Meningen

Pasolini en Chaucer

Zo'n kleine 2 jaar geleden was er een retrospectief rond Pier Paolo Pasolini in Cinema Zuid maar na Salo (waar ik indertijd halverwege de zaal heb verlaten) had ik eigenlijk het wel wat gehad met de Italiaan. Hij is ook zo enorm wisselend qua kwaliteit waardoor je de ene moment kunt weggeblazen worden door een film als Mamma Roma en de andere keer je kunt afvragen naar wat voor film je nu eigenlijk zit te kijken wanneer je Teorema voorgeschoteld krijgt. Wegens omstandigheden de Trilogy of Life compleet gemist, maar had de DVD van Racconti di Canterbury nog ongezien liggen.

En daar nu eindelijk eens aan begonnen. Waarom? Geen idee, maar ik had opeens terug zin in Pasolini. Alleen jammer dat het niet het verhoopte succes is geworden. Racconti is in ieder geval de regisseur ten voeten uit. Toffe sets waarbij je je echt in de Middeleeuwen waant, hier en daar een vleugje humor (het openingsverhaal onder andere) en uiteraard ook hier en daar wat vrouwelijk/mannelijk naakt. Alleen ligt het tempo ook redelijk onstabiel en maakt Pasolini de onbegrijpelijke keuze om zijn verhalen niet wat beter in te leiden. Nu val je bijna letterlijk van het ene verhaal in het andere en dat had toch makkelijk opgelost geraakt mocht hij iets meer structuur geïntroduceerd hebben. Hij verfilmt ook niet alle Canterbury Tales van Chaucer - die schreef er 24 terwijl Pasolini er maar 8 gebruikt - en ook daar is niet alles even goed gelukt. Zitten een paar pareltjes tussen in ieder geval, zeker dat einde is wel een erg vreemde what the fuck, maar ook een paar waar de verveling snel toesloeg.

Pasolini is van een beetje zelfverheerlijking niet vies en draaft zelf op in de rol van Chaucer. Een leuke zet in ieder geval, ook omdat hij er hier ogenschijnlijk veel plezier aan beleefde. Dat monkellachje en krassen met zijn pen.. Het is leuk om hem bezig te zien. Verder weer de vertrouwde gezichten uit het oeuvre van de regisseur. Zo draaft Ninetto Davoli nog eens op, hetzij wel in een redelijk abominabele Charlie Chaplin imitatie, en is het altijd wel fijn om Franco Citti nog eens terug te zien. De rol van de duivel is hem in ieder geval op het lijf geschreven. Racconi is ook de zoveelste samenwerking met Ennio Morricone die de soundtrack voor zijn rekening neemt. Niet meteen het beste werk van de man, maar in ieder geval een stuk beter dan hetgeen hij voor bijvoorbeeld Prima della Rivoluzione of Giù la Testa neerpende.

Hoewel mijn score het misschien niet doet vermoeden, heb ik wel zin om Pasolini opnieuw wat verder te onderzoeken. Ik heb Il Vangelo secondo Matteo ook nog liggen en dat lijkt me misschien nog wel één van zijn interessantste films te zijn. Verder vooral veel documentairewerk dat ik nog niet heb gezien en afgaande op Comizi d'Amore mis ik daar niet veel bij.

2.5*

Who is Pearl Harbor?

Tegenwoordig kijk ik mijn Woody Allen films meer op goed geluk. Ik kan nog steeds putten uit een grote boxset die ik een tijd geleden heb gekocht en kies eigenlijk meer afgaande op het feit of ik het een leuke titel vind of niet dan op een ander criteria. Het mooie daaraan is dat ik altijd wel vrij blanco in een film kan terecht komen en bij Allen resulteert dat meestal wel in een fijne film. Bij Radio Days had ik wel een vermoeden over wat de film juist ging gaan, maar had deze persoonlijke aanpak van Allen toch niet verwacht.

Radio Days is dan ook gevuld met anekdotes uit de jeugd van de regisseur en kan volgens mij wel tot één van de meest (misschien wel de meest?) autobiografische films uit zijn oeuvre worden genoemd. Het was niet de eerste keer dat Allen de meer sketcherige aanpak uitprobeerde (al vond ik dat met Everything You Always Wanted to Know about Sex * but Were Afraid to Ask niet altijd even goed werken) maar dit is over de gehele lijn erg leuk. Van het begin met de inbrekers die een telefoon opnemen terwijl ze aan het inbreken zijn en zodoende hun slachtoffer een prijs bezorgen tot de War of the Worlds knipoog en de romantische escapades van Aunt Bea. Erg fijn in ieder geval. Ook wel goed dat Allen beseft dat dit een concept is dat echt niet te lang hoeft te duren, met een speelduur van nog geen anderhalf uur zit het op dat gebied echter wel goed. Wat overblijft is een melancholische en nostalgische terugblik naar een periode in het leven van de regisseur en dat resulteert gewoon in een degelijke film.

Allen komt zelf niet voor de camera, maar is wel nadrukkelijk aanwezig als verteller. Verbazingwekkend eigenlijk hoe hij met dat kenmerkende stemgeluid zijn stempel zo op een film kan drukken. Het helpt natuurlijk ook wel dat hij niet enkel droogjes de feiten vertelt zoals een voice-over meestal doet maar dat hij ook echt dialoog heeft. Veel van Allen's bekende regulars (Diane Keaton, Mia Farrow, Danny Aiello, Jeff Daniels, ...) komen hier in voor, soms zelfs maar in een flits. Knipper met je ogen en dan heb je Larry David en William H. Macy al gemist. Altijd fijn zo'n spelletje 'spot the actor' en het is nog fijner als iedereen gewoon zijn of haar ding doet. Zo'n Danny Aiello is werkelijk geknipt voor een rolletje als hier.

Het begint wel de regelmaat te worden, maar ook met deze Woody Allen kon ik zeker wel wat mee. Die echte klapper heeft de regisseur naar mijn gevoel nog niet gemaakt (22 films gezien, nog geen 4.5* of hoger. Ik wil wel Vicky Christina Barcelona nog is herzien, die maakt nog kans) maar Radio Days mag zich bij het beste werk in zijn oeuvre voegen.

4*

Eerste kennismaking met Luigi Comencini

Zo af en toe kan Cinema Zuid toch erg fijn uit de hoek komen. Sowieso een must voor eenieder in de buurt van Antwerpen die geïnteresseerd is in oudere (en vaak anderstalige) cinema en regelmatig zit daar een interessant filmpje tussen. Deze keer was het de beurt aan La Ragazza di Bube, een film uit het gezegende jaar 1963 (waarin Cardinale finaal doorbrak met rollen in 8½, Il Gattopardo en The Pink Panther) maar dat nu door de tand des tijds in de vergetelheid was geraakt. Hoog tijd dus om te zien of dat terecht/onterecht is.

Het resultaat is wat wisselend. La Ragazza di Bube is een goede film, maar oogt bij vlagen nogal onevenwichtig. Onderverdeeld in twee segmenten (één met Bube, één praktisch zonder Bube) volgen we het liefdesleven van Mara en hoe ze zich ontwikkeld van romantische bakvis tot een volwassen vrouw die meer van het leven begrijpt dan toen de film startte. Je kunt de film dus gemakkelijk kwalificeren als een coming of age drama en toch voldoet die term niet geheel naar mijn gevoel. Luigi Comencini levert vooral een interessant beeld af van Italië na de Tweede Wereldoorlog waarbij collaborateurs en fascisten genadeloos worden gefusilleerd. Hetgeen dat vooral knap is, is hoe de regisseur er in slaagt om de focus op Mara te leggen en de rollen naar het einde toe om te draaien. Bube hangt altijd de stoere gast uit die met de nodige mooipraterij Mara weet te versieren maar eens hij in de touwen hangt nadat hij voor het gerecht komt vanwege een moord, is het wel Mara die tegen hem ingaat en zegt dat hij moet ophouden met wenen. Haar romantisch wereldbeeld is dan wel aan diggelen geslagen, maar ze houdt nog wel de essentie over en we nemen van haar afscheid wanneer ze reeds de helft van Bube's gevangenisstraf op hem heeft gewacht.

Vooral interessant voor Cardinale dus die van Comencini ruimte genoeg krijgt om hier een rol van vlees en bloed van te maken. In dat opzicht is de titel van de film dan ook meer dan terecht, het draait allemaal om het meisje van Bube en niet Bube zelf. George Chakiris speelt die Bube (wat een niet verder uitgelegde bijnaam is) met de nodige flair, maar moet zich uiteindelijk toch gewonnen geven tegenover Cardinale die zeker in de gemeenschappelijke scènes in het tweede stuk een klasse hoger acteert. Naar het schijnt zouden Chakiris en Cardinale trouwens niet de beste vriendjes zijn geweest op de set. Dan vond ik Marc Michel, die de rol van Stefano op zich neemt, een betere chemie met Cardinale hebben.

Volgende week is Vaghe Stelle dell'Orsa aan de beurt. Een weinig geziene Luchino Visconti en één die al hoog op het verlanglijstje staat. Ik verwacht dan ook een hogere score dan degene dat ik aan deze La Ragazza di Bube geef, maar dat neemt niet weg dat dit een boeiend filmpje is geworden. Interessant tijdsbeeld en een zoals altijd geweldige Cardinale. Wil nog wel eens meer zien van Comencini, mocht er iemand aanraders hebben?

3.5*

You can swim, but you can't hide

Paar dagen geleden was ik alleen thuis en ik had wel zin in een breinloos filmpje. 2BE had mijn verlangens ontdekt en besloot om juist met deze Raging Sharks te starten toen ik langs de zender zapte. Normaal gezien zijn haaienfilms niet zo mijn ding maar hier bleef ik wel even voor zitten, al was het maar voor Corin Nemec.

Ik wist op voorhand niets van het plot af en dat is maar goed ook want anders had ik dit misschien zelfs te slecht gevonden om nog mee te kunnen lachen. Raging Sharks gaat over een stel aliens en wat gestoorde haaien gemend met een onderwaterlab waar de 'leider' is omringd met vrij veel schoon vrouwelijk vlees, je zou zelfs al gaan snorkelen in de hoop zo'n lab tegen te komen... Een grote hoop onzin dus maar als je hier langs kunt kijken dan krijg je nog een grotere hoop onzin. Elk personage sterft in de exacte volgorde als je verwacht en de enige surprise is één of andere bioloog die opeens agent van een geheime dienst blijkt te zijn. Plottwist à volonté! Naar het einde leek dit toch nog op iets deftig af te stevenen. Ik zag geen enkele mogelijkheid meer voor het Olson koppel om hier nog levend uit te geraken en wanneer de Oshona dan ontploft verwacht je een film zonder happy end. Gelukkig dacht ik want dan zat er toch nog iets van een verrassing in de film. Tjah, de teleurstelling was dan ook groot toen opeens uit het niets Mike aan een zuurstoffles hangt, compleet in duikerspak, en met zich zijn geliefde halve trouwboek meesleurt. Zonder zuurstoffles trouwens. Dan zwemt hij nog een halfuur om die verdomde duikboot te vinden en wanneer hij dan aanklopt krijgen we nog een halfuur gezeik van de crew op die duikboot over hoe hun verbeelding hen te parten speelt... Nu heb ik al veel slechte eindes gezien maar dit spant toch wel de kroon, en dan heb ik het nog niet over de aliens gehad die terugkomen.

