Meningen

How can ya have any pudding if ya don't eat ya meat?

Een collega van mij was een paar dagen geleden naar Roger Waters in het Sportpaleis in Antwerpen gaan zien en was daar danig van onder de indruk. Ik had geen spijt dat ik zelf niet was gegaan (met uitzondering van de bekende nummers ken ik niets van de groep en zelfs in dat selecte aantal zitten nummers bij waar ik bitter weinig mee kan) maar het bracht wel deze Pink Floyd The Wall terug naar boven in mijn geheugen. Ooit eens blind aangeschaft op een rommelmarkt omdat ik had gezien dat deze op MovieMeter hoog werd beoordeeld en vandaag eindelijk eens gezien.

Misschien een vreemde keuze wanneer je bijna niets van de soundtrack kent. Ik ben dus absoluut geen kenner van de groep en ik kan in ieder geval het meeste met nummers zoals Comfortably Numb, Wish You Were Here en The Wall. Liever geen Money, Learning to Fly en zeker geen Shine On You Crazy Diamond en ik ben dan ook blij dat een aantal van de "goede nummers" (zal het maar even tussen aanhalingstekens zetten vooraleer iemand zich daarin verslikt) hierin te horen zijn. De scène met Comfortably Numb is misschien wel het hoogtepunt uit de film maar verder blijft toch vooral het twijfelachtige gevoel overheersen dat ik niet weet naar wat ik eigenlijk anderhalf uur heb gekeken. Een visueel interessante film zonder enig narratief vlak die tegelijkertijd bij vlagen een veredelde videoclip lijkt te zijn en toch blijft het op een bepaalde manier wel boeien. Vooral ook omdat er genoeg ruimte wordt gelaten om er hier op een eigen manier een interpretatie aan te geven, al is de tijdsgeest (kreeg er in ieder geval een sterk anti-Thatcher gevoel bij) ook wel niet te onderschatten vermoed ik.

Een aantal geanimeerde tussenstukjes (dat met die hamers kwam me trouwens wel erg bekend voor, vermoed dat ik dat al eens eerder heb gezien) waarvan eigenlijk vooral het eerste me echt wist te bekoren. Hoewel, dat is niet helemaal waar want die korte combinatie met een real life Pink en die geanimeerde vrouwenschaduw vond ik ook wel erg geslaagd. Er straalt zowat een Terry Gilliam tijdens zijn Monty Python jaren vibe af. The Wall is echter vooral de grote Bob Geldof show. Bekend als zanger van The Boomtown Rats en uiteraard Live Aid en dergelijke, maar hier dus in zijn acteerdebuut. Ik laat in het midden in hoeverre het echt acteren is, maar het mag duidelijk zijn dat Geldof over de gehele lijn overtuigt. Dat telefoontje naar zijn vrouw terwijl er een andere man oppakt, het is een heerlijk eenvoudig stukje cinema. Verder uiteraard een film die het van zijn muziek moet hebben.

Op dat gebied ben ik niet overtuigd om me te verdiepen in de verdere uitspattingen van de band, maar het luistert op zich allemaal nog wel redelijk lekker weg. Al blijf ik het toch moeilijk hebben met dit soort uitgesponnen fantasietjes, gelukkig zijn er hier nog interessante beelden om de soundtrack te ondersteunen. Wel verschieten trouwens dat dit van dezelfde regisseur is als van onder andere Fame. Vraag me af in hoeverre dit effectief het werk van Parker is en in hoeverre van Waters.

3*

I'm a real boy!

Pinocchio is zo één van die Disney films die ik vroeger ooit wel eens had gezien, maar waar weinig nostalgie aan was verbonden. Dat is hoogstwaarschijnlijk te wijten aan het feit dat we de film zelf niet in bezit hadden waardoor Pinocchio maar eens sporadisch werd bekeken wanneer hij werd gehuurd of uitgezonden op televisie. Wel is dit de eerste film geweest waarbij ik ontdekte dat het originele verhaal een stuk griezeliger was dan wat Disney hier van maakte. Uiteindelijk zou blijken dat dat wel bij erg veel sprookjes het geval was.

Soit, het verhaal is iedereen wel bekend maar het verbaasde me eigenlijk dat de neus van Pinocchio maar 1x groeit. Dat is een beeld dat vandaag de dag toch erg populair is geworden en ik kon zweren dat het veel meer in de film zat. Het begin bij Gepetto is overduidelijk het sterkste deel van de film. Jiminy Cricket is weliswaar een erg vervelend personage maar de schattige Figaro maakt veel goed. Hier doet Disney dan ook waar ze het beste in zijn: zonder al te veel moeite erg leuke personages tot leven wekken. Nadien verandert de film een aantal keer van setting en wordt het allemaal iets duisterder. Het clasht hierdoor met de pogingen van Cricket om een beetje humor in de film te steken waardoor de film niet altijd even goed tot zijn recht komt. Het probleem met Pinocchio is dan ook dat een aantal individuele scènes geslaagd zijn (Pleasure Island onder andere) maar dat het als geheel niet werkt.

Qua animatie wel erg degelijk en wat een vooruitgang eigenlijk ten opzichte van Sneeuwwitje. Niets tegen die film, verre van zelfs, want dat is één van mijn favoriete tekenfilms maar Pinocchio zit toch een trapje hoger. Zonde eigenlijk dat één van de spilfiguren, de blauwe fee, dan toch nog zo enorm pover is geanimeerd. Het breekt compleet met de tekenstijl die tijdens de rest van de film wordt gebruikt en het lijkt dan ook meer alsof ze die er last minute nog hebben ingestoken. Qua stemmencast ook wel degelijk. Cliff Edwards zou de eerste bekende stem zijn die meewerkte aan een tekenfilm (hij was erg populair in de jaren '20-'30 als zanger) maar het interessantste hier is Mel Blanc. Althans, dat had zo kunnen zijn als Walt Disney himself niet had besloten om alle dialoog van Gideon, de partner van Honest John, te schrappen met uitzondering van één kleine hik.

Disney heeft slechter werk dan dit gemaakt maar het is zeker en vast ook niet hun beste. Alle elementen zijn er nochtans wel maar heel het Cricket personage verpest de film en het lijkt nooit tot één vloeiend geheel te komen. Een halfje extra nog voor de sterke animatie.

3.5*

Ik hem geschoten

Mark Punt staat nu niet meteen erg hoog op mijn lijstje van te completen regisseurs, maar ik kwam er een tijd geleden achter dat ik eigenlijk enkel maar Pippa nog moest zien en dat ik zijn huidig oeuvre dan volledig had. De completist in mij zag dat wel zitten en al helemaal toen bleek dat dit eigenlijk gewoon gratis via VTMGO, het onlinekanaal van de zender VTM, was te zien. Niet helemaal onverwachts aangezien de televisiemaatschappij de film voor een groot stuk mee financierde.

En dat zie je ook wel wat aan de cast. Veel VTM-gezichten maar het is vooral toch ook een film met het gebruikelijke Mark Punt-clubje geworden. Qua plot hebben we het ook allemaal al wel iets eerder gezien en voelt dit vooral een beetje aan als een soort van War of the Roses. Dat resulteert in veel fantasietjes waar Pippa haar soon to be ex-man het leven zuur maakt en hoewel Punt dat aspect volledig gebruikt om knipogen naar andere films te steken (iets wat het altijd wel goed doet bij mij), loopt het hier en daar wel een beetje mis. Ook het doorbreken van de vierde muur is niet altijd even grappig en het meest pijnlijke is dan ook dat de slechtste scène aan het einde van de film zit. Namelijk die waarin Pippa wakker wordt met Louba in bed en dan op een schuiftrompet blaast.. Het overstijgt het niveau van een lokaal schooltoneel niet en dat is toch jammer eigenlijk omdat hier voor de rest nog wel wat leuke momentjes in te ontdekken zijn. Punt is sowieso ook geen regisseur die echt lange films maakt, ze klokken bijna allemaal onder de 90 minuten af, en dat is wel een goede zet.

Omdat dit het soort film is dat echt niet te lang moet blijven doorgaan. Net als in Bowling Balls, de vorige langspeelfilm van Punt, is de hoofdrol weggelegd voor Nathalie Meskens. Die moet een dik Kempens accent opzetten en dat werkt de ene keer beter dan de andere. Het zal nooit mijn favoriete actrice worden alleszins. Ella Leyers is wel een goede toevoeging als de vriendin met de grote mond en qua bijrollen is dit verder dus typisch Punt. Peter Van den Begin en Frank Aendenboom zijn altijd goed, Sven De Ridder en Manou Kersting zijn op het randje als het homokoppel Leo en Leon maar geraken er wonderwel mee weg en de grote hoofdvogel is Tom Van Dyck als de arrogante Glenn. Sowieso een geweldig komisch acteur en dit is iets wat hij gewoon perfect in zijn vingers heeft. Grappig ook dat Punt Daniëlla Somers nog eens een rolletje geeft (hier als scheidsrechter in de boksmatch met Daphne Wellens), dat had hij indertijd met zijn allereerste film (She Good Fighter) ook gedaan.

Je kunt de film nagenoeg op elk aspect afrekenen en ik zou het nog perfect begrijpen ook, maar er is iets met dit soort films dat ik wel kan waarderen. Bowling Balls was ook al zo'n fijne wegkijker waar je soms echt gewoon eens zin in hebt. Punt verstaat de kunst van een vlotte film maken en hoewel er dus enorm veel op aan te merken is, heb ik me echter wel danig vermaakt. Sinds 2016 heeft hij dus niets meer gemaakt, ik vraag me af of het hier bij gaat blijven.

3.5*

Sea, Sex and Blood

Ik wou Piranha eigenlijk al echt enorm lang zien. Ik heb ooit de twee originele Piranha films eens in Cult Night op 2BE achter elkaar gekeken en dat viel me erg goed mee waardoor er wel een zekere interesse was naar deze reboot/vervolg. Jammer genoeg draaide dit niet in de cinema, of het moet heel kort zijn geweest, en ook de prijs van de DVD vond ik iets teveel van het goede om de gok te wagen. Gelukkig deed de plaatselijke videotheek al een deel uitverkoop doordat ze failliet zijn gegaan en kon ik de film voor een 5 euro te pakken krijgen. Gisteravond maar ineens opgezet in de hoop een lekker vermakelijke film te zien krijgen.

Het begin zet natuurlijk meteen de toon van de film. Richard Dreyfuss wordt weer eens bovengehaald en mag zijn kunstje van met Jaws nog eens lichtjes over doen. Een grotere hommage kun je bijna niet creëren en Aja doet het met respect. Dan begint de echte film en blijkt dat het plot eigenlijk niet zo bijster veel om handen heeft. Kun je dit zien aankomen? Natuurlijk want Piranha is overduidelijk niet gemaakt voor zijn plot. Er worden in het eerste uur van de film een hoop personages geïntroduceerd, de ene al wat sympathieker dan de andere, maar eens de grote aanvallen beginnen kan de pret ook beginnen. De humor ligt er vingerdik op (They took my penis!) en is het merendeel van de film geslaagd maar het is vooral het einde dat me serieus deed glimlachen. Eerst het gebruikelijke groepje laten overleven, een vette knipoog naar een eventueel vervolg geven en dan de aftiteling. Ietwat abrupt maar je hebt wel meteen zin naar een vervolg. Qua effecten ziet dit er trouwens wel uitstekend uit. De massascènes zijn mooi gemaakt en de piranha's zelf zien er heel indrukwekkend uit. Dit is overduidelijk één van de beste combinaties van twee werelden (de effecten van vandaag de dag en de sfeer van de oude jaren '70 - '80 horrorfilms) die ik tot nu toe heb gezien. Het 3D effect is wederom compleet verloren gegaan op mij omdat ik de DVD versie heb zonder 3D maar daar ben ik eerlijk gezegd blij om want ik wil echt niet meer gaan betalen voor die 2 à 3 minuten in 3D.

