menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Metalfist. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2018, februari 2018, maart 2018, april 2018, mei 2018, juni 2018, juli 2018, augustus 2018, september 2018, oktober 2018, november 2018, december 2018, januari 2019, februari 2019, maart 2019, april 2019, mei 2019, juni 2019

Shark Lake (2015) 1,5

gisteren om 08:27 uur

Jaws in een meer

Met Shark Lake ben ik aan het einde van de Dolph Lundgren box gekomen die je tegenwoordig voor weinig geld kunt vinden in de budgetbakken van MediaMarkt. Niet meteen een box die enkel en alleen maar geweldige films bevat, maar als liefhebber van Lundgren is het wel tof om een aantal van zijn recenter werk in huis te hebben. Van deze Shark Lake verwachtte ik vreemd genoeg eigenlijk nog het meeste, ik had zin om hem eens in een compleet ander genre te zien maar dit had ik absoluut niet verwacht.

Want Shark Lake stelt weinig voor, heel weinig zelfs. De film is een 90 minuten durende rip-off van Jaws en andere soortgelijke haaienfilms en brengt werkelijk niets nieuw in dat specifieke subgenre. Ja, de haaien bevinden zich deze keer in een meer en daar stopt het dan ook qua "nieuwigheid". Verder is dit een film die compleet aan elkaar hangt met clichés, zelfs in die mate dat je perfect kunt voorspellen wie er het loodje gaat leggen, en daar komt dan ook nog eens bij dat de special effects dieptreurig zijn. Wanneer de suspense moet opgebouwd worden, dan gaat het nog een beetje maar eenmaal de haaien in vol ornaat te zien zijn.. Het ziet er werkelijk verschrikkelijk uit. Hier en daar probeert de film zelfs te knipogen naar Jaws (onder andere de 'we are going to need another boat' quote) maar dat oogt gewoon pijnlijk en absoluut onnodig. We weten ondertussen dat je (looking at you Jerry Dugan) Jaws hebt gezien vooraleer je hier bent aan begonnen, maak het niet erger.

Waarom dan toch nog die 1.5*? Tjah, dat vraag ik me vandaag ook af. Voor het overgrote deel is die score te wijten aan Dolph Lundgren, maar die begint pas halverwege een grotere rol in het geheel op te eisen. Natuurlijk is het wel tof om het hem eens te zien opnemen met zijn vuisten tegen een haai, maar ik ga het niet aanraden om puur voor die scène de film te gaan kijken. De hoofdrol is weggelegd voor Sara Malakul Lane en die probeert er overduidelijk het beste van te maken, maar kan ook niet meer doen dan werken met het materiaal ze heeft gekregen. Vraag me af of dat aan de actrice ligt (in de nieuwe Kickboxer reeks liep ze er ook maar wat verloren bij) of dat ik gewoon pech heb gehad met de films die ik tot nu toe van haar heb gezien. Het is in ieder geval niet haar eerste haaienfilm, want ze doet blijkbaar ook nog mee in Sharktopus. Lijkt me eigenlijk nog een leukere film dan deze, al geeft het gemiddelde geen goede indruk.

In ieder geval: fijn om Lundgren eens in iets anders te zien maar als dit het niveau is, dan mag hij terug wat meer in B-actievehikels komen opdraven. Hij houdt de film nog voor een groot stuk overeind, maar tegen dan is het kwaad al lang geschiedt. Vreemd dat hij dit mee heeft geproducet, dan moet hij er toch op een manier vertrouwen in gehad hebben..

1.5*

» details   » naar bericht  » reageer  

She Good Fighter (1995) 3,0

afgelopen maandag om 08:36 uur

She good fighter?

Ik heb het altijd een vreemde titel gevonden, maar blijkbaar kon regisseur Mark Punt niets beter vinden dan een take-away eigenaar die bovenstaande vraag stelt aan één van de personages. Zal waarschijnlijk zijn om hier wat iets meer internationale allure aan te geven, maar dan waren er volgens mij toch betere titels te vinden. In ieder geval: de belangrijkste vraag is niet of iemand een goede vechter is maar wel of het een goede film is.