Qua plot al een lachertje maar visueel is er zoveel meer te beleven! Voor degene die het niet doorhebben, dit is sarcasme want de film trekt in dit opzicht op niets. Nieuwsbeelden worden afgewisseld met waardeloze aanvallen op nietsvermoedende strandgangers (Jaws heeft toch het goede voorbeeld gesteld, kijk dan ook eens één van de klassiekers voor je zelf een haaienfilm maakt) maar het voelt en ziet er allemaal ontzettend nep uit. Het enige wat echt geslaagd was, waren de ontploffingen maar voor de rest is dit erg triestig.

Zoals ik daarjuist al zei, ik bleef ergens ook hangen voor Corin Nemec. Nu niet dat het zo'n goede acteur is, maar in Stargate vond ik hem wel erg goed dus ik wou wel eens zien hoe hij het er verder van af bracht. Tjah, hij is in ieder geval wel de beste acteur van het hoopje maar of dat nu zo'n groot compliment is? Nemec is trouwens niet de enige van Stargate die hier in tevoorschijn komt. Zijn filmvrouw, Vanessa Angel, had ook een kleine rol maar is toch van een beduidend minder niveau dan Nemec. Toch behoren ze samen nog tot het beste wat de film heeft te bieden want de rollen van Todd Jensen (Ben Stiles) en eigenlijk de rest van de cast zijn waardeloos, maar dan echt waardeloos. Wat moet je anders zeggen van de stereotiepe Italiaan (?) die geen deftig Engels spreekt, de Ier die wel Engels spreekt maar waar je geen klote van verstaat, ...

Ik vroeg voor een breinloos filmpje en kreeg het ook wel. Jammer genoeg was het niet vermakelijk genoeg en werd de film meer een bron van ergernis. Toch heb ik af en toe, onbedoeld waarschijnlijk, moeten lachen waarvoor toch een paar schamele puntjes. Dit is toch de laatste keer dat ik iets van Nemec probeer want zo te zien zijn zijn andere films ook niet om aan te zien.

1.5*

The Dirty Dozen op zijn Italiaans

Ik was ooit al eens aan A Reason to Live, a Reason to Die (wat een geweldige titel trouwens) begonnen, maar na een halfuur was ik in het slaap gevallen. Gebeurt me jammer genoeg wel eens meer, maar ik had nadien ook geen zin om dit terug opnieuw op te pakken. Het begin met Spencer die bedelt voor eten is wel leuk, maar de film kon me verder niet boeien. Ondertussen een aantal maanden verder en ik wou het nog wel eens opnieuw proberen.

Slaperig was ik deze keer niet, maar het valt toch op dat de film een redelijk taai begin heeft. Het is pas vanaf wanneer Pembroke zijn toekomstige kompanen van de galg haalt om aan hun missie te beginnen (waardoor de Dirty Dozen vergelijking van hierboven eigenlijk niet helemaal klopt aangezien dit groepje bestaat uit 8 maar The Dirty Eight bekt niet zo lekker) dat de film wat in een hogere versnelling schiet. Nog altijd niet echt fantastisch goed, maar vermakelijk genoeg om nog te blijven boeien. Zou blijkbaar nog een uncut versie van bestaan die rond de 120 minuten afklokt, maar gelukkig kunnen we het in de Benelux tegenwoordig doen met (een licht verknipte) Italiaanse versie van 113 minuten. Dat is in ieder geval heel wat beter dan hetgeen de Duitsers er van hebben gemaakt door de film opnieuw te monteren tot een speelduur van 80 minuten zodat de focus meer op Bud Spencer is komen te liggen.. Soit, A Reason to Live, a Reason to Die kent genoeg fijne momenten om nog een dikke voldoende te veroveren (Spencer en het alarmsysteem onder andere) maar het is toch één van de mindere films die ik al heb gezien van de imposante Italiaan.

Had eigenlijk ook meer een volwaardige rol van Spencer verwacht trouwens. Toch al een paar jaar na God Forgives, I Don't (wat zijn eerste samenwerking was met Terence Hill) dus hij moet toch al een zekere populariteit hebben gehad maar hij heeft eerder een grote bijrol. In ieder geval is dit wel een kolfje naar zijn hand. Zoals eerder gezegd blijft de openingsscène erg leuk en Spencer vormt een goed duo met de wel altijd degelijke James Coburn. Halverwege de film duikt Telly Savalas ook nog eens even op als de grote boze slechterik waar alles om draait en hoewel Savalas de nodige uitstraling bezit voor dit soort personages, kwam hij maar wat pover voor de dag. Sowieso eigenlijk een vrij kleine rol van de kletskop, had ook van hem meer screentime verwacht. De rest van het zootje ongeregeld doet het ook nog wel leuk trouwens.

Leuk om eens een keer gezien te hebben als liefhebber van het werk van Bud Spencer, toch alweer nummer 22 die ik van hem zie, en Italiaanse cinema doet het altijd wel goed ten huize Metalfist. Voorde liefhebbers van The Dirty Dozen-achtige films zal hier ook wel wat in zitten, maar mij blijft toch vooral het taaie begin bij.

3*

Sex, drugs & een beetje Hendrix

Ik was eigenlijk al vergeten dat ik deze film een dik jaar geleden had gekocht in een Jimi Hendrix box met daarbij de Classic Albums aflevering over Electric Ladyland. Ik was wat aan het kijken in de muziekhoek van mijn collectie en wou eigenlijk een keuze maken tussen mijn twee John Lennon documentaires die ik nog moest zien maar uiteindelijk toch voor deze film gekozen. Tegelijkertijd ook een mooi eerbetoon aan één van de beste gitaristen ter wereld, althans dat dacht ik, want hij zou drie dagen geleden 69 jaar zijn geworden.

Alleen jammer dat dit een ontzettend crappy eerbetoon is geworden. Rainbow Bridge is voornamelijk gemaakt doordat Hendrix zijn manager, Mike Jeffery, zijn tanden in het project had gezet. Het resultaat is een LSD-achtige openingsscène en gewauwel, een hele hoop gewauwel. Ik heb de lange versie gezien en je zit werkelijk twee uur lang naar een bende stoners te zien die van alles meemaken met Pat Hartley als hoofdpersonage. Misschien als je deze periode effectief hebt meegemaakt, dat het je wel kan boeien maar ik vond er in ieder geval niet veel aan. Ik heb de film gisteravond gezien maar heb nu al de grootste moeite van de wereld om iets te herinneren. Het wordt dan ook pas interessant wanneer Hendrix naar het einde van de film opdaagt maar tegen dan is het kwaad al lang geschied. Het is natuurlijk de ultieme marketing truc om een bekend persoon in koeien van letters op de hoes te zetten. Ik liet me al vangen met Nashville Skyline met Johnny Cash maar Rainbow Bridge is hier nog net iets erger in. Hendrix pronkt op de cover en heel de DVD hoes staat vol met foto's van hem die genomen zijn tijdens het concert.

En tot mijn grote spijt heb ik Hendrix ook al beter live gezien. Pas op, het blijft een geweldige artiest die een unieke sound had maar dit komt allemaal nogal inspiratieloos over. Nu ben ik sowieso al niet zo'n enorme fan van de live Hendrix. Band of Gypsys is een heerlijke plaat maar naar mijn inziens is het live werk teveel uitgesponnen in tegenstelling tot zijn studiowerk. Het is dan ook van die Hendrix dat ik een enorme fan ben en dit heeft als resultaat dat ik een aantal nummers niet kende die hij hier speelt. Is het hier aan te wijten dat hij futloos aanvoelt of was het omdat hij een paar maanden later het leven zou laten op 27-jarige leeftijd. Geen idee maar het zorgde wel voor een kleine teleurstelling. Neen, dan zijn er sowieso betere opnames te vinden van Hendrix. Ontzettend weinig volk trouwens want het hele concert was gratis doordat Jeffery de hele film financierde en ervoor zorgde dat Hendrix als een mooie promotiestunt voor niets zou optreden.

Leuk om de Experience live te zien, hoewel het hier met Billy Cox was in plaats van Mitch Mitchell, maar over het algemeen had dit beter kunnen (en mogen) zijn. Het concert is het hoogtepunt, de rest is oeverloos gelul van een bende stoners. Pat Hartley heeft hier niets te zoeken en dat geldt voor praktisch iedereen die in de film komt opdraven.

2*

John Wayne en Nellie stelen de show

Vandaag moest ik vroeg uit mijn bed voor mijn rapport te gaan afhalen van het school (na meer dan een maand vakantie moest ik opeens terug om 6u30 opstaan...) dus ik besloot het maar niet te laat te maken. Ik kon het echter niet laten om toch nog een film op te zetten dus schipperde ik met iets dat niet te lang duurde maar wel een volwaardige film was. De John Wayne box waaruit ik Hell Town en Randy Rides Alone had gezien lag nog altijd naast mijn bed dus begon ik aan de derde film die op het eerste schijfje stond.

Het is alleen jammer dat de kwaliteit van de film nogal scheelt met de twee andere bovengenoemde titels. Die waren nu ook niet echt van enorm hoge kwaliteit maar waren nog altijd goed genietbaar maar hier lijkt het begin en het einde van de film onderwater te zijn opgenomen. De stemmen zijn serieus misvormd maar ook de rol van Lucile Browne lijkt bij vlagen serieus overbelicht te zijn waardoor je meer naar een witte vlek op het scherm zit te kijken dan naar de actrice. Het is begrijpelijk dat de film niet meer van een al te goede kwaliteit is, we spreken hier dan ook immers van een film die al meer dan 70 jaar oud is, maar Randy Rides Alone bijvoorbeeld is van 1934 (dus een jaar ouder) en heeft de tijd beter overleefd. Ach, daar valt nu op zich niet veel aan te doen, zeker niet als je beschouwt tegen wat voor spotprijzen de films tegenwoordig zijn te vinden. Qua verhaal is dit voor mij één van de mindere Lone Star westerns. Het wordt allemaal nog netjes volgens de routine gedaan (John Wayne eindigt dan ook echt altijd met de dame) maar zelfs met deze korte speelduur zijn er nog teveel inzakkingen. Het blijft niet allemaal echt boeien en de twist waar Wayne een goeie blijkt te zijn zie je al van redelijk ver aankomen. Waarschijnlijk was het in de tijdsgeest een aangename zet maar nu is het nogal voorspelbaar te noemen. Heel het plotje rondom de weg van Rainbow Valley kon me ook niet zo enorm hard boeien maar dat wordt gelukkig goedgemaakt door de aanwezigheid van Nellie. Dat is, tegen verwachting in bij degene die de film nog niet hebben gezien, geen vrouw maar een heerlijk ouderwetse wagen. Nu ken ik zelf bijzonder weinig van wagens maar ik vond het hier wel een aangename toevoeging.

Veel daarvan komt natuurlijk ook door een sterke bijrol van George Hayes. Hayes speelde al aan de zijde van John Wayne als Matt the Mute in Randy Rides Alone maar neemt hier een compleet andere rol op zich, namelijk die van de prettig gestoorde George Hale. Een erg fijn rolletje dat me af en toe wel een glimlach op de lippen deed bezorgen. John Wayne is wederom zijn eigen vertrouwde zelve en speelt de rol dan ook met verve. Ik heb wel de indruk dat Wayne zich nooit echt druk hoeft te maken over dit soort rollen want hij kan het met zijn ogen toe spelen. Lucile Browne, de lichtvlek waar ik het daarjuist over had, is één van de minste leading ladies die ik tot nu toe in die Lone Star pictures heb gezien. Ze is niet noodzakelijk slecht maar ze is zo'n typisch product van de jaren '30 dat voor de rest nooit echt veel grote rollen heeft gespeeld. Al klink ik misschien hier wel iets te negatief doordat mijn mening ook wel grotendeels zal zijn gevormd doordat ze soms echt erg moeilijk zichtbaar was.