Enorm veel bekende gezichten eigenlijk in deze Piranha film. Een paar bijrollen voor een handvol pornosterren (o.a. Ashlynn Brooke die dan ook nog eens de coolste kill voor haar rekening neemt) maar ook een paar grote namen. Het is dan ook heerlijk om te zien dat types zoals Christopher Lloyd, Eli Roth en Richard Dreyfuss hier hun medewerking aan verlenen. Ook Ving Rhames was wel weer eens leuk als sheriff. Jerry O'Connell is wel wat op het randje als parodie op Joe Francis. Deze was daar zelf ook niet echt van te spreken en dreigde ook met een rechtszaak en dergelijke maar zover is het blijkbaar toch niet gekomen. O'Connell gaat er uiteindelijk een tikkeltje over waardoor hij niet meer echt leuk is. Wel grappig om Jessica Szohr hier nog in te zien verschijnen. De naam zei me eigenlijk niets toen deze op de aftiteling verscheen maar direct schoot het me te binnen dat ze uit Gossip Girl kwam toen ik haar zag. Eerlijk gezegd, passen doet ze niet echt want daarvoor straalt ze niet de juiste sfeer uit. Ik denk dat Piranha juist zo geslaagd is door de mix van pornosterren en onbekendere acteurs, met hier en daar een leuke cameo uiteraard. Elisabeth Shue en Steven R. McQueen zijn ook wel lekker op dreef.

Overdreven maar o zo heerlijk om naar te kijken. Aja haalt alles uit de kast en geraakt er overduidelijk mee weg. De verhaallijn is flinterdun maar de massale kills, de geslaagde effecten en een perfect gekozen cast maakt enorm veel goed. Hier en daar een paar leuke knipoogjes en een handvol geweldige cameo's. Waar blijft dat deel 2?

Dikke 3.5* met kans op een verhoging.

You stupid ginger little moron

Ik heb altijd wel goede herinneringen gehad aan de Piranha reeks. Lang geleden op 2BE in Cult Night (als er nu eens één programma is zou moeten terug komen, dan is dat het wel) de eerste twee delen achter elkaar gezien maar ook de reboot uit 2010 kon ik wel vrij goed smaken. Ik was dan ook benieuwd geworden naar dit vervolg, vooral omdat het eerste deel zo heerlijk abrupt eindigde, maar zoals gewoonlijk was de film compleet uit mijn gedachten gegaan. Althans, toch tot gisteren.

En Piranha 3DD doet wat het moet doen maar doet dat toch wat minder als zijn voorganger. Vreemd eigenlijk want op zich doet Gulager praktisch exact hetzelfde als Aja maar het is net allemaal iets minder spectaculair. Zo vond ik het waterpretpark als nieuwe setting niet zo geslaagd en blijft de film iets te lang hangen in wat oeverloos gezwets. Gelukkig begint de film halverwege wat zijn stijl te vinden en worden we getrakteerd op een paar heerlijke momenten (die vrijpartij tussen Josh en Shelby moet echt wel legendarisch worden) en is de climax van de film bijna evenwaardig aan die van Aja. Leuk einde trouwens waar de piranha's opeens leren te lopen, kan nog een leuk derde deel opleveren. Op gebied van CGI moet de film trouwens serieus onderdoen voor zijn genregenoten want de piranha's zien er bij vlagen echt te nep voor woorden uit. Gelukkig zijn de kills op zich wel geslaagd te noemen.

Maar als je dit allemaal zo leest dan vraag je je af waar de film zijn voldoende verdient. Wel, dat is praktisch geheel te wijten aan een heerlijke cast. Nu is David Hasselhoff sowieso een guilty pleasure van mij maar wat een heerlijke zelfspot heeft die man toch. Sowieso het hoogtepunt uit heel het tweede deel van de film. Dat ik hem hier niet in verwachtte maakt het allemaal nog leuker natuurlijk. Christopher Lloyd en Ving Rhames nemen hun rollen uit het vorige deel terug op en ook dat zijn weer een paar leuke momenten. Zeker Ving Rhames is weer heerlijk droog. Mooi ook om Katrina Bowden (Tucker & Dale!) nog eens te zien, heeft sowieso de één van de leukste scènes op haar naam staan, David Koechner is wel wat vervelend (had ik in het eerste deel met Jerry O'Connel ook) maar is gelukkig niet zo veel in beeld. Danielle Panabaker en Matt Bush zorgen voor de verplichte romance maar ook daar is niet veel bijzonders aan op te merken.

Op zich wel een leuke film maar moet uiteindelijk toch onderdoen voor zijn voorganger. Het is vanwege een aantal erg leuke momenten in het 2e deel van de film dat het allemaal nog vrij leuk wordt maar daarmee vergeet je de ietwat saaie opbouw niet natuurlijk.

3*

Life is cruel. Why should the afterlife be any different?

Deel 1 had ik al een aantal keren gezien maar volgens mij was het van in de cinema geleden dat ik zijn sequel had gezien. Gisteravond was dus een perfecte gelegenheid om hem nog eens te bekijken.

Wat me direct al opviel is dat hier slecht gebruik wordt gemaakt van de mengeling verhaal, actie en humor. De ene moment wordt er zoveel informatie vrijgegeven en 2 minute erna zit je een halfuur te zien naar Sparrow die even tot saté wordt gekroond. Ook worden er opeens wel veel nieuwe personages geïntroduceerd i.t.t. deel 1 waar het gewoon Sparrow, Turner en Elizabeth was.

De effecten wisselden ook wel eens van kwaliteit. Zo zag Davy Jones er fantastisch uit (wordt ook uitstekend neergezet door Nighy) maar er zijn ook soms momenten dat het er verschrikkelijk spuuglelijk uitziet. Wat dan wel weer een pluspunt is, is dat alle personages van deel 1 weer tevoorschijn inclusief de immers geweldige Johnny Depp als Jack Sparrow. Hij weet hem echt op een mooie, treffende manier neer te zetten. Ook de bijrollen zijn wel weer goed gevuld, met op het einde nog een geweldig klein rolletje van Rush als Barbossa. Geweldig als hij de trap afkomt en in die appel bijt. Pintel en Ragetti zijn ook weer van de parij maar worden spijtig genoeg iets minder uitgewerkt, vooral doordat de humor geforceerder aanvoelt dan in deel 1.

Dead Man's Chest is een geslaagd vervolg ware het niet dat het uiteindelijk allemaal wat te langdradig wordt. Op zich is het nog altijd wel leuk om naar te kijken maar voor de betere piratenfilm moet je toch bij het eerste deel zijn.

3.5*

How is it we can never meet without you pointing something at me?

De Pirates of the Caribbean reeks heeft altijd wel voor vermaak kunnen zorgen. De eerste blijft natuurlijk weliswaar de beste maar de sequels waren stuk voor stuk degelijk maar ik stond er eerlijk gezegd niet om te springen om de reeks te zien verder gaan met enkel en alleen Johnny Depp. Het was de combinatie Depp - Bloom - Knightley die het geheel zijn charme gaf en ik kreeg het gevoel dat dat vrij moeilijk ging zijn met een nieuwe cast. Je kunt echter pas een oordeel vormen wanneer je iets effectief hebt gezien dus hoog tijd om de film eens een kans te geven.

En On Stranger Tides (waarom de film eigenlijk niet gewoon The Fountain of Youth als ondertitel heeft gekregen is me ook een raadsel) is een vermakelijke zit geworden. Het is de kortste van de reeks, weliswaar nog altijd wel een dikke twee uur aan speelduur, maar het gemis van Bloom en Knightley valt me minder hard op dan ik had verwacht. Daarbovenop heeft de reeks een ietwat frisse insteek gekregen met de wissel van Gore Verbinski door Rob Marshall. Die heeft als regisseur een streepje voor dankzij het vreselijk onderschatte Nine maar kan blijkbaar ook met piraten uit de voeten. Natuurlijk blijft het eenzelfde formule als in de eerste drie films, zeker de soundtrack zou wel eens wat vernieuwing mogen krijgen, maar scènes zoals met de zeemeerminnen zijn gewoon erg leuk. Mooi ook dat de film op zich wel een aantal zaken openhoudt voor eventuele vervolgen (de scène na de credits, Gibbs die alle boten van Blackbeard heeft gestolen, ...) maar toch ook voldoende afsluit door Blackbeard te laten doodgaan zodat je toch het gevoel krijgt dat je een omlijnd geheel hebt gezien mochten de grote Hollywoodbazen besluiten dat het genoeg is geweest met de piraten.

Depp doet ook hier weer het vertrouwde truukje maar om de één of andere reden kan ik het hier meer waarderen dan in zijn andere recentere films. Kan wel zijn omdat ik hem in andere rollen altijd veel Jack Sparrow ticks zie vertolken maar daar kun je hier natuurlijk niet over gaan klagen. Soit, Depp is lekker op dreef en wordt deze keer bijgestaan door Penelope Cruz. De voluptueuze Spaanse heeft volgens mij in het echt al van de fontein geproefd maar heeft bovenal een leuke chemie met Depp. Altijd fijn om Geoffrey Rush terug te zien keren als Barbossa maar Ian McShane stelt toch wat teleur als Blackbeard. Het lijkt me gewenst dat de piraat der piraten wat meer angst inboezemt dan wat McShane hier teweeg brengt. Voor de rest nog leuke bijrolletjes van onder andere Keith Richards als vader Sparrow en Judi Dench.

De verwachtingen waren wat laag gespannen vanwege de vele negatieve commentaren, al vond ik het derde deel ook nog wel sterk, maar On Stranger Tides is een vermakelijk filmpje in de PotC reeks geworden. Depp gaat in dezelfde lijn verder als gewoonlijk en nieuwkomer Cruz is behoorlijk. Leuk!

3.5*

Yo ho ho and a bottle of rum

Het was alweer even geleden dat ik de eerste PotC film had gezien. Vroeger had ik heel de hype er rond gemist en ben pas het laatste deel in de cinema gaan bekijken. Naar wat ik me herinnerde was dit toch het beste deel doordat de balans tussen mix, avontuur en humor het beste tot zijn recht kwam. Gisteren kwam hij nog eens op tv dus was het de perfecte gelegenheid om hem eens te herzien.

The Curse of the Black Pearl is voornamelijk, een zeer geslaagde, spektakelfilm. De gevechten tussen de piraten zelf of wanneer ze een andere boot willen enteren zien er allemaal zeer mooi en dat is maar goed ook want voor de rest stelt het verhaal eigenlijk niet bijster veel voor. Sparrow verliest zijn schip door muiterij, wilt zijn schip terug en ondertussen wordt er nog een romantisch liefdesverhaal tussen Will en Elisabeth tussen gesmeten dat natuurlijk eindigt met een romantische eindscène waar Elisabeth toch voor Will kiest. Nadat ze elkaar zo'n honderd keer van de piraten hebben gered. Het stuk met heel de vloek van de schatkist was dan wel weer goed. Maar soit, het verhaal zit dan wel vol van clichés, je blijft geboeid kijken. Al begon ik me op het einde toch wat te vervelen.

