Meningen

Elegante Etsuko en meer van hetzelfde

De Sister Street Fighter reeks deed het tot nu toe al beter dan zijn grotere broertje. Waar de reeks met Sonny Chiba met elk deel een halve ster verloor, bleek het tweede deel van Sister Street Fighter nagenoeg evenwaardig te zijn aan de voorganger. Dat waren goede vooruitzichten voor het derde deel in ieder geval en ik was benieuwd hoe regisseur Kazuhiko Yamaguchi zijn trilogie ging beslechten, want het vierde deel is enkel maar een 'in name only' deel uit de reeks.

Yamaguchi moet blijkbaar hebben gedacht dat alles wat voor de eerste twee delen werkte, dat dat ook automatisch voor het derde deel ging werken. Hoewel dat op zich nog niet zo'n stomme gedachtegang is, is het niet al te boeiend om opnieuw iemand uit Koryu's vriendenkring ontvoerd te zien worden. De bad-guy lijkt opnieuw weggelopen te zijn uit Enter the Dragon en het verzameld groepje slechteriken is deze keer gewoon niet zo indrukwekkend als in de voorgangers. Natuurlijk nog wel een aantal toffe scènes (de grote baas die - om te beslissen wie mag gaan vechten - een mes naar een vlinder gooit en de gelukkige is degene op wie de vlinder terecht komt) maar het voelt allemaal net iets te herhalend en de beste ideeën lijken simpelweg te zijn opgebruikt voor de twee voorgangers. Wat op zich ook niet zo verwonderlijk is, want met 3 films in 2 jaar heeft de Sister Street Fighter reeks een serieus tempo. Zeker als je dan ook nog eens bekijkt dat de Street Fighter reeks ook volledig in 1974 is gedraaid.. Je kunt die Japanners niet van luiheid beschuldigen.

En Etsuko Shihomi blijft ook gewoon erg tof natuurlijk. Begonnen als kleine bijrol in de Street Fighter reeks en met gemak overtuigend in haar eigen franchise. Wie blijft beweren dat sterke vrouwen in cinema onderbelicht blijven moet dringend eens op zoek gaan naar de juiste films. De film blijft trouwens wel redelijk braaf in tegenstelling tot zijn voorgangers. Het bloed vloeit dan ook minder rijkelijk dan ik gewend ben, maar Shihomi weet zelfs dan nog het laken compleet naar zich toe te trekken. In die mate zelfs dat andere bijrollen zoals die van haar vriendin die van tijd tot wijlen komt helpen vrij onderbelicht blijft. Voor een stuk ook weer dezelfde cast met opnieuw Masashi Ishibashi als henchmen maar ook hij was in de vorige films simpelweg leuker.

Als ik dit had gekeken zonder voorkennis van de twee vorige films, dan had hier denk ik wel een hogere score ingezeten. Nu voelt het allemaal teveel als net-niet en dat is jammer. Ik begrijp dat Yamaguchi zijn reeks niet over een compleet andere boeg wilt gooien, maar een iets ander plot had wel gemogen. Hierdoor is Return of the Sister Street Fighter een minder deel, maar laat ons eerlijk zijn: liefhebbers van de vorige film(s) komen hier absoluut aan hun trekken.

3*

Swift as the wind. Quiet as a forest. Fierce as fire. Immovable as a mountain

Eigenlijk is het schandalig. Wanneer je moet gaan blokken is het verdomd schoon weer maar wanneer je dan eindelijk je verlof hebt, giet het pijpenstelen. Tjah, dan daalt je gemoed ook onder nul en dan is er voor mij maar één manier om me te amuseren en dat is onder de dekens in mijn bed gaan liggen en een heerlijk lange film op te zetten. De keuze viel op Kagemusha, een Kurosawa die ik al jaren in de kast heb liggen maar waarvan het dus nog nooit was gekomen om hem eens op te zetten.

En ik heb eerlijk gezegd al beter werk van Kurosawa gezien. Kagemusha is zeker en vast geen slechte film maar zeker het begin is echt wel vrij tergend traag. Als er hier wat meer geknipt was geweest, dan had het de film sowieso ten goede gekomen. Nu is het meer wat wachten tot de film echt op gang komt en zelfs dan nog had ik de indruk dat ik af en toe ergens anders met mijn aandacht zat. Ook de slapstick-achtige aanpak kon ik niet altijd even hard waarderen en het geforceerde gelach van de personages voelde bij vlagen nogal vreemd aan. Toch weet de regisseur op den duur je wel vast te grijpen en zijn de veldslagen van een erg hoog niveau. Prachtig kleurgebruik, dit is voor mij tot nu toe de mooiste Kurosawa die ik heb gezien, maar het is vooral het einde dat ik erg kon waarderen. De dubbelganger die helemaal alleen met een speer op de tegenstander afloopt. Zelden zo'n mooie cinematografie gezien. Meteen krijg ik zin om me terug eens wat meer met Kurosawa te gaan bezig houden maar alleen de speelduur staat me vaak nogal tegen. Weet er eigenlijk iemand de reden waarom er in de USA release (en dus ook degene die bij ons in de winkels te vinden is) zo'n 20 minuten geknipt zijn? Niet dat ik die perse moet zien maar er lijkt geen duidelijke reden voor te zijn waarom wij het met een andere versie moeten stellen.

De film is vooral ook erg indrukwekkend. Zeker tijdens de veldslagen wanneer er honderden figuranten over heel het terrein verspreid liggen, is de film erg knap om naar te kijken. Bij dit soort Japanse (eigenlijk Aziatisch in het algemeen) heb ik altijd last om de verschillende acteurs uit elkaar te houden. Ik moet er altijd enorm goed mijn aandacht bij houden maar er was één acteur die mij direct opviel is Tatsuya Nakadai. Oorspronkelijk was het Shintarô Katsu die de rol op zich ging nemen maar toen die met een videocamera op de set verscheen met als uitleg dat hij heel het gebeuren wou documenteren voor acteerlessen, smeet Kurosawa hem van de set af. Exit Katsu en enter Nakadai. Volgens mij voor de rest nog nooit ergens tegen gekomen maar dit doet hij echt magistraal. De bijrollen zijn ook van een goed niveau maar laten nooit echt een grote indruk na. Het kwam vooral soms geforceerd aan, iets dat ik bij Nakadai in ieder geval nooit had. Alleen al de openingsscène is heerlijk om naar te kijken.

Magistrale en groots opgezette film die eigenlijk onderuit wordt gehaald door het gebrek aan een plot dat de gehele speelduur kan boeien. Visueel ziet dit er, zoals we gewend zijn van de Japanner, verbluffend mooi uit en ook de massa scènes komen tot hun recht. Qua cast is het vooral Nakadai die de show steelt, betwijfel of Katsu hetzelfde niveau had kunnen halen.

3.5*

Hide a stone among stones and a man among men

Kurosawa heeft voor mij nu al wel een paar pareltjes neergezet waaronder Shichinin no Samurai en Rashômon. Spijtig genoeg sloeg Kumonosu Jô zo hard tegen dat het eigenlijk vrij lang duurde eer ik Kakushi-Toride no San-Akunin opzette, al had de redelijk lange speelduur er ook wel wat mee te maken. Daarjuist toch eens geprobeerd en ik heb serieus spijt dat ik er niet eerder aan ben begonnen.

Wat direct opvalt is dat deze Kurosawa een pak luchtiger is dan zijn andere films. Er zitten nog altijd ijzersterke momenten in waar de spanning tot het maximale wordt gedreven, het minutenlange gevecht met de lansen tussen Mifune en Fujita is daar uitstekend bewijs voor maar tegelijkertijd zit er ook vrij veel humor in de film. Hiervoor wordt er dan ook gebruik gemaakt van twee amusante side-kicks, de twee hebzuchtige boeren. Op zich niet slecht want met andere Kurosawa's had ik soms het gevoel dat het allemaal wat te zwaar werd.

Eigenlijk vanaf dat de film begint en je Tahei en Matakishi ziet bekvechten zit je in de sfeer van de film. Wat daarna volgt is een goedlopend verhaal over een groep mensen die om verschillende redenen de grens naar veilig land willen oversteken. Op zich niet zo bijster speciaal, we hebben het later een aantal keer terug zien komen in verschillende films (Star Wars anyone?) maar wat dit zo verschrikkelijk goed maakt is dat er doorheen heel de film zulke fascinerende en memorabele scènes geweven zijn. De vuurdans, het lansgevecht, de achtervolging van Mifune op de twee soldaten... Stuk voor stuk pareltjes. Het is alleen jammer dat de film zo lang duurt. Als Kurosawa er nu een twintig minuutjes had uitgeknipt (misschien de introductie van de boeren een beetje verkorten) en de film op een twee uur had laten afronden dan had ik toch nog een half puntje extra gegeven.

Qua acteren zit ik hier af en toe met een dubbel gevoel. Toshirô Mifune is gewoonweg steengoed en er is ook niets op aan te merken maar de andere acteurs kwamen soms wat te overdreven op mij. Dan heb ik eigenlijk vooral op de prinses, ik had het gevoel dat ze precies al haar talent in het kwaad zijn moest steken waardoor er voor andere emoties niet veel meer overschoot. Al was het stuk nadat ze te weten komt dat Mifune zijn zus heeft opgeofferd dan wel weer heel goed.

Visueel ziet Kakushi-Toride no San-Akunin er werkelijk fantastisch uit. Kurosawa's eerste film in widescreen en het is er duidelijk aan te zien. Het ene prachtige shot wordt bijna direct opgevolgd door een ander. Vooral de gevechten zien er zeer mooi uit. Klein minpuntje is wel de muziek. Over het algemeen past de muziek wel bij de film maar ik stoorde me soms wat aan de bombastische muziekstukken die bij een rustige scène hoorde, gebeurde eigenlijk vooral in het begin van de film want daarna heb ik het niet meer gemerkt of ik was er gewoon aan geworden.

Uitstekende Kurosawa die in ongeveer dezelfde lijn ligt als Shichinin no Samurai, wat ik dus beter kan smaken omdat ik het niet echt op zijn Shakespeare verfilmingen heb.

4*

Duitse kungfu

Het nadeel bij het kopen van boxsets is dat je soms met films eindigt waar je eigenlijk niet veel interesse in hebt. Mij was het indertijd vooral om een John Woo film te doen dat ik een 4-delige filmset aanschafte en ik liet deze The Challenge eigenlijk links liggen omdat de DVD in het Engels gedubt was. Dat staat toch althans aangegeven op de DVD van DFW, maar zoals wel vaker klopt dat niet. Zelfs het selectiescherm voor de audio blijft volhouden dat dit Engels gesproken is..

En dat is het dus niet. Gelukkig maar, want het is altijd leuker om een film in zijn originele taal te zien. The Challenge, of Kampfansage - Der Letzte Schüler zoals de film eigenlijk heet, is in ieder geval een interessante zit. Kan me niet herinneren dat ik al eerder een Duitse kungfu flick heb gezien en er wordt op zich nog een tof uitgangspunt geïntroduceerd. Na vele jaren oorlog zijn alle moderne wapens op de een of andere manier in de vernieling geraakt en wordt er teruggegrepen op gewoon de basics: gewoon knokken met de vuisten en andere lichaamsdelen. Regisseur Johannes Jaeger maakt er een leuke woestijnwereld van (de vergelijking met een Mad Max of andere soortgelijke films is weliswaar nooit ver weg) en weet hier en daar nog verrassend uit de hoek te komen. Zo blijkt niet de imposante Karnak de grote slechterik te zijn, maar vervalt de focus al snel op zijn kinderen. Niet alles werkt even goed weliswaar, zeker de incestrelatie tussen broer en zus mist gewoon alle nut, maar vermakelijk genoeg.

Alleen jammer dat de film dan ook te lang blijft doorbomen met een toch ietwat kort en eenvoudig verhaal. Dit soort films moet nooit meer dan 90 minuten gaan duren, tenzij je één van de echte grootmeesters bent zoals Shaw Brothers of Woo-Ping Yuen, en daar mispakt Jaeger zich wel aan. Dat, en die vreselijke soundtrack trouwens. Een mengelmoes van Duitse en Franse rap die werkelijk bij geen enkele scène lijkt te passen. Jammer, want qua cast is hier op zich nog wel wat goeds te bezien. Christian Monz is als grote slechterik Bosco minder indrukwekkend dan zijn filmische vader, maar de interactie tussen Mathis Landwehr (Jonas) en Volkram Zschiesche (Vinzent) zit wel goed.

