niets goeds te bekennen qua cast in The Prisoner? Neen, dat is niet waar. Lennie James speelt een uitstekende rol en ook een aantal bijrolletjes die maar in één aflevering voor komen zoals Jeffrey Smith (16) en Vincent Regan (909) waren goed. Die nummers zijn trouwens ook wel vrij verwarrend, ik had soms echt last om te volgen over wie ze nu weer bezig waren.

Visueel is de reeks af en toe wel de moeite waard maar even vaak ook verschrikkelijk. The Village is netjes opgebouwd en de beelden van de uitgestrekte woestijnen versterken het beeld dat je van het dorpje krijgt. Wel storend was soms het overdreven gemonteer met flikkerende beelden met als dieptepunt het introfilmpje.

Mijn recensie klinkt misschien alsof er echt niets goeds aan de reeks is te vinden maar dat is niet geheel waar want het slaagde er toch maar in om me 4.5 uur van mijn leven weg te smijten. In ieder geval is het merendeel van de cast irritant, het verhaal teleurstellend en de beelden wisselen af van mooi tot het ik-krijg-koppijn-gevoel. Toch misschien ooit nog eens de oude reeks proberen, lijkt me ook een ander uitgangspunt te hebben.

1.5*

I am quite able to do this by myself, so if you don't mind, please take your hand off my butt

Zo af en toe kom je opeens iets interessants tegen waarvan je het bestaan niet wist. Ik was wat tussen het science-fiction aanbod van Classix aan het kijken en daar stond deze Prisoners of the Lost Universe tussen. De film had om te beginnen al een leuke poster - al is dat wel vaker het geval bij dit soort films - maar wat me helemaal over de streep trok was de aanwezigheid van Richard Hatch en John Saxon. Ik ben altijd wel in de mood voor wat science-fiction nonsens en dus hier meteen maar eens voor gaan zitten.

Al kun je dit moeilijk echt science-fiction noemen en is het eerder fantasy met een science-fiction aanloop. Ik snap om te beginnen al wel niet waarom dit in hemelsnaam Prisoners of the Lost Universe heet aangezien het eigenlijk om een parallelle wereld gaat.. Het science-fiction stukje zit dan ook in het begin wanneer een wetenschapper er per ongeluk in slaagt om zichzelf naar een parallelle wereld te verplaatsen en natuurlijk gebeurt dat nog eens 2x waardoor ze opeens met drie in die andere wereld zitten. Een wereld die erg hard op de onze lijkt (er werd gefilmd in Zuid-Afrika maar nagenoeg alle personages spreken ook vlekkeloos Engels, al wordt het hier wel anders genoemd) en moet er een strijd geleverd worden met een grote slechterik. De film heeft een redelijk hoog tempo met flink wat vreemde wezens die de revue passeren (onder andere een kerel die ze groen hebben geschilderd, die uiteraard de naam Greenman heeft meegekregen, en een kolos van een kerel die ze dan weer goud gespoten hebben) maar op den duur heb je het wel gehad met deze toevallige ontmoetingen. Ze lijken er vooral voor te dienen om dit tot een respectabele speelduur te brengen en hebben verder weinig nut. Het einde is al helemaal abrupt en van de pot gerukt.

Regisseur Terry Marcel en de zijnen proberen er dus wel een volwaardige fantasy wereld van te maken maar geraken uiteindelijk niet veel verder dan de verkleedkoffer op zolder te plunderen en iedereen een willekeurig plunje te geven. Richard Hatch was anno 1983 toch wel wat een grotere naam dankzij Battlestar Galactica dat van 1978 tot 1979 liep maar zal zich veelvuldig hebben afgevraagd hoe hij hier in terecht gekomen is. Hij doet het op zich nog niet zo slecht als de held van het verhaal maar het leukst is toch John Saxon als de evil warlord Kleel. Kay Lenz is de dame in nood - die gelukkig wel nog wat haar mannetje weet te staan - maar heeft verder weinig te doen. Chemie met Hatch is onbestaande en de focus ligt toch eerder op hem en zijn kompanen die hij onderweg vind. Peter O'Farrell is op het randje van irritant zijn als de dief Malachi en zo'n Ray Charleson als de Greenman probeert ook maar het beste van zijn rol te maken.

Dan valt vooral nog de soundtrack op waarbij wel erg hard naar Star Wars is gekeken. Er wordt om de een of andere reden (of was het echt komisch bedoeld?) ook gebruik gemaakt van de nodige sound effects dus wanneer er iemand van een klif wordt gegooid, krijg je er zo'n soort van slapstick fluitje bij. Je moet het zien om te geloven, al kun je met de vechtscène die wat verderop in dit forum gedeeld is al wel veel bedenken.

2.5* maar vooral voor Hatch en Saxon

The necessities of a queen must transcend those of a woman

Het leuke aan de films op TCM is dat ze vaak films zijn die in de loop der jaren wat zijn vergeten. Zo is een combinatie van Michael Curtiz, Errol Flynn en Bette Davis één die in de geschiedenisboeken zou kunnen terecht komen maar met maar zo'n 40 stemmen hier is de film toch vergeten, zeker in vergelijking met de andere films van Curtiz zoals Casablance (1649), Robin Hood (305) en Angels with Dirty Faces (228). Toch lijkt er een andere reden te zijn waarom deze film zijn klassieker status heeft mislopen en dat is het verhaal.

Gebaseerd op 'Elizabeth the Queen' door Maxwell Anderson is The Private Lives of Elizabeth and Essex een vreemd verlopend verhaal geworden. Het grootste probleem is de relatie tussen de twee hoofdpersonages, Elizabeth en Essex. De film opent sterk met een mysterieuze Elizabeth en eens ze in beeld komt, weet je waarom. Ze lijkt enorm hard op de Queen of Hearts uit Tim Burton's Alice in Wonderland en dat is nu niet echt aantrekkelijk te noemen. Niet lang daarna komt Essex op de proppen en ontvouwt er zich een haat-liefde relatie die nooit geloofwaardig uit de doeken komt. Ik kon er in ieder geval niet aan uit waarom Essex eigenlijk op haar verliefd was. Curtiz brengt de 'romance' nogal chaotisch in beeld maar weet dan nog wel serieus wat punten te scoren met het einde. Vermits de hele film om vergiffenis leek te gaan had ik gedacht dat Elizabeth en Essex uiteindelijk toch wel één of andere manier zouden vinden om samen te zijn waardoor ik de dood van Essex niet had verwacht. Een geslaagd einde in ieder geval. Waar Curtiz zich compleet mispakt aan het verhaal, slaagt hij er wel in om het kostuumdrama zelf mooi weer te geven. Voor een film die alweer 73 jaar oud is ziet het er allemaal nog erg kleurrijk en geloofwaardig uit.

Normaal gezien ben ik niet zo'n fan van Bette Davis in dit soort rollen. Ik had de indruk dat dit een nogal lichtvoetige film ging zijn en ik zie ze veel liever in een wat meer dramatische rol. Ik was in ieder geval fout betreffende mijn inschatting qua lichtvoetigheid want de rol van Elizabeth is een stuk interessanter dan ik had verwacht. Sowieso knap om te zien hoe Davis zich compleet liet transformeren voor de rol want zo scheerde ze haar haar voor zo'n dikke 5 centimeter af. Alsof dat nog niet genoeg was liet ze ook haar wenkbrauwen epileren (met als resultaat dat die nooit meer deftig terug groeide en dat ze die na de film altijd opnieuw moest tekenen) en dat geeft toch net dat beetje extra aan de performance van Davis. Een performance die zoals praktisch altijd erg sterk is. Van Errol Flynn ben ik ook nooit zo'n enorme fan geweest, heb daar simpelweg te weinig van gezien, maar dit doet hij vrij goed. Ik ken zijn status als swashbuckler ster en vrouwenloper wel goed maar dat tweede komt hier toch niet echt tot zijn recht. Misschien ook wel omdat Flynn en Davis een redelijk grote hekel aan elkaar hadden gekregen tijdens het filmen wat resulteerde in serieus wat wrevel. Dat verminderde natuurlijk niet toen Davis tijdens de scène waar ze Flynn op zijn plaats zet met het hele hof als getuige effectief op zijn gezicht sloeg.. De bijrollen lijken veel te beloven want de mooie Olivia de Havilland is altijd een meerwaarde en ook Vincent Pryce lijkt me altijd wel de moeite maar die zijn hier maar vrij kleurloos en hadden evengoed door andere mensen gespeeld kunnen worden.

Op papier lijkt dit erg sterk te zijn maar de uitwerking laat redelijk wat te wensen over. Davis en Flynn hun chemie komt helemaal niet over en het is hun klasse als acteur zelf die de film nog grotendeels red. De bijrollen zijn niet speciaal maar het einde zorgt ervoor dat de film toch nog aan een voldoende geraakt.

3*

Why settle for one dish when there's smorgasbord

De laatste tijd ben ik voornamelijk bezig geweest met mijn DVD achterstand een beetje weg te werken maar het resultaat daarvan is dat de films op de digitale televisie zich weer begonnen op te stapelen. Een luxeprobleem natuurlijk maar het maakt het leven van een filmliefhebber er niet gemakkelijker op. Het erge is dan ook dat ik op den duur vergeet waarom ik een bepaalde film heb opgenomen en dus genoodzaakt ben om tijdens de openingscredits enige hint te ontdekken waarom dit me zou interesseren.

Met The Prize was het nochtans wel vrij makkelijk want zowel Paul Newman alsook Elke Sommer zijn reden genoeg om een film een kans te geven. Daar kwam dan ook nog eens bij dat het script geschreven was door Ernest Lehman, die met Hitchcock's North By Northwest wereldfaam verwierf. Daar zit meteen dan ook een minpunt aan The Prize want de films hebben iets teveel gelijkenissen naar mijn zin. Sowieso voelt de film nogal Hitchcockiaans aan met de vermeende dubbelganger van Stratman maar het is vooral jammer dat er wordt gekozen voor een speelduur van over de twee uur. Er had echt wel een twintigtal minuten aan materiaal geknipt kunnen, zeker wanneer Robson en co dan ook nog eens met de enorme dooddoener komen dat Walter Stratman helemaal niet Walter Stratman is maar gewoon één of andere acteur die zich specialiseert in politieke rollen. Een serieuze anti-climax maar het past ook gewoonweg niet in de film. Ik had dan ook veel liever gezien dat de ene broer effectief pro-Amerikaans was en de andere juist niet vanwege hun verleden. Toch blijft de film wel boeien en vraag je je af hoe de vork uiteindelijk in de steel zal zitten waardoor The Prize wel zeker een voldoende verdient.

Ook vanwege een sterke Paul Newman trouwens. De man begint zich meer en meer te profileren als één van mijn favoriete acteurs en dit soort rol gaat hem dan ook erg goed af. Al valt me wel op dat hij dit soort sarcastische maar flirtende en aantrekkelijke alcoholiekers wel erg vaak speelde in de jaren '50-'60 met onder andere Sweet Bird of Youth, Cat on a Hot Thin Roof. Elke Sommer is hier minder op haar plaats. Zeker in het begin vloekt het nogal met Newman en het is pas wanneer dat ze voor zijn charmes valt dat ze echt in haar rol lijkt te komen. Let trouwens ook nog op Gérard Oury (regisseur van Le Corniaud, La Grande Vadrouille en Les Aventures de Rabbi Jacob) als Dr. Claude Marceau.

Een handvol vreselijke effecten (wanneer Andrew door Daranyi in het water wordt geduwd!) doen afbreuk aan de film maar het uitgangspunt met de winnaars die zich afvragen waarom ze eigenlijk winnen is leuk. Nadien vervalt de film in een Hitcockiaanse misdaadthriller en blijft het geheel wel boeien maar valt de ontknoping tegen.

3*

Give me back my fucking gnome!

Ik had de laatste tijd veel goede geruchten gehoord over Project X maar het was nu niet meteen een film die ik perse wou opzetten. Ik verwachtte een high school film waar een groepje nerds een zot feestje organiseren en de boel wat uit de hand loopt. Been there, done that maar gisteravond kwam ik met een kameraad terug van een wel erg saai feestje en besloten we nog een filmpje op te zetten. De keuze viel op Project X en jongens toch, wat zat ik verkeerd!