Waarom dan toch nog 4*? Vooral door de geweldige personages die hier worden gecreëerd met als hoogtepunten Johnny Depp als de hilarische Jack Sparrow en Geoffrey Rush als de verbitterde Captain Barbossa. De chemie tussen die twee was geweldig. Orlando Bloom vond ik ook nog wel sterk maar het minpuntje bij de hoofdrollen was Keira Knightley. Ze kwam gewoon niet over als piratenmeid. Dit is wel, samen met de twee vervolgen, de enige film waar ze er zo goed uitziet dus dat is dan wel weer een meevaller. Ook met de humor zit het, vooral door Sparrow, wel goed. Maar gelukkig wordt er niet geconcentreerd op zijn kunnen alleen maar worden er ook nog grappige nevenpersonages gecreëerd zoals die twee piraten waarvan één een houten ook heeft. Spijtig genoeg zitten er ook soms idiote one liners in à la Knightley die iemand neer slaagt met een paal en dan roept "You like pain? Try wearing a corset!"...

PotC: Curse of the Black Pearl is een mooie heropleving van de piratenfilms en blijft tot nu toe toch de beste van de trilogie, ik moet dan wel eens dringend de vervolgen weer eens bekijken.

4*

And that's why, in a straight fight, a shark would probably beat a Dracula

Het jaar begint langzamerhand weer wat op zijn laatste poten te lopen en dat resulteert altijd in eindejaarlijstjes. Omdat ik doorheen het jaar niet zo vaak recente films kijk heb ik nooit enorm veel titels waaruit ik kan kiezen om een top 10 te vormen. Daarmee begin in de laatste maanden van het jaar ook altijd aan een inhaalbeweging van recente films en de openingseer was weggelegd voor deze The Pirates! Band of Misfits.

Maar het valt uiteindelijk toch een tikkeltje tegen. Pirates is nog altijd wel een vermakelijke film geworden maar ik heb nooit echt moeten schaterlachen en daar hoopte ik eigenlijk toch wel op. Nu klink ik wel bijzonder negatief en dat is wel onterecht want de film heeft op zich regelmatig een aantal leuke vondsten zoals Bobo met zijn bordjes en natuurlijk de aanwezigheid van Queen Victoria en Darwin maar het vormt nooit een mooi geheel. Er zijn genoeg leuke apart conceptjes dus maar het verhaal opzicht valt uiteindelijk nogal mager uit doordat de film iets te voorspelbaar oogt. Nu ben ik geen kenner van de Aardman studio (ik heb in een ver verleden wel eens Chicken Run en Wallace & Gromitt gezien maar die bevielen me niet zo goed, is ook al wel erg lang geleden maar dat terzijde) maar ik heb wel de indruk dat die origineler uit de hoek kwamen. Gelukkig maakt de stijl van animeren wel veel goed. Hoewel ik dus niet zo'n fan ben van het werk uit de Aardman studio, kan ik de stijl van de films altijd wel waarderen. Er steekt enorm veel tijd in maar het resultaat mag er altijd wel wezen en dat geldt zonder twijfel ook voor deze film. Het is een beetje zonde dat er af en toe computer gegenereerde animatie wordt gebruikt maar over het algemeen blijft dit toch nog altijd erg knap gemaakt.

Ik weet nog dat ik dit oorspronkelijk eigenlijk graag in de cinema wou gaan zien maar de Metropolis (en elke andere cinema in Antwerpen) draaide de film enkel in het Nederlands. Als klein manneke had ik dat waarschijnlijk niet erg gevonden (Disney films kijk ik nu ook nog vaak met Nederlandse stemmen) maar de trailer stemde me niet hoopvol dus was ik blij dat ik mijn handen kon leggen op een Engelstalige versie. De aandachtstrekker was sowieso Hugh Grant (vooral benieuwd omdat ik in een interview had gelezen dat die eigenlijk het acteren wat beu is omdat hij altijd in eenzelfde rol wordt gecast maar dat dit een atypische rol voor hem is) en die doet het dan ook meer dan behoorlijk. Niet perse een acteur waar ik speciaal een film voor zal gaan kopen maar de rol van Pirate Captain is hem op het lijf geschreven. Het zijn echter de bijrollen die het geheel afmaakt door erg vermakelijke rollen van onder andere Imelda Staunton als Queen Victoria en David Tennant als Darwin. Salma Hayek maakt de rol van Cutlass Liz trouwens compleet eigen en blijft toch altijd heerlijk om naar te kijken of te luisteren.

Veel leuke momenten maar als geheel werkt het niet even goed als gehoopt. De cast is erg sterk, de animatie is bij wijlen verbluffend mooi maar de humor is niet altijd even hilarisch als de trailer deed vermoeden. Nog altijd wel een vermakelijke film maar geen top 10 materiaal.

3.5*

Romy Schneider, Alain Delon en een zwembad. Meer heb je niet nodig in het leven

Een zwembad, het blijft blijkbaar toch een interessant thema in de wereld van de cinema. In 1968 had je The Swimmer van Frank Perry met Burt Lancaster en in 2003 zette François Ozon de jonge Ludivine Sagnier op de kaart met Swimming Pool. Het was echter Jacques Deray die de meest interessante film van de 3 wist te maken. Een broeierig drama dat kan rekenen op twee van de beste acteurs in de hele filmgeschiedenis: Romy Schneider en Alain Delon.

La Piscine is één van de vele samenwerkingen tussen het voormalig koppel (ze gingen uit elkaar in 1963 maar bleven wel goede vrienden) en juist het feit dat het ex-geliefden zijn zorgt ervoor dat La Piscine zo dreigend en broeierig is. Schneider is hier misschien wel op haar aantrekkelijkst en de combinatie met Delon spat van het scherm af. Toch mag ook Maurice Ronet niet vergeten worden in deze driehoeksrelatie. De Fransen zijn sowieso het best in het verfilmen van dit soort relationele kluwen (het oeuvre van François Truffaut steekt er vol mee) maar dit is toch wel erg knap gedaan. Je voelt dat er iets zit aan te komen en hoewel de dood van Harry misschien net iets te voorspelbaar is, is het wel uitstekend uitgevoerd. Gedurende heel de moord zat ik echt te twijfelen of Jean-Paul nu effectief zijn goede kameraad ging vermoorden. Vanaf dan lijkt het een beetje mis te gaan lopen met die toevoeging van de agent, maar gelukkig weet regisseur Jacques Deray het nog wel tot een mooie climax te brengen.

Een interessante climax trouwens, want eigenlijk kun je het zo niet echt noemen. De film kent geen afgerond geheel en toch blijf je met een voldaan gevoel af. Knap! Soit, de cast bestaat maar uit een handvol aan acteurs/actrices en hoewel de meesten al gerenommeerde en gekende namen in de cinema waren, kwam er ook een jong veulen eens piepen. In één van haar eerste rolletjes speelt Jane Birkin met een dik Engels accent de Franstalige Pénélope - die eigenlijk alles in gang zet - en dat is toch wel de grootste smet aan deze voor de rest uitstekende film. Birkin weet zich geen houding eigen te maken ten opzichte van zo'n acteerkanon als Delon en moet er echt doorheen gesleurd worden. Interessant genoeg is de Engelstalige versie (de film werd in 2 versies opgenomen, niet gedubt trouwens!) waar Birkin veel meer naturel toont. Probleem daarbij is dat Delon en Schneider dan weer niet meer zo goed ogen.

Dan liever de Franse versie natuurlijk. Had op zich niet meer zo veel verwacht van Deray als regisseur aangezien ik met Le Solitaire bijzonder weinig kon, maar dit heeft me erg aangenaam verrast. Hij weet als geen ander sfeer te creëren en Schneider/Delon en co zitten op de top van hun kunnen. Maar eens op zoek gaan naar eventuele andere samenwerkingen

Dikke 4*

Ringo en zijn principes

Een tweetal jaar geleden had ik me eens aan één van de vele versies van Desert Law met Rutger Hauer gewaagd (oorspronkelijk uitgekomen als een miniserie van 300 minuten, daarna is er een theatrical release van 113 minuten uitgebracht en ik zat met een film genaamd van 128 minuten..) en hoewel dat geen al te denderende film was, was ik wel van plan om eens iets meer van regisseur Duccio Tessari te gaan zien. Waar dan ook beter te beginnen dan bij de twee Ringo films, zowat het bekendste dat hij heeft gemaakt.

Arrow heeft vandaag de dag dan ook een release op de markt gebracht met beide films op één schijfje, nog eens anderhalf uur puur aan extra's en dat alles tegen een degelijke prijs. Ik had geen idee wat ik moest verwachten en dit is me eigenlijk wel bevallen. Ik ben niet meteen de grootste western fan en dit soort Peckinpah-achtige taferelen liggen me vaak niet, maar in de handen van Tessari wordt het een vermakelijk dingetje. Er zit dan ook gewoon een erg lekkere vaart in. Ringo zelf is een geweldig personage om in je film te hebben (zijn introductie zet eigenlijk meteen al de toon) en de strijd met Sancho blijft de gehele tijd boeien. De vergelijking met de Dollar reeks van Sergio Leone is makkelijk gemaakt - zeker omdat Tessari het jaar ervoor nog wat uncredited scriptwerk heeft verricht voor A Fistful of Dollars - maar hij doet er zijn eigen ding mee. Het feit dat zich tijdens de kerstdagen afspeelt geeft een extra dimensie en ook qua personages (Dolores is wel erg cool tijdens de bankoverval) is dit gewoon fun.

De titelrol is weggelegd voor Giuliano Gemma, op de openingscredits nog gecrediteerd als Montgomery Wood, was oorspronkelijk in de filmbusiness geraakt als stuntman maar kreeg van Tessari zijn eerste filmrolletjes. Een meesterzet langs zijn kant, want Gemma is gewoon enorm cool en laat ook bijzonder indrukwekkende stunts zien. Door verschillende vloeren crashen om dan doodleuk op een piano terecht te komen.. Ik zie het er weinigen doen. De rol van slechterik is weggelegd voor Fernando Sancho en die deelt een leuke chemie met Gemma, met als hoogtepunt de frustratie dat Ringo elke keer een hoger percentage van de buit vraagt. Ook qua vrouwelijke cast een aantal sterke rollen. Lorella De Luca (gecrediteerd als Hally Hammond en bovendien de toenmalige vrouw van Tessari) is aandoenlijk als Ruby, het liefje van de sheriff, en Nieves Navarro is degelijk als Dolores. Haar verhaallijn komt echter wel niet altijd even goed tot zijn recht, maar het is een kleine smet op een voor de rest sterk geheel.

Tof! Het is en blijft een genre dat me niet altijd even goed ligt, om de een of andere reden kan ik het pas ten volle waarderen wanneer John Wayne zich er mee moeit, maar Una Pistola per Ringo is zeker één van de meer interessante die ik al heb gezien. Het had misschien nog ietsje compacter gemogen en heel het stuk Dolores/Clyde iets beter uitgewerkt, maar ik ben nu helemaal benieuwd naar The Return of Ringo: naar het schijnt zou die zelfs nog beter zijn..