Vreemd genoeg is er in 2002 volgens IMDB een kortfilm uitgekomen met de naam Kampfansage 2. Die is dus 3 jaar voor deze film gemaakt en heeft een deel van dezelfde cast (Volkram Zschiesche, Mathis Landwehr en Christian Monz) in andere rollen volgens IMDB... Geen idee hoe dat juist in elkaar zit, maar mijn interesse is op zich nog wel gewekt.

3*

Daniel-san, lie become truth only if person want to believe it

Oorspronkelijk was ik een tijd geleden van plan om de volledige Karate Kid reeks te herzien. De aanleiding daarvan was de aanschaf van het 4e deel dat ik volgens mij nooit heb gezien, maar de eerste Karate Kid film sloeg me eerlijk gezegd een beetje tegen. De nostalgie spatte er vanaf, maar de speelduur en het onevenwichtige tempo nekte de film. De vervolgen gingen er qua gemiddelde op de site niet op vooruit en de reeks bleef een tijdje opzij liggen tot ik gisteren opeens terug zin had in de wijsheden van Mr. Miyagi. Meteen maar eens deel 2 opgezet.

Die start dan ook met een soort van korte recap van de gebeurtenissen uit het eerste deel (die winnende kick van Daniel blijft toch wel erg leuk om te zien) en nadien springen we 6 maanden vooruit. Had verwacht dat dit zich veel meer op de wraak van Kreese ging focussen maar het is een aangename verrassing dat het Miyagi is die meer wordt uitgediept. De verandering van setting doet de film goed en hoewel het plot(je) rond de eer van een stel slechteriken iets te min is voor een volledige film te dragen, zorgt het best nog wel voor een vermakelijk filmpje. Even lijkt de film compleet te ontsporen wanneer Sato zijn mening rond Miyagi compleet verandert, maar gelukkig is er nog altijd Chozen om de film de nodige climax te geven. Dit tweede deel is naar mijn gevoel dan ook net iets meer superieur aan zijn voorganger omdat het tempo hier gewoon heel wat beter is. Beetje jammer wel dat bepaalde zaken nogal abrupt worden afgesloten (onder andere Ali maar dat is blijkbaar te wijten aan Elisabeth Shue die niet meer wou terugkomen.. Liever dan deze manier dan een andere actrice te casten) maar eigenlijk stoort dat veel minder dan je in eerste instantie zou verwachten.

Vooral omdat de combinatie Pat Morita & Ralph Macchio nog altijd goed overeind blijft staan. De leraar/leerling verhouding blijft over de gehele lijn boeien en zeker Macchio lijkt nu veel beter in zijn rol te zitten. Grappig wel dat hij er nog altijd zo enorm snottig uitziet. Hij was hier al 24 jaar en kan met gemak voor een 15 à 16-jarige doorgaan. Ook Morita weet veel goeds te doen met zijn uitgebreide rol maar ook qua nieuwkomers zit het hier wel goed. Danny Kamekona is als Sato een goede tegenstander voor Morita (er schuilt ook een zeker venijn in de scènes die ze met hun twee hebben) en met Yuji Okumoto krijgt Macchio ook nog een goede tegenstander voorgeschoteld. Geen Elisabeth Shue dus deze keer en dat betekent ruimte voor een nieuw liefje voor Daniel-San en die komt er deze keer in de vorm van Tamlyn Tomita als Kumiko. De twee hebben een goede chemie waardoor de climax net dat beetje extra krijgt.

Aangenaam verrast in ieder geval. Ik denk dat ik de eerste 3 films ooit wel heb gezien, maar van deze was blijkbaar niet veel blijven hangen. Onterecht, want dit blijkt zowaar de betere te zijn. Oké, misschien net iets minder iconische scènes (je mist zo'n "Wax on, wax off" natuurlijk) maar over het algemeen aangenaam mee vermaakt. Zag als voorproefje gisteren ook een trailer van deel 3 passeren, daar lijkt Kreese terug veel meer de focus te hebben. Kan ook wel eens tof zijn.

3.5*

You know, this is the 80s, Mr. Miyagi. You can't be so damn passive!

Ik vind het altijd tof als een regisseur zich toelegt op een franchise. De Lethal Weapon reeks bijvoorbeeld krijgt een soort van constante kwaliteit omdat hetzelfde team (regisseur, acteurs, soundtrack, ...) terugkeert maar in de meeste gevallen is het een komen en gaan van verschillende mensen. The Karate Kid saga is er ook zo eentje waarbij de meesten sequel na sequel terugkomen, maar dat resulteerde niet altijd in even geslaagde films. Zo is Karate Kid een van de weinige vervolgen die beter is dan het origineel en was het maar de vraag wat het zo laag beoordeelde derde deel ging geven.

Een herhalingsoefening van de eerste film, dat is duidelijk. Duidelijk en jammer, want laat daar nu ook net de originele film een tikkeltje de mist ingaan. Waar die echter nog een toffe climax heeft, is er hier eigenlijk van een climax amper sprake. Zonde, aangezien regisseur John G. Avildsen de opbouw deze keer wel beter aanpakt. Oké, de evolutie van Daniel is niet altijd even geloofwaardig (wat kan dat joch een pak zagen!) maar de wraak van Kreese en de toevoeging van Silver doen veel goeds. Beetje vreemd wel dat Avildsen er ook voor kiest om Daniel opnieuw een romantische verhaallijn te geven. In het eerste deel had je Ali, in het tweede deel had je Kumiko en hier heb je Jessica, al komt het eigenlijk nooit echt tot een relatie tussen de twee tieners. Soit, in ieder geval een aantal leuke scènes tussen hen en is het jammer dat ze zo geruisloos verdwijnt. Verder een toffe jaren '80 vibe (die jassen van Daniel en Jessica wanneer ze de Bonsai boom gaan uitgraven!) maar inderdaad wel de minste van de originele trilogie. Met dan wel als voetnoot dat dit echt niet zo slecht is als het gemiddelde doet vermoeden.

De carrière van Ralph Macchio is nooit echt van de grond gekomen en hij moet het vooral hebben van de faam die hij tijdens The Karate Kid reeks verwierf. Vreemd eigenlijk dat juist die rol zo populair blijkt te zijn, want Macchio is een redelijk beroerde acteur en wordt eigenlijk vooral naar een hoger niveau gebracht door Pat Morita. Dit derde deel is verschillend doordat Macchio en Morita niet zoveel samen zijn en dan zie je toch dat hij een beetje door de mand valt. Gelukkig is er dus nog altijd Morita die de nodige wijsheden mag uitkramen en heb je met de terugkeer van Martin Kove (Kreese) en de introductie van Thomas Ian Griffith (Terry Silver) nog wel twee leuke slechteriken. Ook Sean Kanan als Mike Barnes (Karate's Bad Boy!) mag er zijn.

Dan rest me enkel nog The Next Karate Kid (en die Cobra Kai serie blijkbaar) die zowaar nog slechter wordt beoordeeld dan dit derde deel. Had ik eerlijk gezegd niet voor mogelijk gehouden, maar kan me voorstellen dat dat een film is die vooral leunt op de naam van de franchise en er voor de rest weinig mee doet. Toch ook nog eens een kans geven, het zou niet de eerste keer zijn dat het gemiddelde op MovieMeter me bedriegt. Al is het ook maar om eens een jonge Hilary Swank te zien vechten, ben benieuwd wat dat geeft.

2.5*

To make honey, young bee need young flower, not old prune

Er zijn zo van die films die na al die jaren nog tot de verbeelding spreken. The Karate Kid kwam een aantal jaar voor ik überhaupt geboren was uit en toch is het een film die ik indertijd wel een aantal keer ben gaan huren. Een tijd geleden kocht ik het vierde deel, maar wou eerst nog eens de eerste 3 films herkijken. En dan begin je natuurlijk bij de eerste film.

Er hangt dus nog wel iet of wat nostalgie aan de film, maar de herziening viel me eigenlijk wat tegen. Altijd gevaarlijk natuurlijk om je jeugdfilms na al die jaren nog eens te kijken, maar een Space Jam bijvoorbeeld blijft perfect overeind staan. Soit, het grote probleem aan deze The Karate Kid is dat het tempo de film nogal onderuit haalt. Meer als 2 uur is dan ook serieus te lang voor een verhaaltje als dit en John G. Avildsen slaagt er dan ook nog eens in om het einde nogal abrupt te maken. Opeens heeft Johnny wel respect voor Daniel en geeft hij hem de beker waarna de credits over het scherm rollen. Een betere dosering had in ieder geval op zijn plaats geweest. Nu krijg je een mengeling van een aantal leuke elementen (de strijd tussen gepeste en pester, de ontluikende romance tussen twee highschool sweethearts, de relatie tussen leerling en leraar, ...) die echter nooit echt volledig tot hun recht komen.

Verbazingwekkend genoeg was Ralph Macchio ten tijde van de opnames al 22 jaar, over een baby face gesproken.. Hij speelt Daniel, de spilfiguur van The Karate Kid, en dat blijkt eigenlijk wat de minste acteur te zijn. Zeker in het begin van de film moet hij nog zijn draai wat vinden en het is pas wanneer hij met Pat Morita meer en meer het scherm deelt, dat hij een beter niveau weet te benaderen. Morita blijft toch wel een legendarisch figuur trouwens. Toshirô Mifune had een auditie gedaan voor de rol van Mr. Miyagi, maar werd te serieus bevonden waarop Morita de rol kreeg. Een goede balans tussen sereniteit en humor en ongetwijfeld het leukste personage in de film. Al vond ik Martin Kove als Kreese, de slechte sensei, ook wel een meerwaarde. Al is het jammer dat die wat onbenut wordt, net zoals William Zabka trouwens.

Een aantal legendarische scènes (kan me niet voorstellen dat er een twintiger is die de wax on, wax off quote niet kent) zorgen ervoor dat er nog wel wat te pruimen valt aan deze The Karate Kid, maar uiteindelijk toch een lichte teleurstelling. Moet de sequels ook nog eens kijken, benieuwd wat die gaan geven.

Kleine 3*

Of course I know the rules. Simple. You hit him, don't let him hit you

The Karate Kid uit halverwege de jaren '80 heb ik zoals praktisch iedereen ooit wel eens gezien. De legendarische Pat Morita als Mr. Miyagi en de al even legendarische Wax on, wax off quote spreken nog altijd tot de verbeelding maar voor de rest is er weinig nostalgie aan de film verbonden. Ik werd dan ook niet echt warm of koud van deze remake maar vroeg me eerder af waarom ze Jackie Chan in godsnaam aan karate gingen laten doen in plaats van kung fu, de vechtsport waar hij zijn meer dan terechte status aan heeft verdiend.

Het wordt al vrij snel duidelijk want The Karate Kid gaat helemaal niet over karate maar over kung fu.. Sony wou de titel dan ook veranderen in The Kung Fu Kid maar producer Jerry Weintraub wou de connectie met het origineel niet kwijtraken dus hield voet bij stuk om de film als The Karate Kid door het leven te laten gaan. Volstrekt belachelijke beslissing natuurlijk maar bon, ik was al blij dat Chan zijn kung fu kon tentoonstellen. Maar dan bleek dat de film een speelduur had van 2 uur en een kwartier had! In godsnaam, dat is gemakkelijk 40 minuten te lang voor een simpel verhaaltje als dit. De film leidt er dan ook overduidelijk onder want na zo'n 90 minuten heb je het allemaal wel gezien en dan moet de film eigenlijk nog beginnen. Er worden allerlei plotlijnen bij gesleurd die compleet geen nut hebben (heel het stuk rond de auto van Han is geheel overbodig) en de uiteindelijke climax wordt dan maar eventjes snel snel afgeraffeld. Hoe je een film moet doseren heeft Zwart blijkbaar overgeslagen in de filmschool. Toch zou het onterecht zijn om te doen alsof de film echt helemaal niets om handen heeft. Een aantal scènes zijn zonder meer geslaagd te noemen (onder andere de trip naar de Well of Dragons) maar dit wordt compleet de nek omgedraaid door belachelijke scènes zoals het einde waar even iedereen zijn respect gaat betuigen aan Dré en Han. En dan die geforceerde muziek en slow-motions.. Bah, zelden me zo geërgerd.