Daar zijn de meningen over verdeeld en ik begrijp waarom. Dit regiedebuut van Punt (die vooral faam maakte als producer en scenarist) heeft een aantal goede ideeën maar loopt vooral verloren in vreemde acties van de personages. Sowieso beetje raar hoe de focus eigenlijk meer ligt op Sabine en Dennis en niet op Sandra. Die is natuurlijk wel de spilfiguur in het geheel, maar doet uiteindelijk niet veel meer dan wat weglopen. Daar komt dan ook nog eens bij dat Punt nooit echt goed lijkt te weten welke richting hij wilt uitgaan met de film waardoor dit wat blijft schipperen tussen een drama over een vrouw die onterecht beschuldigt wordt van een misdaad, een kolderieke politiefilm met de twee idiote agenten die altijd in de luren worden gelegd en een heistfilm waar een heel plannetje wordt opgezet om de verzekering van een stel schilderijen te lichten. Daartussen passeert nog eens een sex-scene om de boel wat op te fleuren en tegen dan zijn de krappe 80 minuten alweer om.

She Good Fighter is meteen het filmdebuut van de twee hoofdrollen: Dagmar Liekens en Sophie Winters. Niet meteen actrices waar uiteindelijk veel van terecht is gekomen (van Liekens misschien nog net iets meer dan van Winters) en afgaande op de film is dat ook geen groot gemis. Ze doen het niet echt slecht, maar je voelt dat het toch allemaal wat onwennig blijft. Gelukkig treden er een paar oudgedienden op om hun een hart onder de riem te steken en met onder andere Herbert Flack en Stany Crets heb je wel een paar fijne acteurs ter beschikking. Tel daarbij dan nog eens kleine bijrollen van bijvoorbeeld Chris Lomme en Frank Aendenboom en je hebt wel een goede cast. Let vooral ook nog op de cameo van Daniela Somers (voormalig Belgisch lichtgewicht bokster en negenvoudige wereldkampioene boksen) als sparring partner en die ook verantwoordelijk was voor het trainen van Liekens en Winters.

Merkwaardig ook om Gaston Berghmans eens in een niet-komische rol te zien en hoewel zijn rol erg beperkt blijft, is hij wel één van de betere acteurs in de film. Tom Van Landuyt past als advocaat niet echt bij de rest van het gezelschap, maar kan er nog mee door. Dan vind ik het latere werk van Punt toch net iets interessanter als ik eerlijk ben.

3*

» details   » naar bericht  » reageer  

American Ninja 3: Blood Hunt (1989) 1,5

Alternatieve titel: American Ninja 3, afgelopen maandag om 08:36 uur

Because you see now terrorism can be scientifically focused to be totally effective!

Ergens eind vorig jaar schreef ik bij American Ninja 2 de volgende gevleugelde woorden: "Ik had verwacht dat het eerste deel een lucky shot was en dat de vervolgen snel in kwaliteit gingen zakken, maar niets is minder waar." En dat was ook, want The Confrontation bleek een film te zijn die het origineel nagenoeg wist te benaderen en ik was dan ook wel benieuwd wat de daaropvolgende films gingen brengen. Van deze Blood Hunt verwachtte ik echter heel wat minder aangezien Michael Dudikoff niet meer meedeed.

Die wou niet meer meedoen omdat de film, net zoals de voorganger, in Zuid Afrika gefilmd ging worden en Dudikoff was niet akkoord met de manier waarop de overheid daar werkte met betrekking tot het Apartheid regime. Een nobele reden en blijkbaar wou hij ook niet getypecast worden in martial-arts films (iets dat minder goed gelukt is, maar laten we eerlijk zijn: Dudikoff stelt als acteur verder ook niet veel voor) maar daardoor krijgen we dus wel een nieuwe American Ninja. Die eer is weggelegd voor David Bradley en die doet het op zich nog niet zo slecht eigenlijk. Beetje lastig om in de voetsporen van Dudikoff te moeten treden en zijn origin story is zowaar nog slechter dan dat van Armstrong, maar het kan er nog wel mee door. Alleen jammer dat het plot hier voor de rest echt compleet van de pot gerukt is en gewoon ook niet boeit.

Dexter zou namelijk veel sneller het loodje mogen leggen en dan heel dat gedoe van zijn voormalige sensei (met opgeplakte baard) en dat virus.. je bent het al vergeten wanneer je de film nog aan het kijken bent. Gelukkig is er dan nog altijd wel Steve James om de boel recht te houden. Die brengt altijd wel een leuke komische noot in de franchise (de manier waarop hij hier afrekent met de ninja's, die 'ninjette' opmerkingen naar Chan Lee, het gesakker op het feit dat hij het opnieuw tegen ninja's moet opnemen terwijl hij Joe in het leger heeft achtergelaten, ...) en doet hier weinig verkeerd. Hij deelt ook nog een goede chemie met Bradley en het is dan ook jammer dat er niets meer met hun dynamiek wordt gedaan. Zeker omdat veel van de screentime ook naar Evan J. Klisser gaat en die heeft als Dexter werkelijk geen toegevoegde waarde.