Dikke 3.5*

Adultery!

Het zal de meeste mensen wel niet ontgaan zijn maar gisteren was het Halloween en hoewel dat op zich dit jaar een Halloween in mineur is, is het wel één van de weinige speciale dagen waar je eigenlijk nog hetzelfde als andere jaren kunt doen: gewoon eens een lekker griezelavondje doen. Uiteindelijk terecht gekomen bij een trio aan uiteenlopende films (deze Pit and the Pendulum, het Italiaanse The Iguana with the Tongue of Fire en Jason Goes to Hell: The Final Friday) waarbij Pit and the Pendulum de eerste in rij was.

Ik waag dus nog eens een poging tot iets van Roger Corman die vooral met The Terror in de mist ging maar met The Raven en The Little Shop of Horrors nog wel toffe dingen maakte. Het mag in ieder geval duidelijk zijn dat Pit and the Pendulum superieur is aan eender welke andere film die ik tot nu toe van de regisseur heb gezien. Misschien een beetje een traag tempo en ik kan me absoluut niet meer herinneren hoe het originele verhaal van Edgar Allan Poe ging (al vind ik dat wel één van zijn weinige echt goede verhalen trouwens maar kan me niet echt voorstellen dat je daar een volledige film uit weet te puren) maar wat Corman hier op het scherm tovert.. Het is genieten. De setting is sowieso al erg geslaagd, doet me zowat aan een combinatie van het beste werk van Hammer en Mario Bava denken, maar ook qua plot zit hier genoeg fijn materiaal in. Het mysterie rond de dood van Elizabeth, het langzaamaan doordraaien van Nicholas en natuurlijk de climax waar de film zijn titel aan ontleent.

Dat eindshot met die doodsbange blik van Elisabeth is ook echt wel één van de meest memorabele eindshots in dit soort films. Zo zitten er eigenlijk sowieso wel een aantal erg fijne visuele dingetjes in deze Poe-verfilming. Die switch in kleurgebruik om de flashbacks aan te duiden, een aantal leuke camerastandpunten en gewoon een geweldige aankleding. Laat het ook maar aan Vincent Price over om je volledig mee te sleuren in dat tijdperk. Sowieso één van mijn favoriete acteurs maar dat timbre in zijn stem, de manier waarop hij zijn zinnen uitspreekt en de combinatie met die waanzinnige blik in zijn ogen.. Heerlijk! Price draagt de film maar dat betekent niet dat de rest niet de moeite is. Barbara Steele is misschien een beetje onderbenut als Elizabeth maar weet toch een indruk achter te laten en ook John Kerr lijkt ook even op gang te moeten komen maar overtuigt uiteindelijk over de hele lijn.

Een goed begin van de avond alleszins. Corman op zijn best, Price op zijn best en Poe op zijn best. Meer kun je eigenlijk niet vragen. Misschien toch eens wat meer op zoek gaan naar deze combinatie, want Corman heeft maar liefst 8 Poe-verfilmingen op zijn naam staan waarvan er 7 met Price zijn, enkel The Premature Burial is met Ray Milland in plaats van Price. Afgaande op The Raven en Pit and the Pendulum kan dat wel eens tot het beste van ieders werk horen.

4*

Pac-Man's a bad guy?

Ik heb een tijd getwijfeld of ik me ging wagen aan Pixels. Qua plot leek het wat een aftreksel te zijn van een episode van Futurama en bovendien is Adam Sandler niet één van mijn favoriete acteurs. Het was echter Michelle Monaghan en de op het eerste zicht vele cameo's van bekende game figuren dat me uiteindelijk over de streep trok. Plus, ik had nog een gratis cinema ticket dat binnenkort verviel dus ik ging er sowieso mijn broek niet aan scheuren.

En eerlijk gezegd, ik heb me best nog wel geamuseerd. Er is hier en daar wat mis met deze Pixels (de rol van Kevin James als president is al tenenkrommend op zich), maar de film kent een leuke vaart en als liefhebber van de games is het een leuk feest der herkenning. Om nog wat meer geld uit de film te slaan worden er trouwens wel niet enkel oude classics getoond, maar is er ook een spel ontwikkeld dat gelijktijdig werd uitgebracht met de release van de film. Degene die zich dus afvragen van welke game Lady Lisa en de kleine ninja's afkomstig zijn.. Dat is dus Dojo Quest. Had voor mij niet perse gehoeven, maar bon. Best wel wat te beleven dus en voor elke joke die er naast zit, is er ook wel een die leuk uit de hoek komt. Weliswaar typische figuren zoals zo'n gigantische faker als Eddie Plant, die trouwens te hard op Billy Mitchell lijkt om toeval te zijn (ga allen King of Kong kijken!), of het nerd duo die uiteindelijk allebei met een mooie vrouw eindigen, maar dit is het soort familievermaak dat daar wel mee wegkomt. Visueel trouwens overtuigend genoeg om over de gehele lijn te overtuigen.

Vreemde cameo van Toru Iwatani, de maker van Pac-Man. Er is een relatief grote rol weggelegd voor de mens Iwatani, maar hij wordt gespeeld door de acteur Denis Akiyama! En toch zit de echte Iwatani ook in de film, hij namelijk te zien via een cameo als een arcade repairman omdat hij geen Engels spreekt.. Kevin James is overduidelijk de zwakste schakel in het geheel, maar wordt eigenlijk nog vrij goed overeind gehouden door Sandler. Het is vooral in de losse scènes dat James het begeeft. Sandler daarentegen lijkt hier met plezier doorheen te wandelen en de chemie met Michelle Monaghan is goed genoeg. Nog wel wat bekende bijrollen van onder andere Dan Aykroyd en Sean Bean, die laatste in één van zijn slechtste rollen trouwens, en natuurlijk de eye candy genaamd Ashley Benson.

Ken de short waar dit op is gebaseerd niet, maar die ga ik wel is opzoeken. Typische Happy Madison productie, maar toch wel één waar ik best wel wat mee kon. De film slaagt hier en daar de bal mis (die knuffelscène tussen de twee hoge piefs van het leger onder andere), maar vermaakt toch over de gehele lijn. Alleen jammer weer van die gatachterlijke pauze halverwege de film..

3.5*

Biografische stranden

Les Plages d'Agnès was zo'n film die ik al geruime tijd had liggen maar aangezien dit een biografische documentaire, wou ik eerst wat meer van de regisseuse zelf zien. Het resultaat staat na een aantal jaar echter nog altijd op 0 geziene films, dus dan werd het hoog tijd om maar eens de spits afbijten met deze film. Absoluut geen idee wat ik moest verwachten, ik kende Varda schandalig genoeg enkel maar van haar huwelijk met Jacques Demy, maar dat het een interessant iemand is staat buiten kijf.

Al denk ik wel dat dit het soort documentaire is dat beter wordt wanneer je wat bekend bent met het oeuvre van Varda, dan krijg je toch net iets meer details binnen vermoed ik. Aan de hand van veel beeldmateriaal uit haar films schetst Varda haar leven en keert ze terug naar onder andere bepaalde plekken uit haar jeugd. Ze blijft zelfs op 80-jarige leeftijd nog altijd gebrand om iets speciaal te maken en laat hier ook wel wat fijne dingetjes zien. Mooi ook dat het geen ophemelende documentaire is geworden. Het getuigt van een zekere arrogantie wanneer je besluit dat je over jezelf maar eens een documentaire moet gaan maken (iets wat ze zo'n 10 jaar later met Varda par Agnès nog eens doet) maar Varda blijft een erg innemende persoonlijkheid die geen greintje arrogantie lijkt te bezitten. Altijd even respectvol naar haar collega's en de manier waarop ze over Demy en haar kinderen spreekt.. Het heeft iets enorm aandoenlijk dat ze 20 jaar na de dood van Jacques nog altijd zo liefdevol over hem spreekt.

Varda doet dus regelmatig haar eigen ding qua stijl in deze documentaire en dat heeft als resultaat dat er leuke dingen tussen zitten (het idee van die spiegels op het strand vond ik erg leuk of ook dat kleine strand dat ze daar in het midden van een winkelstraat hebben opgebouwd voor hun productiemaatschappij) maar dat de documentaire ook regelmatig wat de bal mis slaagt. Zo zijn de stukken met illustrator Sempé (die letterlijk zijn kat stuurt) echt niet aan mij besteed. Verder dus vooral Varda die de aandacht opeist en over haar leven verteld en gelukkig geen floating heads met bijvoorbeeld filmcritici die vertellen hoe geweldig ze is. Daartegenover staan mensen die effectief iets in het leven van Varda hebben betekend en zo hoort het in een documentaire als deze.

Die Varda par Agnès ga ik denk ik laten schieten, of toch op zijn minst eens wat meer reguliere films zien. Want dat doet Les Plages d'Agnès ook wel, je krijgt wel zin om wat van haar films op te zetten als je ziet met wie ze allemaal heeft samengewerkt.. Alleen zonde dat haar films precies niet zo enorm makkelijk te vinden zijn.

3.5*

Terecht één van de slechtste films ooit genoemd

Jaren geleden ooit eens een sci-fi classic box gekocht waarin deze Plan 9 from Outer Space, Missile to the Moon, The Killer Shrews en The Giant Gila Monsters in zaten. Die laatste 3 had ik ooit al eens samen gezien met mijn broer maar gisteravond kwamen we tot de conclusie dat we Ed Wood's deel uit de box nog niet hadden gezien. Ik kon hem overtuigen om de film een kans te geven maar oh, wat had ik daar al snel spijt van.

Want wat is dit enorm slecht! Het begint al met waanzinnig belachelijke special effects en het wordt ook nooit echt beter. De idiote begroeting van de 'aliens', de talloze continuïteitsfouten (in de slaapkamer van de piloot en zijn vrouw hangt op een gegeven moment, wanneer Lugosi de vrouw komt ontvoeren, een spuuglelijk portret boven het bed en de volgende moment is dat weer ineens vervangen door een ander), de stompzinnige acties van de hoofdpersonages, de belachelijke dialogen (volgens één van de personages zijn de flying causers zelf cigar-shaped...) en nog zoveel meer. En dan heb ik het nog niet gehad over het effectieve verhaal dat Wood ons probeert op te dringen. Mij zul je nooit horen zeggen dat ik bijzonder veel afweet van fysica maar de uitleg van de Solarites gaat er toch een serieus pak over. Meestal kan ik dit soort nonsens wel waarderen maar verdomme, Wood begon op den duur echt serieus onder mijn nagels kruipen. Het enige wat ik nog kon waarderen was de rol van de Ghoul Man dat een groot eerbetoon lijkt te zijn aan het Dracula personage dat Bela Lugosi zoveel jaar geleden portretteerde lijkt te zijn.