Gelukkig is er nog altijd Jackie Chan. In de Amerikaanse films acteert hij altijd wat meer op automatische piloot maar zelfs dan blijf hij nog altijd leuk om naar te kijken. De rol van Han gaat hem goed af, al vond ik Morita precies wel net iets beter, maar de paar vechtscènes zijn vermakelijk om te zien. Ik hoopte alleen op een gevecht tussen hem en de coach van het andere team maar dat kon blijkbaar niet. Ik leerde Jaden Smith voor het eerst kennen in een aflevering van The Graham Norton Show waar hij met zijn vader, DJ Jazzy Jeff en Alfonso Ribeiro de theme song van The Fresh Prince of Bel-Air brachten. Daar paste hij al niet echt tussen en leek hij meer mee te liften op het succes van zijn vader. Hier heeft hij hetzelfde gedaan want zowel de mama als de papa produceerden mee de film en Jaden is gewoon ronduit vervelend als Dré. Ik betwijfel of hij de rol had gekregen mocht hij auditie gedaan hebben. Hetzelfde geldt voor Taraji P. Henson trouwens die te irritant is als de moeder van Dré.

Hoezeer ik ook een fan ben van Jackie Chan, hij moet echt ophouden met dit soort nietszeggende Amerikaanse producties. Zijn Chinese films zijn stukken beter maar hier wordt hij gedegradeerd tot een redelijke bijrol terwijl de meeste aandacht uitgaat naar een 12-jarige die niet kan acteren en zijn moeder die zowaar nog slechter is. Zo snel mogelijk vergeten in ieder geval.

1.5*

Kleine Ghibli

Ik heb ondertussen zoveel voornemens die gerelateerd zijn met film dat ik ze niet allemaal meer kan volhouden. Zo ben ik al langer van plan om me eens te gaan verdiepen in het werk van Studio Ghibli, maar verder dan Pompoko in 2013 ben ik momenteel nog niet geraakt. Ik was dan ook blij dat de zender één dit besloot uit te zenden, maar ik hield er eerlijk gezegd al wel rekening mee dat het om een Engels of Nederlands gedubte versie ging gaan. Uiteindelijk toch voor gaan zitten en wat bleek? Het was zowaar de originele versie!

Al is het op zich al verbazingwekkend dat Arrietty er uiteindelijk is gekomen, want Hayao Miyazaki en Isao Takahata speelden al meer dan 40 jaar met het idee om The Borrowers van Mary Norton te verfilmen. Ze namen uiteindelijk de regie niet op zich en stelden hun vertrouwen in de debuterende Hiromasa Yonebayashi. Die maakt er in ieder geval een erg kleine en fijne film van. Met uitzondering van de rondzwervende Arrietty is er niet enorm veel te beleven in de film en toch is dit van het soort dat op den duur onder je huid kruipt. In de goede zin van het woord natuurlijk. Vond dit in ieder geval een stuk beter werken dan de komische aanpak die Peter Hewitt er in 1997 met The Borrowers van maakte. Soit, dat betekent niet dat Arrietty niet de moeite is. Het gelijknamige personage is één van de aandoenlijkste figuren uit de animatiefilmgeschiedenis en de relatie die ontstaat tussen haar en Shō is mooi om te zien. Het grootste probleem is dan ook het feit dat het allemaal zo kleinschalig blijft. Het kabbelt een beetje voort zonder echt in een stroomversnelling te komen en de climax die wordt opgebouwd door Hura de woonplaats van Arrietty te laten ontdekken is niet echt memorabel.

Ook qua personages knelt daar het kleine schoentje, want met uitzondering van Arrietty zelf blijven de figuren die je eeuwig en voor altijd zullen bijblijven aan de kant. Sowieso bevinden de indrukwekkendste momenten zich ook in het begin van de film (de scène waar Arrietty met haar vader voor het eerst gaat lenen is fenomenaal en ook de kraai die verstrikt geraakt in de hor was een erg mooi momentje) en dat is jammer. Het mag echter duidelijk zijn dat dit qua animatie wel erg indrukwekkend is. Die typische Ghibli feel is weer nadrukkelijk aanwezig en ook qua voice cast weinig op aan te merken.

Ik moet nu toch echt is dringend werk maken om het overige werk van de studio te gaan zien. Arrietty is een tussendoortje te noemen, maar zelfs een tussendoortje blijkt nog een meer dan degelijke film te zijn bij Ghibli. Duurt bovendien ook niet te lang en je kunt je lang genoeg vergapen aan de mooie animatie.

3,5*

Fijne kennismaking met het J-Japanse sploitation genre

Ik was al langer van plan om eigenlijk eens iets van dit genre te gaan zien maar ik vond de prijs van de DVDs altijd wat te duur om de gok te wagen. Een tijd geleden dan een boxset van MadMonkey gekocht (die dan ook nog eens in de 2 voor 15 euro actie zat) dus was dat euvel al verholpen. Vol goede moed aan de eerste film begonnen, 2LDK, maar die viel erg vies tegen. Het was me ook een raadsel wat die film met het genre had te maken want ik stelde me er toch iets anders bij voor. Gelukkig maakt Machine Girl de verwachtingen in zijn geheel waar.

Vooral ook omdat er werkelijk geen enkel moment een pauze wordt ingelast. Vanaf de openingsscène worden er hele fonteinen bloed op het scherm getoond en wordt er ook niet gekeken op een ledemaat meer of minder. Het verhaal zelf is ook vermakelijk. Een simpele wraakactie van een meisje dat haar broer is verloren maar het is juist de overdrevenheid waarmee alles wordt getoond dat het erg leuk maakt. Het blijft dan ook jammer dat sommige scènes er echt belachelijk slecht uitzien. Sowieso is dat wapen van baas Kimura ridicuul maar de helft van de wapens lijkt ook gewoon uit plastiek te bestaan. Beetje jammer maar tegelijkertijd geeft het de film wel een zekere charme. De film zit voor de rest nog vol met een aantal fouten (mij moet je eens uitleggen hoe je een gefrituurde arm perfect nadien nog kunt gebruiken) maar toch zorgt het eerder voor een gulle lach dan voor frustraties. Dit soort films moet het dan ook niet hebben van zijn correctheid maar meer van zijn foutheid en dat zit wel goed wanneer er kettingzagen aan benen worden gehangen en er zelfs een heuse killer BH aan te pas komt. Er is alleen één ding dat ik niet goed vat. In de openingsscène heeft Ami al haar machine gun arm maar ik dacht eerst dat dit stukje halverwege de film ging afspelen maar vermits er doorheen heel de film nergens sprake is van dat stuk vermoed ik dat het zich eigenlijk na het einde hoort af te spelen?

Minase Yashiro als Ami doet het eigenlijk nog vrij goed, zeker als je het niveau van de rest van de film bekijkt. Yashiro speelt een vermakelijke rol à la Rose McGowan in Planet Terror en het gaat haar goed af. De rest van de cast komt echter een stuk theatraler over. Neem nu Kentarô Shimazu die de rol van Yakuza baas Kimura mag komen vertolken. Enorm overdreven maar het past werkelijk perfect in de film. Want eerlijk gezegd, om met een straight-face te gaan acteren wanneer je omsingeld wordt door a) een aantal volwassen mensen in rugby outfits of b) een aantal tieners die je in ware Power Rangers stijl aanvallen.. Het zou niet echt geslaagd zijn. Maar hoewel iedereen vrij theatraal is, valt het eigenlijk op het merendeel van de cast nog niet zo enorm slecht acteren.

Veel splatter, een geslaagd wraakverhaal en lachwekkende personages. Als het merendeel van dit soort films op zo'n manier is gemaakt dan staat me volgens mij nog wel een aangename tijd te wachten. Ben benieuwd geworden naar Chanbara Beauty maar dat zal pas voor na de examens zijn vrees ik.

3.5*

The last party is about to begin

Ik kende Cowboy Bebop wel van naam maar ik had nog nooit iets van de serie gezien. Toen de film op televisie kwam dacht ik dat dit een goede instap ging zijn dus nam ik hem op. Gisteren was ik opeens ziek geworden en wat kun je dan het beste doen om de tijd te verdrijven? Juist, een film zien.

Ik zei het al, ik ken niets van de originele serie maar als die dezelfde zoutloze personages bevat als in de film dan weet ik nu al dat ik hiervoor zal passen. Het begon allemaal nochtans wel vrij netjes. De overval van de drankwinkel was niet speciaal maar de manier waarop Spike en Jet worden geïntroduceerd, met veel geknok, evenveel geschiet en wat coole one-liners, deden me wel wat. Ik verwachte hierna dan ook een serieus spektakelstuk. Niets was minder waar want eens de film vordert vervalt Spiegel in filosofische nonsens en dat blijkt een neerwaartse spiraal te zijn waar de film nooit meer uitkomt. Jammer want de film bevat nochtans een aantal potentiële interessante personages. Neem nu iemand als Faye Valentine. Op zich een coole vrouw maar wat de link tussen haar en onze cowboy is? Ik heb echt geen idee. Misschien is het dan toch noodzakelijk om eerst de serie te zien en dan pas de film. Met Faye hadden we een cool personage maar haar side kick, Edward, was echt te belachelijk voor woorden. Moest het nu eigenlijk een vrouw of een gast voor stellen? De enige die eigenlijk echt uit de verf kwam was Vincent maar die is dan ook gebaseerd op Bob Dylan dus dat is logisch. Oh ja, Elektra kickte ook zwaar ass.

Ik heb recent een aantal films van Rurouni Kenshin gezien en wat me daar opviel was dat de tekenstijl er een stuk mooier uitzag ten opzichte van de gewone reeks. Nu weet ik niet of dit de gewoonte is maar als dit met Cowboy Bebop ook het geval is dan wil ik zelfs niet weten hoe lelijk de reeks er uit ziet. De animatie ziet er op zich niet lelijk uit maar is ook niet zo speciaal, het enige wat opvalt zijn de details betreffende de geweren en vliegtuigen. Het voelt, zoals meerdere mensen hier al hebben gezegd, niet aan als een Japanse film. Ook ik heb de Engelse dub gezien maar dan nog, DBZ voelt ook Japans aan terwijl ik vroeger altijd de Engelse dub heb gezien.

Net zoals alle bovenstaande zaken is ook het verhaal in Cowboy Bebop: The Movie niet echt hoogstaand. Ik had eerlijk gezegd geen idee dat we in een andere tijdsperiode en een andere planeet zaten. Het komt dan allemaal ook ontzettend standaard over. Ik leek precies naar een of andere Hollywood blockbuster van de laatste jaren te kijken, niet dat dat noodzakelijk slechte films zijn want ik kan het ook wel waarderen van tijd tot tijd maar hier had ik gewoon meer van verwacht. Ik kan me dan ook moeilijk voorstellen dat de serie hetzelfde niveau als de film heeft. Is dit wel dan zal ik in ieder geval mijlenver weg blijven. Het enige wat echt uit de verf komt is de beginscène met de overval en de eindscène. Sorry, maar ik verwacht toch meer.

Het gevoel dat bij Cowboy Bebop overheerst is dat van teleurstelling. De personages zijn zoutzakken, de animatie is niet lelijk maar ook niet wow en het verhaal hebben we al in tig andere films gezien. Ik hoopte op een goede kennismaking met de reeks maar dat zal toch niet in de nabije toekomst gebeuren. Jammer.

2*

Is that a wish?

Shaquille O'Neal is zo'n kerel die je gewoon kent. Het maakt niet uit of je een hevige basketbal fan bent of niet, iedereen heeft de imposante Shaquile ooit al wel eens op beeld gezien. Ik volg het basketbal langs geen kanten, vind het eerlijk gezegd één van de saaiste sporten die er bestaan, maar een tijd geleden kwam ik een quote tegen van Shaq waarin hij zijn optreden in deze film 'verdedigde'. Ik zet verdedigen tussen aanhalingstekens doordat het er gewoon op neer kwam dat hij het voor het geld heeft gedaan (hij kreeg 7 miljoen dollar) en toen ik gisteren deze film samen met Steel (nog zo'n Shaq vehikel) op de kop kon tikken, kon ik het toch niet laten. Gisteren ineens maar eens opgezet.