Het sterke aan de film is sowieso de opbouw. Het begint allemaal redelijk standaard (het been there, done that gevoel was dus nog hard aanwezig) maar Nourizadeh weet het feestje langzaam en geloofwaardig op te bouwen tot een wel erg chaotische avond. En juist daar zit de kracht want Project X gaat verder dan enige soortgelijke film die ik heb gezien. Heel de buurt wordt gesloopt, er komen vlammenwerpers aan te pas, auto's worden getrasht, ... Mijn God, wat was me dat heerlijk om naar te kijken! Op zich bevat de film nog wel erg veel clichés (zoals de aanwezigheid van Kirby die natuurlijk na zoveel jaren een koppel wordt met Thomas op de dag dat hij werkelijk elke college griet kan krijgen en dat lijkt faliekant af te lopen) maar bij dit soort films stoort dat eigenlijk een stuk minder dan je zou verwachten. Project X is op dat gebied een rollercoaster die net op het einde nog eens eventjes compleet ontspoort en dat is wel erg leuk. Soundtrack was wel erg wisselend maar altijd fijn om eventjes Battery van Metallica door de luidsprekers te horen gallen.

Geweldige personages ook. Toen Oliver Cooper de eerste momenten als Costa op het scherm verscheen irriteerde ik me enorm aan het personage. Leek wat een goedkope afrip van Jonah Hill in Superbad te zijn en het douche gehalte was me echt net iets te hoog. Vreemd genoeg merk je daar na een tijd niets meer van en begin je eigenlijk sympathie voor het ventje te krijgen. Maar het is eigenlijk de combinatie van de drie (Cooper dus met Thomas Mann en Jonathan Daniel Brown aan zijn zijde) die ervoor zorgen dat dit een erg leuke zit wordt. De drie komen erg geloofwaardig over als losers in het begin maar weten hun evolutie ook geloofwaardig te brengen. Voor de rest natuurlijk erg veel vrouwelijk schoon maar de show wordt toch nog gestolen door Rick Shapiro als T-Rick. Heerlijk over the top figuur die op de meest random momenten terug verschijnt. En die buurman met zijn creepy snor was nog geniaal trouwens.

Een feestje dat wel erg uit de hand loopt en waar het ene na het andere idiote personage (die falcon punch dwerg!) zijn intrede doet, dat is wat Project X is. Het resultaat mag er in ieder geval zijn want Nourizadeh levert een heerlijke film af die nergens verveelt. Die sequel mogen ze laten want dit kan volgens mij echt niet meer overtroffen worden.

Dikke 4*

Discretion is my middle name, sir

The Big Brawl was Jackie Chan's eerste poging tot een film die het Westerse publiek zou kunnen smaken maar dat was niet zo'n groot succes. Het was vooral de actie die tergend traag gefilmd werd die de film grotendeels de das omdeed. Zo'n 5 jaar later probeerde Chan het opnieuw met deze The Protector en wederom was het weer geen succes. Waarom niet? Om een hele hoop redenen..

Vooral omdat de actie hier zowaar nog slechter is dan in The Big Brawl, en dat had ik niet voor mogelijk gehouden. Glickenhaus had een klein hitje met The Exterminator waardoor Golden Harvest, de producers van deze film, de combinatie tussen Chan en de regisseur wel zag zitten. Het boterde echter niet tussen de twee en dit merk je erg hard in de film. Het dieptepunt moet sowieso de scène in de haven van Hongkong zijn waar je gewoon ziet dat Jackie Chan zich enorm ergert aan de traagheid van het alles. Hij moet echt slenteren om de boot niet in te halen.. Vergelijk dit eens met een Police Story (die Chan hetzelfde jaar maakte omdat hij wist hoe het beter moest) en je schaamt je gewoon dood in de plaats van Glickenhaus. Zelden zo'n ongeïnspireerde zooi gezien. Chan zou uiteindelijk nog zijn eigen versie van de film uitbrengen met alternate cuts, een stuk minder bloot en meer verhaallijn maar jammer genoeg heb ik de Amerikaanse versie gezien waardoor mijn stem dus voor die versie geldt. Al zou ik Chan's cut ook wel eens willen zien maar dat terzijde.

Chan speelt eenzelfde rol als in Police Story maar komt hier niet echt over. Dat komt omdat hij hier gecast is als grofgebekte Aziatische supercop die vloekt en scheldt terwijl dat helemaal niet bij hem past. Het gebrekkige Engels is bij vlagen dan ook nog eens onverstaanbaar waardoor dit wel een vrij vervelende zit wordt. Gedurende de film zat ik ook nog vol hoop te wachten op het wapen dat de poster siert maar ook dat is een serieuze teleurstelling want Chan komt zelfs niet in de buurt van dat ding, laat staan dat hij het dan ook effectief gebruikt. Wel leuk om Danny Aiello nog eens terug te zien. Ik heb vroeger praktisch alles van Mario Puzo gelezen en was dan ook erg te spreken over de verfilming van The Last Don. Ik heb het weliswaar over de miniserie maar de filmversie was ook nog redelijk, alleen veel geknipte scènes natuurlijk. Soit, ik ben aan het afdwalen. Aiello speelt daar de grote baas van de familie (à la Marlon Brando in The Godfather) en doet dat sterk. Hier is hij om de een of andere reden gecast als pimp/flik uit de jaren '70 met veel te foute kleding en is hij niet zo sterk. De wisselwerking met Chan komt nergens echt goed uit de verf en wanneer zijn personage dan ook nog eens terug uit de dood verschijnt (ik kon zweren dat hij echt vol in de borst werd geschoten en later is het maar een schampschot precies aan zijn schouder) is de leut er wel helemaal af.

Veel bloot, slechte actie en een onverstaanbare Jackie Chan zorgen ervoor dat The Protector een film is die zich mag scharen onder het slechtste uit het oeuvre van Chan. Het idee is nochtans nog niet zo slecht, kreeg er wat een Escape from New York gevoel bij in het begin, maar de uitvoering is werkelijk belabberd.

1.5*

Toen ik de eerste keer Provence zag was ik niet meteen onder de indruk. Op zich een mooi geschoten kortfilm maar het klikte op dat moment (zo'n 2 jaar geleden geloof ik) niet. De kortfilm bleef echter door mijn hoofd spoken en nu dit opnieuw op VRTNU staat, ben ik er nog eens voor gaan zitten. Dan valt toch op hoe sterk dit in elkaar zit. Van de eerste seconde waan je je perfect in de Provence en verder is dit vooral een erg herkenbaar beeld van wat voor een invloed kleine veranderingen in je jeugd teweeg kunnen brengen in de weg naar volwassenheid. Kato De Boeck weet perfect die balans te vinden tussen kinderlijke speelsheid en tussen de dialogen door tonen dat er echt wel meer speelt. Die gesprekjes in de tent, die sluikse blikken, ... en vooral een geweldige Liame De Paep als Camille. Daar gaan we nog meer van horen, dat kan niet anders. Benieuwd wat De Boeck nog meer uit haar mouw gaat schudden. Volgens IMDB heeft ze ook meegewerkt aan een kortfilm uit Hongkong genaamd Gai Dan Chai? Dat lijkt me precies een foutje te zijn..

4*

Don't you think to have only one bastard after sixty years of action is almost tantamount to self denial?

Altijd fijn als het lokale filmhuis een film geeft van een regisseur waar je al langer naar benieuwd bent. Alain Resnais kwam het afgelopen jaar vooral even terug in the picture vanwege zijn dood in maart 2014, maar raakte in eerste instantie vooral bekend met met zijn eerste twee films, Hiroshima Mon Amour en L'Année Dernière à Marienbad. Providence is één van zijn meer bekeken films (afgaande op het aantal stemmen hier) en Dirk Bogarde kan nooit echt veel verkeerd doen.

Jammer dan ook dat dit een fikse tegenvaller is geworden. De grootste stoorfactor is ongetwijfeld de voice-over. Nu moet ik ook wel toegeven dat ik daar in het algemeen niet zo'n fan van ben, maar dit wekte wel erg veel irritatie op. Kudos voor Resnais dat hij het inderdaad eens op een atypische manier wou aanpakken, al ben ik niet zo lovend over de manier waarop zoals xgogax dat wel is. Wat rest is een nogal slepende film rond een schrijver die op een dronken avond een nieuw boek besluit te schrijven en zich daardoor laat inspireren door zijn nabije familie. Een interessant gegeven weliswaar, maar het had best wel wat compacter gemogen. Zeker het slotstuk waar de echte familiebanden worden getoond lijkt maar door te draven. Ik heb denk ik 3 keer het gevoel gehad dat de film ging eindigen terwijl hij uiteindelijk toch nog ettelijke minuten doorging.

De stijl van Resnais ligt me op zich wel. Overduidelijk een regisseur die weet hoe hij zijn film in beeld moet brengen en er zitten dan ook een paar mooie scènes tussen. Sommige stukken zijn zelfs in Antwerpen (Berchem specifiek) geschoten! Beetje teleurstellend weliswaar dat mijn favoriet stuk de openingsscène is, al vond ik het visueel trucje waarbij de trap aan de deur verdwijnt wel een leuke tweede. Soit, Dirk Bogarde was eigenlijk de voornaamste reden om hier eens voor te gaan zitten, naast het feit dat dit een film van Resnais is, en ook hier is hij duidelijk op zijn plaats. Hij laat zich omringen door onder andere Shakespeare acteur John Gielgud, maar die vond ik toch eerder wat op het randje. David Warner verbleekt als Kevin, de bastaardzoon, tegenover Bogarde en Gielgud. Ellen Burstyn daarentegen weet zich wel staande te houden.

Neen, dit was het toch niet. De link met David Lynch ontgaat me eerlijk gezegd (misschien moet ik Lost Highway en Mulholland Drive eens herzien, dat is toch ook alweer respectievelijk 6 en 7 jaar geleden), maar de film sleept en de voice-over is nogal irritant te noemen. Geen goede kennismaking met de Fransman, maar ik wil hem nog niet afschrijven.

1,5*

A boy's best friend is his mother

Geen idee waarom maar één van mijn guilty pleasures is het volledig afkijken van een franchise. Recentelijk nog Rambo (hoewel er daar weer een nieuwe van gaat uitkomen), Jaws en de Karate Kid cyclus bekeken en Psycho was zo'n reeks waar ik ook al langer benieuwd naar was. Psycho II en III liggen ondertussen al klaar, het vierde deel moet ik nog eens ergens zien te vinden, maar dan liefst eerst nog eens die Hitchcock classic verorberen vooraleer ik aan de sequels ging beginnen.

Vooral omdat ik dit altijd één van de mindere Alfred Hitchcock films heb gevonden. Ik heb hem weliswaar in geen 12 jaar nog gezien, maar er waren naar mijn gevoel wel betere titels in zijn oeuvre te vinden. Altijd mooi dan wanneer zo'n herziening opeens veel beter uitpakt dan je had verwacht. Die douchescène is natuurlijk na al die jaren nog even iconisch (verleden jaar is daar trouwens nog een toffe documentaire over gemaakt genaamd 78/52, een knipoog naar de 78 verschillende setups en de 52 cuts in de scène) maar sowieso blijft dit nog altijd een erg degelijke film wanneer je de grote verrassing al weet. Meer zelfs, ik kon nu precies nog meer genieten van het feit dat Hitch halverwege de film besluit om zijn hoofdpersonage te laten vermoorden en natuurlijk de schizofrenie van Bates. In dat opzicht laat de regisseur ook wel wat leuke dingetjes zien waarmee je de moeder tegelijkertijd wel en niet ziet. De scène waar Norman zijn moeder naar de fruitkelder brengt bijvoorbeeld is toch wel erg mooi gedaan, maar ook de keuze om dit volledig in zwartwit te filmen geeft net dat beetje extra.