Vermakelijke productie maar op zich niet onderscheidend van de zovelen in het dozijn. Wayne steelt samen met Hayes en Nellie de show en zorgen ervoor dat de film nog goed doenbaar wordt. Het is alleen jammer van de slechte kwaliteit van de print die op DVD is gezet maar daar kan de film nu op zich weer weinig aan doen. Blijft toch een leuk inzicht in de Duke zijn carrière.

3*

Remember me as a man who loves Raintree County, but just happens to loathe most of the people in it

Gisteren was ik alleen thuis en omdat het voor de rest werkelijk niets op televisie was, besloot ik om er eens werk van te maken om Raintree County eens te zien. De film interesseerde me op zich wel (Elizabeth Taylor!) maar de lange speelduur zorgde ervoor dat ik hem niet eerder had kunnen zien. Daar dus gisteren ineens maar eens korte metten mee gemaakt.

En als je de film bekijkt, dan bekruipt je eenmaal het gevoel dat dit bijlange na niet zo lang had moeten duren. Raintree County is een groots opgezette film zoals ze vandaag de dag niet meer gemaakt worden maar het duurt simpelweg te lang. De film lijkt een aantal eindes te hebben en wanneer je denkt dat de aftiteling over het scherm gaat rollen, komt er nog een heel nieuw hoofdstuk aan. Zo had voor mijn part heel het burgeroorlog gedeelte plus de bijhorende zoektocht van John naar zijn vrouw en dochter niet gehoeven en had het gerust mogen eindigen bij Suzanna's mentale onstabiliteit in het rusthuis. Langs de andere kant is het uiteindelijke einde wel de perfecte symbolisering van de liefde tussen John - Suzanna en John - Nell. In dat opzicht is de film een pareltje om naar te kijken want de driehoeksrelatie wordt sterk uitgewerkt. Het stadje Raintree County krijgt een mythische sfeer over zich en gecombineerd met een aantal leuke personages (de professor is bij vlagen wel erg hilarisch) wordt ervoor gezorgd dat er maar een paar inzakkingen zijn gedurende de dikke twee uur en een half. Wel jammer dat er wordt gekozen voor een bijzonder slechte tijdsaanduiding. Nu is het een gebrek dat ik al meermaals ben tegengekomen bij dit soort oudere, langere producties maar het maakt het er niet minder vervelend op. Jaren verstrijken zonder enige vorm van aanduiding, kinderen worden groot en ongewild gaat hiermee toch een deel van de onderliggende relaties verloren. Je krijgt nu niet direct het gevoel dat het zoveel jaar geleden is dat John en Nell elkander nog hebben gezien en dat is toch jammer.

Het is zonde dat ik me nu pas ben beginnen interesseren voor Elizabeth Taylor. Ik had vroeger al wel een aantal films met haar gezien (het ijzersterke Who's Afraid of Virginia Woolf en Cat on a Hot Thin Roof) maar het is pas vanwege haar door dat ik me echt ben beginnen interesseren voor haar werk. Ben ondertussen ook nog in een biografie van haar bezig en als je leest wat voor een moeilijk leven heeft gehad, dan vraag je je af of er misschien niet een zekere vorm van realiteit in de vorm van haar personage zit. Soit, realiteit of geen realiteit maar het moge duidelijk zijn dat ze hier erg sterk speelt. De verwarde persoonlijkheid gecombineerd met haar schoonheid zorgen voor een perfecte combinatie in de film maar het is niet alleen voor haar dat je de film moet zien. Zeker en vast niet want ook Eva Marie Saint weet zich perfect staande te houden. Ze weet vooral de evolutie van jonge, onbezonnen tiener naar volwassen vrouw perfect neer te zetten. En alsof beide dames nog niet genoeg zijn, is er nog sprake van de hoofdpersoon in de vorm van Montgomery Clift. Ik ben Clift al een aantal keer tegen gekomen maar nooit wist hij echt een solide indruk te maken, tot aan deze film dan. Al had het niet veel gescheeld of hij had de film nooit kunnen afmaken want tijdens de opnames reed hij op een avond naar huis na een feestje bij Elizabeth Taylor en geraakte verwikkeld in een serieus auto ongeluk. Zijn vriend Kevin McCarthy zag het ongeluk gebeuren, reed terug voor Elizabeth Taylor met haar man en Rock Hudson te halen en die hebben Clift dan gered door hem uit het wrak te halen en ervoor te zorgen dat hij niet stikte vanwege de half ingeslikte tanden. Het accident had gevolgen die zichtbaar zijn in de film want naar het einde heeft hij een iets andere kin en neus en is de linkerkant van zijn gezicht half verlamd.

Het is jammer van de speelduur die de film toch wel grotendeels nekt. De driehoeksverhouding tussen Clift, Saint en Taylor komt mooi tot zijn recht en de drie zijn aan elkaar gewaagd. Toch is het verhaal niet altijd even interessant en wordt het zelfs nogal verwarrend wanneer er de film meer en meer jaren verstrijken.

Dikke 3.5*

My roommate thinks you're the best thing to come along since the morning-after pill

2019 was een speciaal jaar voor Woody Allen. Dat hij werd aangeklaagd voor wegens ongepast gedrag was niets nieuws voor de regisseur, maar dat zijn film daardoor niet uitgebracht werd? Dat had hij nog niet eerder meegemaakt. Het zorgde er ook meteen voor dat het het eerste jaar sinds 1981 was dat hij geen film had uitgebracht. In heel zijn carrière kwam dat maar 5x voor (1970, 1974, 1976, 1981 en dus 2018) en dan bleef bij mij toch de vraag of ze toevallig niet een meesterwerk aan kant hadden gezet.

Gelukkig is de film in 2019 wel in beperkte release uitgebracht en kunnen we anno 2020 van de release op DVD genieten. A Rainy Day in New York is dan ook een vintage Woody Allen film, maar wel eentje die zich moeilijk weet te onderscheiden van andere films uit zijn oeuvre. Langs de ene kant is dat wel tof - het voelt een beetje als thuiskomen - maar langs de andere kant verwacht je toch net iets meer knetterend. Het is in ieder geval al wel terug een stap in de goede richting na het wat tegenvallende Wonder Wheel en dat komt voor een groot stuk omdat dit voor filmliefhebbers gewoon een heerlijke stukje film is dat vol zit met knipogen naar acteurs (onder andere in het gebruik van namen zoals Welles, Ford, Chan maar ook gewoon discussies over de schoonheid van Grace Kelly) en literatuur (het hoofdpersonage heet Gatsby nota bene) en dat is iets dat het bij mij altijd wel goed doet. Het probleem zit hem echter in de hedendaagse setting. Op zich is er weinig verkeerd met dat Allen zijn film laat afspelen in hedendaags New York (dat deed hij al eerder maar de laatste keer was wel 10 jaar geleden met Whatever Works) maar nu passen die typische dialogen niet altijd even goed bij de hoofdrollen.

Zo zit Timothée Chalamet gevangen tussen zijn eigen spel en het zo goed mogelijk neerzetten van een Woody Allen kloon (je merkt dat de regisseur nog altijd rollen schrijft die hij zelf had gespeeld mocht hij nog niet zo oud zijn geweest, Jesse Eisenberg in Café Society is daar ook zo'n voorbeeld van) en dat is jammer want hij verdient meer. Elle Fanning geraakt door haar natuurlijke charme met meer weg, maar ook zij lijdt te hard onder de vergelijking met een cast die 40 jaar geleden deze rollen had gespeeld. De manier waarop ze met die typische Diane Keaton hoed rondloopt op het einde.. Oude (doch vermakelijke) wijn in een nieuw jasje als je het mij vraagt. En dan kwam daar opeens Liev Schreiber en Jude Law die de film een schop onder zijn kont geeft. Ook Selena Gomez weet zich nog nipt overeind te houden, vooral dankzij het einde eigenlijk en voor de rest is dit toch ook weer een erg toffe onderdompeling in de jazz bibliotheek van Allen.

De volgende Allen film staat alweer in de steigers en zou Rifkin's Festival gaan heten en met onder andere Christoph Waltz en Steve Guttenberg lijkt dat ook weer een fijne cast te zijn. Laat maar komen in ieder geval. Allen is dan ook zo'n gevalletje als Polanski: als mens nogal bedenkelijke dingen gedaan maar wel een degelijke cineast en ik zie niet in waarom het ene het andere zou moeten verbrodden.

3.5*

Mijn laatste Rollin

Het begon in 2009. Een tijd toen de Free Record Shop nog niet failliet was en ze nog wel eens een interessante film in hun assortiment hadden. Het was ook de tijd dat de films van de Fransman Jean Rollin opeens in the picture kwam. DFW kwam met een reeks (Psycho/Vampire/Zombie/... Edition) op de proppen en die covers zagen er best wel cool uit. Ze vroegen er echter vrij veel geld voor en ik begon eens op goed geluk met Fascination. Die beviel me eigenlijk best wel oké en nadien vond je zo'n Rollin wel eens in een budgetbak. Ik kocht in de loop der jaren een reeks van 6 films.

Waarvan Les Raisins de la Mort de laatste van was en jammer genoeg niet de beste. Dat blijft nog altijd Fascination, maar het is een mooie symboliek dat ik startte met een film met Brigitte Lahaie en er nu ook mee eindig. Hoewel ik hier op zich nog 2* voor geef, heb ik het eerlijk gezegd wel wat gehad met Rollin. Telkens dezelfde semi-erotische toer die hij opgaat en nooit een film die over de hele lijn overtuigd. Wel telkens een paar opflakkeringen en dat is hier niet anders. Het begin is ongetwijfeld het sterkste. De scènes op de trein, de ontmoeting met de blinde vrouw, ... Nadien verzandt de film echter zoals gewoonlijk in weinig boeiende scènes en komt er opnieuw die opflakkering die deze keer mag worden toegeschreven aan Brigitte Lahaie. Eenmaal die verdwenen is, is de film ook niet meer interessant. Rollin probeert er nog wel wat van te maken hoor, aan enthousiasme heeft hij geen gebrek, maar het doordraaien Elisabeth stelt bijzonder weinig voor.

Weinig erotiek, dat wel. Begin me af te vragen of Rollin in sommige van zijn films gewoon niet een beetje geil stond ofzo en dat dat de reden was waarom hij van die bizarre momenten (vleermuizen die in de schaamstreek bijten onder andere) uitkoos. Daar is deze keer weinig van te zien, Lahaie is de enige die frontaal naakt gaat en voor de rest is er hier en daar eens een blote borst te zien. Zoals gewoonlijk ook geen al te degelijke cast, maar ook dat is iets wat je eigenlijk op den duur verwacht bij deze regisseur. Het heeft zijn charme, maar meer ook niet.

Gelukkig ook een korte speelduur, want veel langer had dit niet moeten duren. Zijn een paar elementen die ervoor zorgen dat ik dit net iets hoger waardeer dan mijn gemiddelde voor Rollin (en ik geef toe dat Lahaie er daar zeker en vast één van is) maar ik denk dat het het beste is als onze wegen hier scheiden. Misschien dat ik nog eens iets nieuw probeer als Lahaie nog meedoet, maar beter dan Fascination zal het niet worden vrees ik.