Langs mijn kant is er dus geen nostalgie aan te pas gekomen maar dit soort films moet het vaak hebben van juist die herinneringen aan je jeugd. Heb het zelf ook nog recentelijk meegemaakt met de Mighty Ducks trilogie maar ik betwijfel of ik Kazaam vroeger een hogere score had meegegeven. De film lijkt dan ook meer een halve kopie van Aladdin te zijn (al was dat natuurlijk ook niet de eerste geest in een fles film) maar is vooral bedoelt om de cd verkoop van Shaq als rapper omhoog te jagen. Het verhaal is dan ook vrij standaard en er wordt meer tijd gespendeerd aan een rappende Shaq dan aan wat anders. En als je het mij vraagt heeft hij toch niet echt veel in zijn mars gehad qua muziek want het niveau van menig rap is vrij abominabel te noemen. Nu ben ik sowieso helemaal niet bekend in het genre maar ik mag hopen voor de muziekwereld dat dat niet het niveau is dat de grote namen er op nahouden. Soit, wat rest is een film die vooral de platgetreden paden bewandelt die je in dit soort films kunt verwachten. Is dat erg? Als je hem als kind hebt gezien, dan kun je je er waarschijnlijk wel over zetten maar ik vond het naar het einde toe toch allemaal lang duren.

Hilarisch om te zien trouwens dat Max, gespeeld door Francis Capra, later zou uitgroeien tot Weevil in Veronica Mars. Het is dat de naam ergens vaag een belletje deed rinkelen want anders had ik hem nooit van mijn leven herkend. Capra, die ook nog een rol heeft in Free Willy 2, is dus in ieder geval later gestopt met de schattige rollen en zich meer op de bad boys gaan toeleggen. Een goede keuze want als Max is hij gewoon enorm vervelend. De ster van de show is natuurlijk Shaquille O'Neal. De imposante neger mag zich hier gedurende 90 minuten kleden in allerlei Oosterse klederdrachten met schoenen met van die krullende tippen als hoogtepunt. Acteren kan de basketballer niet en zoals al eerder gezegd is rappen niet aan hem besteed. Toch geeft hij een zekere charme aan de film waardoor het allemaal nog redelijk genietbaar blijft. Schitterend ook om Marshall Manesh te zien in de rol van bad-guy die vooral nu toch bekend is als Ranjit uit How I Met Your Mother.

Nah, dit was het toch niet. Ik kan me wel ergens voorstellen dat dit een aangename jeugdfilm is maar als 21-jarige kon ik er hier toch niet veel mee. Shaq is op zich wel op dreef, in hoeverre je daar van kan spreken, maar Capra is vrij vervelend en dat geldt eigenlijk bijna voor heel de cast. Effecten konden er nog wel mee door op zich.

2*

America's favorite comics with a bombload of belly-laughs!

Dinsdag is en blijft nog altijd Abbott & Costello dag maar door een toneel van het school en de Champions League is het er gisteren niet meer van gekomen om het 5e deel in de hilarische Abbott & Costello te zien. Vandaag was het dus wel zover.

Jammer genoeg is dit één van de mindere films van het komische duo. Nadat we Abbott & Costello al in het leger en de marine hebben gezien komen ze deze keer terecht in de luchtmacht. Heel de film voelt dan ook dan meer aan als een herhaling van Buck Privates en In the Navy. Op zich is dat al niet zo goed maar Buck Privates was tot nu toe de laagst gewaardeerde film die ik van beide al had gezien. De humor komt dan ook niet zo goed over. De reden waarom ik Abbott & Costello zo hilarisch vind, is het geweldige samenspel dat ze hebben. Abbott heeft altijd een uitstekend uitgestreken gezicht en Costello kan niets goed doen maar vooral wanneer ze elkaar in het zak zetten, meestal is het wel Abbott die Costello heeft zitten, kan ik echt neer gaan. Om de een of andere reden krijg ik bij Keep 'em Flying het gevoel dat er problemen waren tussen het duo want, hoewel ze veel scènes samen hebben, krijg je nergens zo'n situaties die de vorige films typeerden. Geen Who's on First sketch en al helemaal geen Sons of Neptune wat dus ontzettend jammer is. Ook het liefdesverhaaltje dat ons wordt opgedrongen komt helemaal niet over. De hele gimmick van de tweeling is voor een paar momenten leuk maar wordt veel te lang doorgespeeld waardoor ik me soms echt verveelde, iets wat nog nooit gebeurd was bij Abbott & Costello. Waarom dan toch nog 2.5*? Wel, eigenlijk voor het einde dat weer als vanouds was. Costello slaagt er weer in om met een vliegtuig te gaan vliegen, zonder dat hij het doorheeft maar het is vooral het stuk waar hij wanhopig probeert om op zijn plaats te komen dat erg leuk is. Het is dan ook spijtig dat alleen dat de film niet kan redden want daarvoor zijn er te lange 'komische' stukken zoals de torpedo waar Costello op zit. Ook de gigantisch flauwe effecten stoorden me hierbij erg hard.

Geen Andrews Sisters op de openingscredits! Ik wist niet wat me overkwam want ik had schrik dat de drie dames nog lang in de films gingen meespelen. Ik was in ieder geval blij want dit betekende dat er minder gezongen ging worden. Niets was minder waar want ik had de indruk dat er juist meer nummers waren ingepropt. Nummers die nooit echt catchy waren en soms teveel op de nummers van Buck Privates teerden, zelfde regisseur trouwens dus ik kijk met gemengde gevoelens naar Ride 'em Cowboy... Geen Andrews Sisters maar ook geen Shemp Howard en dat is wel jammer. Hij had geen grote rollen in de vorige films maar als één van de Three Stooges kon hij wel een lach op mijn gezicht krijgen. Martha Raye was uitermate irritant. Haar rol van Barbara viel nog mee maar dat verschrikkelijke accent dat ze opzet wanneer ze Gloria speelt, tenenkrommend slecht! Dick Foran was een goede toevoeging aan het duo maar het is jammer dat dat duo precies niet zijn beste dag had. Ik weet dat ze later serieus wat problemen hebben gehad maar ik hoop dat het hierna toch wel wat beter gaat want hoewel ze een paar goede scènes hebben voelde het toch niet als een volwaardige Abbott & Costello film aan. Van mij hadden ze trouwens gerust Raye mogen vervangen door Carol Bruce, die de rol van Linda op zich neemt. Ze ziet er een stuk knapper uit en kon ook veel beter acteren.

Slechtste Abbott & Costello film tot nu toe maar zelfs dan slagen ze er in om een, nipte, voldoende te krijgen. Het kan niet tippen aan hun beste werk maar er zitten toch hier en daar een paar leuke stukjes in. Ik hoop dat dit maar een eenzaam dipje is en dat de volgende films weer van hetzelfde niveau als daarvoor zijn.

2.5*

Jackie Chan en de geluksroos

In de jaren '80 leek Jackie Chan er nogal op gebrand te zijn om zijn films zelf te regisseren. Begrijpelijk want er zijn maar weinig regisseurs in het verleden geweest die hem goed in beeld wisten te brengen (James Glickenhaus met The Protector!) en door de film zelf te regisseren kon hij af en toe eens met iets anders afkomen dan de gebruikelijke martial arts films. Een keuze die ik toejuich want Chan heeft onder zijn eigen regie een aantal van zijn beste films afgeleverd dus ik was wel benieuwd wat hij van Miracles ging maken.

Al van in het begin wordt het duidelijk dat dit een film gaat zijn die niet echt in de rest van zijn oeuvre past. Voornamelijk omdat Chan hier een gangsterbaas wordt. Nu is het niet de eerste keer dat hij aan de andere kant van de wet staat (in zijn oudste films gebeurde het wel meer) maar het is toch wel een zeldzaamheid. In Miracles kun je echter niet spreken over Chan als een gangsterbaas pur sang want het blijft natuurlijk een goedzak. Normaal gezien hebben de films van Jackie Chan nooit zo'n diepgaand verhaal maar het valt op dat hij daar de laatste tijd toch wat van probeerde af te stappen met onder andere Heart of the Dragon. In Miracles wilt hij echter teveel verhaal in de film steken waardoor de speelduur in vergelijking met zijn andere werk de hoogte inschiet en dat is jammer want als er hier en daar werd geknipt, dan had de film beter tot zijn recht gekomen. Nu is het te lang wachten op het einde (hoewel er nog wel een geweldige vechtscène in een fabriek aan te pas komt) en zakt de film nogal in. Waarom Chan dit nu juist zin beste werk vind is mij eerlijk gezegd wat een raadsel (Snake in the Eagles Shadow of Police Story zijn een stuk beter) maar het is een film die gezien mag worden.

Vooral omdat de aankleding wel de moeite is. De film situeert zich in Hongkong in de jaren '30 en de sfeer voelt vrij authentiek aan. Chan neemt logischerwijs de hoofdrol op zich en komt op zich nog vrij geloofwaardig over als gangsterbaas. De kracht zit hem dan ook in het feit dat hij niet echt slecht moet overkomen maar dat hij de rol kan spelen als een goedzak die toevallig gangsterbaas wordt. Het gaat hem in ieder geval goed af. Leuk ook om Richard Ng nog te zien verschijnen als hoofd van de politie. Om de een of andere reden heb ik wel een zwak voor hem (sowieso het grootste pluspunt aan de Winners & Sinners films) en ook dit doet hij vrij amusant. Chan deelt het merendeel van de aandacht met Anita Mui die de rol van de rozenverkoopster speelt. Een goede keus want ze weet zich netjes staande te houden tussen al dit mannelijk testosteron.

Miracles is een film waarin meer in had kunnen zitten. Het verhaal is op zich vrij boeiend maar wordt gespreid over een te lange speelduur waardoor het naar het midden toe allemaal redelijk saai wordt. De decors, die trouwens halverwege opnieuw opgebouwd moesten worden wervelstorm, zien er mooi uit en Chan en de zijnen brengen hun rollen sterk.

3*

I can't read your mind. But I can kick your ass

Ik weet dat Kick-Ass nogal een serieuze hype heeft veroorzaakt toen de film juist uitkwam. Er was extreem veel commentaar op het feit dat een 12-jarige mensen afslacht en om deze reden heb ik de film in het begin nogal links laten liggen, niet omdat de 12-jarige mensen afslacht maar omdat hypes vaak nogal de neiging hebben om serieus opgeblazen te worden. Met als resultaat dat de film me vaak teleurstelt. Gelukkig is er nog altijd zoiets als een videotheek om de film toch nog een kans te geven, dat gebeurde dan ook gisteravond.

Op zich is Kick-Ass wel een leuke verademing in het superhelden genre. De figuren worden vaak lekker op de hak genomen (Cage zijn manier van spreken o.a.) maar het mist precies toch wel iets. Ik kan er niet goed mijn vinger op leggen maar soms boeide het me iets te weinig. Sommige plotlijnen worden niet al te goed uitgewerkt (het vriendinnetje had er bijvoorbeeld niet bij gehoeven, of er had meer mee moeten gebeuren dan het ietwat slappe homo plotje). Daar staat dan wel tegenover dat deze kleine inzakking zich alleen maar in het midden van de film voordoet. Het begin is verfrissend en origineel en het einde is één waar orgasme aan geweldige scènes. Vaugh weet degelijk wat hij doet en maakt er een gelikt filmpje van. Gebaseerd op de gelijknamige comic levert Kick-Ass wel een geheel beeld van zijn eigen universum. Met de laatste comic verfilmingen heb ik vaak het gevoel dat er maar een heleboel personages worden geïntroduceerd om de fans een plezier te doen maar dat er totaal geen karakterontwikkeling is. Geen idee of er in Kick-Ass nog meer personages intrede doen, heb de comics zelf niet gelezen, maar nu wordt er gelukkig een mooi geheel gebouwd rondom de personages. En het zijn leuke personages. Dit keer geen genetische spinnenbeet of hoogtechnologische snufjes maar gewoon een paar mensen die superheld gaan spelen. Kick-Ass zelf is een leuk personage maar Hit-Girl, Big Daddy en Red Mist zijn wel evenwaardig. De film op zich ziet er ook wel erg leuk uit. De ontploffingen komen uit de meest onverwachte hoeken, kogels vliegen je om de oren en de doden zijn niet meer te tellen. En het wordt allemaal lekker flitsend weergegeven. Natuurlijk is het laatste gedeelte van de film de moment suprême. Ik heb het over de martelscène op Kick-Ass maar voornamelijk op Big Daddy. De scène is gruwelijk maar de wraak van Hit-Girl is zowaar nog gruwelijker. Het voelt episch aan, de adrenaline stroomt door mijn aderen, ik hou ervan. Over het algemeen haalt Kick-Ass dan zeker ook punten door het visuele spektakel zoals de geanimeerde flashbackscène waarin we meer informatie krijgen over de vroegere jaren van Big Daddy en Hit-Girl.