Verder weer de gebruikelijke dingen die dit typisch Hitchcock maakt. Zijn vertrouwde cameo zit helemaal aan het begin van de film (naar het schijnt omdat hij wou dat het publiek zich op het verhaal concentreerde en niet teveel was aan het zoeken naar waar de regisseur zich op de achtergrond bevond) maar de keuze om Janet Leigh de rol van Marion Crane te geven is ook een goede zet. Zo'n typische Hitchcock actrice, vreemd eigenlijk dat ze nooit meer hebben samengewerkt, en ze geeft ook gewoon een degelijke invulling aan de rol. Het is echter toch Anthony Perkins die hier de show steelt. Het duurt even voor hij op de proppen komt, maar hij zuigt de film compleet naar zich toe vanaf dan. Dat stotteren, dat nerveus kauwen, die ogen die alle kanten opvliegen, ... Vera Miles & John Gavin hebben moeite om zich staande te houden ten opzichte van Leigh en Perkins maar doen nog een behoorlijke poging.

Let vooral ook nog op een kleine bijrol van Patricia Hitchcock - dochter van - als de vrouwelijke collega van Marion. In ieder geval: ik ben blij dat ik deze nog eens herzien heb. Een fikse verhoging in stem en ik krijg meteen zin om aan de vervolgen te beginnen. Merkwaardig dat Perkins telkens de rol terug opneemt, dan verwacht ik toch ergens een zekere kwaliteit. Dat kan slecht uitdraaien natuurlijk, ik ben Jaws II nog niet vergeten..

4.5*

No, Mother. I won't do that. You can't make me kill her

Een vervolg maken op een gelauwerde film, het is toch altijd risky business. In de meer dan 20 jaar die tussen deze sequel en de originele Psycho zit was de eerste film uitgegroeid tot een ware klassieker en hoewel in 1982 schrijver Robert Bloch (die ook het boek schreef waarop Hitchcock zijn film baseerde) een vervolg maakte op het verhaal, besloot Hollywood het op een andere manier aan te pakken. Dat voorspelde niet veel goeds maar ze deden wel 1 ding alvast goed: ze wisten Anthony Perkins en Vera Miles opnieuw te strikken.

En dat is toch al een groot pluspunt aan deze film. Het is interessant om te zien hoe er met dezelfde personages toch een andere film van gemaakt kan worden. Het lukt regisseur Richard Franklin om een zekere diepgang aan Bates mee te geven die je in de vorige film een beetje mist (daar is het gewoon een kwestie van "Norman Bates is gek en vermoordt mensen" terwijl je hier toch lange tijd blijft twijfelen of hij nu effectief de moordenaar is of niet) en hij vermijdt zelfs de gebruikelijke vallen die je bij dit soort films kunt verwachten. Verder veel knipogen naar de originele film (in zowel plot met onder andere de naam Mary Samuels, dezelfde naam die Marion indertijd gebruikte om in Bates Motel in te checken, alsook in stijl met een aantal Hitchcock shots) en het was even met een bang hartje afwachten wat Franklin ineens ging doen met de twist dat Norman geadopteerd was. Ik ben er nog niet helemaal van overtuigd, het kost de film zelfs een halfje als ik eerlijk ben, maar die scène waar Bates Mrs Spool de kop inslaat en terug in zijn vertrouwde schizofrenie vervalt gaf wel kippenvel.

Het is in ieder geval dus een goede zet dat Perkins terugkeert als de ondertussen beruchte Norman Bates. Hij is ouder geworden, zo'n tijdssprong van 23 jaar doet wel wat met een mens, maar hij is het personage nog niet verleerd. Ook de toevoeging van Vera Miles kan op een applausje rekenen maar het is vooral toch ook die wisselwerking met Meg Tilly die deze sequel zijn eigen smoel geeft. Naar het schijnt konden Perkins en Tilly niet goed met elkaar overweg (Tilly, die blijkbaar de impact van de originele film niet begreep, had commentaar op het feit dat alle aandacht naar Perkins ging waarop die geschoffeerd was en niet veel meer van Tilly moest weten) maar daar is gelukkig op het scherm niets van te merken. Visueel ook wel leuk trouwens. Het is niet zo'n suspensefilm als het origineel maar de opening met die iconische douchescène en de update naar kleur zet meteen de toon.

Ik krijg in ieder geval wel zin in het derde deel. Dat wordt geregisseerd door niemand minder dan Perkins zelf en hoewel ik het vermoeden heb dat met dit tweede deel wel alles is gezegd rond Norman Bates, wil ik het nog wel aanzien wat Perkins (en voor het 4e deel komt Stephen King regular Mick Garris zelfs in de regiestoel) met de reeks doet. Deze Psycho II is in ieder geval een leuke verrassing. Geen kopie van het origineel maar een film die zijn best doet om iets toe te voegen aan zijn voorganger en ondertussen ook op eigen benen probeert te staan. Iets wat verrassend genoeg lukt.

3.5*

Oh, no... no. We all go a little mad sometimes

Van een succesvolle horrorfilm een succesvolle sequel maken, er zijn maar weinig regisseurs die er mee weg komen. Ik was echter gecharmeerd door hetgeen Richard Franklin er indertijd met Psycho II van maakte en had dan ook wel zin gekregen in de rest van de reeks. Franklin keerde niet terug als regisseur waardoor we zowaar een debutant voorgeschoteld kregen. Niet echter zomaar een regisseur die ze van straat hadden geplukt en nog niets had bewezen, neen het was niemand minder dan Anthony Perkins. De man die als Norman Bates voor een groot stuk verantwoordelijk is voor het succes van de eerste twee films.

Perkins zou later in een interview toegeven dat hij eigenlijk niet genoeg technische kennis bezat om de film tot een goed einde te brengen - hij zou ook aan Franklin hebben gevraagd om mee te regisseren maar die zag dat niet zitten - maar daar is hier weinig van te merken. Hij levert een aantal mooie shots af, ik was vooral fan van de glijdende overgangen, en met de openingsscène in het klooster is meteen de toon wel gezet. Verder beseft hij als geen ander wat de twee vorige films inhielden en zijn er best wel wat knipoogjes doorheen de film te vinden zoals het boek van Mary Loomis dat nu in de modder rondom Bates Motel ligt. Verder is dit echter wel een film die uit hetzelfde vaatje tapt als de voorganger(s). Bates is nog altijd even zot als een achterdeur en kan het moorden niet laten waardoor de toevallige passanten uiteraard niet veilig zijn. Interessant is echter Maureen Coyle die door haar zelfmoordpoging een hele hoop andere gebeurtenissen in gang zet. Sowieso één van de beste scènes in de film (schitterend idee om Bates met het mes in zijn handen te laten doorgaan voor Maria met een crucifix in haar handen) maar het geeft toch net weer dat beetje extra karakterontwikkeling aan Bates dat je in de vorige films nog niet had.

Fijn ook dat ze de twist waar Spool de echte moeder was van Norman terugdraaien, was toch een wending waar ik niet zo'n fan van was. De reden waarom dit echter nog steeds blijft werken is ongetwijfeld de invulling van Perkins. Dat eindshot met een lachende Bates in het donker is misschien wel één van de angstwekkende momenten in zijn rol van moteleigenaar maar zet hier een andere acteur en de film gaat compleet de mist in. Fijn ook dat onder andere Hugh Gillin (Sheriff John Hunt) en Robert Alan Browne (Ralph Statler) hun rol uit de vorige film terug oppakken. Deze keer is dat minder bijzonder dan bij Psycho II, daar zat meer dan 20 jaar tussen beide films, maar een beetje continuïteit doet het altijd goed ten huize Metalfist. Met Diana Scarwid en Jeff Fahey heb je als Maureen en Duane nog twee degelijke nieuwkomers.

Ik had het niet verwacht in ieder geval, maar de Psycho reeks blijft er een hoge score op nahouden. Ben benieuwd wat het vierde deel nog gaat brengen maar met een titel als The Beginning lijkt de inspiratie ver te zoeken. Het is echter nog altijd met Perkins natuurlijk en laat ik eerlijk zijn, na 3 films wil ik ook wel gewoon de reeks kunnen afsluiten. Vreemd dat Perkins niet meer heeft geregisseerd, het floppen van Lucky Stiff zal daar waarschijnlijk de reden voor zijn?

3.5*

All that faith and no potatoes

Met The Beginning ben ik aangekomen bij het laatste deel van de Psycho reeks. Je hebt nog wel een onofficiële tv-film (Bates Motel uit 1987, toevallig ook de titel die de serie die van 2013 tot en met 2017 heeft gelopen) maar die reken ik dus voor de gemakkelijkheid even niet mee. Een vermakelijke reeks eigenlijk met natuurlijk Hitchcock's klassieker bovenaan maar de sequels bleken ook over een zekere kwaliteit te beschikken. Van deze The Beginning had ik echt echter wat mijn twijfels. Perkins werd er niet jonger op en om dan met flashbacks te gaan werken..

Het is dan ook een mes dat op zich langs twee kanten snijdt. Je kunt moeilijk Perkins de tienerversie van Norman Bates gaan laten spelen, maar het is zo'n iconisch personage en dat kun je dan ook weer moeilijk door iemand anders laten spelen. Gelukkig maakt regisseur Mick Garris een goede keuze met het casten van Henry Thomas als de jongere versie van Norman en blijft het personage verder Perkins ook als gegoten zitten. Qua plot is het allemaal nog net wat meer vergezocht geworden dan in vergelijking met de overige sequels, Garris en scriptschrijver Joseph Stefano negeren bovendien de gebeurtenissen uit deel II en III, waardoor het naar het eind toe toch allemaal wat uit de hand begint te lopen. Het inbellen bij de radioshow is op zich nog een leuke gimmick maar die relatie met Connie en het feit dat ze zwanger is.. Het kon me in ieder geval niet zo hard boeien als de voorgaande films. Hoogstwaarschijnlijk is er ooit nog het plan geweest om nog een deel te maken, met een moordende zoon/dochter van Norman dan, maar daar is tot nu toe niets meer van gekomen.

Het hoeft voor mij nu eerlijk gezegd ook niet, het is moeilijk om een Psycho film voor te stellen zonder dat Perkins er iets mee te maken heeft en die is nu ondertussen ook alweer 26 jaar geleden overleden. Hij heeft hier iets minder screentime dan je zou verwachten, grotendeels omdat hij bij de flashbacks niet veel te zoeken heeft natuurlijk, maar bijvoorbeeld die scène met de appel bewijst dat hij het personage nog altijd in zijn vingers heeft zitten. Ook Henry Thomas doet het dus goed als de jonge Norman en we krijgen deze keer ook eens een volwaardige Norma Bates te zien. Daar is gekozen voor Olivia Hussey en hoewel die haar accent me niet echt aanstond, is het wel een waardevolle toevoeging. Verder ook de eerste Psycho sequel die het bekende deuntje opnieuw gebruikt en tegelijkertijd ook de eerste Psycho sequel die op de een of andere manier niet naar de bekende scène in de douche refereert.

De minste van alle vervolgen in ieder geval en toch nog wel eens leuk om gezien te hebben. Fijn om eens wat meer inzicht te krijgen in de Norma/Norman relatie (al is die wel redelijk standaard om eerlijk te zijn) maar Garris weet het nog boeiend te brengen. Naar het einde toe gaat hij echter wat uit de bocht en dan kan zelfs Perkins het niet meer redden. Toffe franchise wel, heel wat beter dan ik in eerste instantie had verwacht toen ik een kleine maand aan een herziening van Psycho begon.

3*

America's Most Wanted

Ik heb wel een zwak voor ouderwetse gangster-films. Sterren zoals James Cagney en Humphrey Bogart scoren dan ook vrij hoog bij mij maar vandaag de dag lijken filmmakers er niet meer in te slagen om echt zo'n ijzersterke film neer te zetten. Public Enemies doet toch een eervolle poging.