2*

Live for nothing, or die for something. Your call

Ik heb nooit het genoegen gehad om de eerste 3 Rambo films tijdens hun release in de cinema te gaan zien aangezien het nog tot 1991 zou duren vooraleer de kleine Metalfist het licht zag, maar ik heb altijd wel fijne herinneringen gehad aan dit vierde deel. Ik kon me niet meer veel herinneren van het cinemabezoek op zich (alleen het feit dat ik - in navolging van de hype van de after-credits stukjes van Marvel - nog minutenlang naar een wandelende Stallone heb zitten kijken) maar het stond me wel bij als één van de beste delen uit de reeks. Recent nog eens de eerste 3 films gekeken en dan kan natuurlijk deze 4e niet ontbreken.

Zeker wanneer Stallone de laatste tijd nogal veel aan het hinten is naar een vijfde deel, maar of dat er effectief nog moet komen? Het is moeilijk te benadrukken waarom juist, maar ik krijg hier niet het Rambo gevoel van de eerste 3 films bij. Qua actie zit het op zich nog wel redelijk goed met een aantal visuele kills maar het plot(je) rond een stel groep christelijke zendelingen op humanitaire missie die diep in de shit geraken kon me niet zo enorm boeien. Tel daar dan ook nog eens Rambo die voor het eerst het scherm moet delen met een stelletje verwaande huurlingen en het gemis aan Richard Crenna (kolonel Trautman) bij op en je zit gewoon aan een minder deel. Het personage Rambo wordt natuurlijk ook maar grootser en grootser en hoewel dat een evolutie was die in de voorgaande films al gestart was, lijkt hij nu wat de feeling kwijt te zijn met de voorgaande films. Stallone deed in het verleden veel moeite om de continuïteit te garanderen en dat gevoel mis je hier een beetje. Maakt dat van dit 4e deel een slechte film? Dat nu ook weer niet.

Vooral omdat Stallone natuurlijk wel cool blijft. Hij is uiteraard heel wat jaren ouder geworden maar het is vooral goed dat hij er niet aan vasthoudt dat hij nog altijd datzelfde beest is als uit de vorige films. Hier is het meer een vechter op pensioen en juist dat zou moeten knetteren met het groepje jonkies. Matthew Marsden (Schoolboy) en co zijn echter compleet inwisselbaar en stellen bitter weinig voor. Hetzelfde kan gezegd worden voor dat groepje religieuzen. Het is dat ik dankzij Buffy/Angel een klein zwak heb ontwikkeld voor Julie Benz zodat ik ze hier nog wat kan waarderen, maar de rest van die groep is eerder storend te noemen. Ook de eerste keer in de Rambo franchise dat Stallone de regie op zich neemt trouwens. Oogt allemaal nogal hyperkinetisch, maar dat is sowieso wel eigen aan actiefilms uit die periode (en nu) als je het mij vraagt. De lichaamsdelen vliegen in ieder geval wel in het rond.

Dus was het dat dat me misschien zo fascineerde als 16 à 17-jarige? Ik zou het niet meer kunnen zeggen. De Rambo franchise blijft een leuk iets, maar ik prefereer de trilogie (hoewel dat tweede deel me ook niet zo lag) toch boven dit deel. Benieuwd wat Stallone nog gaat brengen in de toekomst, maar ik ga me in de tussentijd maar eens met de Rocky reeks bezig houden, daar mis ik ook nog stukken van.

3*

God would have mercy. He won't

Met het vorige deel kregen we eindelijk de film te zien waar het personage vandaag de dag zijn status vandaan haalt. Een groot verschil ten opzichte van de eerste film, die focuste zich toch meer op de re-integratie van Vietnam veteranen in plaats van een soldaat die het tegen jan en alleman opnam, maar nog altijd wel een erg vermakelijk filmpje. Ik vreesde alleen dat de reeks met dit derde deel compleet over the top ging gaan, maar dat blijkt uiteindelijk best nog goed mee te vallen.

Wel wordt het grootser en grootser, maar blijkbaar geraakt Stallone daar nog altijd mee weg. Deze keer vinden we hem terug in een periode dat hij zijn schietgrage leventje achter zich heeft gelaten en een stel monniken helpt met de renovatie van een tempel. Hij moet af en toe nog altijd wel eens zijn agressie kwijt, maar dat kan verholpen worden door hier en daar een knokpartijtje in te lassen. Door omstandigheden bevindt onze held zich al snel opnieuw achter vijandelijke linies en dat resulteert in een aantal confrontaties met wat Russen. Die hebben nooit echt de uitstraling die bij dit soort personages hoort (dan is Red Scorpion met Dolph Lundgren in de hoofdrol een meer iconisch beeld van de Spetsnaz) en het is vooral een goede zet geweest om Trautman gevangen te laten nemen. Dat geeft dan net een beetje afwisseling ten opzichte van de vorige Rambo film. Wat verder vooral opvalt aan dit derde deel is de positieve ingesteldheid ten opzichte van Afghanistan, kan me niet voorstellen dat dit vandaag de dag nog op deze manier gemaakt zou kunnen worden.

Je mag zeggen wat je wil over Sylvester Stallone, hij heeft toch wel een aantal indrukwekkende personages tot leven gebracht. Rambo is en blijft een figuur dat zijn plaats in de filmgeschiedenis heeft verdiend en je begrijpt perfect waarom wanneer je de trilogie hebt gezien. Tof ook dat hij de continuïteit zoveel mogelijk probeert te respecteren met onder andere de littekens die hij oploopt in voorgaande films en natuurlijk dat amulet dat hij van Co heeft gekregen. Richard Crenna keert gelukkig opnieuw terug voor de rol van Trautman en het is altijd wel fijn om Kurtwood Smith nog eens in iets te zien opdraven, zelfs al is het een veredelde bijrol zoals hier. Dat Russen bijna nooit door echte Russen worden gespeeld is al wel vaker het geval (Lundgren is ook een Zweed) en om de een of andere reden gaat dat soort rollen vaak naar Franstaligen. Marc de Jonge voldoet aan dat criteria maar is voor de rest compleet inwisselbaar.

Het vierde deel ben ik indertijd nog in de cinema gaan kijken, ik kan me enkel nog maar een flard van het einde herinneren maar naar mijn gevoel was dat wel een vermakelijkere zit dan dit derde deel. Over een korte tijd zal ik daar zekerheid in hebben, ben benieuwd in ieder geval wat dit nog gaat geven en of Stallone ooit het personage nieuw leven zal inblazen.

3*

Sir, do we get to win this time?

In een ver verleden heb ik alle Rambo films wel eens gezien, maar het was op zich erg lang geleden en de herinnering was op zijn best nogal mistig te noemen. De herziening van de eerste Rambo was in ieder geval een erg aangename verrassing. First Blood is meer dan een simpele actiefilm, het is een boeiende aanklacht tegen het feit hoe ex-soldaten hun draai in de maatschappij niet meer kunnen vinden. Dat kun je natuurlijk geen tweede keer doen dus deze keer gooit Rambo het over een andere boeg.

Een slimme zet natuurlijk om het geheel wat fris te houden, maar de authenticiteit is daardoor wel verdwenen. Onze Vietnam veteraan wordt deze keer in de Vietnamese jungle gedropt om een aantal Amerikaanse gevangenen te redden en natuurlijk loopt dat niet van een leien dakje. Het is het beeld waar we vandaag de dag aan denken wanneer we de naam van Rambo horen, maar het resulteert wel niet in een betere film. Meer zelfs, de gerecupereerde monoloog uit het eerste deel (dat hier bovendien veel slechter tot zijn recht komt omdat het meer geforceerd aanvoelt en ook wat uit de lucht komt gevallen) oogt zelfs redelijk lachwekkend. Dat neemt echter niet weg dat dit nog altijd wel een vermakelijk filmpje blijft. Er is gewoon iets charmant aan een overdreven actiefilm en wie wilt er nu niet Rambo een stel (Russische) slechteriken zien neerhalen met een rocket launcher?

Fun fact: normaal gezien was één van de Russen niemand minder dan Dolph Lundgren maar toen Stallone doorhad dat die in Rocky IV (ook uit 1985) een belangrijke rol speelde, besloot hij om diens contract te annuleren. Beetje jammer, want Lundgren had dit nog wat kunnen opfleuren maar dit is en blijft natuurlijk een Rambo film. Fijn dat Richard Crenna ook terugkeert als kolonel Trautman. Sowieso één van de leukste personages uit de eerste film en de scènes met Marshall Murdock (een rol die weggelegd is voor Charles Napier) zijn leuk. Verder een film die het gebruikelijke aspect volgt. De bad-guys zijn imposant maar leggen snel het loodje en visueel zijn dit vooral veel ontploffingen. Toch ook nog wel een vermelding voor Julia Nickson die nog over een goede chemie met Stallone lijkt te bezitten.

Beetje lastig te beoordelen. Minder dan zijn voorganger, zoveel is zeker, maar wie een volbloed Rambo film verwacht komt hier wel het meest aan zijn trekken. Stallone blijft natuurlijk de ultieme Rambo en hoewel de film een tikkeltje traag op gang komt, volgt er wel een heus schietfestijn. Ben benieuwd hoe de twee andere sequels zich hiermee gaan verhouden, ik vermoed nog meer overdreven qua actie.

3.5*

Juanito Rambo!

De Rambo reeks blijft een reeks die tot de verbeelding spreekt. Begonnen met First Blood als een intelligent verhaal rond een Vietnam veteraan die terug komt en zijn draai in de maatschappij niet meer vind om met Rambo IV compleet door te draaien qua geweld waarbij de rondvliegende lichaamsdelen niet geschuwd worden. Het is een reeks met hoogtepunten en dieptepunten, maar ik blijf wel een zwak hebben voor de eerste 3 delen. Met Rocky bewees Stallone dat hij een personage waardig ouder kan laten worden.

En dan is het maar de vraag of hij dat ook met de Rambo reeks kan. Ik krijg er in ieder geval een gemengd gevoel bij omdat de Rambo vibe gewoon weg is. Nu is dat iets dat ik ook al wel met het vierde deel had (ik wijt het voor een groot stuk aan het gemis van Colonel Trautman) maar dit is gewoon een dertien-in-een-dozijn actiefilm die perfect in het rijtje past van bijvoorbeeld The Last Stand. Geef Rambo een andere naam en je behoudt gewoon exact dezelfde film en dat is toch erg jammer. Langs de andere kant, het blijft wel een vermakelijk deel. Een soort van Home Alone voor Vietnamveteranen en hoewel de opbouw misschien iets te traag is - toch zeker voor een film die uiteindelijk maar afklokt op nog geen 90 minuten - is het wel genieten wanneer Rambo compleet losgaat op een stel drugsdealers. Het plot hangt dan ook met haken en ogen aan elkaar maar juist die climax maakt het uiteindelijk allemaal nog wel waard.

Plus, je hebt nog altijd Sylvester Stallone natuurlijk. Ondertussen is die al vooraan in de zeventig en hij stond hier voor een grotere uitdaging dan met Rocky omdat het personage nog effectief ass moet kicken. De climax bewijst dat hij dat nog steeds kan en wat is het dan ook zo enorm zonde dat hij zich in de eindmontage nog laat verleiden tot een knieval voor nog een sequel.. Het had veel mooier geweest als hij Rambo gewoon waardig had laten sterven in zijn schommelstoel. Wel tof om Paz Vega nog eens in iets terug te zien, altijd een zwak voor gehad sinds Lucía y el Sexo, al is het hier maar een kleine bijrol. Het is verder vooral de grote Stallone show en de bad-guys in de vorm van Sergio Peris-Mencheta (Hugo) en Óscar Jaenada (Victor) stellen een beetje teleur maar weinigen zullen er zich aan storen vermoed ik.