Ik wist eigenlijk niet dat Cage hierin meespeelde, wel een leuke verrassing natuurlijk. Het is een acteur die de laatste tijd even veel hoogtepunten als dieptepunten kent maar hij staat toch nog altijd in mijn geheugen gegrift door zijn rol in Con-Air en The Rock. Soit, dat heeft hier nu op zich niet zo bijster veel mee te maken, met als uitzondering dat Cage het hier ook leuk doet. Ik haalde daarjuist als de manier van spreken aan maar gewoon de manier waarop hij Big Daddy portretteert is erg leuk om naar te kijken. Nog een leuke verrassing was de rol van Christopher Mintz-Plasse die de rol van Red Mist op zich neemt. Toen hij juist ten tonele verscheen werd er hier in huis 'McLovin!' geroepen maar Mintz-Plasse weet wel redelijk goed van deze rol af te geraken. Red Mist is een bij vlagen hilarisch personage maar het is eerlijk gezegd toch Aaron Johnson, Kick-Ass zelf. In het begin doet hij wat denken aan een iets oudere versie van Harry Potter maar langzaamaan weet hij toch een sterke evolutie in zijn rol te brengen. Kick-Ass kent een redelijk geloofwaardige coming of age en dat doet de film goed. De hype waar ik het daarjuist al over had was dankzij de enige actrice die ik nu nog niet heb genoemd, Chloe Moretz. Op zich speelt ze natuurlijk een nogal bloederig karakter en op zich kan ik de hype wel begrijpen maar wat ik niet snap is waarom ze Moretz hiervoor hebben gecast. Vond ze nu niet zo overtuigend overkomen.

Ik twijfel nog een beetje over mijn score. Kick-Ass ziet er erg gelikt uit, kent een vrij goed plot maar toch pakte het me niet zo hard als ik had gehoopt. De hype is toch wederom weer overroepen. Normaal gezien zou het een 3.5* worden maar dankzij een aantal sterke rollen van de cast en een paar coole scènes zit er toch een kleine 4* in. Ben benieuwd naar het vervolg.

4*

Noc Su Kao!

Om de een of andere reden begin ik fan te worden van Van Damme. Dat het een Belg is, is sowieso al leuk maar ik vind zijn films over het algemeen ook wel vrij vermakelijk. Kickboxer moet ik ooit eens in een ver verleden hebben gezien (er stond hier ook een stem van 3*) maar dat was zo lang geleden dat ik me enkel nog het charisma van Tong Po vaag kon voorstellen. Een paar dagen geleden kreeg ik echter een aantal DVDs van mijn broer (waaronder Bloodsport II en No Retreat, No Surrender) en gisteren maar eens opgezet.

En ik doe er sowieso al een halfje bij want Kickboxer is toch heerlijk vermaak. De opbouw naar het eerste gevecht met Tong Po is geweldig (indrukwekkend wanneer hij tegen die paal is aan het shotten en Van Damme er met open mond staat naar te zien) maar het gevecht zelf is legendarisch met het breken van Eric's rug. Daarna volgt het gewoonlijke scenario waar er op wraak wordt gezind en de protagonist moet gaan trainen om daarna in een ultiem gevecht de vloer aan te vegen met zijn tegenstander. De trainingen zijn op zich een iets minder interessant aspect (al was het omver kicken van de boom wel de moeite) aan de film doordat de standaard maar ook nodeloze romance moet worden toegevoegd. Toegegeven, het heeft op zich wel zijn nut want hierdoor krijgt Kurt een extra boost wanneer hij ontdekt dat zijn vriendinnetje verkracht is geweest door Tong Po maar het was op zich maar nogal flauw en abrupt uitgewerkt. Je verwacht niets anders in dit soort films maar toch wordt het pas terug interessant wanneer Kurt het tegen Tong Po gaat opnemen op de old fashioned way met hun handen gedipt in glas. Het gevecht is een degelijke climax die je bij dit soort films verwacht en stelt dus niet teleur.

Van Damme nam de choreografie van de actiescènes op zich en schreef tegelijkertijd ook mee aan het verhaal. Natuurlijk speelt hij dan de hoofdrol maar hij doet het vrij behoorlijk. Ja, het accent ligt er dik op en ja, acteren is nooit echt zijn sterkste kant geweest maar Van Damme heeft hier een leuke uitstraling die ervoor zorgt dat je kunt genieten van de gevechten in de ring. Voornamelijk ook omdat Michel Qissi, die vreemd genoeg op de eindcredits wordt gecrediteerd als Tong Po terwijl dat dus overduidelijk niet zijn echte naam is, gewoon heerlijk op dreef is. De uitstraling, die psychotische blik in zijn ogen, de littekens, ... Gewoon een enorm cool personage. Schitterend ook dat hij eigenlijk eerst fungeerde als technisch adviseur/choreografie specialist en toevallig hoorde dat de crew op zoek waren naar een Aziatisch ogende kerel die wat van Muay Thai kende. Hij meldde zich aan en zodoende geschiedde. Dennis Alexio is wel degene die overduidelijk het zwakst acteerde. Niet echt verbazend eigenlijk want Alexio is dan ook geen acteur maar effectief een professionele ex-kickboxer. Leuk ook om Dennis Chan nog eens te zien die hier wel op zijn plaats is als leraar Xian.

Erg vermakelijke JCVD film. Mijn favoriete film van de acteur is het nog niet (Street Fighter!) maar dit komt toch ook wel erg in de buurt. Het charisma van Qissi als Tong Po geeft de film net dat beetje extra aan de gevechten en Van Damme is wederom weer op dreef. Amusant en me maar eens wat meer gaan bezig houden met zijn ouder werk.

3.5*

You're the weakest of all the Sloanes

De Kickboxer franchise, het is er één die blijkbaar niet zo goed wordt gesmaakt door het MovieMeter publiek. Ik heb jaren geleden wel eens wat van de delen meegekeken met mijn broer toen die dat soort films in de videotheek huurde en een tijd geleden besloten om eens terug wat meer van dit soort films te gaan zien. De eerste Kickboxer met Van Damme was erg leuk vermaak en ik was benieuwd hoe de sequel ging zijn.

De gemiddelde score ligt iets meer dan een volledig punt lager en ik begrijp eerlijk gezegd niet goed waarom. The Road Back is een andere soort van Kickboxer film, maar nog altijd even leuk als zijn voorganger. Er zitten weliswaar een aantal vreemde continuïteitsfouten in (David die op een foto staat met zijn broers terwijl je duidelijk ziet dat dat niet Van Damme en Dennis Alexio zijn) en de manier waarop de film aan zijn voorganger wordt gelinkt is vrij pover (Tong Po die Kurt gewoon even neerschiet en hoe Eric aan zijn einde komt is zelfs niet geweten), maar vreemd genoeg stoort dat helemaal niet. Wat overblijft is een vlotte vechtfilm met één van de coolste bad-guys in de geschiedenis van dit soort films, namelijk Tong Po.

Geen Van Damme dus, die koos uiteindelijk voor Double Impact, maar Dennis Chan en Michel Qissi keren wel terug als respectievelijk Xian en Tong Po. Chan mag weer de wijze Oosterse leermeester uithangen met een aantal filosofische verhalen en Qissi kan zich weer laten gelden in de ring. De meeste aandacht gaat echter uit naar Sasha Mitchell. Vond hem vroeger altijd wel amusant als de niet al te snuggere Cody Lambert in Step By Step, maar hier laat hij zich van een andere kant zien. Niet de uitstraling van een Van Damme, maar hij geraakt er mee weg de hoofdrol in dit soort films te spelen. Deel 3 heb ik een tijd geleden op de kop kunnen tikken dus die gaat binnenkort in de DVD speler en ik moet maar eens op zoek gaan naar deel 4 en 5.

Dit zal een typisch gevalletje zijn à la Bloodsport 2. Een sequel op een populaire film die de zaken ietwat anders aanpakt en het is reden genoeg om de film compleet de grond in te boren. The Road Back is verre van perfect (zeker qua continuïteit), maar vermakelijk genoeg voor een anderhalf uurtje ontspanning. Ik heb me in ieder geval niet verveeld

3,5*

Remember, the body and the mind do not always travel together

De vorige Kickboxer film was eigenlijk toch min of meer een onverwacht succes ten huize Metalfist. The Road Back is op zich een mindere film dan zijn voorganger, maar nog altijd vermakelijk genoeg om eenzelfde score te weten versieren. The Art of War is de snelle sequel (de films werden tegelijkertijd gefilmd) en jammer genoeg resulteert dat vaak in een film die op alle aspecten minder is dan zijn voorganger.

En dat kan dus ook gezegd worden van deze film, want Kickboxer 3 breekt eigenlijk compleet met de aspecten die van de vorige delen een succes maakte. De grootste fout die regisseur Rick King en de zijnen maken is toch het weglaten van een vorm van een toernooi. Sloane en Xian reizen weliswaar af naar Rio de Janeiro voor een wereldkampioenschap, maar daar is uiteindelijk erg weinig van te zien. Het gemis van Tong Po is duidelijk voelbaar en Eric Martine is niet zo'n indrukwekkende bad-guy in de ring. Wat overblijft is een film waar de focus meer ligt op geweren en niet op het vechten zelf. Beetje een vreemde zet als je het mij vraagt, maar het werkt nog redelijk goed. Het plotje rond de ontvoering van Isabella is weliswaar niet boeiend genoeg voor anderhalf uur en ik hoop dan ook dat de volgende delen zich terug wat meer op de sport zelf concentreren in plaats van deze atypische Kickboxer praktijken.

Sasha Mitchell en Dennis Chan keren gelukkig terug als respectievelijk David Sloane en zijn mentor Xian waardoor er toch nog iets van de typische Kickboxer sfeer overeind blijft staan. Zoals ik bij zijn voorganger al had gezegd geraakt Mitchell weg met het spelen van de hoofdrol (al blijf ik er toch nog altijd Cody uit Step By Step in zien) en kan Chan zich weer wat laten gaan in de filosofische wijsheden, al denk ik dat zijn inspiratie toch wat op begint te geraken precies. Mitchell en Chan zijn eigenlijk de enige twee die ertoe doen in dit derde deel en de rest van de cast is dan ook perfect verwaarloosbaar.

Tjah, moeilijk te beoordelen dit. The Art of War voelt niet echt aan als een Kickboxer film, vooral ook omdat er wat een andere (lees meer gewelddadige doordat Sloane en Xian iedereen omver knallen) richting wordt uitgegaan met de personages en dat zorgt voor een stijlbreuk. Toch is dit een franchise die ik wel een warm hart toedraag en ik me nog altijd wel vermaakt heb. Wel overduidelijk de zwakste van de drie films tot nu toe.

2.5*

There'll be the sound of a hundred bricks shitting at the same time

Die Kickboxer franchise, het zijn toch niet de meest gemakkelijke films om te vinden. Het eerste deel van Jean-Claude Van Damme kom je nog wel eens regelmatig tegen, maar de opvolgers met Sasha Mitchell bleken wat lastiger te zijn. Een tijd geleden echter eindelijk eens de DVD van deze The Aggressor op de kop kunnen tikken tijdens een bezoek aan een rommelmarkt en gisteravond opgezet. De terugkeer van Albert Pyun in de regiestoel zorgde er in ieder geval voor dat dit me al een betere film leek te zijn dan de voorganger.

En dat is het ook geworden, maar op zich wordt het niveau van de eerste twee films niet gehaald. De evolutie van David Sloane is ondertussen al zo bij de haren getrokken dat het lijkt alsof het telkens verschillende personages zijn geworden. In dit vierde deel is Sloane door Tong Po in de gevangenis terecht gekomen. Na even een korte recap van de vorige delen blijkt Sloane vrij te kunnen komen door te infiltreren in het toernooi van Po, die ondertussen een Mexicaanse drugsbaron is geworden. Je zou verwachten dat Sloane zich vermomt of iets dergelijks maar hij geraakt vrij makkelijk gekozen als vechter voor het kampioenschap. Daar zit hem dan ook meteen het grootste pluspunt aan dit deel en dat is dat het opnieuw een Kickboxer film is geworden die zich afspeelt in de ring. Veel verschillende stijlen passeren de revue, de ene wat meer geslaagd dan de andere, en de climax is natuurlijk (opnieuw) een gevecht tussen Po en Sloane.