Een serieuze sisser in ieder geval in vergelijking met de twee vorige films maar dat houdt me gelukkig niet tegen om het vierde deel binnenkort te gaan opzetten. Daar keert namelijk Dudikoff terug (geen James precies?) en vormt hij een combinatie met niemand minder dan... David Bradley. Ik ben benieuwd wat dat gaat geven in ieder geval, beetje jammer alleen dat het opnieuw onder regie van Cedric Sundstrom is.

1.5*

» details   » naar bericht  » reageer  

The Incredible Hulk Returns (1988) 3,0

18 juni, 16:46 uur

This is the 80's, I don't know what a good cause is anymore

De Hulk franchise met Bill Bixby, ik heb er toch een klein zwak voor. Vreemd eigenlijk, want ik heb de originele reeks nooit gezien (volledig) maar de twee televisie-films die ik al wel zag - The Incredible Hulk Meets Daredevil en Death of the Incredible Hulk - bevielen me eigenlijk wel. Met de vondst van The Incredible Hulk Returns ben ik ze wel in een vreemde volgorde aan het kijken, maar dat leek me eigenlijk weinig uit te maken. Het komt toch altijd ongeveer op hetzelfde neer: maak Banner kwaad en je krijgt de Hulk..

Al zit er in The Incredible Hulk Returns wel een ietwat andere insteek: het is namelijk een film met Thor! Jaja, meer zelfs: je krijgt zowel Donald Blake alsook de dondergod himself als 2 aparte personages en dat is toch vreemd aangezien de ene eigenlijk het alter ego van de andere is. Dat zorgt natuurlijk voor een paar confrontaties tussen Thor en Hulk en hoewel de gevechten de tand des tijds absoluut niet hebben overleefd (voor de fun moet je dit maar eens vergelijken met het gevecht tussen Thor en Hulk uit Thor Ragnarok..), is het wel een fijne insteek. Verder was dit vooral bedoeld als introductie voor een eventuele spin-off voor onze hamerslingerende held die er nooit is gekomen en afgaande op hetgeen je hier te zien krijgt is dat allemaal zo erg nog niet. The Incredible Hulk Returns is namelijk voor de rest redelijk inwisselbaar met de strijd tegen één of andere misdaadbaas. Toch zit hier niet zo enorm veel verschil in qua kwaliteit met de andere Bill Bixby films en het verbaast me dan ook dat dit zo enorm laag beoordeeld wordt.

Al geef ik toe dat Thor er verre van geslaagd uitziet. De invulling van Eric Allan Kramer (Bear uit American Pie 3! Je haalt hem er zo uit) is op zich nog goed te noemen, maar hij moet het doen met een wel erg povere aankleding. Het helpt natuurlijk niet dat hij te pas en te onpas moet verschijnen in zijn gevechtsuitrusting, maar hij maakt er op zich nog wel een leuk personage van. Bixby blijft na al die jaren nog altijd een degelijke Banner neerzetten en ook het concept van Lou Ferrigno groen te schilderen blijf ik leuk vinden. Ik had wel een vlieg in de kamer willen zijn toen ze één van de meest gelauwerde bodybuilders voorstelden om hem te laten opdraven in een serie waar hij groen geschilderd wordt en enkel wat moet grommen. Het heeft hem geen windeieren gelegd alvast. Steve Levitt is als Donald Blake vooral in het begin vervelend, maar groeit uiteindelijk wel vrij goed in zijn rol.

Leuk om eens gezien te hebben, zoveel is zeker. Ik weet niet of ik ooit de fut ga hebben om me nu echt door 5 seizoenen aan soortgelijke afleveringen te gaan worstelen, maar dit is een waardig alternatief. Blijft fijn om te zien hoe Marvel al jaren aan het proberen is om een soort van universum op poten te zetten, dan apprecieer je het MCU toch nog net iets meer. Bixby blijft goed, Ferrigno ook en hoewel de kostumering van Thor veel te wensen overlaat, is het wel een goede toevoeging. Al zijn de sequels nog beter.