Alhoewel ik een zwak voor dit soort films heb, er zijn vaak toch ook een paar minpunten aan verbonden en één van die minpunten treft ook Public Enemies, teveel personages. Op zich vind ik het niet slecht dat een regisseur zijn plot niet teveel wilt concentreren op één personage , bij een gangster-film komt het dan ook ongeloofwaardig over dat er geen andere gangsters zijn maar hier sterven er personages bij de vleet. Dit komt dan allemaal ook vrij koud over doordat je geen feeling hebt met de personages. Een goed voorbeeld is wanneer Dillinger in een coole scène het politiebureau binnen stapt en daar verschillende affiches ziet hangen van zijn partners waar in het groot op staat of ze dood zijn of opgepakt. Van 3/4 kon ik me niet voorstellen dat ze in de film voorkwamen... Een minpuntje dat jammer genoeg het boeiende verhaal wat schaadt want alhoewel het op sommige punten een redelijk standaard rise&fall plot lijkt te zijn blijkt de film toch nog wel de dikke twee uur interessant, al had het misschien beter geweest als er een twintigtal minuten in waren geknipt. De film concentreert zich op de gangsters en vooral op Dilinger en dat is ergens wel spijtig want hierdoor wordt heel het politie-korps helemaal niet uitgediept. Ik had gerust wel wat meer willen weten over Hoover of Purvis.

Iets waar ik minder over was te spreken was heel het HD gebeuren. Ik wist dat er redelijk veel commotie over was en die is in mijn ogen geheel terecht. Oké, de acteurs zien er perfect uit maar dat moet blijkbaar maar ten koste gaan van de scherpe achtergrond die nu verschrikkelijk wazig werd. Vooral wanneer er ergens een affiche op de achtergrond hing was het hard te merken. De shoot-outs op zich waren wel mooi gefilmd al kreeg ik soms het gevoel dat het te schokkerig werd gefilmd. De sfeer die doorheen heel de film zit is wel knap neergezet. De aanblik van de gangsters heb ik altijd al fenomenaal gevonden en ook hier worden ze knap neergezet. Lange jas, bolhoed en natuurlijk een machinegeweer. De rest van het decor straalt trouwens ook echt jaren '30 uit.

Depp leek de laatste tijd alleen maar in films op te draven waarvoor hij een dikke laag make-up moest opsmeren (Pirates of the Caribbean, Sweeney Todd, Charlie and the Chocolate Factory, ...) maar hier is hij terug rauw en onversneden. Hij speelt Bale zelfs compleet weg, zowel in speeltijd maar vooral in klasse. Bale komt dan ook ontzettend zoutloos over terwijl ik hem normaal wel vrij graag zie spelen. Iets waardoor de film in mijn achting stijgt is zonder twijfel de kleine maar geweldige rol van Giovanni Ribisi, één van mijn favoriete acteurs van deze moment. De bijrollen zijn ook nog goed verzorgd en het is leuk om Stephen Dorf en Emilie de Ravin nog even te zien passeren. De leading lady van de film vond ik trouwens wat miscast. Voor mij moet dit soort type een echte vamp zijn en dat was Marion Cotillard gewoonweg niet. Misschien had Mélanie Laurent hier wel beter voor kunnen zijn.

Een paar knappe scènes, een boeiend verhaal en een geweldige imitatie van James Cagney en ik kom op een dikke 3.5* uit.

3.5*

Hey, Stupe, that's got gears. It ain't no Ford

The Public Enemy was zo'n 10 jaar geleden mijn eerste kennismaking met James Cagney. Een gelukkig toeval, want het was eigenlijk vanwege Jean Harlow dat ik deze film wou zien. Het was namelijk een naam die was blijven hangen vanwege een biografie van Marilyn Monroe - Harlow was een idool voor de toen opkomende Monroe - en hoewel ik sindsdien geen enkele film met Harlow heb gezien, volgden er wel vele Cagney films. Ik verbaasde me echter wat over de hoge score die ik deze film gaf, temeer omdat ik regisseur William A. Wellman verder niet zo hoog heb zitten, dus een herziening was nodig.

En ik heb een tijd getwijfeld om hier een halfje lager voor te geven. Zo wordt er wel een poging gedaan om iets meer inhoud te geven aan heel het rise & fall aspect van de gangster, maar verder dan een broer die qua karakter het tegenovergestelde is en een moeder die niet doorheeft in wat voor schimmige zaken haar zoon(s) zijn terecht gekomen geraakt men niet. Toch doet Wellman ook veel dingen goed. Visueel een aantal keren erg sterk uit de hoek komend (de agent die Tom en Matt achtervolgt en niet veel later dat met zijn leven bekoopt!) en natuurlijk dat gitzwarte einde waar een dode Tom op de stoep van het ouderlijk huis wordt achtergelaten. Beetje jammer dat de studio zo'n knieval moet doen om aan te duiden dat ze niet pro-gangsters zijn. Kom er toch gewoon voor uit dat het publiek in die tijd gewoon erg veel zin had in zo'n gangsterfilm, dat zag je ook aan het succes van Little Caesar. De vergelijking tussen die twee wordt trouwens snel gemaakt vanwege het jaar van release, maar dan heeft The Public Enemy toch net iets beter de tand des tijds doorstaan naar mijn gevoel.

Aan de hoofdrollen zal het echter niet liggen, want zowel James Cagney als Edward G. Robinson doen het uitstekend. Vreemd eigenlijk hoe Cagney oorspronkelijk gecast was voor de rol van Matt en dat Edward Woods gecast was voor de rol van Tom. Het was echter Wellman zelf die besloot om de rollen om te draaien en daardoor werd er een stukje filmgeschiedenis geschreven. Woods is ook de moeite waard en het is fijn om Snitz Edwards, mij vooral bekend als silent filmster uit Buster Keaton films, nog eens in iets te zien. Meteen ook zijn laatste performance omdat hij tijdens opnames al serieus ziek was. Jean Harlow stond hier nog maar aan het begin van haar carrière, die niet lang zou duren aangezien ze al 6 jaar later overleed op 26-jarige leeftijd, en overtuigt niet helemaal. Het vampgehalte is absoluut al aanwezig maar qua vrouwelijke bijrollen moet ze het een beetje afleggen tegen bijvoorbeeld Mae Clarke.

Met natuurlijk de legendarische grapefruit scène als voorbeeld. Met Yellow Sky en The High and Mighty heeft Wellman me verder niet meer kunnen overtuigen, maar heb sowieso Island in the Sky nog liggen om nog eens verder te gaan vergelijken. Het is natuurlijk een regisseur met een grote staat van dienst, hij maakte zo'n 60 films op zo'n 30 jaar, en dan kan er wel eens een misser tussen zitten.

4*

Do you know what dying tastes like? Metal

Na Candyman was het natuurlijk nog te vroeg om naar huis te gaan dus werd er op zoek gegaan naar een tweede horror om de avond mee af te sluiten. De keuze viel op Pulse en op het eerste zicht sprak me dit niet zo enorm aan. Geestenfilms zijn er genoeg en het is maar redelijk zeldzaam dat ik ze echt goed vind maar toen ik zag dat Kristen Bell er in meespeelde (altijd een meerwaarde als je het mij vraagt), was de keuze voor mij snel gemaakt. Opzetten die handel!

En het is inderdaad een vermakelijke film geworden, al had er misschien nog wel net iets meer in kunnen zitten. Waar ik me eigenlijk het meeste aan stoorde was de blauwe filter die over de film is gesmeten. Natuurlijk dient dit als een soort van sfeeropwekking maar het ziet er maar redelijk pover uit. Al moet ik toegeven dat wanneer we op het einde dan eindelijk eens terug wat kleur te zien krijgen, het zijn effect wel niet mist. Soit, Pulse is blijkbaar een remake van een Japanse film (Kairo) en dat is niet zo verbazingwekkend doordat dat de laatste jaren meer en meer gebeurt (onder andere de Ring films, The Eye, The Grudge, de lijst gaat eindeloos door in ieder geval) en de commentaar dat het origineel beter is hoor je praktisch altijd. Geen idee of dat hier het geval is maar toch mag deze remake wel gezien worden. Ben sowieso al wel te vinden voor een update betreffende de geesten, schitterend toch dat ze hier aangezien worden als virussen, en het einde is hetgeen je uiteindelijk verwacht. Van mij had het nog iets naargeestiger gemogen maar hier kan ik ook best mee leven. Voor de rest bevat Pulse nog een aantal leuke scènes (de dood van Stone onder andere die in de muur verdwijnt) waardoor dit toch nog net iets vermakelijker wordt.

Ik geef het toe, ik heb een zwak voor Kristen Bell. Sinds ik haar in Veronica Mars heb gezien ben ik verkocht en ik blijf erbij dat het een degelijke actrice is. Volgens mij de eerste keer dat ik haar in een horror zie optreden (de kleine bijrol in Scream 4 niet meegerekend) maar dit gaat haar nog vrij goed af. Sowieso veel bekende gezichten in Pulse (let ook nog op een cameo van legende Brad Dourif) maar Ian Somerhalder is in ieder geval het perfecte tegengewicht voor Bell. Allemaal nogal redelijk standaard rollen maar Somerhalder doet wat hij moet doen. Dat kan jammer genoeg niet altijd van de rest van de cast worden gezegd want Christina Milian (schijnbaar een zangeres, het is er aan te merken) had voor mijn part direct ingewisseld mogen worden. Wel tof om Samm Levine nog eens terug te zien, die echt geen haar verandert lijkt te zijn na Freaks & Geeks, maar daar stopt het dan ook bij.

Amusante film die net dat beetje extra mist om een topper in zijn genre. Hoogtechnologische geesten, het is weer iets anders maar de blauwe filter die gedurende het merendeel van de film te zien is, is vrij vervelend. Amusant!

3.5*

If you're guilty, you're dead

De comics van The Punisher behoren niet tot mijn favoriete reeksen uit het Marvel universum. Het is weliswaar wel een leuk nevenpersonage, maar heeft te weinig om handen om zijn eigen reeks te dragen waardoor de verfilmingen me eerlijk gezegd ook niet aanspraken. Ik ben echter de laatste tijd bezig met mijn Marvel film collectie eens wat verder uit te breiden en aangezien dit met Dolph Lundgren is, toch één van mijn favoriete actiesterren, wou ik dit wel eens een kans geven.

En uiteindelijk is The Punisher een nog vrij vermakelijke film gebleken. Voornamelijk vanwege Lundgren die hier weer eens lekker destructief bezig zijn gang kan gaan. Het zijn dit soort rollen waar ik hem dan ook het liefst in bezig zie. Hij zet een getrouwe Frank Castle neer (alleen jammer dat de iconische skull niet echt in beeld komt) en draagt de film over de gehele lijn. Louis Gossett Jr is ook van de partij, die zou twee jaar later terug met Lundgren herenigd worden in Cover Up, maar die heeft iets te weinig om handen om echt indruk te maken. Jeroen Krabbé is een redelijke bad-guy maar mist wat de uitstraling die nodig is voor dit soort personages. Dan was Kim Miyori als Lady Tanaka stukken beter. Stan Lee fungeerde hier als executive consultant maar aangezien hij van zichzelf vond dat hij niets met het personage had te maken (Castle is één van de weinige iconen uit Marvel dat Stan Lee niet heeft gecreëerd), wou hij blijkbaar ook geen cameo doen. Het is niet zo zeldzaam dat hij dat niet doet (X-Men 2 ook niet geloof ik) maar het is toch een beetje een gemis.

De openingscredits stralen een heerlijk jaren '80 sfeertje uit en dat verdwijnt gelukkig niet naarmate de film vordert. Voor de rest veel actie met flink wat doden en daar kijk je dit soort films toch voor. De echt getrouwe comicverfilming moet nog altijd gemaakt worden, al kwam Watchmen wel erg in de buurt, en ook hier wordt er wel weer wat veranderd ten opzichte van de comics. Zolang het de film ten goede komt, dan heb ik daar geen probleem mee en dat is hier gelukkig wel het geval. Er worden een aantal nieuwe personages geïntroduceerd zoals Lady Tanaka (en haar geweldige dochter!) en ze vormen een geslaagde kapstok voor een aantal leuke scènes.

The Punisher is een film die niet door iedereen gesmaakt zal worden, dat bewijst de lage score hier wel. Lundgren is echter een uitstekende Frank Castle en de film houdt er een lekker tempo op na met veel actie. Ik ga me de twee andere delen toch ook eens aanschaffen.