De vechtpartijen worden trouwens nog regelmatig afgewisseld door vrijpartijen. Zo passeert er onder andere een triootje dat echt nergens op slaagt en dat bovendien netjes wordt gemonteerd met een ninja die tegelijkertijd aan het inbreken is. Je moet het zien om te geloven. Sasha Mitchell keert terug en dat is goed. Meer zelfs, dat is zelfs erg leuk aangezien hij de kracht van de vorige films is. Hij mag zich hier dan ook weer eens regelmatig laten gaan en het resulteert in een aantal vermakelijke scènes. Tong Po keert ook terug, maar wordt niet meer door Michel Qissi gespeeld. Hij is vervangen door Kamel Krifa en die heeft een hoop latex (?) op zijn gezicht en spreekt zoals Van Damme. Ook dat moet je zien om het te geloven.

Eerlijk gezegd, het is toch een reeks die ik een warm hart toedraag. Ik ben dan ook blij dat dit 4e deel terug weer wat beter is geworden dan de voorganger, maar het vijfde deel lijkt me helemaal niets (al zal ik dat waarschijnlijk ook wel aanschaffen mocht ik hem vinden). De reboot daarentegen gaat hopelijk terug een nieuwe generatie inspireren.

3*

Easy money just walked in the door... Again!

Met Kickboxer Vengeance was er een geslaagde reboot van de Kickboxer franchise en dan was het natuurlijk onvermijdelijk dat er een sequel ging komen. Voor mij was dat in ieder geval geen probleem, want Vengeance was een vermakelijk filmpje en ik was wel benieuwd welke richting ze nu gingen uitgaan aangezien de verhaallijn met Tong Po afgesloten was. Dat resulteert logischerwijs in het vertrek van Bautista, maar we kunnen nog altijd wel op Van Damme en Alain Moussi rekenen in de hoofdrollen.

En hoewel het op zich een andere film is geworden dan zijn voorganger, is het ook een vermakelijk deel. Iets minder dan zijn voorganger omdat deze minder gaat lenen bij de originele Kickboxer, al kan ik me precies nog wel herinneren dat David Sloane in deel 4 ook in de gevangenis terecht komt vanwege de moord op Tong Po, en daardoor wat zijn weg moet zoeken. Sowieso start dit erg vreemd met de droom/hallucinatie/nogietsanders van Kurt en vliegt de film hier en daar wat uit de bocht met onder andere Durand die opeens blind is geworden, maar regisseur Dimitri Logothetis (die opnieuw optreed als producer, net zoals hij dat voor Venegance heeft gedaan maar daar liet hij de regie aan John Stockwell over) laat het niet aan zijn hart komen. De film duurt beduidend langer dan zijn voorganger en sleept daardoor halverwege wat, maar gelukkig is er nog steeds wel een degelijke climax die gewoon ook zijn tijd neemt. Het is geen simpel gevechtje van een paar minuten en klaar, nee je krijgt er wel iets voor in de plaats en dan is het ook maar de vraag wat Kickboxer Armageddon gaat brengen.

Die zou dit jaar moeten uitkomen, maar met uitzondering van een titelwijziging (de film ging oorspronkelijk Kickboxer: Syndicate heten) is er nog niet zo heel veel geweten. Logothetis zou de regisseur zijn en Moussi zou terugkeren, maar van Van Damme is nog geen sprake. Mocht die ontbreken, dat zou zonde zijn aangezien het juist die dynamiek tussen die is dat de film leuk maakt. In ieder geval zijn er nu een aantal nieuwkomers waarvan Christopher Lambert de merkwaardigste is. Nog zo'n jaren '80 à jaren '90 vehikel en toch ook ergens een persoonlijk favorietje, er is dan ook weinig aan te merken op zijn rol. Ik ben iets minder gecharmeerd door de rol van The Mountain als Mongkut, maar er zijn genoeg van de pot gerukte bijrollen om dat euvel te verhelpen. Mike Tyson en Ronaldinho die opeens in dezelfde gevangenis zitten als Sloane? Het kan allemaal in de wereld van Kickboxer. Ook Sara Malakul Lane keert opnieuw terug voor de rol van Liu, maar net zoals in de voorganger loopt ze er maar wat verloren bij.

Een double feature Kickboxer films gehad en dan nog had ik zin in het derde deel, zegt genoeg over wat ik van de films vind. Hoogstaande cinema is het nergens en Vengeance is net dat tikkeltje beter dan Retaliation, maar het verschil is miniem. Benieuwd wat Armageddon gaat brengen, maar laat dan wel iedereen uit de eerste 2 delen terugkeren.

3.5*

You forgot about me?

De Kickboxer franchise, ik draag ze toch een warm hart toe. Ik moet nog altijd is deel 5 op de kop gaan tikken, maar het is en blijft toch een reeks die ik graag blijf zien. De eerste met Van Damme is natuurlijk legendarisch in al zijn aspecten (al is het niet mijn favoriete Van Damme film) en de vervolgen waren op zich ook nog wel leuk. Minder qua kwaliteit weliswaar, maar nog altijd wel fijn om te zien. Bijna 11 jaar na het laatste officiële deel (al lijkt Kickboxer 5 compleet te breken met de rest van de reeks qua cast en verhaal) is er dan nu de reboot.

En ik ben blij dat het geen remake is geworden, want er zit toch een aanzienlijk verschil tussen deze Kickboxer en die uit 1989. Nog altijd hetzelfde plot met Tong Po die de broer van Kurt heeft vermoord, maar regisseur John Stockwell doet er voldoende mee om de film zijn eigen smoel te geven. Hier en daar wat knipoogjes (Michel Qissi, de originele Tong Po, die aan Durand en Kurt vraagt om hem ook te bevrijden!) en vooral de nodige zelfspot. Dat dansstukje tijdens de eindcredits is gewoon geweldig in al zijn simpliciteit. Kickboxer Vengeance is in de eerste plaats een vechtfilm en doet op dat vlak erg veel goeds. Het mooie is dat de film an sich niet zo lang duurt, na zo'n dikke 80 minuten lopen de eindcredits al over het scherm, maar dat het eindgevecht tussen Tong Po en Kurt wel mooi wordt opgebouwd. Het omvat praktisch een derde van de film en hoewel dat iets is dat je bij dit soort films wel verwacht, blijf je soms op je honger zitten. Beetje vreemd wel dat ze opeens met zwaarden afkomen, maar langs de andere kant zorgt dat wel voor een erg goede kill op het einde.

Jean-Claude Van Damme.. Wat moet er nog over die man gezegd worden? Het blijft één van de meest iconische martial-arts sterren en het feit dat hij terugkeerde in een franchise die zijn carrière mee vorm heeft gegeven, zorgde ervoor dat de verwachtingen hoog gespannen waren. Mooi dat hij niet zelf de hoofdrol wilt spelen, daar is hij nu toch wat te oud voor, maar de keuze om hem als trainer te laten opdraven is erg geslaagd te noemen. De scènes tussen hem en Alain Moussi zijn erg tof en met Dave Bautista heb je eigenlijk nog een goede Tong Po. Qua fysiek indrukwekkender dan Qissi indertijd, maar hij mist wel die dodelijke uitstraling. Verder wordt er nog een voorraad aan UFC fighters aangehaald (onder andere Georges St-Pierre) maar daar is de acteerkwaliteit redelijk pover van te noemen. Gelukkig kunnen ze nog een lekker potje vechten, dat is toch waarom je dit soort films kijkt.

De DVD is ondertussen redelijk goedkoop in de Mediamarkt en consorten te vinden (ik betaalde er 2 euro voor) maar wel vreemd dat dit een Duitse release is die in een Nederlands jasje is gestoken. De erg sporadische tussentitels (3 maanden geleden & terug naar het heden) staan om de één of andere duistere reden in het Duits.. Niet storend, maar vooral vreemd. Gelukkig wel Nederlandse ondertitels, want de Duitse dub mogen ze steken waar de zon niet schijnt.

3.5*

The stork that brought him could hardly fly for laughing

Een tijd geleden zag ik een filmpje passeren hoe Harold Lloyd indertijd de bekendste stunt uit Safety Last in elkaar had gestoken (ik heb het natuurlijk over de scène met de klok) en opeens had ik weer eens zin in zo'n klassieke Lloyd film. De keuze viel deze keer op The Kid Brother, een film die Lloyd blijkbaar zelf tot zijn beste vond behoren en dan ben ik automatisch toch wel een beetje meer benieuwd naar wat ik voorgeschoteld ga krijgen. Ik ben echter wel een andere mening toegedaan dan Lloyd blijkbaar.

Al lijkt mijn mening wel meer aan te sluiten bij de rest van de Moviemeter gebruikers. Na een aantal films met Sam Taylor als regisseur te hebben gemaakt, besloot Lloyd het over een andere boeg te gooien en kwam er een nieuw regisseursduo op de proppen: Ted Wilde en J.A. Howe. Naar het schijnt was Lloyd zelf (zoals wel vaker bij zijn films) evengoed regisseur maar nam hij genoegen met enkel een production credit. Geen idee of het daar aan ligt, maar hoewel deze The Kid Brother een aantal goede ideeën heeft, begint het naar het midden toch allemaal wat te slepen. Ik zie mijn Lloyd films dan toch ook liever net iets compacter qua speelduur maar The Kid Brother heeft an sich nog wel een leuk uitgangspunt. Lloyd die weer de schlemiel van dienst is en die verliefd wordt op een mooie vrouw is iets dat we weliswaar al wel vaker hebben gezien, maar de combinatie met zijn stuurse vader en al even stuurse broers zorgt nog voor een aantal leuke momentjes.

Uiteraard weet je dat het Lloyd zal zijn die uiteindelijk het gestolen geld terug tevoorschijn gaat halen en toch.. Die confrontatie met Sandoni is Lloyd op zijn beste qua slapstick. Dus ja: wie al iets eerder heeft gezien van Lloyd zijn silent films, die weet perfect wat te verwachten. De bebrilde acteur doet hier hetzelfde trucje maar zoals ik al eens eerder zei, het blijft een trucje dat ik erg graag zie en dat ik nog altijd niet beu ben. Het blijft toch vreemd hoe hij, in vergelijking met Laurel & Hardy of Buster Keaton of Charlie Chaplin, zo in de vergetelheid is gesukkeld. Lloyd heeft ook altijd wel fijne leading ladies in zijn films en Jobyna Ralston is daar geen uitzondering op. Er zit iets aandoenlijk in de scènes tussen haar en Lloyd. Fijne rol ook van Constantine Romanoff als Sandoni die echt nog wel angstaanjagend uitstraalt maar dus ook het trio Walter James/Leo Willis/Olin Francis zijn de moeite waard als de rest van de familie Hickory.

Aan het begin zit misschien nog wel één van de leukste scènes die ik al in een film van Lloyd heb gezien en dat is de scène waar hij hoger en hoger in een boom kruipt om Mary uit te zwaaien. Zo simpel en eenvoudig van opzet maar het zal indertijd een serieus huzarenstukje zijn geweest om dat goed te krijgen. Verder dus meer van hetzelfde maar storen doet dat niet, het voelt altijd een beetje aan als thuiskomen op deze manier.

3.5*

Chaplin toch wel wat overrated?

Hoe meer films ik van hem bekijk, hoe meer ik dit gevoel toch wat begin te krijgen. Pas op, ik zeg niet dat hij slecht is maar hij kan me toch niet doen schaterlachen van plezier en dan gebeurt ook weer met deze The Kid.

Door Chaplin en zijn mimiek kwam er soms wel een glimlach op mijn gezicht en ook zitten er gelukkig een aantal leukere momenten in zoals die scène waar Coogan zever heeft met dat ander jongetje en dat ze beginnen te vechten met alle gevolgen van dien In tegenstelling tot de anderen vond ik dit juist zelfs een luchtigere Chaplin.

De film duurt gelukkig niet te lang maar naar het einde toe begon de verveling toch wat toe te slaan. Gelukkig was er dan nog dat geweldige droom/fantasie op het einde.

Chaplin is grappig en zet een zeer herkenbaar en leuk type neer maar uiteindelijk is hij toch wat te overgewaardeerd.

3.5*

8 procent rente voor trouwe spaarders

Ooit in een ver verleden had ik Het Witte Bloed al eens eerder gezien. Als ik me niet vergis hadden ze in de plaatselijke bibliotheek een VHS met de film (ze hadden ook de Jommeke verfilming) en als fan van de stripreeks had ik het eens uit pure nieuwsgierigheid meegenomen en in mijn herinnering viel het allemaal nog wel mee. Jaren later, anno 2013 dus, stootte ik op een rommelmarkt opeens op de DVD van de film. Nooit geweten dat het opnieuw was uitgebracht (ik was ondertussen ook al een aantal jaar gestopt met de reeks te verzamelen en had dus geen weet van Mona, de Musical waar deze film bij werd uitgebracht) en wederom uit pure nieuwsgierigheid de gok gewaagd.