Het niveau van het eerste deel wordt nergens bereikt, maar als ik eerlijk ben was dat met de andere delen ook al niet het geval. Het is in ieder geval wel een mooiere afsluiter van de reeks dan Rambo 4 en van mij mag het hier dan ook gaan stoppen. Stallone blijft indrukwekkend maar qua plot rammelt dit wel langs alle kanten. Stoort dat? Goh, niet zo hard maar het knaagt wel.

Kleine 3.5*

Weirdos on the internet call him Ralph

Videogames verfilmen, het blijft toch iets waar veel films over struikelen. Zo af en toe zit er wel eens een vermakelijk filmpje tussen, maar het merendeel doet weinig eer aan het bronmateriaal. Het is vreemd waarom ze nu pas bij de gelijknamige games van Midway zijn terecht gekomen (de Rampage franchise was vooral populair in de jaren '80 - '90 en sinds 2006 is er geen nieuw spel meer uitgekomen) maar als liefhebber van Rampage 2: Universal Tour was ik hier toch wel geïntegreerd door geraakt.

De games waarbij een stel monsters gewoon gebouwen vernietigen en wat mensen op eten zouden voor een vermakelijke film kunnen zorgen, maar het is zonde dat regisseur Brad Peyton (die ook al het lauwe San Andreas maakte) dit zonder al te veel humor maakt. Hier en daar eens een kleine verwijzing naar de games met onder andere de rode jurk van Claire en ook zo'n klassieke arcade kast van het spel in de achtergrond maar verder is dit allemaal nogal serieus. Gelukkig laat Peyton zich niet verleiden tot een grootschalige speelduur en blijft dit netjes binnen de speelduur van 2 uur maar zelfs dan begint het naar het middenstuk redelijk hard te slepen. Komt voor een groot stuk ook wel omdat er gewoon een aantal volledige blikken aan clichés worden opengetrokken qua personages. Rambo Burke is gewoon irritant, Claire Wyden is verre van een goede slechterik en haar komisch bedoelde sidekick in de vorm van haar broer Brett is gewoonweg irritant. Zelfs zo'n kleine bijrol als die van cowboy Harvey Russel irriteert over de gehele lijn.

Gelukkig is dit visueel best nog overtuigend. De vergelijking met King Kong is makkelijk gemaakt en hoewel Skull Island qua epicness indrukwekkender was, zijn een aantal van de battles met George, Ralph en Lizzie (de hagedis in de film wordt nooit zo genoemd maar de andere 2 namen komen uit het originele spel) de moeite waard. Veel vernieling in ieder geval en dat is toch net hetgeen dat dit films leuk maken. Beetje jammer wel dat de verhoudingen van de monsters onderling niet altijd even goed overeen lijken te komen. Zeker George wisselt in de gevechten vaak van grootte. Dwayne Johnson blijft verder een perfecte keuze voor dit soort komisch bedoelde actierollen en doet dat goed maar zijn rol als Davis is verre van memorabel. De meeste van zijn personages beginnen tegenwoordig iets teveel een herhaling van zetten te worden. Teleurstellende rol ook van Jeffrey Dean Morgan die zich hier als Harvey Russel een vervelend accent aanmeet en Naomie Harris weet ook weinig meer te doen met haar rol van eventuele love-interest voor Johnson.

Toch wel een teleurstelling eigenlijk en de verwachtingen waren dan al niet enorm hoog gespannen. Hier had een veel leukere film met de nodige tongue in the cheek humor van gemaakt kunnen worden. Het jammerlijke is dat dat er af en toe wel uitkomt - hoewel het dan soms erg puberaal is met George die fuck you doet - maar Peyton neemt dit absoluut veel te serieus. Jammer, maar voor de liefhebbers van het spel: op Rampage - Total Destruction zijn de eerste 2 games als extra toegevoegd.

2.5*

It spins, it spins the old, old story of hate, murder and revenge!

Toch een vreemde regisseur, die Fritz Lang. In Duitsland een aantal klassiekers gemaakt en terecht uitgeroepen tot één van de beste regisseurs, maar eenmaal in Amerika aangekomen lijkt het allemaal niet meer echt te lukken. Hier en daar wel een opflakkering zoals het uitstekende Fury, maar zo'n Moonfleet deed zijn carrière niet veel goeds. Ik stond dan ook een beetje meewarig over deze Rancho Notorious, maar de aanwezigheid van Marlene Dietrich overtuigde me. Een tijd geleden gaven ze deze op de BBC (gelukkig hebben we die nog voor dit soort films) en gisteren eens opgezet.

Blijf het wel een bizarre titel vinden. Nergens in de film wordt ook maar een verwijzing gemaakt naar een Rancho Notorious en het had dan ook veel logischer geweest als Lang Chuck-a-Luck had gebruikt. Dat was dan blijkbaar ook het oorspronkelijke plan van de regisseur, maar Howard Hughes (het toenmalige hoofd van RKO) besloot anders omdat het Amerikaanse publiek de term Chuck-a-Luck niet zou kennen. Het ene onbekende woord (dat dan ietwat met de film heeft te maken) vervangen door een ander (dat dan weer niets met de film heeft te maken), met die logica valt niet te discussiëren uiteraard... Soit, genoeg geleuterd over de titel en gelukkig steekt de film wel goed in elkaar. Vern komt vanwege de zoektocht naar de moordenaar van zijn verloofde terecht in een soort van safe haven voor misdadigers en moet uitzoeken wie de dader is. Beetje jammer dat je als kijker wel weet wie de slechterik is, maar dat neemt niet weg dat dit over de volledige lijn een boeiend filmpje blijft. Lang maakt er sowieso ook wel een atypisch geheel van met, zeker in het begin, veel flashbacks die de situatie uit de doeken doet.

Vooral opgezet vanwege Dietrich dus en die doet dit toch weer bekoorlijk. Hier was leunde ze toch alweer tegen de 50, maar het blijft een vrouw die een zekere dierlijke aantrekkingskracht bevat. De hoofdpersoon is echter niet Dietrich, maar Arthur Kennedy en dat blijkt een uitstekende lead te zijn. De chemie tussen hem en Dietrich is ook overduidelijk en zoals het elk goed liefdesverhaal beoogt is er uiteraard nog een derde speler die op de proppen komt. Deze eer is weggelegd voor Mel Ferrer die de driehoeksverhouding tot een goed einde brengt. Verder ook nog een paar karakterkoppen als bad guys maar het merkwaardigste is toch Lloyd Gough die Kinch speelt. Een acteur die nergens op de credits is te bekennen en dat is blijkbaar te wijten aan de McCarthy blacklist uit de jaren '50.

Blijf dat toch een zwarte periode vinden in de geschiedenis van Amerika en Hollywood in het bijzonder, maar dat terzijde. Het heeft gelukkig geen effect verder op de film en hoewel ik er blijkbaar wat alleen in sta, vind ik dit wel één van de beste werken van Lang in zijn Amerikaanse periode.

4*

Lay off Sheriff, or you'll get the same thing - and it won't be no picture

Gisteren moest ik na Melody Time de smaak van teleurstelling een beetje wegspoelen en ik merkte dat de DVD boxset van John Wayne nog naast mijn bed stond. Eergisteren had ik de eerste film van die set gezien (Hell Town) dus begonnen we dan maar met de volgende film op het schijfje en dat bleek deze oude western flick te zijn.

Ik vind het wel bizar eigenlijk. Randy Rides Alone en Hell Town schelen maar 3 jaar in uitbrengen maar toch had ik het gevoel dat John Wayne er hier wel enorm jong uitzag. Ten tijde van deze film was hij nochtans al 27 maar toch.. Soit, Wayne's leeftijd doet er op zich niet veel toe want of hij nu 27 is of 68, hij blijft nog altijd één van mijn favoriete acteurs in het genre. Ook deze rol lijkt hem op het lijf te zijn geschreven en hij doet het dan ook op een solide manier. Randy Bowers is hier meer een goedzak dan dat ik van de Duke zijn personages ben gewend (True Grit o.a. waar hij de ketterende en zuipende Rooster Cogburn speelt) maar het blijft toch een enorm vermakelijke acteur om naar te kijken. Yakima Canutt was hier ook weer van de partij en dat is een acteur die naar mijn inziens wel enorm veel optreedt naast Wayne in deze Lone Star Western films. Het zwart-wit blijft zijn charme behouden en hoewel Alberta Vaughn zeker en vast geen Marsha Hunt qua schoonheid (of een andere diva uit het genre) maar ze doet het behoorlijk.

Het was geen eerste kennismaking met John Wayne voor Harry L. Fraser dankzij de film 'Neath the Arizona Skies maar Fraser heeft blijkbaar in die korte tijd tussen die twee films wel geleerd hoe hij het verhaal wat interessanter moet vertellen want naar mijn herinnering was die andere film nogal redelijk saai. Het wordt dus allemaal vlotter verteld maar dat neemt jammer genoeg niet weg dat het plot op zich nogal weinig voorstelt. De twist waar Matt the Mute de baas van heel de gangsterbende blijkt te zijn wordt al direct in het begin van de film vrijgegeven en dit neemt toch een serieus deel weg van de spanningsboog. Persoonlijk had ik het liever gezien dat het een raadsel was waarom de bendeleden zoveel informatie doorgespeeld kregen en dat er dan een climax aan was gemaakt waaruit bleek dat Matt the Mute helemaal niet zo mute was als hij deed doorschijnen. Ach, dit zijn natuurlijk enorme vijgen na Pasen want de film is ondertussen alweer meer dan 70, bijna 80, jaar oud.

De Lone Star westerns staan garant voor routineuze maar over het algemeen vermakelijke western met de Duke in de hoofdrol. Randy Rides Alone is sowieso niet één van de beste maar vanwege de korte speelduur nog wel vrij genietbaar. En het blijft leuk natuurlijk om John Wayne te zien spelen.

3*

I think the metaphor broke my spleen

Eigenlijk heb ik voor een tijd een hekel aan Rango gehad. Ik had de film nog niet gezien maar ik werkte indertijd bij de Carrefour en naast mijn afdeling werden er DVDs verkocht. Als promotiemateriaal hadden ze Rango dan ook in de DVD speler gestoken maar geniaal als ze ginder zijn waren ze de afstandsbediening kwijtgeraakt waardoor ik een godganse dag datzelfde liedje van bij het menu hoorde. Je kunt je voorstellen dat ik dan ook ongecontroleerd terug ineenkromp toen de vriendin van mijn broer, die een grote Johnny Depp fan is, deze film wou opzetten en ik dat muziekje terug hoorde.

Maar het is best wel een vermakelijke zit geworden, al had ik het naar het einde toe wel een beetje gehad met de capriolen van de kameleon. Zeker het moment waarop hij levenloos naast de weg valt en hij wordt weggedragen door die insecten was me net iets teveel. Op zich nog wel leuk gedaan met The Man With No Name uit de Dollar trilogie van Leone als Spirit of the West te laten optreden maar dan had Verbinski er beter aan gedaan om Eastwood zelf de stem te laten doen in plaats van Timothy Olyphant. Nu krijg je een ietwat geforceerd personage naar mijn gevoel. Voor de rest bevat Rango nog wel een paar leuke knipogen naar andere films (Fear and Loathing in Las Vegas onder andere) maar het waarom vat ik eerlijk gezegd niet want titels als Star Wars hebben niet erg veel met het Western genre te maken. Neen, dan vond ik de toevoeging van de Lee van Cleef lookalike, Rattlesnake Jake, een betere zet. Een erg leuk personage en de perfecte afsluiter. Hij tilt de climax toch naar een iets hoger niveau.