Op zich is dat dan ook de enige reden waarom de film geen 0.5* krijgt, de aanwezigheid van Bela Lugosi. Hoewel, je kunt je afvragen hoeveel aanwezigheid hij eigenlijk heeft gehad want Lugosi overleed kort na het starten van de opnames waardoor de rol verder werd vertolkt door de chiropractor van Wood zijn vrouw. Toch, het heeft zo een zekere charme om Lugosi in zijn oude kostuum uit Dracula (het was effectief één van zijn capes van vroeger) te zien rondlopen op de typische Dracula stijl. Gregory Walcott las het script en zei tegen Wood dat dit het slechtste script was dat hij ooit had gelezen maar toch besloot hij mee te doen. Waarom? Geen idee maar echt snugger was het niet. Belachelijk slecht geacteerd maar dat geld, gelukkig voor hem, voor iedereen die in de film meespeelt. Mona McKinnon is zowaar nog slechter dan haar film echtgenoot maar de eer van meest hilarische bijrol gaat toch sowieso naar Tor Johnson. De grote kale inspecteur moet volgens mij sowieso spijt hebben gehad van zijn rol (het is ook lekker uitdagend om een gehele dag als een lijk rond te lopen met make-up dat voor huidirritatie zorgt) maar hij heeft er ogenschijnlijk nog wat plezier in. De aliens zijn ook te slecht voor woorden trouwens.

Ik was eerst van plan om hier 1* aan te geven vanwege Lugosi maar na gelezen te hebben dat hij maar amper in de film heeft meegespeeld, besluit ik hier toch het laagste dat mogelijk is te geven. Jammer dat dit Lugosi's laatste rol is maar het zal gelukkig ook de laatste rol van Wood zijn voor mij.

0.5*

Romantiek volgens de lijntjes

De laatste tijd lijkt VTM de Vlaamse film een hart onder de riem te steken. Na een aantal successen zoals Rundskop en The Broken Circle Breakdown is de algemene tendens weer de negatieve kant opgeslagen (steeds minder Vlamingen kopen een cinematicket voor de Vlaamse film werd afgelopen maand nog bericht) en VTM haalt elke week een recentere Vlaamse film van het schap. Zo was het een tijd geleden aan Plan Bart. Een romantische komedie rond een vrouw die gekneld zit tussen haar ex-lief en de vriend van wie ze een kind wil.

Hoewel Plan Bart van de eerste tot de laatste seconde te voorspellen valt, schuilt er hier toch een zekere aantrekkingskracht in. Een handvol leuke bijrollen, een leuke mengelmoes van talen (een realistisch Brussel is het echter niet, daarvoor zou er toch wat meer diversiteit aan nationaliteit mogen tussen zitten) en een plotje dat de vertrouwde paden bewandelt. Je weet perfect dat Bart niet naar Osaka zal gaan, je weet dat hij terug gaat komen op het contract met Sarah, je weet dat hij en Sarah uiteindelijk gelukkig zullen zijn, ... Zo'n eindscène met dat subtiel stukje luchtgitaar is echter een mooi slotstuk en zo zijn er wel meer van die geslaagde momenten te noemen. Dat neemt echter niet weg dat de film sowieso vreemde keuzes maakt. Geen idee waarom de relatie tussen Alex en Sarah al 10 jaar gaande was en dat ze eigenlijk niet van elkaar wisten of ze wel/niet kinderen wilden, maar regisseur Roel Mondelaers beseft gelukkig dat hij met dit plot geen al te lange film moet maken. Hoewel er hier en daar een inzakking lijkt in te sluipen, is de film gedaan voor je het weet.

Toffe cast wel. Jeroen Perceval (Bart, de vriend van wie Sarah een kind wil) is overduidelijk de drijvende kracht in de film en zorgt op zijn eentje voor een aantal erg leuke scènes. Het haantjesgedrag met Wouter Hendrickx (Alex, haar ex-vriend) blijft wat onderbelicht, maar gelukkig is er nog Wine Dierickx. Een actrice met de perfecte uitstraling voor deze rol en die er zelfs in slaagt om de meest belachelijke dialogen nog tot een goed einde te brengen. Het lukt ze niet altijd weliswaar, maar het zijn er weinig gegund om hier niet over de gehele lijn te sneuvelen. Verder nog een paar leuke bijrolletjes (Mourade Zeguendi als Abbi zorgt nog voor de nodige comic-relief) en een paar missers (Eva van der Gucht is als BFF van Sarah een kleurloos figuur) die het geheel nog wat afwisseling geven.

Hersenloos vermaak. Kijkt vlotjes weg, maar je bent er vermoed ik wel klaar mee eenmaal je dit een keer hebt gezien. Ben benieuwd wat Mondelaers nog uit zijn koker gaat schudden (al lijkt hij zich de laatste tijd meer op televisieseries te richten) want hier zit op zich nog wel wat potentie in. Vooral Perceval is een lichtpuntje, moet dringend Tabula Rasa eens gaan kijken.

3*

Finally! Now I know who to smash!

Ik moet toegeven dat de Hulk niet meteen één van mijn favoriete Marvel personages is, althans toch niet om een volledige story line te dragen. Daardoor heb ik ook nooit de respectievelijke issues van Planet Hulk (voor de geïnteresseerden: issue 92 - 105 van de Incredible Hulk series) gelezen, maar wou dit wel eens een kans geven. Hulk VS. was me namelijk goed meegevallen, dus wie weet kon ik hier ook wel wat mee.

Wat niet echt het geval is. Een paar leuke verwijzingen weliswaar zoals de cameo's van Star Lord en Adam Warlock (en Pip van de Infinity Watch zit ook nog ergens in de arena samen met Gamora) en de aanwezigheid van de eerste bad-guys waar Thor tegen vocht tijdens zijn debuut in Journey Into Mystery, al lijken ze qua design hier iets teveel op de Thing van de Fantastic Four naar mijn zin, maar het kon me niet echt boeien eigenlijk. Het verhaaltje met de Red King is te voorspelbaar en de aanwezigheid van Beta Ray Bill was de druppel. Vind het sowieso al één van de flauwste figuren uit de Marvel stal en wanneer dan nog eens blijkt dat hij de vervanger van de Silver Surfer is, wat dan weer één van de leukste figuren uit de Marvel stal is, dan is het hek helemaal van dam. Vreemd ook dat we nooit Bruce Banner te zien krijgen. Ik ben geen kenner van hoe de Hulk nu juist in elkaar steekt, maar ik dacht altijd dat hij op een rustig moment zoals tijdens het slapen terug veranderde in zijn menselijke gedaante.

Qua animatie kan weer hetzelfde gezegd worden zoals bij elke film van de Marvel Animated Features. Niet echt slecht met hier en daar wel wat mooiere scènes tussen, maar af en toe toch ook wel vreselijk eenvoudig met continu dezelfde achtergronden. Deze keer ook terug de wat meer bloederige kant op met een aantal hardere scènes. Zeker wanneer je het vergelijkt met pakweg een Hulk VS Thor waarin het gebrek aan enige vorm van bloed dan weer storend was. Soit, vond de stem van de Hulk ook niet zo denderend. Het kan er misschien aan liggen aan het feit dat ik een dag eerder Fred Tatasciore als Hulk had gehoord, maar Rick D. Wasserman praat ook simpelweg teveel en heeft daar niet de juiste stem voor.

Ach, het blijft Marvel en die blijf ik een warm hart toedragen waardoor ik waarschijnlijk wel wat door een roze bril kijk, maar toch kun je niet ontkennen dat er best wel wat schort aan deze Planet Hulk. Het nodigt in ieder geval ook niet uit om de originele comics eens op te zoeken en dat is toch een gemiste kans.

2,5*

Get your stinking paws off me, you damned dirty ape

Ik heb geen idee meer hoe ik eigenlijk ooit bij Planet of the Apes ben terecht gekomen, maar ik weet wel dat ik me indertijd (we spreken ongeveer 2006 als ik me niet vergis) rot heb gezocht achter de DVDs. Ik vond toen enkel maar een boxset met Engelse audio en Franse ondertiteling (nu zou me dat niet storen maar als 14 a 15-jarige vond ik dat toch lastig) in de ondertussen ter ziele gegane Free Record Shop maar uiteindelijk toch alle delen apart kunnen vinden. Anno 2019 heb ik nog altijd warme herinneringen aan de franchise, maar ik wist er eigenlijk niets meer van.

Met uitzondering van wat quotes van Taylor en natuurlijk dat legendarische einde. Hoog tijd dus om de films eens te gaan herzien en waar dan beter te beginnen bij de film waar het allemaal startte. Ik heb me dan ook weer danig geamuseerd, maar ik had ergens toch verwacht om hier een halfje verhoging aan te kunnen uitdelen. Dat lukt net niet omdat het nog altijd een film met de nodige gebreken blijft en dat ligt vooral aan het feit dat regisseur Franklin J. Schaffner scriptgewijs een aantal vreemde beslissingen maakt. De logica is bij vlagen dan ook erg ver te zoeken, het feit dat die pop nog altijd geluid maakt onder andere, maar langs de andere kant slagen Schaffner en zijn kompanen er wel in om je mee te krijgen in deze wereld. Het is dan ook een film die bol staat van de iconische scènes (wat blijft dat eindshot met Taylor op zijn knieën voor het overblijfsel van Lady Liberty toch ongelooflijk mooi) en het is misschien ook wel één van de beste rollen van Charlton Heston.

Een acteur waar ik verder eigenlijk vrij weinig mee heb maar het spelen van de harde en stoïcijnse Taylor gaat hem erg goed af. Hier en daar misschien iets teveel aan overacting (het zal ook niet hebben geholpen dat hij tijdens de opnames ziek was) maar tegelijkertijd geeft dat zo'n "God damn you all to hell!" quote gewoon extra charme. Linda Harrison loopt er een beetje verloren bij als de mooie Nova maar het is toch vooral ook qua make-up dat de film zijn strepen verdient. De apen zien er dan ook gewoon erg geslaagd uit en de invulling van onder andere Roddy McDowall (Cornelius), Kim Hunter (Zira) en Maurice Evans (Dr. Zaius) is gewoon erg degelijk te noemen. Sowieso is dit qua design ook wel de moeite. Je kunt je vragen stellen bij het feit dat de apen vrij technologische zaken hebben (onder andere die hogedrukspuit) en langs de andere kant met paard en kar rijden of gewoon geen weet hebben van vliegen, maar Schaffner maakt een mooie wereld en brengt die ook geslaagd in beeld.

Wel een erg bombastische soundtrack trouwens, dat kon ik me dan weer niet meer herinneren. Ik heb in ieder geval zin om aan Beneath the Planet of the Apes te beginnen. Sowieso heb ik een goed gevoel bij de originele reeks, het is pas vanaf 2001 dat het is beginnen mislopen.. Ach ja, die zal (maar tegen dan zullen we al wel een stuk in 2020 zitten) ook nog wel passeren als ik bij elke geziene film een review wil hebben.

4*

Get your stinking hands off me, you damn dirty human!

Het was alweer van 2007 geleden dat ik deze Planet of the Apes remake had gezien en wat ik me er van herinnerde was niet goed. Veel was dat eerlijk gezegd niet (enkel het einde met het Lincoln standbeeld dat vervangen was door een aap stond me nog helder voor de geest) maar doordat ik de laatste weken de originele franchise heb herzien, wou ik dit er ook nog wel achter gooien. Ik begin de laatste jaren Tim Burton sowieso wat meer te waarderen en wat blijkt?