3.5*

God's going to sit this one out

Ik ben een grote fan van de Marvel comics en ben al langer aan het spelen met het idee om alle bijhorende films eens te (her)zien. The Punisher is niet één van mijn favoriete creaties uit de Marvel stal (ik ken hem dan ook enkel uit de verhalen waar hij een guest appearance doet), maar de late jaren '80 verfilming met Dolph Lundgren in de hoofdrol was best nog wel leuk. Ik had al wat goeds gehoord over deze reboot en was dan ook wel benieuwd geraakt.

En aangenaam verrast eigenlijk. Ik heb de extended versie gezien (het grote verschil tussen beide versies is een subplot met Jimmy Weeks die informatie aan Saint doorspeelt) en me geen minuut verveelt. Weliswaar wederom dezelfde opbouw met Castle die heel zijn familie verliest (en dat gebeurt op een over the top doch vermakelijke manier), maar Jonathan Hensleigh maakt er een vrij brute actiefilm van die bovendien nog eens leuk in elkaar zit. Een toffe mix tussen Castle die minutieus zijn wraak voorbereid en een aantal coole gevechten zoals dat met de Rus. Beetje jammer wel dat er niets meer met Harry Heck gedaan werd. Een personage dat volgens mij speciaal voor de film werd gemaakt, iets waar ik niet zo voor te vinden ben aangezien er meestal wel waardige comic equivalenten zijn, en dat wat abrupt aan zijn einde komt. Vond vooral zijn Johnny Cash-achtige stijl waar hij voor zijn slachtoffers een nummer zingt wel leuk.

Thomas Jane leek mij op het eerste zicht een wat flauwe Punisher te zijn, want hij mist de uitstraling die een Dolph Lundgren wel had. Althans, dat gevoel had ik toch de eerste minuten van de film. Eenmaal de film goed en wel op gang komt en Jane zijn bekende plunje aandoet blijkt hij toch een goede Frank Castle te zijn. Ook Travolta is goed op dreef, al lijkt hij wat zijn rol van Swordfish opnieuw te doen, en ook Will Patton overstijgt zichzelf. In het begin dacht ik dat ik me meer ging irriteren aan Dave, Joan en Bumpo maar de invulling door Ben Foster, Rebecca Romijn en John Pinette kan er nog mee door.

Weliswaar geen cameo van Stan Lee, hij heeft niets te maken gehad met de creatie van het personage en wilt daardoor ook niet komen opdraven. Gelukkig valt er voor de rest nog genoeg te beleven. The Punisher is een film die niet altijd evenwichtig is, maar vanwege zijn stijl nog vermakelijk genoeg is.

4*

Lubitsch maakt een sprookje

Ik ben ondertussen een tijdje bezig in het boek Paris vu par Hollywood en daar is een heel hoofdstuk gewijd aan de combinatie Ernst Lubitsch en de Franse lichtstad. Het deed me in ieder geval terugdenken dat ik nog een voorraadje aan films van de Duitse cineast had. Weliswaar allemaal films die hij in Berlijn heeft gedraaid, maar de eerste film in de box (Ich Möchte Kein Mann Sein) was een vermakelijke zit. Het verbaasde me dat dat alweer meer dan een jaar geleden was dat ik die had gezien dus als voornemen voor 2020: eens werk maken van de overige films in de boxset.

Al is die goesting wel weer wat geslonken met het zien van Die Puppe. Het is nochtans van dezelfde periode als Ich Möchte Kein Mann Sein (een jaartje later) en ook opnieuw met Ossi Oswalda maar het is gewoon een erg vreemd filmpje geworden. Het begint al met die opbouw van het decor (door Lubitsch zelf trouwens!) en verder zitten er nog zo'n vreemde elementen in zoals paarden die door mannen in een pak worden gespeeld of een getekende maan. Het lijkt wel alsof dit een soort kruisbestuiving moest worden van verschillende elementen maar dan wel eentje die uiteindelijk vlees noch vis is geworden. Wat volgt is een nog vreemder plot waar een ietwat zonderlinge man besluit te gaan trouwen met een pop en daar blijkt niemand een probleem mee te hebben. De afloop kun je in ieder geval ook wel raden.

Toch is niet alles hier slecht, verre van zelfs. Je ziet een regisseur die een aantal dingen uitprobeert en probeert uit te vogelen wat wel en niet werkt. Het resultaat zijn soms erg leuke momentjes (onder andere de monniken die hun eten verstoppen wanneer er aan de deur gebeld wordt) maar ook stukken die gewoon minder goed lopen zoals het stukje waar Hilarius zijn haar wit wordt. Gelukkig is er ook nog wel Ossi Oswalda om hier de show weer te stelen. Ik vond haar al erg leuk in Ich Möchte Kein Mann Sein en ook haar rol als dochter/pop is leuk. Zij is voor mij dan ook de grote meerwaarde aan de film, maar Hermann Thimig is best ook nog wel leuk als de onwennige Lancelot. Verder weinig opzienbarends qua cast en wat een enorm lelijke tussentitels trouwens! Misschien ben ik de afgelopen tijd teveel verwend geweest met het oeuvre van Harold Lloyd, maar dit was niet om aan te zien. Blij dat er Engelse ondertiteling was.

Verder niet echt een idee welke versie ik nu heb gezien van degene die hierboven vermeld staan. Mijn versie duurde 65 minuten en zodoende valt die die van 48 minuten al weg. Het waren Duitse tussentitels dus ook die Brusselse variant valt af en dan schiet eigenlijk enkel die gerestaureerde versie uit 2000 over die 58 minuten zou duren. Zal wel weer iets met die afspeelsnelheden te maken hebben, ik denk niet dat er geknipt is in de film.

2.5* (halfje extra voor Ossi)

I am not a cynic, Frank! I like to think of myself as a nasty bitch

De laatste tijd ben ik me wat aan het amuseren met elke week een deel van uit een bepaalde franchise te zien en na onder andere de volledige Planet of the Apes cyclus te hebben afgerond, had ik wel zin om eindelijk is aan één van de vele jaren '80 - jaren '90 horrorreeksen te beginnen. Vaak zijn dat franchises waar om de x aantal tijd nog een deel van uitkomt, maar waar de glorieperiode toch in bovenstaande jaren ligt. Op goed geluk maar eens met The Puppet Master saga begonnen.

Om dan tot de conclusie te komen dat dit blijkbaar een reeks is die best wel verbonden is met talloze andere films, allemaal van dezelfde productiemaatschappij natuurlijk. Het is een soort van Marvel Cinematic Universe avant la lettre maar het startte dus allemaal met deze Puppet Master. Toen er nog fysieke videotheken bestonden zag ik indertijd veel van die hoezen met de poppen op de voorgrond staan (mocht ze zelf wel niet huren aangezien ik geen 16 was..) en in dat opzicht valt deze film me wel een tikkeltje tegen. Het is natuurlijk de eerste in de reeks en het moet allemaal wat op gang komen, maar dit is wel een erg trage opbouw. Die openingscredits alleen al lijken een eeuwigheid te duren (met continu diezelfde synthesizer, een trucje om wat sfeer te maken maar dat verliest wat zijn effect wanneer het continu doorheen heel de film wordt gebruikt) en de poppen zelf komen maar ook heel sporadisch in beeld. Het is toch vooral wat gezwets over een groepje mensen die zichzelf magicians noemen en (gelukkig) allemaal het loodje beginnen leggen.

Ik zeg gelukkig om 2 redenen: de eerste reden is dat er wat vaart in de film kwam en de tweede reden is dat het wel verschrikkelijke acteurs zijn. Met uitzondering van Irene Miracle die een fijne White Witch speelt overtuigt er dan ook niemand. Paul Le Mat lijkt als Alex meer aandacht te hebben besteed aan zijn golvende haar dan aan het volgen van acteerlessen en het duo Matt Roe en Kathryn O'Reilly (Frank en Carissa) zijn niet veel beter. Al goed hebben die laatste twee nog wel een fijne sterfscene en het is daar dat de film dan ook nog wat zijn punten weet te sprokkelen: de kills zijn best nog leuk te noemen. Ik ben sowieso wel fan van dit soort handwerk en de poppen zelf zijn ook nog wel tof gevonden. Genoeg fantasie maar het verbaasde me wel dat ze niet spraken. Ik zat altijd met het idee dat dit een komische reeks vol one-liners was maar misschien is dat pas in de volgende delen? Ik zal het wel zien passeren.

Want hoewel dit geen goede binnenkomer is, is mijn aandacht wel getrokken om nog eens wat delen van te proberen. Ondertussen ook maar eens op zoek gaan naar Dollman en de Demonic Toys reeks aangezien die hier ook mee verbonden zijn. Altijd wel fijn zo'n crossovers dus ik wil het ineens op de goede manier doen. Wordt vervolgd maar ik vraag me af of ik het helemaal tot het einde ga kunnen volhouden. Ach ja, dat zullen we dan wel weer over een week of 14 ofzo zien..

2.5*

I am with you, Puppet Master!

Hoppaah, het vierde deel van de Puppet Master reeks. Na een onderbreking van een paar weken wegens Bad Channels, Demonic Toys en Dollman was het dan eindelijk weer de beurt aan de creaties van André Toulon. Achteraf gezien misschien toch beter Dollman vs Demonic Toys gezien aangezien die meer aanleunt bij die bovengenoemde films en Puppet Master IV en Puppet Master V blijkbaar één groot luik vormen. Ze zijn ook back to back geschoten en het was zelfs oorspronkelijk ook het plan om beide films als één film uit te brengen.

Ik vind het in ieder geval wel interessant om te zien hoe Jeff Burr de reeks een nieuw leven inblaast. Nadat het derde deel als prequel fungeerde, gaan we deze keer terug een stapje verder en speelt dit zich af na de gebeurtenissen van het eerste deel en diens sequel. Het plotje rond Sutekh is op zijn minst speciaal te noemen en hoewel de monsters die op Rick en zijn vrienden wordt afgestuurd niet de kwaliteit van de creaties van Toulon bezitten (en bovendien redelijk kleurloos zijn, in tegenstelling tot Sutekh zelf), is het wel een leuk weerzien met Blade, Tunneler, Six-Shooter en Pinhead. Vreemd genoeg toont de originele VHS-cover voor dit vierde deel ook nog Torch maar die komt er niet aan te pas, wel krijg je weer een nieuwe creatie maar dat is de ietwat lauwe Decapitron. Net zoals in zoveel franchises worden de slechteriken omgewerkt tot good guys en dat gebeurt dus ook met de poppen van Toulon wanneer ze besluiten om Rick en co te beschermen van de creaties van Sutekh. Wat volgt kun je wel raden.

Het vierde deel dus en er zijn ook evenveel jaar verstreken en qua kwaliteit van effecten is de reeks redelijk consistent gebleven. Het is nog steeds oldschool puppeteering en dat zie ik het liefste, ik vrees voor het deel waar ze besluiten om de poppen volledig CGI te maken. Qua cast is de kwaliteit ook hetzelfde gebleven, zelfs wat verbeterd ten opzichte van de eerste 2 films. Gordon Currie is nog een goede zet als Rick Myers, al is dat lasershoot gevechtje wel tenenkrommend slecht, maar ook Chandra West als Susie kan er mee door. Jason Adams daarentegen is niet echt goed te noemen en zijn vriendinnetje heeft ook meer slechte momenten dan goede. Gelukkig staat daar nog wel Guy Rolfe tegenover als Toulon. Sowieso weinig personages eigenlijk. De film gaat vrij snel van start met kills maar blijft dan redelijk tam.

Toch doet dat eigenlijk niet veel afbreuk. Mooi dat Burr eens een andere aanpak probeert en ok, niet alles lukt even goed maar het is in ieder geval beter dan weer de zoveelste herhaling van zetten zoals deel II dat was. Ik denk dat ik nu maar even deel 5 erachter jaag en dan pas Dollman Vs Demonic Toys. Dan klopt de chronologische volgorde van uitkomen niet meer, maar het lijkt me fijner om deel 4 & 5 na elkaar te zien.

3*

The Final Chapter

Of toch totdat er in 1998 een 6e deel op de proppen kwam en het grappige is dat er anno 2020 nog altijd nieuwe delen verschijnen in de Puppet Master. Je mag dit soort statements dus met een tikkeltje zout nemen, maar ik was wel benieuwd wat dit deel ging brengen. Puppet Master 4 gaf de reeks een nieuw soort elan en bleek één van de beste delen in de reeks te zijn. De verwachtingen van deze sequel waren dan ook vrij hoog aangezien dit back to back met deel 4 werd geschoten en dus regisseur en cast logischerwijs terugkeerden.