Wat me eigenlijk nog het beste beviel aan Rango was de animatie. Ik had al vaker gehoord dat deze wel vrij degelijk was, was ook winnaar van de Oscar voor animatie van 2012 maar dat betekent niet dat het effectief goed is, maar dit overtreft eerlijk gezegd mijn verwachtingen. De smerige Western sfeer wordt goed in beeld gebracht maar het is vooral het design van de personages dat me erg aansprak. Deze keer geen typische loveable personages die op allerlei rugzakken en pennenzakken gedrukt kunnen worden ter marketing maar gewoon wat grauwere types zoals één of ander beest met een pijl door zijn kop. Animatiefilms van tegenwoordig (al spreek ik hier natuurlijk alweer gemakkelijk over een geruime tijdsperiode) moeten het meestal hebben van de bekende koppen die hun stem aan de personages verlenen. Makkelijk promotiemateriaal natuurlijk maar het is niet gezegd dat die acteurs effectief weten wat ze doen. Johnny Depp weet dat gelukkig wel en levert een geslaagd personage af. Het is en blijft natuurlijk een typisch Depp personage (hij begint dan ook meer en meer op een mengeling van personages te lijken) maar het is vermakelijk genoeg. Bill Nighy is ook altijd een geslaagde toevoeging aan een film en als Rattlesnake Jake steelt hij de show. Het is altijd tof om Claudia Black nog eens te zien/horen maar Timothy Olyphant had voor mij dus niet gehoeven en ik had hier dan ook veel liever Eastwood zelf in gezien.

Beetje moeilijk te beoordelen. Qua animatie is Rango zeker en vast geslaagd, zoveel moge duidelijk zijn. Qua cast heb je ook een geslaagd aantal acteurs maar het verhaaltje is bij vlagen nogal mager en niet elke verwijzing is even passend als de andere. Heb me op zich gelukkig wel geamuseerd en dat blijft natuurlijk de hoofdzaak.

3,5*

Quoth the raven, nevermore

Ik ben helemaal niet bekend met het werk van Edgar Allan Poe. Het gedicht van The Raven ken ik half en half van eens gehoord te hebben en ik meen ook wel een paar verfilmingen van zijn werk te hebben gezien maar daar stopte het eerlijk gezegd. Het was om een andere reden dat de film eigenlijk mijn aandacht trok en dat was de aanwezigheid van drie iconen op de poster, en een vierde icoon in wording zou ook nog in de film verschijnen. Ik heb het natuurlijk over Boris Karloff, Vincent Price en Peter Lorre met Jack Nicholson als onbekende beginneling. Daarstraks na The Eagle maar eens opgezet maar eerlijk gezegd, ik had er iets meer van verwacht.

De achterkant van de DVD roemt regisseur Roger Corman als een horror legende maar hoewel de naam me iets zei, kon ik geen titels opnoemen waarvan ik zeker wist dat hij ze had geregisseerd. Een vluchtige blik hier op MovieMeter leert me ook dat die status nogal onterecht is, althans toch afgaande op mijn score voor een aantal van zijn films. Ook hier weet hij me dus niet compleet te overtuigen doordat The Raven een mengeling is van verouderde horror en erg flauwe komedie. Geen enkele grap komt echt voluit tot zijn recht en het is alleen maar even grinniken bij het gevloek van Bedlo op zijn zoon. Wat rest is een film die een omslachtig plot introduceert waarin twee magiërs de strijd aangaan om een bepaalde status te krijgen en dit resulteert in het afvuren van een soort van elektrische magie stralen. Het duel op zich heeft te weinig vaart om een echte climax te zijn maar gelukkig zorgt de korte speelduur ervoor dat de film snel voorbij gaat. Ik moet er niet aan denken dat dit 2 uur zou duren.

Waarom dan toch nog een voldoende? Wel, de film krijgt zelfs iets meer dan dat vanwege de aanwezigheid van de 3 klassebakken uit vervlogen tijden. Karloff is ideaal gecast als de slechte Scarabus en Vincent Price zet meteen de toon als Erasmus Craven. Dit duo wordt dan ook nog eens bijgestaan door een erg vermakelijke Peter Lorre en de drie hebben schijnbaar veel plezier op de set want ze lijken zich goed te amuseren. Het duurde een 10 minuten na de introductie van Rexford, de zoon van Bedlo, eer ik doorhad dat het hier om Jack Nicholson ging maar algauw valt zijn bekende kop op. Hier nog piepjong en hij lijkt wel wat geïntimideerd te zijn door de status van zijn medespelers. Of hij was het gewoon beu vanwege het feit dat de raaf continu op zijn schouder scheet wanneer hij een scène met het beest had, dat kan ook natuurlijk. Dit soort films moet het vaak hebben van de vrouwelijke schoonheid die er nog aan wordt toegevoegd en met Olive Sturgess en Hazel Court heeft Corman toch wel wat goeds te pakken.

Interessant om eens gezien te hebben vanwege de aanwezigheid van een aantal groten der cinema maar over het algemeen is dit me iets te tam. Het verhaal stelt niet bijzonder veel voor en qua humor is de film te belegen en zijn de grappen te verouderd. Toch heeft het duel op het einde wel zijn charme.

3*

Her innocence was the first part of her soul to die

Ik had The Raven altijd wat links laten liggen. Ik ken wel wat van het werk van Poe, al komt mijn kennis van het bekende gedicht dan ook voornamelijk van de Treehouse of Horror parodie uit de Simpsons en de Roger Corman verfilmingen, maar mijn broer stond hier vrij wild van toen hij de film in de cinema had gekeken. Voor een voorbije kerstmis had ik hem de film dan ook maar ineens cadeau gedaan en toen we daarjuist iets aan het zoeken waren om te kijken, besloot ik om de gok maar eens te wagen.

En het resultaat is vlees noch vis. Ik had totaal geen idee waar de film over ging gaan, al werd het wel erg snel duidelijk met de moord met de bijl slinger dat het om een killer ging gaan die de verhalen van Poe als bronmateriaal gebruikte, maar de spanning die je bij dit soort films verwacht blijft uit. Vreemd eigenlijk want op zich blijft de film wel boeien maar de climax waar Ivan de slechterik van dienst blijkt te zijn is nogal flauw uitgewerkt. Het heeft allemaal een nogal hoog Sherlock gehalte maar dan zonder de genialiteit van dat personage waardoor de film naar het einde toe vervalt in een volg de aanwijzingen verhaaltje. Toegegeven, het zit allemaal op zich nog wel vrij degelijk in elkaar maar de relatie met onder andere Fields lijkt nooit echt van de grond te komen. Het grote hekelpunt is echter dat Poe zelf een nogal zoutloos personage is dat nooit echt een vaste vorm krijgt. De ene keer is hij een zatlap, dan een ietwat agressief type dat door niemand echt geaccepteerd wordt en dan blijkt iedereen opeens fan te zijn van de man. Het is allemaal te wisselend maar ook het gebrek aan achtergrondinformatie zorgt ervoor dat zijn acties soms nogal geforceerd aanvoelen. Zo krijg je wel even te horen dat iedere vrouw in Poe's leven sterft en dat zijn laatste grote liefde nogal plots is gestorven maar zijn zelfopoffering valt dan wel weer wat uit de lucht.

Al blijf ik erbij dat dit toch ook grotendeels te wijten is aan John Cusack. De acteur was één van de redenen waarom ik The Raven altijd wat links had laten liggen en eens de film een halfuur bezig was, viel me ook weer waarom. Het is niet dat hij altijd slecht is, zo is hij in 1408 zeker en vast te pruimen, maar dit gaat hem niet zo goed af. De rest van de cast is niet echt memorabel maar het grote pluspunt aan de film is de sfeer. De grauwe 19e eeuw wordt op een gotische manier neergezet en ook een aantal van de moorden zijn goed in beeld gebracht. De meest tot de verbeelding sprekende is natuurlijk die met de slinger bijl, een moord waar regisseur McTeigue en de zijnen wraak nemen op de echte Griswold. Deze had na de dood van Poe in 1849 een niet zo positief krantenartikel over de schrijver geschreven waarop deze scène een nogal verlaat wederantwoord werd.

Leuk om eens een keer gezien te hebben maar dan voornamelijk vanwege het gotische sfeerbeeld dat de film uitstraalt. Cusack is niet altijd even goed geslaagd als de legendarische schrijver maar bon, de moorden zijn goed in beeld gebracht waardoor The Raven in het algemeen nog wel blijft boeien.

Kleine 3*

You should not drink and bake!

De laatste jaren ben ik bezig om eens wat meer van Schwarzenegger te zien. Geen idee hoe het komt, maar de man heeft een uitstraling die ik altijd leuk vind overkomen op het grote scherm. Ik heb op goed geluk een aantal titels aangeschaft en Raw Deal was er daar één van. Een titel waar ik werkelijk nog nooit van had gehoord dus ik had mijn twijfels of dit wel de moeite ging zijn. Het had evengoed een Beretta's Island fiasco kunnen zijn waar Schwarzie amper een rol in heeft. Ach, je weet het nooit vooraleer je het probeert dus ik heb me toch maar eens aan Raw Deal gewaagd.

En het is effectief een volbloed Schwarzenegger film. Het probleem is echter dat het een film is die nog niet in de schoenen mag staan van de klassiekers die hij op zijn naam heeft staan. Het grootste euvel is het verhaal. Nu stoort me dat normaal gezien niet zo hard bij een actiefilm, maar het plot achter Raw Deal waar Schwarzie 3 verschillende identiteiten heeft (vandaar de alternatieve titel Triple Identity) is gewoon enorm saai. Het is wachten tot de film losbarst en dat gebeurt simpelweg veel te laat. Al moet ik toegeven dat dat dan wel weer voor een heerlijk stukje vermaak zorgt. Schwarzenegger die op de tonen van Satisfaction van de Rolling Stones een leger aan bad-guys afmaakt, het is één van de leukste stukken uit de film. Voor de rest is Raw Deal nogal onevenwichtig. Het plot met Kaminsky's vrouw lijkt halverwege de film te zijn vergeten (ik heb haar maar even gebeld om te zeggen dat ik nog leef...) en de dubbelrol van Monique komt helemaal niet uit de verf. Om nog maar te zwijgen over het feit dat niemand van de slechteriken doorheeft waar Kaminsky nu juist mee bezig is. Dat feel-good einde had trouwens ook wel iets subtieler gemogen. De verpleegster die met tranen in haar ogen naar een wandelende Harry staat te kijken terwijl Kaminsky ligt te verkondigen dat zijn vrouw zwanger is en etc. Het is me te cheesy na die brute climax.

Schwarzie heeft hier wel weer een aantal vermakelijke one-liners op zijn naam staan. Vreemd dat die eigenlijk niet zo populair zijn geworden want quotes als The P. stands for pussy zijn gewoon heerlijk fout. Voor de rest doet de Oostenrijkse eik hier weer waar hij goed in is. In een strak onderhemdje met zijn spieren rollen en ondertussen hele bendes aan bad-guys neerschieten. Het accent lijkt nog dikker te zijn geworden dan in Commando en het zorgt voor een paar (onbedoeld) hilarische scènes. Dit soort films moet het in de eerste plaats van de held hebben, maar ook de bad-guy moet een iconisch personage zijn. Iets wat hier jammer genoeg niet het geval is. Sam Wanamaker komt niet over als maffiabaas Patrovita en zijn handlangers zijn zowaar nog saaier.

Nah, Schwarzenegger heeft memorabele dingen gemaakt. Dat is ook gewoon het probleem bij Raw Deal, namelijk dat het erg lang duurt eer er iets gebeurt dat voor altijd op het netvlies gebrand zal staan. Iemand op IMDB vatte het mooi samen: raw as in undercooked.