Planet of the Apes krijgt zowaar een verdubbeling qua score, maar eindigt nog altijd wel op 3* en dat is weinig voor een reeks die ik zo'n warm hart toedraag. Het is wel goed dat Burton er probeert zijn eigen ding van te maken. Dit is geen remake van de film van Franklin J. Schaffner, maar gewoon een hervertelling van het gelijknamige boek van Pierre Boulle. Dat resulteert in een aantal verbeteringen (het globale beeld is gewoon net iets geloofwaardiger en deze keer niet zo van die fratsen als apen die technologische zaken als een hogedrukspuit hebben, maar zich niet kunnen voorstellen dat een papieren vliegtuigje kan vliegen) maar toch ontsnapt ook Burton niet aan het nodige gefrons met de wenkbrauwen. Zo vliegen de apen soms iets te nadrukkelijk te ver bij hun aanvallen, wat jammer is aangezien de veldslagen op zich nog wel degelijk in elkaar steken, en natuurlijk het compleet van de pot gerukte einde. Naar het schijnt was het vooral de bedoeling van Burton om de reeks toekomstperspectief te geven zodat hij of iemand anders de saga kon verder zetten (Thade zou dan op de een of andere manier sneller door de zijn gereisd dan Leo) maar dat is er nooit van gekomen.

Vooral omdat a) de film redelijk hard werd neergesabeld en b) Burton later zou zeggen dat hij liever uit een raam springt dan een sequel regisseren. Je krijgt dan ook het gevoel dat hij hier niet volledig zijn ding heeft kunnen doen. Hoewel er visueel dan ook wel wat leuke dingetjes tussen zitten, is dit verre van een Burton film zoals Batman of Edward Scissorhands dat wel is. Wel een aantal toffe verwijzingen naar de originele films (onder andere het switchen van bepaalde quotes) en natuurlijk een kleine bijrol voor Charlton Heston en een cameo van Linda Harrison. Mark Wahlberg probeert te roeien met de riemen die hij heeft en ok, hij bezit niet die hardheid die Heston wel had maar hij geraakt er eigenlijk nog wel mee weg. Tim Roth mag er lekker op los schmieren als Thade en Burton regular Helena Bonham Carter krijgt nog een leuke rol toegewezen als Ari. Het is echter vooral de make-up die hier toch ook wel weer overtuigt. Erg knap om te zien hoe je bijvoorbeeld Michael Clarke Duncan er meteen uithaalt en hij toch geloofwaardig blijft als aap.

Beter dan ik had verwacht, zoveel is duidelijk. Het behoort nog altijd wel tot het minste dat de reeks tot nu toe heeft gebracht (al is dit gevoelsmatig wel net iets beter nog dan Battle for the Planet of the Apes maar het scheelt niet veel) maar ik ben wel benieuwd geraakt naar de resterende trilogie. Die heb ik nooit gezien dus hoog tijd maar om daar ook eens achteraan te gaan.

3*

I never miss

Ik weet nog dat ik zo een 5 jaar geleden helemaal zot stond van Tarantino en Rodriguez en dat ik dus vol spanning wachtte op Grindhouse. In werkelijk elk aspect leek dit een geniale film te worden en de teleurstelling was dan ook enorm groot toen bleek dat de film bij ons (of bijna overal) niet vertoond werd. Ook de DVD leek enorm moeilijk te vinden zijn, tenzij je voor zo'n dure Japanse versie ging, en toen de tijd dan eindelijk daar was dat ik hem vond was ik eigenlijk teleurgesteld. Het Planet Terror segment was erg sterk maar Death Proof viel vies tegen. Een paar maanden geleden vond ik Death Proof apart op DVD voor een paar euro en een paar dagen geleden voegde Planet Terror zich bij de collectie. Vandaag Rodriguez zijn deel maar eens opgezet om te zien of de film nog altijd hetzelfde effect had als vroeger.

En verdomme, wees daar maar zeker van! In vijf jaar is mijn smaak in films serieus verandert, zeker Tarantino plaats ik niet meer op zo'n voetstuk als vroeger, maar ik ben blij dat dit soort nonsens nog altijd weet te scoren. Het opent natuurlijk al enorm leuk met de trailer voor Machete. Indertijd had Rodriguez voor de leut een trailer ineen gestoken (net zoals de eerste trailer van Hobo with a Shotgun ook al in Grindhouse zat) maar het was zo'n succes dat de film uiteindelijk werd gemaakt. En terecht want dit is gewoon een erg goede opener. Dan start Planet Terror zelf en dat is in elk opzicht een ranzige film die bol staat van de actie maar vooral van de enorm coole personages. Vroeger alle seizoenen van Charmed gekeken en daar viel Rose McGowan me al op maar het is toch heerlijk wat voor personage ze hier vertolkt? Samen met Clara uit Rec 3 één van de geilste vrouwen in dit soort films. Soit, qua verhaal stelt dit natuurlijk niet enorm veel voor en voelt het af en toe nogal fragmentarisch aan maar storen doet dat niet doordat je er zoveel meer in de plaats krijgt. Het Grindhouse sfeertje wordt lekker benaderd en de missing reel scène is natuurlijk de kers op de taart. Maar sowieso is de film een wervelende zit vanwege de vele, geslaagde, explosies en effecten. Best een interessant einde trouwens en een eventuele opening voor een vervolg? Maar Rodriguez kennende zullen we hier wel weer 10 jaar ofzo op moeten wachten.. Wel redelijk belachelijk trouwens dat het zoontje dat zich door zijn kop schiet nog blijkt te leven na de eindcredits..

Planet Terror bulkt sowieso al van de leuke bijrolletjes. De rol van Bruce Willis is vermakelijk maar ook de aanwezigheid van Fergie is van grote meerwaarde. Die zou eigenlijk eens wat meer moeten opdraven in dit soort werkjes want ook in Nine bewees ze al goed te kunnen fungeren op het grote scherm. De bijrol van Tarantino zelf is natuurlijk ook wel ranzig hilarisch. Ik noemde ze daarjuist al maar wat doet Rose McGowan dit toch ontzettend goed! Ik kan me nog perfect voor de geest halen wanneer zij (en Rodriguez geloof ik) op de Scream Awards van 2006 wat meer over de film kwamen vertellen. Het charisma en uitstraling die ze toen had deed mij al hopen op een geniale rol en ik ben niet teleurgesteld geraakt. Maar bon, er zit nog ander volk in de film en ik wil nu niet dat iemand denkt dat mijn score geheel aan haar performance is te wijten. Zoals gewoonlijk draven er nog altijd wel een paar andere Rodríguez familieleden rond op de set (meestal achter de camera) maar deze keer verschijnt er ook een Rodriguez voor de camera: namelijk Freddy Rodríguez. Het is geen familie van de regisseur maar dat boeit ook niet want Freddy weet de rol van El Wray perfect op zich te nemen. Naast Freddy is er ook nog Rebel Rodriguez (deze keer wel familie) die de rol van Tony op zich mag nemen. Niet echt bijzonder maar soit. Nog iemand die een serieuze indruk weet achter te laten is Marley Shelton als Dakota, al blijft McGowan toch nog net iets cooler. Josh Brolin heeft trouwens ook nog wel een leuke rol.

De versie die ik vroeger had gekeken (de Grindhouse versie dus) duurde minder lang geloof ik maar deze langere versie is me in ieder geval goed bevallen. McGowan en Shelton stelen de show maar de overdrevenheid waaraan de film zich tegoed doet werkt perfect. Qua effecten ziet dit er ook nog eens uitstekend uit maar tegelijkertijd wordt ook de gritty sfeer van weleer benaderd.

Dikke 4*

Nu de Buster Keaton shorts op MovieMeter staan, is het hoog tijd om ze allemaal nog eens te bekijken en waar beter te beginnen dan met The Playhouse? Mijn favoriete short van Keaton en dat is vooral door een geweldig eerste stuk waar hij werkelijk elke rol speelt. Een heus filmisch huzarenstukje en o zo indrukwekkend om te beseffen dat dit alweer bijna 100 jaar oud is. Keaton (en Edward F. Cline) beseffen gelukkig dat ze meer moeten dan enkel die gimmick om de short boeiend te houden en besluiten om het daarna over een andere boeg te gooien. Qua stuntwerk is het nog redelijk rustig voor het doen van Keaton (hij was nog herstellende van een gebroken enkel) maar er is nog erg veel te beleven. Zo neemt Keaton het concept "punchclock" iets te letterlijk, verzeild hij in een klassieke deurenkomedie en wordt hij onderdeel van een soort van acrobatenshow. Heerlijk!

4.5*

Jacques Tati en Tativille

Mijn kennis van Franse komieken is vrijwel nihil te noemen. Ik ben aan een inhaalslag bezig betreffende films met Louis de Funès en van Bourvil heb ik ook nog zo'n drietal films liggen maar daar stopt het bij. Ik heb altijd meer interesse in de Franse vrouwen gehad maar bon, het werd dus tijd om daar eens iets aan te gaan doen. Ik had helemaal geen idee waaruit het oeuvre van Tati bestaat (en of ze makkelijk te vinden zijn) dus toen ik deze Playtime voor weinig geld op de kop kon tikken, besloot ik hem maar ineens mee te pakken. Zondagnamiddag is altijd zo'n heerlijk moment om wat te luieren met een film dus ging ik mijn Tati doop maar eens ondergaan.

Maar het is eigenlijk wat tegengevallen. Kan misschien ook wel grotendeels liggen aan het feit dat de DVD van cinéart qua ondertiteling gewoonweg erbarmelijk is. Playtime kent eigenlijk 3 talen: het Frans, het Engels en een beetje Duits. Voor het Engels heb ik geen ondertiteling nodig, dat beheers ik goed genoeg maar mijn Duits en mijn Frans is niet degelijk genoeg om dit soort conversaties te kunnen volgen. Naast het Engels wordt het Duits gewoonweg niet ondertiteld en het Frans wordt zo eens af en toe ondertiteld. Daar komt dan ook nog eens bij dat de ondertiteling regelmatig bleef hangen waardoor je ze dus elke keer moest uitzetten, terug aanzetten en dan hopen dat het een tijdje goed bleef gaan. Dit zorgde in ieder geval wel voor wat frustratie ten huize Metalfist dus als je kunt zou ik de DVD van cinéart opzij laten liggen en voor een andere uitgave gaan. Maar nu even terug naar de film want qua decors is dit trouwens wel enorm indrukwekkend. Tati heeft hier enorm veel geld ingepompt (iets te veel blijkbaar want het tegenvallende succes zorgde ervoor dat hij 10 jaar lang zijn schuld heeft moeten aflossen) en het is dan ook onbegrijpelijk dat dit uiteindelijk gesloopt is. Het zorgt misschien wel tegelijkertijd voor één van de meest schrijnende maar iconische beelden waarin Tati het script van de film onder het uiteenvallende gebouw smijt.

Ik ben dus compleet niet bekend met het werk van Tati maar ik had eerlijk gezegd iets anders verwacht. De regisseur kwam me terug onder de aandacht toen Michel Follet (presentator van het programma Cinema op ATV) lag te foeteren op één of ander Brits onderzoek dat The Hangover als één van de beste humoristische films beschouwde terwijl onder andere Tati compleet werd vergeten. Ik verwachtte dan ook meer een mainstream verhaal en dan kom je hier bedrogen uit maar toch heeft Playtime wel zijn charme. Vooral de maatschappijkritiek komt mooi tot zijn recht maar blijkbaar heb ik een heleboel onderliggende metaforen gemist en daarvoor zijn de extra documentaires wel de moeite waard. De scène in het café was sowieso al het hoogtepunt van de film maar de uitleg erachter (hoe Tati de film laat evolueren van mensen die in lijnen lopen tot mensen die in wervingen lopen) zorgt in ieder geval voor een hogere waardering. Hiermee krijg je ook meer inzicht in wat Tati wou bereiken met de film en valt alles net iets meer op zijn plaats.