Ik wist dat Charles Band, het grote brein achter productiemaatschappij Full Moon Pictures, deel 4 en deel 5 oorspronkelijk als één film wou uitbrengen maar ik had geen rekening gehouden met het feit dat dit 5e deel daardoor enorm hard ging slepen. Er zit werkelijk amper vaart in, het duurt een eeuwigheid eer er iemand het loodje legt (dat was in de voorganger wel wat anders) maar wanneer je dan ook nog een recap van bijna 10 minuten krijgt van wat er in de voorgaande film is gebeurd.. Er schiet niet veel speelduur open op deze manier en dan is het des te jammer dat die redelijk nietszeggend wordt ingevuld. Het is pas op het einde dat de film eindelijk wat zijn draai weet te vinden, maar tegen dan is het kalf al wel verdronken. De continuïteitsfouten stapelen zich nog verder op (enorm vreemd ook hoe Torch compleet geweerd werd in deel 4 en hier opeens terug opduikt zonder dat Rick zich überhaupt afvraagt wie dat in godsnaam is) maar bon, in dat opzicht verschilt deze film niet zoveel van de andere films in de reeks.

Visueel blijft dit nog altijd wel vrij goed overeind staan, zolang je fan bent van dit soort oldschool puppeteering en wat stopmotion dingetjes. Het heeft toch altijd net meer charme dan iets dat uit de computer gerold komt als je het mij vraagt en in dat opzicht is en blijft het wel een leuk weerzien met Tunneler, Blade, Torch, Six Shooter en co. Gelukkig is het goede deel van de cast uit deel 4 teruggekeerd voor de sequel en dat betekent dus opnieuw Gordon Currie in de rol van Rick en Chandra West in de rol van zijn vriendinnetje. Niet meteen de beste acteurs, maar nog altijd beter dan Teresa Hill die het hier (gelukkig) met een erg beperkte rol moet doen. Ian Ogilvy is één van de nieuwkomers maar ik ben eigenlijk alweer bijna vergeten wat diens nut in de film was.

Volgende week even weer een zijsprongetje met Dollman VS Demonic Toys en dan is het in één rechte lijn naar Blade: The Iron Cross, hoewel er nog ergens een reboot van Demonic Toys inzit. Misschien dat ik die ook nog wel meepak. Kwestie van toch de volledige franchises gezien te hebben dan. Ik vrees een beetje dat het verval met dit deel is ingezet, maar misschien verrast David DeCoteau me wel even hard als Jeff Burr dat deed met deel 4..

2*

Andere personages, zelfde film

Ik moet toegeven: van de eerste Puppet Master had ik net iets meer verwacht. Niet echt een slechte film op zich maar de aanloop was wel erg lang/traag en qua cast was het wel erg bedroevend. Toch was het nog vermakelijk genoeg om me geïnteresseerd te houden in de franchise op zich en het concept blijft me wel aanspreken. Aangezien hier ook zoveel talloze vervolgen op gemaakt (en dan ook nog wat crossovers) zijn ga ik ervan uit dat niet alles slecht zal zijn. Toch?

Puppet Master 2, die blijkbaar in sommige gebieden de wat lauwe subtitel "His Unholy Creations" heeft meegekregen, is voor liefhebbers van het eerste deel de perfecte sequel. Het is namelijk nagenoeg dezelfde film. De locatie is hetzelfde gebleven, het plotje rond een stel mensen die het paranormale aspect in Bodega Bay komt onderzoeken is hetzelfde gebleven en ook de moordende poppen zijn (gelukkig maar) hetzelfde gebleven. Hoewel, dat is niet helemaal waar aangezien daar een beetje vernieuwing is gekomen. Leech Woman wordt nogal eenvoudig aan de kant geschoven en ook Driller lijken we niet meer terug te gaan zien, maar daar krijgen we dan wel de geweldige Torch voor in de plaats. Sowieso de beste zet in heel deze film en de voornaamste reden waarom dit tweede deel uiteindelijk nog op dezelfde score als zijn voorganger komt. Dat, en het feit dat Toulon gewoon een veel leukere slechterik is ten opzichte van de vorige film. Beetje merkwaardig wel hoe ze van hem opeens de grote slechterik hebben gemaakt, dat was nu niet bepaald de intentie in de voorganger had ik de indruk, maar het werkt wel.

Gewoon ook omdat ik wel fan ben van de knipoog naar The Invisible Man in heel zijn uiterlijk. De climax waar hij helemaal doordraait en in Carolyn zijn lang overleden vrouw Elsa ziet is een beetje met de haren getrokken, maar gelukkig is dit qua cast nog wel een betere zit. Steve Welles is de moeite als Andre Toulon/Eriquee Chaneé (al lijkt die wel te pas en te onpas zijn Duits accent te verliezen) maar ook Elizabeth Maclellan heeft nog een fijne dubbelrol als Carolyn/Elsa. De rest van de acteurs zijn redelijk inwisselbaar en gelukkig is en blijft de hoofdrol weggelegd voor de moordende poppen. De regie van de film is deze keer in handen van de verantwoordelijke voor de stopmotion effecten uit de eerste film en op dat gebied is dit wel fun te noemen. Hier en daar vandaag de dag misschien iets te houterig maar het is een stijl waarin ik dat graag door de vingers zie.

Lastig te beoordelen dit. Als film op zich is deze wel beter dan zijn voorganger, maar het is wel nagenoeg een kopie van de voorganger te noemen. Dat voelt vooral erg lui aan en misschien is het omdat de eerste film nog fris in het geheugen zit, maar ik stoorde me er toch een beetje aan. De weinige toevoegingen zoals Torch zijn wel de moeite waard om dit een kans te geven, ben benieuwd hoe dit gaat evolueren.

3*

No mercy, my friends! No mercy!

Tot nu toe had ik wat een gemengd gevoel bij de Puppet Master reeks. Dat de kwaliteit niet altijd even schitterend ging zijn had ik wel verwacht, maar ik had ook gewoon een verkeerd beeld van de franchise. Ik had meer een reeks à la Chucky in gedachten en de eerste twee films waren niet slecht, maar ook niet om echt van onder de indruk te zijn. Naar het schijnt was het derde deel wel echt de moeite waard en ik wou wel eens zien wat dat ging geven. Ik kon later nog altijd beslissen wat ik verder met de franchise ging doen. Ik ga al een tipje van de sluier oplichten: ik ga er nog mee verder.

Want Toulon's Revenge is een toffe film geworden, zolang je je niet te hard stoort aan de vele fouten die erin zitten. Zo speelt de film zich af in 1941 maar zag je in de eerste Puppet Master dat Toulon zichzelf door het hoofd schoot in 1939 en nog zo van die fratsen. Het is in ieder geval leuk dat er eindelijk eens voor een andere aanpak wordt gekozen. Puppet Master II was toch net iets teveel een kopie van de eerste film, maar Toulon's Revenge dient als prequel op die 2 films en is qua setting helemaal anders. Deze keer is de focus veel meer op Toulon gelegd en zijn strijd met een aantal nazi's. Gaandeweg krijg je nog wat meer uitleg over hoe de poppen nu eigenlijk werken en vooral hoe de poppenmaker aan sommige poppen is gekomen. Het hangt allemaal met haken en ogen aan elkaar en toch.. Het voelde ietwat verfrissend aan ten opzichte van de twee voorgangers. Geruime tijd leek het er dan ook op dat dit derde deel ook op 3* ging eindigen maar het toffe einde met de dood van Klaus maakt nog veel goeds en geeft toch net dat beetje extra. Sowieso één van de leukste kills uit heel de franchise tot nu toe en gewoon ook vrij inventief uitgedacht en tof uitgevoerd.

Plus, je krijgt wel weer een aantal fijne poppen voorgeschoteld. Aangezien het een prequel is, krijgen we jammer genoeg Torch niet te zien maar zo'n Six-Shooter is op zichzelf ook een uitstekende toevoeging. Jammer dat die nu pas op de proppen is gekomen, hij had niet misstaan in de eerste twee films, maar ook wel fijn om de totstandkoming van Leech Woman en Blade te zien. Verder is de Puppet Master franchise geen reeks die echt moeite doet qua continuïteit en dat is ook een probleem in de cast. Guy Rolfe is alweer de derde acteur die Toulon speelt maar hij is wel overduidelijk de beste keuze. Ook Sarah Douglas lijkt in de verste verte niet op degene die in de vorige films Elsa hebben gespeeld maar ook zij doet het nog vrij goed. Het is echter Richard Lynch die als Kraus het leukste is aan heel de film, zeker omdat zijn kompanen nogal irritant (*kuch* Kristopher Logan als Eric Stein *kuch*) overkomen. Om over Aron Eisenberg als de jonge Peter maar te zwijgen, al was dat geen nazi natuurlijk.

De Puppet Master reeks gaat nu eventjes in de kast om eerst Dollman, Demonic Toys en Bad Channels te zien. Naar het schijnt zit er wel wat overlap in de reeksen en zelfs een paar heuse crossovers dus benieuwd wat dat gaat geven! De Puppet Master reeks is een franchise die ik momenteel nog niet echt een warm hart toedraag, maar het blijven wel leuke films om eens gezien te hebben en deze Toulon's Revenge blijkt de beste tot nu toe te zijn.

3.5*

We're not weird, honey. Everybody else is

Dat de Puppet Master franchise in een neerwaartse spiraal zit was al duidelijk geworden uit de vorige delen. Het vet was wat van de soep en films als The Legacy waar hoop en al 7 minuten aan nieuw materiaal zit.. Het doet eender welke reeks sowieso weinig goeds. Dan het maar eens terug over een andere boeg gooien moeten ze gedacht hebben waardoor je een nieuwe Demonic Toys crossover kreeg: deze keer komen de Puppets van Toulon tegenover Baby Oopsie Daisy en co te staan. Die vorige Demonic Toys crossover (Dollman vs Demonic Toys) vond ik nog redelijk en bovendien werd deze film geregisseerd door Ted Nicolaou!

Hij is verantwoordelijk voor Bad Channels en dat is eigenlijk de leukste Full Moon film die ik tot nu toe heb gezien. Het vreemde is echter dat dit eigenlijk een film is die volledig is gemaakt zonder medewerking van Charles Band of iemand van Full Moon Pictures. Band noemt deze film dan ook niet canon in de - sowieso al van de pot gerukte - chronologie van de personages en dan kun je je vooral afvragen waarom dit überhaupt gemaakt is. Zeker als je dan ook nog eens bekijkt dat ze nieuwe poppen hebben moeten maken en in het geval van de Demonic Toys is dat miserabel mislukt. Blade en co zien er nog redelijk uit (al mist Six Shooter wel die heerlijke grijns vind ik) maar verder voelt dit wel erg hard als een buitenbeentje in de reeks aan. Een soort van kerstfilm waar weinig tot geen horror in zit en je kunt je vooral afvragen wat het had gegeven als het oorspronkelijke plan was doorgegaan om van dit plot de vierde Puppet Master film te maken. Dat verklaart ook meteen het gemis van Leech Woman en Torch aangezien die in de gebeurtenissen van deel 3 aan hun einde kwamen.

Het is ook moeilijk voor te stellen dat dit van dezelfde regisseur is als van Bad Channels. Waar dat nog een lekker van de pot gerukt filmpje was met een geweldige soundtrack en eigenlijk echt nog wel fijne personages, is hetgeen hij hier 12 jaar later aflevert niet zo denderend. Corey Feldman was zo één van die kindacteurs die ik altijd wel kon waarderen met rollen in The Goonies, Stand By Me en Gremlins maar als volwassen acteur is die gewoon vreselijk. Een geforceerde stem en een uitstraling die vooral komisch bedoeld moet zijn? Ik weet het niet. Dan vond ik Danielle Keaton als dochterlief Alex nog een leukere toevoeging (weinig hoop echter dat die dus nog ergens gaat opduiken als ver familielid van Toulon) en Vanessa Angel is nog een redelijke slechterik. Het is hem echter toch vooral om de poppen (en het demonische speelgoed) te doen en gewoon het feit dat het merendeel eruit ziet als een goedkope kopie.. Het kost de film een halfje.