3*

» details   » naar bericht  » reageer  

Zaman (1983) 4,0

17 juni, 08:11 uur

Dan zallek u maar Zaman blijven noemen

Het was geloof ik in Hollywood aan de Schelde van Robbe De Hert dat Zaman een paar keer ter sprake kwam en aangezien dat in context was van Vlaamse films die hun stempel op het filmlandschap hebben gedrukt, was ik wel geïnteresseerd. Patrick Le Bon is geen veelfilmer, maar zijn Gaston en Leo film was vermakelijk genoeg om hier ook eens naar op zoek te gaan, al verwachtte ik natuurlijk wel een iets ander soort film.

En dat krijg ik gelukkig ook! Openend met de skyline van Antwerpen schetst Le Bon en co hier een geweldig sfeerbeeld van een stel politie-agenten in het Antwerpse uitgaansleven. De openingsscène met de razzia op het café zet meteen de toon en je voelt dat dit een heerlijk rauwe film in de lijn van Brussels by Night gaat worden. Dat niveau weet Le Bon niet altijd vast te houden (had veel liever gezien dat de film zich alleen in de late avonduurtjes of 's nachts afspeelde) maar het mag wel gezegd worden dat dit over de gehele lijn blijft boeien. De manier waarop Zaman door zijn nieuwe collega wordt getriggerd om jacht te maken op een grote vis in plaats van altijd achter de kleine visjes te gaan voelt realistisch aan en de dialogen (die gesprekken in de frituur! de confrontaties met inbreker Frans!) zijn van een oog niveau. Nergens voel je dat dit een film uit begin jaren '80 is - met uitzondering van wat verkiezingsplakwerk uit de tijd dat Antwerpen nog niet geregeerd werd door NVA - en dat is bijna 40 jaar later toch een enorm knappe prestatie. Het einde oogt even abrupt als subtiel maar het werkt wel, al had ik toch graag nog iets meer afsluiting geweten. Misschien het geluid van schoten wanneer de pancarte op het scherm verschijnt ofzo.

Nog een manier waarop je kan zien dat dit ondertussen een film is met een serieuze leeftijd, is door de acteurs natuurlijk. Marc Janssen overleed reeds in 2017 en speelt hier misschien wel zijn beste rol. Zaman is dan ook een merkwaardig personage. Het is geen blauwdruk van de typische flik maar gewoon een hardwerkende en integere man die met zijn job getrouwd is. De chemie met Herbert Flack (die zijn nieuwe, en veel jongere, partner speelt) spat van het scherm af maar ook bijrollen van onder andere Ann Petersen (als uitbaatster van een frietkot) en Marilou Mermans (als schippersvrouw die haar kinderen opsluit) zijn de moeite waard. Tel daar dan nog eens een geweldige soundtrack bij op en een paar erg mooi geschoten scènes en je zit met gewoon een degelijke film. Zo eentje die volgens mij met herbekijken wel eens nog wat beter kan gaan worden.

Want die herziening gaat er sowieso nog komen, dat is duidelijk. Ik heb Hellegat hier ook nog liggen en aangezien dat opnieuw een combinatie Patrick Le Bon & Paul Koeck is, verwacht ik daar ook wel veel van. Jammer dat hij verder niet meer veel heeft geregisseerd, al heeft hij met Zaman alleen al serieus veel invloed gehad met onder andere De Zaak Alzheimer die hier duidelijk op geïnspireerd is.

4*

» details   » naar bericht  » reageer  

Angels with Dirty Faces (1938) 4,0

16 juni, 16:19 uur

Whadda ya hear! Whadda ya say!

Ik ben al lang een fan van James Cagney maar het is zo'n acteur wiens oeuvre vandaag de dag nogal lastig te vinden is. Ik heb indertijd een aantal films gekocht uit de Classic Cinema Collection (aanraders trouwens, staan vaak nog leuke extra's op) en een aantal maanden geleden had ik The Public Enemy nog eens herbekeken. De film waar het voor mij allemaal begon en het fijne was dat die nog altijd overeind bleef staan. Dan maar nog eens eentje van Cagney herzien in afwachting van nieuw materiaal.