2*

Liefde voor muziek

Je zult het misschien niet meteen verwachten, maar Raymond van het Groenewoud is er altijd in mijn leven geweest. Mijn moeder is namelijk al jarenlang fan (ze zag hem eind jaren '70 met De Centimeters als begeleidingsband en was meteen verkocht) en gebruikt zijn muziek altijd als ondersteuning wanneer ze in het huis aan het poetsen is. De keren dat ik van school thuis kwam en al aan de hoek van de straat Raymond "Meisjes, ze maken ons kapot meneer" hoorde brullen zijn dan ook ontelbaar..

Ik heb ondertussen van het Groenewoud ook live gezien (als ik me niet vergis moet dat anno 2013 zijn geweest, het was dus al een oudere variant van de zanger geworden) en wat ik daar zag heeft me blij gemaakt, heeft me zelfs diep geraakt, maar ik kreeg toen wel het gevoel dat het geen makkelijke man was. Een gevoel dat na het kijken van deze documentaire nog extra kracht heeft gekregen, want af en toe lijkt het alsof hij eigenlijk zelf weinig zin had in het overlopen van zijn leven. In een interview naar aanleiding van de documentaire hoorde ik hem minzaam zeggen dat hij er misschien over een jaar of 10 wel eens naar ging kijken en ik vraag me af of hij dan zou beseffen hoe gesloten hij is. Kans is groot dat hij dat reeds beseft natuurlijk en het is echt verwonderlijk hoe weinig je over de persoon van het Groenewoud te weten komt in het dik anderhalf uur dat de documentaire duurt. Raymond vertelt veel en weinig, af en toe worden er belangrijke nevenpersonages bijgeroepen (onder andere Jean Blaute, ex-lieven en kinderen) maar ook zij kunnen maar moeilijk de muur die de zanger rond hem heeft gebouwd afbreken. Daardoor krijg ik wel het gevoel dat hier wel meer in had kunnen zitten, maar ik vrees dat we het hier echt wel mee zullen moeten doen.

De opbouw is dan ook maar wat zozo te noemen. Logischerwijs wordt alles chronologisch gebracht, maar in de eerste aflevering worden al linkjes gelegd naar de nieuwe langspeler (Speel) en Bitter en Bot, diens eerste single. Het is soms een wat over-en-weer geloop tussen verschillende tijdsperiodes en wie bijvoorbeeld verwacht om echt veel te weten te komen over het ontstaan van Twee Meisjes of Vlaanderen Boven komt bedrogen uit. Kijkt allemaal wel vlotjes weg, dat wel.

Nipte 3.5*

When you're on a mission, nothing else matters. Not food, not hygiene, not women

Toch vreemd hoe sommige films aan je voorbij kunnen gaan. Ik ben al een aantal jaar bezig om alles van Sylvester Stallone te zien en blijkbaar is Reach Me me bij het uitkomen nooit opgevallen. Vreemd, want hier zitten best wel leuke acteurs in (Kelsey Grammer! Danny Aiello! Danny Trejo! Terry Crews!) en ik ben altijd wel in de mood voor zo'n mozaïekfilmpje. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te gaan doen en gisteren op een rustig momentje eens voor gaan zitten.

Het resultaat is echter maar zozo. Reach Me volgt het vertrouwde pad dat je bij dit soort films kunt verwachten en het duurt niet lang of de verschillende verhaallijnen komen allemaal samen bij elkaar. Standaard uitwerking dus voor dit soort films en het is altijd wel fijn om te zien hoe dit op een ietwat geloofwaardige manier bij elkaar komt. Let vooral op het woord 'geloofwaardig' in de vorige zin, want vaak hangt het met haken en ogen aan elkaar. Dat is bij deze Reach Me niet anders en toch blijft het wel boeien. Alleen jammer dat niet alle verhaallijnen altijd even interessant zijn. Heel de verhaallijn met die bimbo Denise-Denise (enkel de verwijzing naar het gelijknamige Randy & the Rainbows was wel leuk) is bijvoorbeeld compleet verwaarloosbaar. Alles draait uiteindelijk om het zelfhulpboek waaruit iedereen inspiratie put en de zoektocht naar wie de geheimzinnige auteur.

Vooral gezien voor Sylvester Stallone dus. De rol van hoofdredacteur gaat hem echter niet zo goed als je het mij vraagt. Stallone heeft in het verleden al wel bewezen dat hij de moeite waard kan zijn in een drama film, maar hier verliest hij zich wat teveel in een typetje. Gelukkig is er nog een grote verscheidenheid aan andere acteurs. Kelsey Grammer mag even in een kleine bijrol opdraven, ook Danny Trejo doet aan het begin nog even mee en wie wat bekend is met het superheldenwereldje van de laatste tijd zal ook veel bekende gezichten zien opdraven met onder andere David O'Hara (Gotham en Agents of SHIELD), Thomas Jane (Punisher) en Elizabeth Henstridge (Agents of Shield). Terry Crews mag ook nog even de spieren laten rollen en let vooral ook nog op die andere Stallone, namelijk Frank. Die laatste neemt zoals gewoonlijk ook de soundtrack voor zijn rekening.

Hier en daar bijzonder lelijk geschoten (die zwart-wit flashbacks met dan het zelfhulpboek in kleur..) en toch zit hier best wel iets in. Toffe cast in ieder geval en genoeg verschillende verhaallijnen om een wat mindere plotlijn snel te doen vergeten. Het zal echter maar bij één kijkbeurt blijven vermoed ik.

Nipte 3*

Ninjas don't hug!

Op 18 december 2017 vierde regisseur Steven Spielberg zijn 71e verjaardag. Veel regisseurs zouden dan langzaamaan aan hun pensioen denken, maar Spielberg overduidelijk niet. The Post is nog maar net uit de cinemazalen verdwenen en we worden alweer getrakteerd op een nieuwe film, namelijk Ready Player One. Een compleet ander soort film (een beetje zoals Spielberg in 1993 zowel Jurassic Park alsook Schindler's List regisseerde) en eentje waar door erg veel mensen reikhalzend naar werd uitgekeken. Het is namelijk een verfilming van het gelijknamige boek Ernest Cline en dat is een heuse bestseller.

Ready Player One - zowel het boek als de film - zit bomvol referenties naar films, muziek en noem maar op en dat opzicht is het wel grappig dat het juist Spielberg is die dit regisseert aangezien hij zelf een grote invloed op het verhaal heeft in het boek. Hij zei in een interview dat hij zijn eigen referenties links ging laten liggen, maar ik ben blij dat hij die lijn niet volledig heeft doorgetrokken. Zo rijdt Wade nog steeds in een DeLorean (uit Back to the Future, geproduceerd door Spielberg) en zien we zelfs even een dinosaurus passeren bij misschien wel één van de allercoolste straatraces ooit. Ready Player One is dan ook een feest van herkenning voor iedereen die wat bekend is met de jaren '80 (het Shining segment is niets minder dan geniaal) en wie wilt er nu niet Mechagodzilla het zien opnemen tegen Gundam en de Iron Giant? De referentielijst is te groot om op te sommen en het verhaal lijdt daar ook wel een tikkeltje onder. Het gaat Wade en zijn kameraden soms wel erg makkelijk af en Sorrento is een wat zwakke tegenstander die nooit echt indruk weet te maken. Op het einde moet nog even de nodige moraliteit door je strot geramd worden, maar je vergeeft het een regisseur als Spielberg gemakkelijk omdat hij van de voorbijgaande 2 uur zo'n heerlijke achtbaanrit heeft gemaakt.

Dit is dan ook een visuele film waar een hoog prijskaartje aan vast hangt, maar dat zie je wel in elke scène. De straatrace is spannender dan eender welke scène uit de Fast and the Furious franchise, Oasis zelf oogt geweldig en het switchen tussen echte acteurs en hun digitale alter-ego's werkt absoluut niet storend. Slimme zet ook om Tye Sheridan te casten in de hoofdrol, want die is heerlijk op dreef als Wade/Parzival. Begint ietwat stroef misschien, maar hij maakt de rol eigen wanneer hij meer en meer in contact komt met Art3mis, Aech, Sho en Daito. Pluspunten trouwens voor Mark Rylance die de mensenschuwe Halliday perfect weet neer te zetten en het is dan ook jammer dat het aan het slechterikenfront wat minder is. Ben Mendelsohn overtuigt niet als Sorrento en de combinatie met F'Nale Zandor (een personage dat niet in het boek voorkwam en hier gespeeld wordt door Hannah John-Kamen) is soms tenenkrommend cliché. Het kan echter niet vaak genoeg gezegd worden: de kracht van Ready Player One zit hem vooral in de visuele vondsten en de overduidelijke fun waardoor je dit soort euvels makkelijker vergeeft.

Spielberg heeft in zijn carrière al een aantal echte klassiekers gemaakt, maar de laatste jaren was het wat stil rond de man. Met Ready Player One is hij echter weer compleet van de partij en levert hij misschien wel zijn indrukwekkendste film van de laatste jaren af. Mag voor mij op dezelfde lijn staan als die andere überklassieker in het virtuele wereldje, namelijk Tron. Typisch zo'n film die je meerdere keren moet zien om alle referenties te herkennen, ik vermoed dat ik misschien zelfs de helft nog heb gemist.

Dikke 4*

I can't hear you from the sound of your robot being destroyed

Real Steel is zo'n typische film die al enorm lang op de planning stond maar waar ik gewoonweg nog nooit was aan toegekomen. Toen hij indertijd uitkwam, was ik erg benieuwd want het concept sprak me wel aan en de mooie Evangeline Lilly slaag ik nooit af maar blijkbaar is de film daarna wat in de vergetelheid geraakt. Blijkbaar had een kameraad hetzelfde probleem want hij was de film toevallig ergens tegen gekomen en stelde meteen voor om hem op te zetten in plaats van onze gebruikelijke Jackie Chan film. Mijn interesse was in ieder geval gewekt.

Ik wist op voorhand niet dat de film geproduceerd was door Steven Spielberg en Robert Zemeckis. Het is er echter aan te merken doordat het geheel nogal voorspelbaar overkomt maar dat neemt niet weg dat de film op zich wel degelijk in elkaar zit. Een typische feelgood film maar het is voornamelijk dankzij de vele boksscènes dat het wel erg vermakelijk wordt. Veel verwijzingen naar klassiekers in het genre (Zeus <> Apollo uit Rocky) maar ook naar echt gebeurde wedstrijden zoals Ali's rope-a-dope tegen George Foreman tijdens de climax van de film. Onderhoudend genoeg dus om de volle twee uur te boeien. Normaal gezien ben ik niet zo'n fan van het kijken naar bloopers als extra bij een film (tenzij ze rechtstreeks in de aftiteling zijn gestoken zoals Jackie Chan dat heeft) maar die van Real Steel zijn eigenlijk vrij geslaagd.