Om dit nu op hetzelfde niveau te zetten als The Legacy is me echter een brug te ver en hoewel dit één van de langere delen in de franchise is, irriteerde het me ook niet zo hard als bijvoorbeeld Curse of the Puppet Master. Het is echter wel te merken dat de glorieperiode ondertussen ver achter ons ligt en die situeert zich toch vooral rond deel 3 en 4. Ik ben nu echter al zover gekomen, laat ik de rest maar compleet maken.

1.5*

Terug naar het begin, deel II

Het was me eigenlijk niet opgevallen maar blijkbaar hebben we voor het eerst met een echte trilogie te maken in de Puppet Master reeks in plaats van 2 op elkaar volgende delen. David DeCoteau startte in 2010 met Axis of Evil en Charles Band himself voegde er Axis Rising en Axis Termination aan toe. Dat leek me niet zo'n goed idee aangezien ik het gevoel had dat het plot zich niet echt leende voor een trilogie maar hey, de reeks heeft me al wel eens vaker verrast (in de goede en in de slechte zin van het woord) dus ik wou wel eens zien wat Band er hier van maakte.

Het mag duidelijk zijn dat er aan hem geen groot regisseur verloren is gegaan. Het is de eerste keer dat ik een volwaardige film van hem zie (zowel Dollman vs. Demonic Toys alsook Puppet Master: the Legacy waren samenraapsels van voorgaande films die niet door hem geregisseerd werden) maar dit is even waardeloos als die andere Puppet Master film. Nochtans is dit wel een reeks die echt wel wat potentie heeft. De poppen van Toulon zijn al zowat overal geweest maar laat ze tegen de Nazi's optreden en je hebt vaak nog wel een leuke film. Axis of Evil was eigenlijk nog een vrij toffe zit maar daar schiet niets meer van over bij deze Axis Rising. Het plot hangt met haken en ogen aan elkaar, gebeurtenissen uit de vorige film worden gewoon gewoon compleet vergeten of gewijzigd (zo woont Danny opeens niet meer boven het Chinese restaurant maar lijken ze nu ook enkel maar te insinueren dat Danny zijn broer is vermoord door de Nazi's, over zijn moeder wordt niet gesproken) en het enige wat dit nog enigszins draaglijk maakt is zo'n enorm fout personage zoals Uschi. De knipoog naar Ilsa is niet mis te verstaan en jammer genoeg besluit Band om haar al redelijk snel uit de film te halen, al krijg je daarvoor nog wel een fijne pop voor in de plaats.

Want daar lijkt deze film vooral voor te zijn gemaakt: een excuus om weer eens nieuwe poppen te kunnen tonen (en merchandising te verkopen). Je krijgt een aantal nieuwe creaties voorgeschoteld maar met uitzondering van Bombshell is het vooral armoe troef. Ik hoopte tijdens de vorige film ook dat Six Shooter zijn opwachting ging maken maar dat blijkt ook een jammerlijke zet te zijn doordat Band om de een of andere reden die typische Six Shooter lach heeft vervangen. Dat de poppen hier en daar een redesign hebben gekregen, daar kan ik nog mee leven maar die audio van de lach is gewoon slecht. En dan heb ik het nog niet gehad over het feit dat dit gewoon opeens een volledig nieuwe cast is. Niet dat het in de voorganger zo'n indrukwekkende performances waren maar als er iets is wat ik haat in een film, dan is het wel dat het ene na het andere personage door iemand anders wordt vertolkt. Zeker wanneer de kwaliteit er (in zoverre dat dat mogelijk is) nog verder achteruit op gaat. Een aantal nieuwe personages ook waarvan Brad Potts als Sergeant Stone bloedirritant is. Neen, weinig positiefs over te melden.

Ik had al schrik dat de sequel een stuk minder ging zijn maar dat het zo slecht ging zijn? Dat had ik nu ook weer niet verwacht. Ik begin in ieder geval met erg lage verwachtingen aan Axis Termination en dan is het einde echt wel nabij. The Littlest Reich is vermoed ik de laatste die ik in deze Puppet Master queeste ga zien die ergens halverwege mei van start ging aangezien Blade: The Iron Cross nog niet is uitgekomen.

1*

Terug naar het begin

Axis of Evil is alweer het 10e deel in de Puppet Master reeks (het 9e als je enkel de officiële films telt en eerlijk gezegd mag Puppet Master vs. Demonic Toys inderdaad vergeten worden) en na een aantal omzwervingen zijn we opeens terug bij het begin aangekomen. Ja, je leest dat goed: dit is opnieuw een rechtstreeks vervolg op de eerste Puppet Master. Regisseur David DeCoteau (die eindelijk nog eens onder zijn eigen naam regisseert, het teken dat hij vertrouwen in de film had?) haalt dan ook even wat materiaal van de eerste film boven voor de openingsscène.

Met name de zelfmoord van onze geliefde André Toulon en hoewel je dan zou verwachten dat hij de gelegenheid ziet om ineens één van de grootste continuity errors uit heel de reeks recht te zetten (Toulon schiet zich door zijn kop in 1939 terwijl hij in latere delen nog vrolijk begin jaren '40 rondhuppelt), doet hij daar erg weinig mee. De zelfmoord wordt ontdekt door een kreupele tiener/twintiger (een beetje eenzelfde figuur als in DeCoteau's Curse of the Puppet Master) en die ziet de twee nazi's weglopen. Vanaf dan komt er een voorspelbaar plotje rond diezelfde nazi's die een fabriek willen opblazen maar vreemd genoeg kon ik er eigenlijk nog wel wat mee. De Puppet Master franchise is er één die nooit echt indrukwekkend is geweest (en bij de latere delen vroeg ik me echt af waarom ik dit nog elke week keek) maar dit is toch één van de betere delen delen uit de reeks.

Of ik ben gewoon nog altijd zo onder de indruk van het misbaksel genaamd Demonic Toys 2 dat eender welke andere film van Full Moon opeens een heus meesterwerk blijkt te zijn, dat kan ook natuurlijk. Beetje jammer dat dit opnieuw wordt opgedeeld in twee aparte films (deel 4 en 5 deden dat ook en de tweede film was toch een stukje minder dan de eerste) maar ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe dit verder gaat evolueren. De slechtste toevoeging (die ninja waar de ziel van de broer in zit) keert hopelijk niet meer terug maar zo'n Leech Woman is en blijft gewoon één van de meest vieze creaties uit deze stal. Grappig ook dat je even Six Shooter zijn armen te zien krijgt, hopelijk maakt die nog een appearance in de opvolger maar ik vrees ervoor. Qua cast is dit in ieder geval ook een serieuze opsteker ten opzichte van bijvoorbeeld The Legacy of het hierboven reeds genoemde Curse of the Puppet Master. Niet dat dit ineens goede acteurs zijn, die vind je niet zo gemakkelijk in deze reeks, maar ze kunnen er mee door.

Op weg naar Axis Rising dus en dan lijkt het einde zowaar in zicht te zijn. Ik wist totaal niet waar ik me aan moest verwachten toen ik aan de reeks rond eind mei begon en het is een franchise met hoogtes en laagtes maar het fijne is dat je zo soms in die latere delen toch nog ineens een betere film kunt aantreffen. Erg vreemd allemaal maar tegelijkertijd snap ik de aantrekkingskracht ook wel. Er is gewoon iets met die poppen dat er voor zorgt dat ik toch weer ga zitten voor een nieuw deel. Handig ook dat ze gewoon nooit te lang duren, ik zou het niet volhouden als ze 2u per stuk zouden duren..

2.5*

Terug naar het begin, deel III

Ik kan het me nu eigenlijk al niet meer voorstellen maar ik vond het eerste deel in de Axis reeks eigenlijk nog wel fijn. Geen hoogvlieger weliswaar, eerlijk gezegd: welke film in de Puppet Master franchise is dat wel, maar het keek vlotjes weg en groot was dan ook de teleurstelling toen de opvolger zoveel slechter was. Alle hoop was op dit derde deel gevestigd om de trilogie nog wat cachet te geven maar opnieuw Charles Band achter het roer zorgde nu niet meteen voor het nodige vertrouwen. En effectief, dit derde deel is gewoon even waardeloos als de voorganger dus.

Beetje schrijnend ook dat de reeks ondertussen zo ver in kwaliteit is gezakt dat Band zich genoodzaakt zag tot crowdfunding om de film überhaupt gemaakt te krijgen. Als je een bepaald bedrag neerlegde voor de film, dan kreeg je een kleine bijrol toegewezen en het hoeft je dan ook niet te verbazen dat dat niet de meest denderende acteurs zijn. Band probeerde de mensen ook te verlekkeren door te verkondigen dat dit het bloederigste deel uit de reeks ging zijn en dat is gelukkig niet gelogen. Alleen jammer dan dat dat bloed er enorm fake uitziet en eigenlijk meer lachwekkend is dan dat het griezelig zou moeten zijn. Onvoorstelbaar wat hij hier allemaal op de kijker loslaat maar je moet hem wel aangeven dat hij echt zijn best heeft gedaan om dit toch wat over een andere boeg te gooien. Zo besluit hij in de eerste minuten van Axis Termination om de hoofdrolspelers uit de 2 vorige films (Danny en Beth) gewoon om zeep te helpen zodat hij met een schone lei kan beginnen.

Maar alleen jammer dan dat dat een niet al te boeiende lei is. De drie films zijn zogezegd wel één geheel maar het is duidelijk dat Band hier gewoon wat losse ideeën bij elkaar heeft gegooid waardoor je dus te maken krijgt met een dwerg die over mystieke krachten lijkt te bezitten, zijn dochter die ook niet vies is van een beetje magie en een soldaat die zo lijkt weggelopen te zijn uit GI Joe. Allemaal de meest belabberde acteurs uit heel de reeks (Tania Fox als de dochter is nog redelijk trouwens maar George Appleby als Rus met het meest slechte Russische accent ooit is echt verschrikkelijk, om over die Paul Logan maar te zwijgen) maar ze moeten het ook maar doen met het materiaal dat ze voorgeschoteld krijgen. Hilarisch trouwens dat ze deze keer gewoon hebben besloten om Blade te laten bewegen door iemand in zo'n kostuum te steken en die wat voor een green screen te laten spelen zodat ze dat later in de film konden werken. Je moet het zien om te geloven hoe belabberd het eigenlijk allemaal is. De poppen hebben weer wat een update gekregen, nog lelijker dan vorige update, en de slechteriken zijn weinig memorabel.

En met pijn in het hart kom ik bijna aan het einde van de Puppet Master franchise. Pijn in de zin van dat ik ettelijke weken lang elke maandag een deeltje uit de reeks keek maar ook pijn omdat de reeks nu echt wel in de riolen is terecht gekomen en ik vermoed dat The Littlest Reich (hoewel die wel een coole poster heeft) daar weinig aan gaat kunnen veranderen. Ook die solofilm van Blade, die nog niet uit is, zal het niet veel zoden aan de dijk zetten. Al zie ik nu dat Tania Fox zou terugkeren als Elisa? Dat klinkt alleszins veelbelovend..

1*

I'm not here for the secret of what brings these puppets to life. I wanna know what makes them die

Het algemeen gemiddelde van Puppet Master: The Legacy beloofde niet veel goeds maar het is een franchise die ik eigenlijk best nog een redelijk warm hart toedraag. Er is gewoon iets met Blade en zijn kompanen dat me wel ligt, hoewel ik verre van alle delen de moeite vind, maar eerlijk is eerlijk: het vet was precies wat van de soep. De continuïteit was compleet om zeep geraakt in de voorgaande 7 delen en het was maar de vraag wat knip- en plakwerk regisseur Charles Band hier van ging maken.