Maar jongens toch, dit is nu niet echt een goede film te noemen. Het moet al jaren geleden zijn dat ik het album zelf heb gelezen (ik kon ook zweren dat Benny Slim er hier al aan te pas kwam maar dat is blijkbaar pas in de opvolger, De Kus van Mona) maar daarjuist het album eens terug opgediept en het valt op hoe getrouw ze het eigenlijk hebben gevolgd. Of dat een slim idee is? Ik vind in ieder geval van niet want het loopt voor geen meter. De dialogen worden letterlijk uit de tekstballonnen overgenomen en het zorgt voor een lachwekkend effect. Oorspronkelijk was het ook het plan om hier een televisiereeks van te maken maar de film slorpte zoveel van het geld op dat er maar besloten werd om het ineens op video uit te brengen. Let vooral ook op het boek dat Fanny vast heeft in de bibliotheek wanneer ze vampiers opzoekt. Nooit geweten dat je uit een boek over de films van Boris Karloff (het boek is Karloff, een konkrete mythe voor de geïnteresseerden) uitleg over vampiers vond..

Ik heb het sowieso altijd al gevaarlijk gevonden om een strip te verfilmen met echte acteurs maar met het succes van menig Marvel verfilming stond ik hier minder weigerachtig tegenover dan vroeger maar dit is wel het absolute dieptepunt dat ik ooit ben tegengekomen. De familie Kiekeboe is nochtans niet zo enorm moeilijk in beeld te brengen maar zelfs dan nog slagen ze er in om de boel serieus te verpesten. Zo is Dirk Bosschaert als Marcel veel te dik (die snor is verschrikkelijk, zelfs Groucho zijn snor zag er nog echter uit en die was erop geschilderd...) maar Annemie Gils als Charlotte is wel de hoofdvogel. Zelden zo'n slechte adaptatie gezien terwijl het personage eigenlijk toch niet zo moeilijk na te doen is. Met Anne Somers krijgen we een Fanny met sproeten èn een pruik om U tegen te zeggen. Sowieso is de aankleding enorm brak (die pruik van Goegebuer!) te noemen. En dan is het vreemd om te zien hoeveel bekend volk hier eigenlijk zijn medewerking aan heeft verleend. We krijgen een jonge Herwig Ilegems (die tegenwoordig veel furore heeft gemaakt met onder andere Van Vlees en Bloed en Duts) maar ook Luc Philips, Jenny Tanghe en Wim Opbrouck hebben een kleine bijrol. De ene beter als de andere maar het zijn vooral de acteurs uit Familie (onder andere Jef Desmedt en Anne Somers) en FC. De Kampioenen (Ben Rottiers) die de film de nek omdraaien. Ann Ceurvels als Mona was nog vrij goed trouwens maar die moet dan ook niet meer doen dan in bikini of weinig omhullende kleedjes rondlopen.

Mijn versie duurde trouwens maar 60 minuten maar op de achterkant staat dat het om een herwerkte versie gaat. Ik vraag me dan ook af wat er in die 20 minuten extra nog verteld had kunnen worden doordat de film het album letterlijk plaatsje voor plaatje volgt. Mij hoor je in ieder geval niet klagen dat ik de kortere versie heb gezien. Een schamel puntje voor een paar goede rollen maar schitterend is dit zeker en vast niet. Ben wel benieuwd naar Misstoestanden, die schijnt zowaar nog slechter te zijn.

1*

Schoonheidsspecialistes en pornosterren

Ik heb een rare verhouding met Pedro Almodóvar. Niet dat ik de man in kwestie ken of iets dergelijks, maar ik heb nu 4 films van gezien (met een stemgemiddelde van 3.62) en toch sta ik er precies nooit voor te springen om er nog eens eentje te proberen. Is het misschien door het feit dat het allemaal nogal wat speciale films zijn? Ik weet het niet, maar met films als Mujeres al Borde de un Ataque de Nervios en Átame! heb ik me in ieder geval danig geamuseerd. Dan nog maar eens eentje uit zijn beginperiode kiezen en de keuze viel op Kika.

Weer een lekker van de pot gerukt filmpje in ieder geval. Het fijne aan het de films van Almodóvar is dat je nooit weet aan wat je je kunt verwachten. Kika is een kakofonie aan verhaallijnen en personages, maar het vormt wel een leuk geheel. Niet altijd even sterk, ik vermoed dat dit ook net iets beter tot zijn recht had gekomen mocht de film een klein halfuurtje korter had geweest, maar bijvoorbeeld die Andrea met haar vreemde programma en bijhorende outfits is een erg leuke zet. Tof ook dat de focus vooral op Kika ligt. Dat is wel logisch, anders zou Almodóvar zijn film niet haar naam als titel geven, maar het is ook gewoon een erg fijn personage. Vooral die dialogen hebben een heerlijk tempo. Naar het einde toe moet het plot de overhand krijgen en dan zakt de film een tikkeltje in. Zeker wanneer dan nog eens de 'zelfmoord' van de moeder van Ramon in vraag wordt gesteld, maar eerlijk is eerlijk: blijft een lekker vlot wegkijkend filmpje.

Er zijn een aantal gebruikelijke Almodóvar namen in de running geweest voor de rol van Kika (onder andere Penélope Cruz) maar uiteindelijk kwam deze terecht bij Verónica Forqué. Kan me niet herinneren dat ik haar al eens in iets anders heb gezien, maar dit is een erg fijne kennismaking. Toffe vibe ook met Peter Coyote die haar love-intrest Nicholas speelt. Ook een wat vreemd personage (vooral de scènes samen met Forqué) maar het zijn vooral de vrouwen die de film maken tot wat het nu is geworden. Zo'n Victoria Abril is als Andrea wel een heerlijk figuur, maar ook Rossy de Palma (Juana) en Santiago Lajusticia (Pablo, hoewel dat natuurlijk een man is) zijn stuk voor stuk memorabele figuren. Leuk visueel stijltje ook. Kan er nog niet echt mijn vinger op leggen, maar die films van Almodóvar hebben altijd wel hun eigen smoelwerk.

Tof! Ga er dit jaar toch echt eens werk van maken om meer van de Spaanse cinema in het algemeen en van Almodóvar in het bijzonder te gaan zien. Moest iemand aanraders hebben, altijd welkom, maar eerst eens mijn voorraadje films opgebruiken. Ik geloof dat ik Todo sobre Mi Madre en Hable con Ella ook nog heb liggen. Benieuwd wat dat gaat geven, al lijkt me dat net iets een ander type film te zijn maar dat kan een verkeerd gevoel zijn.

3.5*

Here comes the bride

Gisteravond kwam ik terug van een schoolreis naar Londen. We moesten nog een paar uur op de bus zitten er werd geopteerd voor een film op te zetten. De keuze bestond uit Kill Bill - Volume 1 en een deel van Pirates of the Caribbean. Mij kon het allemaal niet veel schelen, had toch al beide films gezien, maar gelukkig zat ik nogal dicht bij de televisie toen er voor deze werd gekozen.

Daar ben ik wel blij voor want in de heenreis hadden we The Other Boleyn Girl gezien maar daar zat ik zo slecht dat ik maar ben gaan slapen. Soit, terug naar gisteravond en Kill Bill. Toen ik de film voor de eerste keer zag, ergens rond het uitkomen en nog op VHS, was het allemaal wat teleurstellend. De tweede keer dat ik de film zag kon ik de film meer waarderen maar voelde het toch nog altijd niet aan als een volwaardige Tarantino. Ik was benieuwd of dit met een derde keer weer zou gebeuren en dat was inderdaad het feit. Eindelijk is het kwartje gevallen en snap ik wat iedereen zo fantastisch aan de film vind. Het begint al in een magistrale openingsscène waarin al direct de toon wordt gezet voor het verdere verloop van de film. Naarmate de film vordert wordt het allemaal maar bloederiger en krijgen we meer afgehakte lichaamsdelen en waar ik het vroeger overdreven vond, de liters bloed die spoten vond ik zelfs vrij irritant, kwam ik nu tot de conclusie dat dit gewoon heerlijk vermaak was. Oké, het is en blijft allemaal serieus over the top maar het mag duidelijk zijn dat Tarantino er voor heeft gekozen om zijn film zo te maken. Wat natuurlijk ook leuk is, is dat ik een aantal van de vele filmverwijzingen beter kan plaatsen. De maskertjes van de Crazy 88 vond ik vroeger ontzettend gay maar na kennis gemaakt te hebben met de geweldige Bruce Lee als Kato in de Green Hornet kon ik het allemaal veel beter plaatsen. Voor de rest doet Tarantino hetgeen waar hij goed in is, de film boeiend maken. Nergens zitten er saaie stukken in maar voelt het allemaal ontzettend verfrissend aan, hoewel dat overduidelijk niet het geval is want de film zit bomvol 'gestolen' stukken. Ik weet eigenlijk niet of het de bedoeling was maar sommige stukken deden me vaak hard aan de Kenshin reeks denken. Nu ben ik niet zo heel bekend met de Japanse cinema dus ik weet niet of Kenshin het zelf van andere films heeft gepakt maar types zoals Hanzo die geen zwaarden meer wilt maken omdat hij zich schuldig voelt door de vele levens die zijn genomen door zijn werk komen in in beide voor. Soit, dat maakt eigenlijk nu niet veel uit.

Iets wat ik ook ontzettend mooi vond, in mijn herinnering was het weeral niet de moeite waard, was het geanimeerde hoofdstuk dat de oorsprong van O-Ren Ishii weergeeft. Zelf ben ik wel fan van anime maar dit was echt ontzettend mooi gemaakt. Ik verschoot er zelfs van dat het zo lang duurde want ik dacht dat het maar een kort fragmentje was. Leuke verrassing dus dat het gemakkelijk 10 minuten duurt, voor mij dan toch want voor mijn busgenoten kon het allemaal niet snel genoeg stoppen. Commentaren als slechtste film ooit werden dan ook vaak genoeg uitgesproken. Wat me ook opviel was het uitstekende gebruik van muziek in de film. Normaal gezien let ik daar niet zo heel hard op maar om de één of andere reden valt de keuze me in de films van Tarantino altijd hard op. Ook hier zitten weer een paar uitstekende keuzes, allemaal afkomstig van Tarantino's eigen collectie, met als hoogtepunt het nummer dat door het bandje wordt gezongen vlak voor de start van het gevecht met de Crazy 88, hoewel Bang Bang, My Baby Shot Me Down ook wel recht heeft op die titel.

Het idee van The Bride bestond al ten tijde van Pulp Fiction waar Thurman voor het eerst het gegeven aan Tarantino opperde. Tarantino bleef spelen met het idee en gaf dan ook de hoofdrol aan Thurman. Normaal gezien ben ik niet zo'n fan van haar, uitgezonderd van haar rol in Pulp Fiction, maar hier doet ze het echt uitstekend. Ik had niet geweten wie ik liever in de rol van The Bride had willen zien, ze doet het gewoon uitstekend. Ook Lucy Liu is uitstekend gecast in de rol van O-Ren Ishii. Ze is ook weer een actrice waar ik niet zo bijster veel van moet hebben (Charlie's Angels zegt al wel genoeg) maar ook zij lijkt hier boven zich uit te stijgen en één van haar beste prestaties neer te zetten. Hetzelfde geldt voor Daryl Hannah die de rol van Elle op zich neemt. Ze heeft niet zo'n grote rol als de andere maar het bekende deuntje dat ze fluit, toch ook maar eens achter Twisted Nerve aangaan, geeft haar al een legendarische status in mijn ogen. Leuk zijn natuurlijk ook de vele bijrollen van al even legendarische acteurs waaronder Sonny Chiba, Michael Madsen en de jammer genoeg overleden David Carradine. Kan eigenlijk niet wachten om Volume 2 terug op te zetten om die laatste twee nog eens aan het werk te zien.

Het was een lange zit, zeker voor een busrit, maar Volume 1 van het Kill Bill tweeluik verveelt geen moment. Het verhaal loopt vlot, de effecten zijn heerlijk over the top en de personages zijn geweldig. Visueel ziet het er heerlijk uit en de vele verwijzingen zijn altijd leuk om te zien. Binnenkort Volume 2 nog eens opzetten want dat is ook al een eeuwigheid geleden.

Dikke 4* al kan dat misschien nog wel wat meer worden.