Het grote pluspunt echter aan Real Steel zijn toch wel de robots zelf. Sowieso is heel de setting wel mooi in beeld gebracht maar met uitzondering van Noisy Boy (op sommige punten) ziet Real Steel er geslaagd uit. De gevechten worden beter en beter naarmate de film vordert en de climax tegen Zeus is het terechte hoogtepunt. Dit had lelijk kunnen tegenvallen maar Shawn Levy weten overduidelijk wat ze doen. Het was dan ook van Wall-E geleden dat ik de indruk kreeg dat een robot emoties heeft. Hugh Jackman zal voor mij toch eeuwig Wolverine zijn (zit ook een leuke blooper aan verbonden) maar dit gaat hem nog redelijk goed af. Zeker de interactie met Evangeline Lilly is geslaagd te noemen. Jammer dat die laatste dan ook maar zo weinig aan bod komt in de film want ze is meer waard dan deze kleine bijrol. De aandacht gaat voornamelijk naar Jackman en de kleine Dakota Goyo. Zelden een personage geweten dat zo op het randje balanceert van leuk naar pure irritatie. De momenten waarop hij zijn eerste danspassen zet is gewoonweg verschrikkelijk maar soms komt hij ook gevat uit de hoek en zijn de dialogen met Charlie erg amusant. Kevin Durand was me ook iets te vaak op het randje met dat vreselijke accent gecombineerd met dat al even vreselijke nasale stemgeluid.

Voorspelbaar? Jeps. Clichés? Met hopen. Feel-good? Zeker en vast. Toch weegt dat allemaal een pak minder door dan je zou denken en is Real Steel in de eerste plaats gewoon een erg amusante film over een ongebruikelijk thema. Ik vond Robo Wars vroeger altijd al enorm cool en dit is de grotere broer ervan. Aangenaam vermaak in ieder geval.

3,5*

Rebecca

De tweede Hitchcock die ik zie onder productie van Selznick en ook de tweede die anders aanvoelt dan een "gewone" Hitchcock. Dit is vooral door het verhaal waarin Hitchcock amper inspraak in had maar het draait gelukkig zoals een paar van zijn andere (gewenste en ongewenste) uitstapjes uit op een mooi resultaat.

In het begin dacht ik dat deze Rebecca me totaal zou tegenslagen. Vooral door het sprookjesachtige begin maar wanneer het koppel in het prachtige kasteel aankomen en de 2e Mrs. De Winter kennis maakt met Mrs. Danvers beginnen gelukkig de Hitchcock elementen de overhand te krijgen.

Wederom zitten er weer een aantal knappe scènes in en alhoewel je Rebecca niet ziet slaagt Hitch er toch in om haar echt tot leven te laten komen. Vooral bij de scène waar Mrs. Danvers Rebecca's rivale zelfmoord wil laten plegen door uit het raam te springen en wanneer Maxim zijn bekentenissen uitspuwt. Prachtig staaltje camerawerk.

Joan Fontaine speelt magnifiek als een vrouw die zich ongewenst en ongemakkelijk voelt. Hitchcock heeft haar in het echt ook zo laten voelen door haar wijs te maken dat iedereen op de set een hekel aan haar hadden. Laurence Olivier, die ook geweldig speelt maar vooral na de bekentenissen, had sowieso een hekel aan haar omdat hij wanhopig had geprobeerd om zijn minnares, Vivien Leigh, in de rol van Fontaine te krijgen.

Wederom een fantastische Hitchcock die meer had kunnen krijgen als er niet zo'n saai begin aan had gezeten.

4*

Open the pig! Open the pig!

Afgelopen zaterdag nog eens een filmavond gehouden bij een kameraad en hij kwam met deze Red af. Ik had er al wel eens van gehoord maar de film zei me nu niet echt bijzonder veel waardoor ik hem eigenlijk al was vergeten. Toen de film begon, vond ik dat nogal vreemd doordat er toch een aantal acteurs in zaten die ik normaal gezien kan waarderen en wanneer bleek dat het gebaseerd is op een comic van DC, kwam de nieuwsgierigheid een eenzame hoogte terecht.

Niet echt verdiend want buiten dat het een vermakelijke film is, is Red echt niet veel bijzonders. Gelukkig zijn er nog klassebakken zoals Willis, Freeman en Malkovich die de film een zekere flair meegeven. Het probleem is echter dat het verhaal wanhopig naar de climax opbouwt maar dat die nooit echt tot zijn recht komt. Ik ben altijd al meer een Marvel fan geweest dan van DC en de reden daarvoor is dat ik de indruk heb dat die er meer in slagen om hun verhalen tot een goed einde te brengen. Nu krijgen we een aantal ouwe CIA rakkers die hun kunstjes blijkbaar nog niet zijn verleerd maar er staat gewoon geen geloofwaardige aartsvijand tegenover. Ik heb de afgelopen vijf minuten zitten nadenken over wie de bad-guy nu alweer was en ik twijfel nog altijd of ik wel 100% juist zit. Ofwel is het een teken dat ik met mijn 19 jaar al serieus veel last heb van vergeetachtigheid ofwel is Dunnig gewoon een bijzonder slechte schurk. Ook het gebrek aan stoere one-liners, iets dat toch echt wel in overvloed aanwezig moet zijn in dit soort films, is een serieus mankement. Gelukkig zit het met de actie wel vrij goed en kunnen we genieten van een paar erg leuke scènes.

De meeste van die scènes komen dan ook op naam van John Malkovich. Ik zou langs geen kanten meer weten wat de eerste film was die ik met hem heb gezien maar wel weet ik er zonder haperen een hele hoop titels op te noemen waar hij in meespeelt. De reden is dat Malkovich, in tegenstelling tot anderen in de film, wel altijd een zekere memorabele vorm aanneemt waardoor hij een erg leuke acteur is om naar te kijken. Het overgrote deel van de goede scènes zijn dan ook van zijn hand. Het is echter niet de bedoeling om de twee andere acteurs in diskrediet te brengen want ook zij doen het meer dan goed. Bruce Willis was wel de zwakste van de schakel. Op zich weet hij altijd wel een leuke rol te brengen, ook hier, maar over het algemeen was het soms nogal slapjes. Hij blijft te lang doorspelen op dezelfde gimmicks (o.a. het gebrek aan gelaatsuitdrukkingen) en dat begint op den duur echt wel serieus te vervelen. Gelukkig hebben we dan nog altijd Morgan Freeman. Zijn rol is iets kleiner ten opzichte van Malkovich en Willis maar ook hij weet er nog altijd iets vermakelijk van te maken. De drie acteurs hebben er ogenschijnlijk wel plezier in om samen voor de camera te staan en de speelsheid spat er dan ook een klein beetje af. Al moet ik wel zeggen dat me dat pas echt begon op te vallen wanneer Helen Mirren op de proppen komt. Haar intrede in de film geeft net dat beetje extra aan het soms duffe verhaal. Wanneer ik in de living aan de laptop zit, dan staat vaak de televisie op. Daar is het tegenwoordig weer de zoveelste herhaling van Charmed en met een half oog zit ik dan vaak mee te loeren. Daar zijn ze aan de Cole arc aangekomen en het is op zich dan ook wel fijn om hem eens in een andere rol te zien. Jammer genoeg is hij bij vlagen wat vervelend maar hij heeft toch maar een klein rolletje dus storen doet het niet echt. Degene die wel stoorde was Richard Dreyfus. Ik ken hem alleen maar van Jaws en daar is hij op zich wel goed maar hier is hij echt saai. En dan heb ik het niet over 'ik zit in de les Frans saai' maar echt slaapverwekkend. Hier hadden ze er toch echt wel beter aan gedaan om een andere acteur te casten.

Qua verhaal moet je hier echt niet al teveel van verwachten. Het is vrij miniem en ook de verwachte one-liners en actie komt niet altijd even goed uit de verf maar het trip Willis, Malkovich en Freeman maken erg veel goed. Tel daarbij dan nog eens een erg leuke rol van Mirren bij en je hebt een vermakelijke film. Geen hoogvlieger in het genre, leuk om eens een keer gezien te hebben.

3.5*

Time to feed parakeet

Ik moet bekennen dat ik nog nooit van Red Heat had gehoord. Walter Hill heeft met The Warriors een schitterende film gemaakt, maar zijn overige films zijn me nagenoeg onbekend. Ergens vorig jaar had ik al wel eens een poging gewaagd, maar Bullet to the Head was nu niet meteen een film over naar huis te schrijven. Ik had Red Heat dan ook enkel gekocht voor Schwarzenegger, maar het is mooi meegenomen dat Hill de regie voor zijn rekening nam.

Met Red Heat levert de regisseur een echte genrefilm af. De buddy film floreerde in de jaren '80 met onder andere de Lethal Weapon reeks en deze combinatie tussen een agent uit Chicago en een kapitein uit Rusland past perfect in dat rijtje van opposites attract. Want het verschil tussen beide personages, daar zit voornamelijk de kracht bij dit soort filmpjes. En voor dat aspect, hoewel de film nooit echt voorbij de clichés geraakt, zit je goed bij Danko en Ridzik. Daar komt dan nog eens bij dat Hill hier gewoon een erg sfeervolle setting in beeld weet te brengen. De vuile, donkere straten van Chicago hebben zeker hun nut en de actiescènes zijn goed genoeg in beeld gebracht om nooit te vervelen. Het verhaal op zich had iets meer punch mogen hebben (er had meer gedaan kunnen worden met de strijd tussen Danko en Victor), maar gelukkig weet Hill dit dus vakkundig op te lossen door een handvol schitterende momenten.

En sowieso een pluspunt dat de Russen effectief Russisch spreken. Als er nu één ding is waar ik niet tegen kan, is dat er Engels met een veredeld accent wordt gesproken zoals bijvoorbeeld in Valkyrie. Schwarzenegger verbleef 3 maanden in Rusland om zijn talenknobbel wat te versterken en het resultaat mag er zijn. Hill vreesde ervoor dat de Oostenrijkse Eik er te imposant ging uitzien en vroeg aan Schwarzie om 4.5 kilogram af te vallen, maar het maakt geen verschil vind ik, want Schwarzenegger zet meteen de toon met de openingsscène. Belushi doet het ook beter dan ik had verwacht. Die moest geen Russisch leren dus die heeft maar een tijd bij de politie in Chicago gezeten. Hij vloekt, tiert, scheldt en probeert alles dat een mooi figuurtje heeft te versieren... Het is in ieder geval een leuke afwisseling met de stoïcijnse kop van Schwarzenegger.

Niet iedereen blijkt hier veel mee te kunnen, maar voor mij is dit toch één van de leukste films uit de jaren '80 van Schwarzenegger. De combinatie met Belushi werkt goed en onder de regie van Hill stijgt de film boven zichzelf uit.

3.5*

Opnieuw een short waarin George & Junior hun opwachting maken en opnieuw een verbetering ten opzichte van de voorgangers. Deze keer zijn de twee verantwoordelijk voor een bos en zetten ze alles op alles om ervoor te zorgen dat de boel niet in de fik vliegt. Wederom weer dezelfde jokes (ben op zich niet zo'n enorme fan van elke keer die stamp onder de kont van George door Junior), maar genoeg visuele gags om het leuk te houden. Tempo ligt naar mijn gevoel ook net iets beter en vond de strijd met het kleine vlammetje nog wel leuk eigenlijk. Het is te hopen dat de 4 andere shorts wat van eenzelfde niveau zijn als deze.

3.5*

Waar Avery met Blitz Wolf het sprookje van Three Little Pigs aanpakt, doet hij hier hetzelfde met Roodkapje. De uitwerking is geweldig met een wulps en verleidelijk Roodkapje, een achtervolging tussen de geile grootmoeder en de wolf die absoluut niets met haar te maken wilt hebben en dan ook op alle manieren probeert te ontsnappen. Het resultaat mag er in ieder geval zijn en zou de inspiratie vormen voor scènes zoals in The Mask met Jim Carrey. Jammer genoeg is dit wel een cartoon die bij release serieus gecensureerd is geraakt, maar zelfs dan nog is Red Hot Riding Hood iets waar kinderen en volwassenen hun gading wel in vinden.

4*