En hij maakt zijn naam in ieder geval wel waar. Als je op de openingscredits al zaken ziet verschijnen als "new material edited by ....", dan weet je dat het weer een allegaartje van oud en nieuw materiaal zal zijn. Band had dan ook het plan opgevat om van The Legacy een soort van samenvatting te maken waarin alle verhaallijnen uit de vorige films tot één mooi geheel wordt gebracht. Een nobel idee ware het niet dat het gewoon een erg flauw excuus is om zo snel mogelijk zoveel geld in het laatje te brengen. Met een speelduur van 71 minuten verwacht je toch net iets meer dan 10% aan nieuw materiaal. Het is dan ook jammer dat dat nieuwe materiaal dan ook nog eens redelijk beroerd is. Ergens ben ik nog wel benieuwd naar hoe het verder gaat gaan met Peter Hertz (die om de een of andere reden een tijdje de schuilnaam Eric Weiss, die Nazi uit deel 3, gebruikt?) maar ik vermoed dat het het laatste zal zijn dat we van de man te zien krijgen.

Verder doet Band dus een poging om dit alles tot een mooi geheel te brengen maar echt verder dan het tonen van beelden uit de vorige films geraakt hij niet en dat is eigenlijk het laatste dat er over de film valt te vertellen. Je hebt welgeteld 2 nieuwe acteurs en dat zijn Jacob Witkin (Peter Hertz/Eric Weiss) en Kate Orsini (de moordenares). Die hebben ze in een kelder gestoken, hoogstwaarschijnlijk de kelder van Band zelf, en een script gegeven waar geen touw aan vast te knopen is. Het meest hilarische stuk is misschien nog wel het dagboek dat opeens in brand vliegt waarmee wordt aangegeven dat dat een onwaar stuk uit het verhaal was. De rest van de cast bestaat allemaal uit archiefmateriaal en degene die verlekkerd waren op het feit dat Guy Rolfe dus nog tussen de credits op MovieMeter staat komt dus bedrogen uit.

Waarom toch nog 1*? Ik weet het eigenlijk zelf niet. Er scheelt erg veel aan deze Puppet Master saga en het niveau zakt per film wat lager en lager maar iets zegt me dat we nog niet aan het laagste zitten. En ergens moet ik Band wel bewonderen om het feit hoe hij eigenhandig die franchise toch levend houdt. Je moet het maar doen om eventjes 7 films in 70 minuten te proppen en misschien ben ik bevooroordeeld omdat ik de films ken maar het was best nog een noemenswaardige poging om bepaalde fouten eruit te halen.

1*

Five puppets? This incident is starting to turn into a happening

Na het kijken van de Axis trilogie (indien de onofficiële delen worden meegerekend, dan gaat het om deel 10, 11 en 12) had ik het eigenlijk wel gehad met de Puppet Master franchise. Bij mijn review van Axis Termination schreef ik nog dat ik me niet kon voorstellen dat Puppet Master: The Littlest Reich de reeks uit de riolen ging kunnen krijgen waar Blade en zijn kompanen in terecht waren gesukkeld na een aantal barslechte delen. Het is dan ook met veel plezier dat ik die woorden moet intrekken, want zowaar: The Littlest Reich is by far het beste deel uit heel de franchise.

Zou er nog zo'n reeks bestaan waarbij het 13e (!) deel opeens van zo'n goede kwaliteit blijkt te zijn? Ik kan het me eerlijk gezegd (opnieuw) niet voorstellen maar ik laat me graag overtuigen van het tegendeel. Charles Band treedt nog op als executive producer maar net zoals bij Puppet Master vs. Demonic Toys is het een deel dat niet door Full Moon wordt gemaakt. Deze keer, in tegenstelling tot die crossover met Demonic Toys, blijkt dat een goede zet te zijn. Al vanaf de openingsscène met Toulon in de bar heb je het gevoel dat er iets knettert en dat gevoel verdwijnt eigenlijk nooit. Dit is nu de film die ik verwachtte wanneer ik maanden geleden met de Puppet Master franchise startte en het is dan ook fijn dat Sonny Laguna en Tommy Wiklund besloten hebben om hier gewoon een reboot van te maken. Normaal gezien ben ik daar niet zo'n fan van maar in de loop der jaren was de gewone reeks zo vastgelopen dat je echt alleen nog maar een andere richting uit kunt door hier een alternatieve vertelling van te maken. Toulon wordt een gemene Fransman met de nodige Nazisympathieën, de poppen maken zich schuldig aan haatmisdaden en richten zich op Joden/zigeuners/lesbiennes/... en hoewel dit qua effecten niet altijd even goed oogt, is dit voor de rest over de gehele lijn genieten.

Van belachelijke personages die al even belachelijke one-liners uitkramen (Cuddly Bear!) tot flink wat girlpower met Ashley op kop. Er wordt overduidelijk gehint naar een vervolg en voor de eerste keer in deze franchise kijk ik daar echt naar uit. We zijn echter ondertussen 2 jaar verder en het is nog altijd stil (er is dan wel die Blade spin-off maar dat is blijkbaar een rechtstreeks vervolg op Axis Termination) dus ik begin er voor te vrezen. Jammer, want met Thomas Lennon heb je als Edgar nog wel een fijne stoïcijnse hoofdrol en het is sowieso al enorm jammer dat zowel Jenny Pellicer (Ashley) en Nelson Franklin (Markowitz) het loodje leggen. Zeker Pellicer had echt nog wel in leven mogen blijven voor de sequel. De immer geweldige Udo Kier mag de rol van Toulon op zich nemen en doet dat geweldig maar ook Michael Paré als Brown en Barbara Crampton (die een minieme bijrol had in de eerste Puppet Master) vertolken leuke personages.

Ja, ik had het echt niet verwacht. Veruit het beste deel dus uit deze reeks en nu heb ik zowaar toch zin in die Blade spin-off. Op IMDB al wel stemmen maar op MovieMeter nog niet gezien door iemand, toch eens zoeken of die film ondertussen al ergens te zien is. Hopelijk is het van dezelfde kwaliteit als deze The Littlest Reich maar het zou al helemaal mooi zijn moest dat vervolg op deze film er toch nog eens van komen, de franchise verdient het.

4*

I'm warning you, that's Communist talk!

Van The Purple Rose of Cairo heb ik altijd een zekere verwachting gehad. Naar het schijnt liet regisseur Woody Allen zich inspireren door onder andere Buster Keaton's Sherlock Jr. (hoewel niet mijn favoriete Keaton, is het toch wel de acteur op zijn best) en bovendien ook nog door Hellzapoppin', een komedie met een heerlijk moordend tempo. Ik ben dan ook nog eens fan van dit soort films over film en op papier leek The Purple Rose of Cairo een serieuze hit te worden.

Wat dus niet het geval bleek te zijn. Ik vind dit zelfs bijna de slechtste Allen die ik tot nu toe ben tegen gekomen (zit ondertussen aan 19 geziene films en enkel Match Point stelde me nog meer teleur) en dat is vooral vanwege een erg povere cast. Mia Farrow zou in 1982 voor een Razzie genomineerd worden vanwege haar eerste samenwerking met Allen in A Midsummer Night's Sex Comedy, maar hier is ze veel slechter. Vooral doordat de chemie met Jeff Daniels nagenoeg onbestaande is en dat dat eigenlijk gewoon een erg vervelende acteur is. Gelukkig is er nog de altijd degelijke Danny Aiello die de meubelen nog wat weet te redden. Voor de rest nog een paar Allen regulars zoals Stephanie Farrow die net zoals in Zelig (en in het echte leven uiteraard) de zus van Mia Farrow mag spelen en Dianne Wiest die nog een erg leuk momentje heeft als dame van lichte zeden.

Het uitgangspunt is dan ook de grootste kracht van deze The Purple Rose of Cairo. Best wat leuke ideetjes zoals de acteurs in de film zelf die niet meer weten wat ze moeten doen nadat een bijrol erin geslaagd is om van het scherm te verdwijnen, maar het mooiste moment zit hem eigenlijk in het einde. Het lukt Cecilia om Tom te overtuigen om terug in de film te stappen en nadat ze vruchteloos staat te wachten op Gil besluit ze naar een nieuwe film te gaan zien. Je zou verwachten dat ze eindigt met ofwel Tom ofwel Gil, maar haar echte liefde blijkt de cinema te zijn. Toch nog een happy end en eigenlijk bijna het enige moment dat Farrow echt weet te overtuigen. Zie eigenlijk liever ook Allen zelf meespelen in zijn films precies.

Neen, verbazingwekkend genoeg was dit niets voor mij. Misschien ben ik de afgelopen maanden wat verwend geweest met de Woody Allen films (2x 4* en 3x 3,5*) maar The Purple Rose of Cairo is met uitzondering van zijn uitgangspunt één van de zwakste Allen films. Grootste stoorfactor is ongetwijfeld Jeff Daniels.

2*

One push can change everything

Ik opteerde gisteravond bij een groepje vrienden al voor Push maar iedereen wou liever Mirrors zien omdat die zo 'griezelig' was met al die spiegels. Film sloeg tegen dus gelukkig werd er daarna gekozen om deze Push op te zetten. Hoewel, gelukkig is niet het juiste woord want ook Push is niet veel waard, al is het wel beter vermaak dan Mirrors.

Ik geef het eerlijk toe, ik heb een serieus zwak voor verhalen met superkrachten. Heroes, The 4400, X-Men, ... Ik volg het allemaal of ik heb het vroeger veel gevolgd maar jammer genoeg verzuipt Push wat in zijn eigen krachten. Op zich is het idee van de verschillende soorten mensen wel interessant. Zo heb je de Pushers, de Movers, de Sniffs (in het Nederlands 'de Snuffelaars' wat voor serieus wat hilariteit zorgde) en nog vele andere maar juist doordat er zoveel meer zijn heeft de film te weinig tijd om dit allemaal deftig uit te werken. Daarom hoop ik dat er ooit nog eens een spin off of iets dergelijks van Push komt want het zou veel goed doen. Het verhaal van Push heeft wel wat plotgaten maar om de een of andere reden kan ik dit soort films dat wel vergeven. Heel de opzet van een groep mensen met krachten die opgejaagd worden door de overheid hebben we al meerdere keren gezien, tot zover dus de originaliteit, maar toch voelt het nergens vervelend of als een kopie aan. Dat komt dan ook omdat McGuigan ervoor kiest om niet één of ander groot actiespektakel te maken maar de personages toch een beetje uit te werken. Goede keuze op zich maar het zorgt ook voor een aantal dode momenten in de film, ik ben dan ook een paar minuten in het slaap gevallen en ik was niet de enige. Gelukkig was ik bij het einde wel goed wakker want daar zaten een paar lekkere, weliswaar voorspelbare, maar toch leuke twisten in. Oké, je ziet het einde van redelijk ver aankomen maar daarom is het nog niet minder vermakelijk.

Ik zei daarstraks al dat ik de 4400 volg dus het was dan ook leuk om

Joel Gretsch in de openingsscène te zien verschijnen. Geen grote rol maar ach, het was vermakelijk. Iemand die ook vermakelijk was, was Djimon Hounsou. Ik moest even denken waar ik hem van kende maar dan schoot het me te binnen dat hij van Never Back Down is. Compleet verschillende rollen maar wel even goed. Dat kan niet gezegd worden van Dakota Fanning. Ik vraag me echt af wat mensen nu zo fantastisch aan haar vinden want ik vond ze echt vrij verschrikkelijk. Ze loopt constant rond alsof ze een tienerhoertje is en acteren kan ze echt niet. Zelfde geldt ook een beetje voor Chris Evans, uitgezonderd van dat rondlopen als tienerhoertje want dat past niet. Ik had de hele tijd de indruk dat hij een soort van Channing Tatum look alike was maar ik zie nu pas op Imdb dat het oorspronkelijk de bedoeling was dat Tatum de rol van Nick ging spelen, niet dat dat beter was geweest. Jammer genoeg heeft Evans dan ook problemen met emoties, namelijk het ontbreken ervan waardoor hij constant wazig voor zich uit ziet. De effecten van Push zien er trouwens wel uitstekend uit.

Interessant idee maar jammer genoeg geen film materiaal. Misschien is het beter als dit ooit nog in een serie of iets dergelijks wordt gegoten want dan is er meer kans om de personages uit te diepen. Voor nu, jammer genoeg, een nipte voldoende.

2.5*