Ik kan me het gevoel niet kwijt schudden dat ik de film oneer aandoe. Via de documentaires blijkt dat Tati geniaal van geest is geweest maar de film op zich is erg moeilijk om uit te zitten. Dat kan natuurlijk liggen aan een aantal redenen zoals de brakke ondertiteling en verkeerde verwachtingen dus ik ben benieuwd wat een herziening zou brengen maar voor nu is het toch een lagere score dan ik had verwacht.

3*

There is no Wizard, Jerry

Ik kan me eigenlijk al niet meer herinneren hoe lang ik The Pledge al had liggen. Ooit eens interesse in getoond toen ik in een heuse Jack Nicholson fase zat en om de een of andere reden is de film echter altijd wat links blijven liggen. Ik vind het altijd wat schrijnend om te zien hoe lang sommige films al stof liggen te verzamelen dus vandaar eens een poging om wat ouder spul te gaan kijken. Absoluut geen idee waarover dit eigenlijk ging, enkel de aanwezigheid van Jack Nicholson (inclusief snor) stond me nog helder voor de geest.

En misschien is dat maar goed ook, want dit is zo het soort film waarbij het leuker is als je er onbevangen aan begint. Onder regie van Sean Penn ontvouwt zich hier een heuse detective-story waarbij er gezocht wordt naar de moordenaar van een klein meisje, maar het interessante is eigenlijk de belofte die Jerry maakt. Hij belooft namelijk op zijn ziel en geestelijke gezondheid dat hij de moordenaar zal vinden en hoewel die belofte misschien wat achteloos gemaakt lijkt te worden, blijkt ze wel verstrekkende gevolgen te hebben. Het is dan ook juist namelijk op het einde van de film wanneer Jerry overtuigt is dat hij de juiste persoon te pakken heeft, dat hij meer en meer gek wordt omdat de mysterieuze moordenaar nog steeds niet op de proppen is gekomen. Hij gaat zelfs zo ver dat hij het dochtertje van zijn nieuwe vriendin inschakelt en wanneer dan nog steeds de moordenaar niet is komen opdraven, verliest hij het helemaal. Penn laat in het midden of het auto-ongeluk nu effectief de dader was maar persoonlijk voelt het aan als een uitgemaakte zaak. Een atypisch einde dus, maar wel eentje dat de film net dat beetje extra geeft.

En een uitmuntende performance van Jack Nicholson natuurlijk. Een acteur die perfect weet te balanceren tussen genialiteit en gewoon compleet gestoord zijn en hoewel het hier en daar iets teveel als een 'rolletje' aanvoelt (op een bepaald moment ligt good old Jerry wel erg hard met zijn ogen over en weer te draaien), is dit het soort rol dat perfect op zijn lijf is geschreven. Veel interessante bijrollen ook trouwens. Penn was als acteur in 2001 al wel een grote naam, maar had nog maar 2 films eerder geregisseerd. Dat belette hem niet van onder meer Mickey Rourke (in een wel erg beladen kleine rol) en Helen Mirren te casten. Om nog maar te zwijgen van een beklijvende Benicio Del Toro als Wadenah en nog een paar andere klassebakken zoals Harry Dean Stanton en Sam Shephard. Aaron Eckhart voelt daarentegen niet helemaal op zijn plaats aan en mist vooral de chemie met Nicholson. Zonde, maar voor de rest weinig op aan te merken.

Een film die indruk maakt en ik vraag me af of ik het nu eigenlijk niet wat te licht beoordeel qua score. Nicholson doet veel goeds, op de rest van de cast is ook weinig aan te merken, en het einde maakt de ietwat slome reis goed. Zou eigenlijk is één van de andere versies moeten zien om een vergelijk te kunnen maken of Penn het hier nu gewoon uitstekend brengt of dat hij toch wat is gaan lenen bij zijn voorgangers.

3.5*

Hoewel dit onder de Mickey Mouse categorie valt, is Pluto's Judgement Day eigenlijk een volbloed Pluto cartoon. Mickey zelf (wel in een nieuwe tekenstijl) komt enkel aan het begin en het einde eventjes voor doordat het geheel zich afspeelt in een droom van Pluto waar hij wordt berecht voor het achtervolgen van katten door een rechtbank van.. katten. Het resultaat valt te voorspellen natuurlijk, maar de rijmende katten en de griezelige vibe die van de hel afstraalt (het zijn toch wel erg demonische beesten) maken het een erg leuke cartoon.

4*

We must sound the drums of war!

Pocahontas, het is volgens mij één van de weinige Disney films uit mijn generatie (jaren '90) die ik nog niet gezien had. Ik had de film ondertussen toch ook alweer een aantal jaar in bezit en nog steeds was het er niet van gekomen. Geen echt idee waarom eigenlijk, maar het verhaal leek me gewoon niet echt aan te spreken. Ik had echter vandaag wel zin in nog eens zo'n ouderwetse animatiefilm en dan maar op goed geluk voor Pocahontas gegaan.

En blijkbaar was mijn voorgevoel juist, want ik kan hier inderdaad niet erg veel mee. Disney is meestal op zijn best wanneer er een sprookje als bron voor het verhaal wordt gebruikt, maar deze keer wordt er voor een historische gebeurtenis gekozen. Het probleem zit hem erin dat met sprookjes de wat meer gruwelijke elementen er perfect uitgefilterd kunnen worden, maar dat dat bij dit soort geschiedenis wel erg lastig wordt. De dood van Kocoum is daar een goed voorbeeld van. Ik kan me niet meteen zo'n in your face dood herinneren in een Disney (Hunchback of Notre Dame is de enige die me te binnen schiet) en dit wordt eigenlijk nogal knullig aangepakt. Het grootste hekelpunt is echter de finale die elke vorm van spanning of iets dergelijks mist. Het is niet altijd het geval, maar vaak vind ik de finale in een Disney het mooiste stuk uit de hele film. Zo krijg ik nog altijd de kriebels van de achtervolging van de heks door de dwergen in Sneeuwwitje en de climax van Pocahontas stelt gewoonweg niets voor. Ik begrijp natuurlijk ook wel dat je in een kinderfilm geen bloederige strijd tussen indianen en Britten kunt gaan tonen, maar dit had anders opgelost kunnen worden.

En er is ook echt een overvloed aan gezang. Het lijkt wel alsof een personage meer dan twee zinnen lijkt te gaan zingen dat hij/zij dan maar ineens moet gaan uitbarsten in een muzikaal intermezzo. Ik ben best fan van de liedjes in Disney, maar ook ik heb mijn grens. Vooral wanneer ze zo inwisselbaar en weinig memorabel zijn als hier. Met uitzondering van Savages, maar dat terzijde. Qua animatie ook niet altijd even overtuigend. Pocahontas zelf steekt er met kop en schouders bovenuit in ieder geval, maar de rest oogt nogal wat pover. Sowieso een wisselend decennium voor Disney qua animatie met The Lion King als uitschieter en Hercules als tegenvaller. Vrij degelijke cast wel. Een aantal bekende namen (Mel Gibson en Christian Bale onder andere) en toch niet storend aanwezig.

Een minder gewaardeerde Disney en het is te begrijpen waarom. Het verhaal mist de nodige schwung (al is Meeko wel een leuke sidekick) en de afwerking is niet altijd even goed gedaan. Het is niet de slechtste film die de bekende studio heeft gemaakt (die verzameling kortfilmpjes uit de jaren '40 zijn net iets erger), maar er zijn overduidelijk betere theatrical releases te vinden.

2,5*

Eerste samenwerking tussen Louis de Funès en Bourvil

De afgelopen maanden heb ik eens werk gemaakt om wat meer Louis de Funès films te zien. Ik had geen betere moment kunnen kiezen want tegenwoordig liggen er vrij veel boxsets in de winkels (ik heb er ondertussen 4) en die kun je allemaal kopen zonder schrik te hebben om met dubbele films te eindigen. Er zit niet echt een logische volgorde in de keuze van films waardoor ik ook maar gewoon altijd het volgende schijfje in de DVD speler steek. Gisteren was het dus de beurt aan deze Poisson d'Avril.

Maar als je dit puur voor de Franse komiek ziet die eens regelmatig koleriek uit de hoek komt, dan is dit wel een lichte teleurstelling vermits de Funès misschien maar in totaal 5 minuten screentime heeft. Op zich zijn het wel erg leuke minuten waar de Funès zijn gebruikelijke zelf weer kan zijn maar ik had op meer gehoopt. En eerlijk gezegd, ik ben niet zo'n grote fan van Bourvil. Naar het schijnt moet de samenwerking tussen de twee komieken vrij legendarisch zijn maar van een solo Bourvil loop ik niet echt warm. Het is niet perse dat hij enorm slecht is, hij was nog redelijk leuk, maar hij is gewoon een stuk minder grappiger dan de Funès die met 5 minuten me evenveel heeft laten lachen als Bourvil in de volledige 100 minuten. Wel begint hij naarmate de film vordert precies meer en meer in de film te geraken en is het etentje met onder andere Pierre Dux als Gaston wel erg leuk. Sowieso is Poisson d'Avril een film die gevuld is met een aantal sterke bijrollen die een aantal scènes naar een hoger niveau weten te tillen.

Qua verhaal komt het voor mij dan ook te traag op gang. Het is pas vanaf Emille gaat vissen en tegengehouden wordt door de boswachter dat de film wat vaart krijgt. Dan zit je echter al zo'n 40 minuten in de film en die zijn niet al te boeiend. Geen idee of het aan mij ligt maar ik vond het tempo gewoon enorm sloom gaan in de eerste helft van de film. Daar komt dan ook nog eens bij dat vissen zowat de saaiste sport ter wereld moet zijn dus al dat voorbereidend werk van Emille was ook niet al te boeiend. Eens het verhaal een leugen in een leugen wordt, wordt het meteen een stuk leuker en weet de film zich een beetje te hervatten. Vooral het feit dat alles uiteindelijk klopt en dat er nergens losse eindjes blijven hangen is bewonderenswaardig. Het had dan volgens mij ook interessanter geweest als de film ietwat geknipt had in de introductie en zich meer had geconcentreerd op dit soort misverstanden en leugens.

Neen, Bourvil is zeker geen de Funès waardoor Poisson d'Avril een film is die wat tegenvalt. Het is lang wachten eer er iets gebeurt (klinkt bijna net zoals vissen) maar gelukkig is het einde nog wel degelijk. Een handvol leuke bijrollen maar in het geheel is dit toch ietwat te ongrappig en daar kan niemand iets aan veranderen.

2.5*

All I'm hearing are consonants, and all I'm seeing are nipples

Ik denk dat voor mensen van mijn generatie (geboren eind jaren '80/begin jaren '90) Pokémon toch altijd iets speciaals zal blijven. Ik heb nog levendige herinneringen aan mijn bioscoopbezoek van Mewtwo Strikes Back en ik zou liegen als ik niet nog altijd ergens een map koester met mijn verzameling aan de eerste 151 kaarten. Ik was dan ook wel van plan om dit in de bioscoop te gaan zien, maar helaas: volwassen verantwoordelijkheden en het feit dat agenda's van verschillende mensen soms moeilijk op elkaar zijn af te stemmen zorgden ervoor dat het met vertraging was.