Killer Flood

Ik had een tijd geleden Stiletto Dance opgenomen en gisteren blijkt dat de VTM weeral eens de verkeerde film heeft uitgezonden namelijk deze Killer Flood

Killer Flood is een inspiratieloos verhaaltje waar precies een vat vol clichés is voor open getrokken (de vader wordt vals beschuldigd en wordt ontslagen, hij verlaat zijn vrouw en kind, wordt uiteindelijk terug geaccepteerd door de bevolking....). Je ziet van mijlenver aankomen hoe de film nu gaat aflopen en zelfs een paar redelijke scènes kunnen dit niet voorkomen. Ook waren de special effects redelijk rampzalig. Vooral omdat dit uit 2003 komt, als je naar de Poseidon Adventure ziet (de originele natuurlijk met Gene Hackman) dan weet je wel hoe water er moet uitzien...

1.5*

Michael J. Fox is a major motion picture star and I'm making a Killer Tomatoes movie, part 4!.

Ik heb even op het punt gestaan om op te geven. Meer dan 4 uur aan moordlustige tomaten begon langzaamaan zijn tol te eisen en ik was dan echt aan het twijfelen om na het rampzalige eerste deel gewoon op te geven met de marathon. Dat was zonder mijn kameraad gerekend die de goede argumenten aanhaalde dat als we de film nu niet zagen, we hem nooit zouden zien. Hij had een punt en tomaten die Fransen opeten, het kon misschien nog wel eens leuk worden.

Dat werd het zowaar ook! Dit vierde deel is sowieso superieur aan het eerste deel en zeker aan het derde deel. De film opent leuk met een aantal moppen die wijzen op dit vierde deel maar omdat deel 3 ook leuk begint maar dan verschrikkelijk wordt, was ik nog altijd niet overtuigd. Dat gebeurt daarna dan wel. Ook dit deel zit vol met een leuke verwijzingen naar andere films (Frankly my dear, I don't give a damn) maar ook qua verhaal is dit wel leuk. De Fransen worden nogal lekker op de hak genomen en de film weet hier toch serieus wat punten mee te scoren. Het plot wordt zowaar nog absurder dan de eerdere delen (The Man in the Iron Mask mop in de openingscredits wordt waarheid) maar het is een leuk geval van absurdisme. Het kijkt allemaal lekker vlot en de FRanse 'vertalingen' zijn soms echt hilarisch. Zo ging ik echt in een deuk bij Killer Tomatoes Eat France ("Les Tomats Français Munch Munch) en zo zijn er nog wel een paar. Kan wel zijn dat ik dit normaal gezien niet grappig had gevonden maar na het derde deel had ik denk ik alles hilarisch gevonden. Toch blijft het gevoel bij mij toch nog altijd hangen dat dit het dichtst komt in de buurt van het erg vlotte tweede deel en dat is erg knap voor een 3e vervolg op een film. Het is wel jammer dat de film hier zo hard wordt ondergewaardeerd. Zelfs Killer Tomatoes Strike Back heeft een hoger gemiddelde en dat zou niet mogen!

Angela Visser, terechte Miss Universe van '89. Ik zou het eigenlijk niet weten want het zou nog twee jaar duren eer Metalfist het licht zou zien maar wat een mooie vrouw. Ik had ze wel jonger geschat dan de 25 lengtes die ze had tijdens deze film maar langs de andere kant, dat had ik ook gedacht van Marc Price. Beiden zien er hier zo'n 16-17 jaar uit maar op zich doet het niets van afbreuk aan de film want zowel Price als Visser zijn erg vermakelijk om naar te zien. John Astin is deze keer wederom van de partij, voor de derde keer alweer en dat geldt ook voor Steve Lundquist. In deel 3 vond ik ze allebei ronduit vervelend, maar dan echt irritant vervelend. Lundquist trok te vaak een debiele kop en van heel de talkshow uit deel 3 met Astin heb ik nu nog nachtmerries maar ik moet toegeven dat ze het hier best wel leuk doen. De Bello maakt deze keer ook gebruik van Gerard Lundquist en het werkt wonderwel, het verschil is amper te zien. Ook de tomaten zijn er weeral bij (gelukkig want anders had dit wel eens triestig kunnen zijn, hoewel het in het 2e deel ook wel werkte) maar ze zien er wel weer even goed uit als in het derde deel, wat het enige lichtpuntje was in die film.

Moest ik een lijst maken dan zou deze op een tweede plaats komen, na het tweede deel. De Fransen die wat belachelijk worden gemaakt werkt bij mij altijd en de cast is erg vermakelijk. Het verhaaltje verloopt vlot en de film wist me toch wakker te houden terwijl het ondertussen al een uur of 3-4 was. Leuke reeks met hoogtepunten en dieptepunten maar gelukkig zijn er meer van het eerste dan van het tweede.

3*

Boy, hockey is a tough sport!

Ondertussen waren we in de helft geraakt van onze Killer Tomatoes marathon en na een match FIFA op de PS2 waren we er weer helemaal klaar voor. Het eerste deel had wat potentie maar kende teveel mankementen, het tweede deel was een stuk beter maar mistte het gebruik van de Killer Tomatoes compleet. We waren in ieder geval benieuwd geraakt naar dit derde deel.

Jammer genoeg was dit echt vreselijk slecht. Het begint nochtans wel erg leuk met de Jason parodie en ook Psycho was een leuke toevoeging maar voor de rest was dit zo gigantisch saai. Nu heb ik heus al wel wat crap gezien maar dit was wel erg teleurstellend. Het vervelende is dat ik me nu eigenlijk niet meer zo bijster veel van het verhaal kan voorstellen. Oké, ik heb twee dagen geleden de vier films achter elkaar gezien dus er is al wat tijd over gegaan en de films trekken nogal op elkaar maar hier kan ik me dus echt nog bitter weinig van voorstellen qua verhaal met maar één uitzondering en dat is het idiote plot over de talkshow van de idiote Gangreen. Gelukkig is Imdb altijd tot je beschikking en heb ik de film wat kunnen opfrissen aan de hand van de korte inhoud en dergelijke. Nu pas realiseer ik me dat het leven eigenlijk beter was toen ik deze film al had verdrongen. De reden? Waar de personages in het tweede deel erg leuk zijn (Clooney!), zijn ze hier nogal redelijk vervelend. Lance is een idioot met een slechte kleerkeuze, zijn vrouwelijke tegenspeelster, ik gok op Kennedi Johnson maar ik zou het eigenlijk niet weten, is al even irritant en daar komt het bovengenoemde verhaaltje rond de talkshow ook nog eens bij. Erg teleurstellend na het sterke tweede deel dat bol stond van de geweldige humor. Humor waar hier echt niets van is te merken en dat is jammer want als je deel 2 en 3 had gecombineerd, dan had je een erg sterke film kunnen hebben. Waarom? Omdat hier die freakin' tomaten er eindelijk eens deftig uitzien. in deel 1 smeten ze gewoon met echte tomaten of kapten ze een bak van de groentewinkel uit in het water en in deel 2 kwamen ze zelfs amper aan de orde. Hier zijn de tomaten gewoon zoals ik me altijd had voorgesteld. Grof, een gezicht (!) en heerlijke praat. Het is dan ook hier dat de film af en toe nog wat puntjes weet te scoren want voor de rest is er maat bitter weinig te beleven. De effecten zien er redelijk uit, de tomaten zelf zien er nu natuurlijk helemaal niet realistisch uit maar wel tenminste zoals ze op de posters van de eerste twee delen staan.

Qua cast had dit ook wel een stukje beter kunnen zijn. Het tweede deel kende een geweldig trio in de vorm van Clooney, Starke en Waldron. Wat krijgen we nu in de plaats? Rick Rockwell die een vervelende detective speelt met een afschuwelijke kledingsmaak (ik weet dat ik dit al eens heb gezegd maar het moet verdomme duidelijk zijn dat het om aan te zien is!). Crystal Carson is al even waardeloos en natuurlijk is de vervelende Rock Peace wederom van de partij. Normaal gezien vindt ik het altijd goed dat ze dezelfde acteurs weten te strikken voor een rol maar het personage Finletter had van mij al lang na deel 1 mogen verdwijnen. Het heeft jammer genoeg niet mogen zijn maar er is wel één lichtpuntje en dat is dat dit de laatste Killer Tomatoes film zou zijn waar hij in meespeelde. Het zou zelfs de laatste film zijn waar hij aan meedeed van de volledige 4 films waarin hij heeft meegespeeld... Jammer dat John Astin ook weer van de partij is als Gangreen en dat geldt ook voor Steve Lundquist die de rol van het hulpje, Igor, op zich neemt. Zelden zo'n twee vervelende personages gezien, die kop van Lundquist gaat er gewoon over, maar ze geven de film ook nergens een meerwaarde. In tegendeel, ze halen het zelfs serieus naar beneden en dat verdiende de film eigenlijk niet na het sterke 2e deel en het ietwat mindere eerste deel.

Waardeloos, beter is dit niet te omschrijven. De cast zuigt, het verhaal zuigt en het enige lichtpuntje is dat de tomaten er eindelijk eens echt als Killer Tomatoes uitzien. Het was vrijdagavond toch even twijfelen om nog aan de 4e film te beginnen...

1*

It's a mistake to confuse pity with love

Langzaamaan komt het einde van het oeuvre van Stanley Kubrick in zicht voor mij. Ik ben weliswaar wat in een vreemde volgorde bezig met kijken doordat ik het merendeel van zijn oudste films als laatst heb bewaard en eindigen zal ik binnenkort doen met Fear and Desire, de eerste langspeelfilm die Kubrick regisseerde. Eerst moest echter nog deze Killer's Kiss eraan geloven. Een film waarvan ik overtuigd was dat die met Burt Lancaster was maar kijk, het blijkt Jamie Smith te zijn. Geen idee wat ik moest verwachten, maar film noir is nu niet meteen mijn favoriete genre. The Killing, ook een noir van Kubrick, beviel me echter wel.

En ook Killer's Kiss heeft zijn charme maar heeft vooral te lijden onder zijn wel erg korte speelduur. Het is in de eerste plaats wel fijn om wat vooruitgang te zien in de manier waarop Kubrick iets in beeld brengt. Degene die gekend zijn met zijn kortfilms zullen snel de link leggen tussen de boksmatch uit Killer's Kiss en die uit Day of the Fight. De versie uit Killer's Kiss vind ik in ieder geval wel een vooruitgang, Kubrick heeft die 4 jaar dat ertussen zitten nuttig besteedt. Verder is dit vooral een charmant filmpje dat in een sneltreinvaart voorbij gaat en waarbij de gebruikelijke noir elementen allemaal aanwezig zijn. Ik vond die achtervolging over de daken nog wel iets hebben en hoe knullig het er ook soms uitziet, dat gevecht met de mannequins is eigenlijk nog best leuk gedaan. Het is uiteindelijk wel erg jammer dat Kubrick voor een happy end gaat. Ik had het veel liever gezien dat Gloria ofwel simpelweg niet kwam opdagen ofwel gewoon te laat was en net op het nippertje Davey mist wanneer hij op de trein stapt. Naar het schijnt was Kubrick daar zelf ook geen fan van maar is hij het onder druk van United Artists (en de cheque van 100.000 dollar die erbij hoorde) toch geplooid.

Jamie Smith dus en niet Burt Lancaster. Snap nog altijd niet goed vanwaar de verwarring komt, met een beetje goede wil kun je wat gelijkenissen zien in het gezicht, maar Smith doet het an sich ook wel goed. Een getroubleerde bokser die wat verloren rondloopt en halsoverkop op Irene Kane verliefd wordt. Kane is uiteraard de dame in nood en speelt dat rolletje perfect en met Frank Silvera heb je nog een goede slechterik. Zo'n typische gladjanus in ieder geval die echt in dit soort films thuishoort. Killer's Kiss heeft voor de rest een aantal fijne scènes waarbij je het kunnen van Kubrick al naar boven ziet komen (de confrontatie in het steegje die tot de dood van Albert leidt onder andere) maar afgaande op zijn eerste films zou je toch niet verwachten dat hij zou uitgroeien tot een cineast van zo'n kaliber.

Killer's Kiss is dan ook een vermakelijk tussendoortje maar had hier liever toch een wat meer volwaardige film van gezien. Nu voelt het allemaal nogal snel snel aan en krijg je weinig diepgang in de personages, zeker de driehoeksrelatie waar Davey in verzeild geraakt lijdt hier een beetje onder. Ben benieuwd naar Fear and Desire, naar het schijnt de slechtste Kubrick maar ik hoop dat het toch nog beter is dan een aantal van zijn kortfilms..

3.5*