En de goede verstaander heeft natuurlijk door dat dat deze Angels with Dirty Faces is geworden. Misschien wel één van de meest bekendste titels uit het oeuvre van Cagney (al is het maar om de knipogen uit Home Alone en Home Alone 2) en effectief gewoon een heerlijke film. Eind jaren '30 was de gangsterfilm wat aan het uitbollen - in de eerste plaats ook omdat de filmcommissie dit soort verheerlijking niet graag zag - waardoor er een verplicht einde aan gemaakt moest worden waaruit bleek dat misdaad toch niet loont. Dat is bij deze Angels with Dirty Faces niet anders en toch past het perfect in de film. De opbouw met de 2 verschillende levenspaden van jeugdvrienden zorgt sowieso al voor een goede invalshoek, maar zeker het einde waar Rocky al schreeuwend naar de elektrische stoel gaat is een heerlijk kippenvel momentje. Voor mij was het eigenlijk direct duidelijk dat Rocky dit enkel en alleen maar deed als een laatste gunst naar Jerry, maar blijkbaar kreeg Cagney later veelvuldig de vraag of Rocky effectief laf aan zijn einde was gekomen.

Cagney antwoordde dan maar dat hij het op zo'n manier heeft gespeeld dat het allebei zou kunnen. Ik snap eerlijk gezegd niet hoe je dat op enig andere manier zou kunnen zien, maar misschien ligt dat aan mij. Wel is duidelijk dat dit een kolfje naar de hand van de acteur is. Dat taalgebruik, die uitstraling, ... Cagney is gemaakt voor dit soort films en al zeker wanneer hij wordt gecombineerd met Pat O'Brien. De twee waren in het echte leven al lang vrienden en je voelt dat gewoon ook in de film. Tel daar dan ook nog eens een uitstekende Humphrey Bogart bij in een kleine bijrol (vreemd genoeg vind ik hem daar altijd het beste in, zijn hoofdrollen beginnen me op den duur te vervelen) en Ann Sheridan als dame die overduidelijk haar mannetje kan staan en je hebt gewoon een degelijke cast ter beschikking. Daar kunnen de ietwat misplaatste 'Dead End' Kids gelukkig weinig aan veranderen. Die zouden trouwens de boel nogal op stelten hebben gezet totdat Cagney zich ermee is beginnen moeien.

Het was meteen gedaan met hun grote mond en ik kan me voorstellen waarom, want Cagney is hier indrukwekkend angstaanjagend. De regie van Michael Curtiz (wat een jaar was 1938 ook voor de man met onder andere deze film en The Adventures of Robin Hood!) is geweldig en de film verveelt nergens. Ik krijg meteen zin om de overige James Cagney films uit de collectie ook eens te gaan herzien. Wordt ongetwijfeld nog vervolgd!

4*

» details   » naar bericht  » reageer  

Happy Death Day 2U (2019) 3,5

Alternatieve titel: Happy Death Day 2, 14 juni, 08:12 uur

We're scientists. We solve the problem

Ten tijde van de release van Happy Death Day schreef ik het volgende in mijn review: "Naar het schijnt zou Landon de echte verklaring rond hoe Tree in een loop is terecht gekomen nog bewaren voor de sequel." en hoewel ik de film uiteindelijk wat viel tegenvallen door een flauwe ontknoping, was ik wel blij dat een tijd geleden werd aangegeven dat de sequel er effectief ging komen. Die kreeg de ietwat flauwe titel Happy Death Day 2U mee en zowaar: we krijgen inderdaad een antwoord op hoe Tree in een loop is terecht gekomen.

En we krijgen zelfs nog meer, want deze sequel is zelfs beter dan zijn voorganger. Voor een groot stuk omdat regisseur Christopher Landon ervoor kiest om iets anders te doen met de film en qua stijl toch trouw te blijven aan hetgeen hij in de vorige film neerzette. Happy Death Day was sowieso geen horrorfilm pur sang maar in dit tweede deel wordt wel helemaal de kaart van de humor getrokken. Dat resulteert in een erg vermakelijk filmpje waarbij Tree opnieuw tegen wil en dank in de timeloop terecht komt en we eigenlijk meer een science-fiction verhaal krijgen waarbij de moordenaar gereduceerd wordt tot een bijrol. Verwacht je dus aan parallelle werelden en dergelijke en halverwege de credits wordt al een steentje gegooid voor een eventuele derde deel. Als Landon opnieuw zo trouw aan zijn stijl blijft en tegelijkertijd toch met verschillende genres weet te spelen, dan mag dat deel er zeker komen!