Dat ik op zich niet meer mee ben met de franchise werd al snel duidelijk toen bleek dat dit eigenlijk een soort van verfilming is van de gelijknamige game uit 2018 en zowaar: het is een verfilming die er mag zijn. Gameverfilmingen zijn sowieso al een heikel terrein (en zeker voor Nintendo's wiens vorige poging het onvolprezen Super Mario Bros. uit 1993 was) en ik heb absoluut geen idee in hoeverre dit überhaupt het spel volgt, maar het is wel een film die perfect op zijn eigen benen kan staan. Genoeg details om oude en nieuwe fans te bekoren (Pikachu die triestig I wanna be the very best zingt, regelmatig muziek uit de oude games, uiteraard veel van de oude Pokémons, ...) en een vlot lopend verhaaltje. Dat daar geen baanbrekend werk in is gestoken, is te verwachten en de ontknopingen/twists zie je alleszins van ver aankomen. Stoort dat? Eigenlijk niet omdat dit gewoon een erg vlotte wegkijker is die perfect doet wat je er van verwacht.

En CGI-gewijs ziet dit er eigenlijk ook wel leuk uit. De stijl van de Pokémon op zich is danig verandert dan het beeld dat ik in mijn hoofd had (de Batman-achtige sequentie met de ballonnen zijn de Pikachu's en de Gengar's zoals ik ze me herinner) maar de mix van echte acteurs en CGI wezens komt op zich wel mooi tot zijn recht. Er zijn hier en daar wel eens wat momentjes dat je denkt 'dat had wel wat beter gemogen' maar algemeen gezien weinig op aan te merken. Ook Ryan Reynolds doet dit wel tof trouwens. Naar het schijnt zou hij de rol vooral hebben aangepakt om eens aan zijn kinderen één van zijn films te kunnen laten zien en het resultaat is een soort van light Deadpool in een Pikachu lichaam. Zijn opmerkingen zijn echter algemeen gezien vrij grappig en de interactie met Justice Smith oogt vlotjes. Ken Watanabe daarentegen past voor geen meter in de film en ook Bill Nighy heb ik al beter weten spelen.

Gelukkig ligt daar niet de focus van deze Detective Pikachu. Het is en blijft vooral een feest van herkenning en er ging een tijd geleden het gerucht dat Nintendo er een soort van universum à la Marvel van wilt gaan maken. Klinkt op papier nogal vreemd en Universal heeft met zijn Dark Universe al bewezen dat dat geen gemakkelijke opdracht is, maar kom.. laat het maar allemaal komen. Uit nostalgie trek ik mijn portefeuille wel open.

3.5*

Pialat maakt een Policier

Het is algemeen geweten dat de Fransen goed zijn in misdaadfilms. Het is het soort films dat gemakkelijk wordt verzameld onder de noemer 'Policier' en met een Franse film die als titel Police heeft, vermoedde ik wel een film in die categorie te hebben gevonden. Daar kwam dan ook nog eens bij dat het met de altijd degelijke Gérard Depardieu was en dan ben ik zeker geïnteresseerd.

Depardieu speelt Mangin, een racistische agent uit de tijd dat die nog zonder boe of bah hun verdachten een pak rammel gaven. Mangin heeft geen respect voor vrouwen, denkt dat hij met alles weg kan en het is het soort personage dat vandaag de dag een storm van kritiek zou oogsten. Wat blijkt echter? Heel het verhaaltje rond het oprollen van een Tunesische bende is maar een kapstok voor de grote verhaallijn: de liefde. Via het arresteren van één van de leden van de bendeleden komt Mangin in contact met Noria en het knettert tussen hen beide vanaf de eerste minuut. Beetje jammer dat regisseur Pialat nooit echt zeker weet welke richting hij uit wilt met zijn verhaal, maar het is wel één van de meest sfeervolle films die ik al heb gezien. Het grauwe Marseille, elk personage dat konkelt/liegt/bedriegt/... en elke dialoog gaat over ofwel drugs ofwel geld. Naar het midden toe begint het allemaal een beetje in te zakken, maar dat neemt niet weg dat dit over de gehele lijn een boeiende en broeierige film is.

In de eerste plaats ook dankzij een uitstekende Depardieu. Nu moet ik daarbij toegeven dat ik sowieso wel fan ben van de man, maar dit doet hij toch wel erg goed. Heel wat kilo's lichter maar nog altijd even indrukwekkend. Het was niet de laatste keer trouwens dat hij met Pialat zou samenwerken, ben benieuwd naar de andere films. Depardieu wordt hier bijgestaan door een jonge Sophie Marceau die de rol van Naria speelt. In één van haar eerste rolletjes deelt ze een knetterende chemie met Depardieu is er nog ruimte voor Richard Anconina die de leuke bijrol vertolkt van een gewetenloze advocaat. Marceau is trouwens niet de enige die hier één van haar eerste filmrolletjes heeft, ook Sandrine Bonnaire is nog in een kleine bijrol te zien als een prostituee.

Sfeervol, dat is het minste dat je van Police kunt zeggen. De film lijkt af en toe wat voort te kabbelen zonder enige echte richting, maar laat het gewoon over je heen komen en het komt wel goed. Duurt misschien net iets te lang om een echt hoge score te vrijwaren maar ik hoop dat Pialat en co niet ontevreden zullen zijn met een dikke 3.5*

3.5*

Yeah, you know, flowers and shit

Aah, Police Academy. Een franchise waar ik indertijd grote fan van was (meen me zelfs te herinneren dat ik best nog veel van de episodes uit de televisie serie heb gekeken), maar die de laatste jaren toch serieus in mijn achting gedaald was. Smaken veranderen en ik ging er eigenlijk vanuit dat dit soort flauwe kolder niet meer aan mij besteed zou zijn. Hoog tijd dus om de proef op de som te nemen en me gisteravond nog eens gewaagd aan het eerste deel.

Wel, het mag duidelijk zijn dat het nog altijd flauwe kolder is. Gelukkig blijkt het kind in mij toch nog vrij actief te zijn en vond ik dit algemeen gezien best nog wel een leuk anderhalf uurtje. Een aantal scènes slaan compleet de bal mis (de scène waar Lassard een blowjob krijgt is wel erg vreselijk, duurt ook veel te lang trouwens en wordt dan nog eens op het einde herhaald..), maar er zitten genoeg leuke momenten in om het kijkbaar te houden. Iets wat vooral te wijten is aan een handvol leuke cadetten. Mahoney lijkt zomaar een voorloper te zijn van Peralta uit Brooklyn Nine Nine, Hightower is heerlijk imposant, Tackleberry blijft ieders favoriete gun lovin' maniac en geluidenmaker Jones verbaast iedere keer opnieuw. Leukste scènes zijn die waar de cadetten worden getraind, iets wat gelukkig praktisch de gehele film is, want eenmaal het einde van de film in zicht komt blijkt er nog een verhaal aan te pas te moeten komen. Het stukje met de rellen en Mahoney die de dag redt is niet perse slecht, maar kan niet tippen aan hetgeen dat ervoor kwam.

De score is dan ook voor een groot gedeelte te wijten aan de cast. Deze Police Academy betekende de doorbraak voor Steve Guttenberg, al zou die zijn carrière nooit echt van de grond komen met hier en daar eens een klein hitje zoals Three Men and a Baby, maar dit doet hij goed. Dit soort personages kunnen wel eens balanceren op het randje van irritatie en dat weet hij gelukkig nog vrij goed te ontwijken. Tweede keer in korte tijd dat ik Kim Cattrall nog eens in iets tegenkom en de tweede keer dat ik haar niet veel vind voorstellen. Mooi snoetje, dat nog wel, maar voor de rest erg pover. Neen, dan is het mannelijk geweld in de film interessanter. Bubba Smith (Hightower) blijft cool en dat kan ook van David Graf (Tackleberry) en Michael Winslow (Jones) gezegd worden.

Ik zag dat ze volgende week het 2e deel uitzenden, ben nog aan het twijfelen of ik die ook nog ga zien. Langs de ene kant zou het wel leuk zijn om ze eens allemaal te zien, maar langs de andere kant heb ik mijn twijfels of ik mijn tijd niet beter in een andere film kan steken. Ach, we zullen tegen dan wel zien.

Nipte 3.5*

They're here

Ik weet nog dat ik zo'n 6 jaar geleden deze film op de gok had meegepakt. Het was een tijd waarin de Free Record Shop nog acties deed met 2 kopen, 1 gratis en deze horrorklassieker was dus mijn 1 gratis. Toen gezien en ik vond hem vrij vermakelijk maar niet meer dan dat. Vandaag na al die jaren nog eens opgezet en toch een klein beetje weggeblazen.

Volgens mij moet ik dan ook eens wat meer tijd gaan maken voor Tobe Hooper herzieningen want dit is de 2e film in korte tijd die op een verhoging kan rekenen, de andere is The Texas Chainsaw Massacre maar dat terzijde. In ieder geval is Poltergeist een film met een heerlijke sfeer vanwege de geslaagde effecten. Natuurlijk komen ze vandaag de dag nogal verouderd over maar ze voelen heerlijk campy aan (die tornado!) en ik opteer toch altijd dit soort effecten boven de CGI die we vandaag de dag altijd voorgeschoteld krijgen. Poltergeist is een film die op een aantal punten de mist in zou kunnen gaan maar Hooper weet er een goede blauwdruk voor toekomstige films van te maken. Zo is de toevoeging van de mediums sowieso altijd wel een leuke extra maar ook het einde na het einde vond ik eigenlijk nog wel vrij geslaagd. In het begin had ik schrik dat de film te lang ging doorgaan, er leek dan ook precies geen einde aan de ontsnappingspogingen van het gezin te komen, maar Hooper (en hoogstwaarschijnlijk Spielberg) halen dan alles uit de kast en het zorgt voor een vermakelijk stukje cinema, al kan ik me wel goed voorstellen dat er veel mensen zullen zijn die juist dit vervelend vinden.

Hooper en Spielberg wouden voor het gezin speciaal acteurs casten die niemand kende. Ze hadden schrik dat wanneer ze bekende acteurs gingen kiezen, het publiek het te moeilijk ging vinden om in de film te komen. Ik zou het inderdaad raar vinden om Tom Hanks bijvoorbeeld in deze film te zien opdraven dus op zich geen slechte beslissing. Vooral Heather O'Rourke als de kleine Carol Anne is toch een redelijk iconisch personage geworden en het verbaast me dan ook hoe sterk ze eigenlijk acteert op zo'n jonge leeftijd. Maakt het des te treuriger dat ze 6 jaar later stierf. Het zou jammer genoeg ook niet het laatste sterfgeval zijn dat gelinkt kan worden met de Poltergeist films want ook Dominique Dunne die hier de rol van de oudste dochter speelt zou brutaal vermoord worden door haar ex-vriendje in hetzelfde jaar als de release van de film. De rest van de cast acteert allemaal op een redelijk niveau maar met uitzondering van O'Rourke is er niemand die er echt bovenuit steekt.

Een horror maar niet in de pure zin van het woord doordat er simpelweg geen doden vallen en het allemaal redelijk braafjes blijft. Het zal vast en zeker de invloed van Spielberg zijn maar in ieder geval vind ik dit erg vermakelijk. Het verhaal verloopt erg vlot en de effecten blijven er na al die jaren nog geslaagd uitzien.

4*