Want waar de eerste film duidelijk geïnspireerd was door Groundhog Day, is hier Back to the Future II de bron van inspiratie. De film bevat sowieso een aantal knipogen naar die franchise (Biff's Tree Removal!), maar het grootste pluspunt is toch ongetwijfeld de cast. Jessica Rothe is en blijft geweldig als Tree die enorm chagrijnig is dat ze telkens dezelfde dag moet herbeleven, de chemie met Israel Broussard (Carter) blijft even geslaagd als in de voorganger en de meer uitgebreide rollen van onder andere Phi Vu (Ryan) geven de film wat extra glans. Sowieso wel fijn hoe de film (en de personages) met de vorige film omgaan. Die recap van wat er voorheen is gebeurd, Tree die enorm gefrustreerd rondloopt, ... Tof ook dat de volledige cast terugkeert, dat zie je toch ook niet al te vaak bij dit soort films.

Voor degene die verward zijn geraakt met de timelines en parallelle werelden, op de Blu-Ray staat nog een leuke extra waar alles uit de film in een paar minuten op een rijtje wordt gezet. Erg fijne sequel in ieder geval, al loopt er hier en daar nog steeds wel iets mis. Zo is de humor niet altijd geslaagd (zeker de scène met een 'blinde' Danielle is slecht) maar een erg leuk tussendoortje. Laat dat derde deel dus maar komen!

3.5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Small Soldiers (1998) 4,0

11 juni, 08:25 uur

You've got a lot of guts. Let's see what they look like

Een tijd geleden was ik een kast aan het opruimen en ergens in een doos in een hoekje vond ik nog een stapeltje VHS tapes. Voornamelijk afleveringen van Darkwing Duck, Biker Mice From Mars en Pokémon maar ook een aantal langspeelfilms. Films die ik vroeger heb grijsgedraaid en die ik eigenlijk al die jaren vergeten was. Ik pakte Small Soldiers vast en kreeg opeens een flashback naar een 10-jarige Metalfist in de zetel.

Het is altijd gevaarlijk om de favoriete films uit je jeugd te gaan herzien maar een blik op de credits (Kirsten Dunst, Frank Langella, Joe Dante, ...) en gewoon het warme gevoel dat ik hierbij kreeg, trokken me over de streep. En wat ben ik blij dat ik dit nog eens heb opgezet! De beste jeugdfilms zijn de die waar je als volwassene ook nog van kunt genieten. Indertijd gingen de vele verwijzingen en knipogen compleet aan mij voorbij (wat weet ik als 10-jarige nu van de geur van polyurethaan in de ochtend) maar nu was het een feest van herkenning. Het plot voelt in eerste instantie een beetje als een rip-off van Toy Story, maar Dante gooit het in ieder geval over een compleet andere boeg met een heerlijk actievolle finale en gewoon erg fijne personages. Toegegeven: de wetenschappers zijn cliché, Alan is maar wat een flauwe hoofdpersoon en de film heeft de tand des tijds niet overal even goed doorstaan maar een kniesoor die daar op let.

Vooral ook omdat dit zo het soort film is waar gewoon erg veel inzit. Van het casten van de Dirty Dozen acteurs (alleen Bronson wou niet meedoen...) als de militairen tot Christina Ricci en Sarah Michelle Gellar als de - onder begeleiding van het iconische Bride of Frankenstein muziekje - tot leven gewekte Gwendy poppen.. Gewoon erg fijn om veel details te spotten en met de strijd tussen de Gorgonites en de Elite heb je een erg leuke kapstok qua plot. Sowieso is dit qua cast wel erg verzorgd. Langella straalt de rust uit die Archer verdient, Tommy Lee Jones is dan weer een heerlijk typische militair en ik weet nu meteen weer waarom ik al die jaren al fan ben van Kirsten Dunst. Dat stukje Led Zeppelin (en niet veel later gevolgd door de Spice Girls, het klinkt vreemd maar het werkt) is wel heerlijk. Visueel blijft dit trouwens ook nog wel goed overeind staan.

Hier en daar wel eens een lelijk momentje maar over het algemeen is er weinig op aan te merken. Voor velen is de Gremlins reeks het hoogtepunt in Dante's carrière maar geef mij toch maar deze Small Soldiers. Ik moet eigenlijk maar eens wat meer van zijn oeuvre gaan opzoeken, daar zit denk ik nog wel wat leuke dingetjes in.

4*

» details   » naar bericht  » reageer  

American Graffiti (1973) 3,0

9 juni, 17:50 uur

Your car is uglier than I am!

Eigenlijk is het grappig hoe je met een beperkt oeuvre toch één van de meest gekende cineasten aller tijden kunt worden. Technisch gezien heeft George Lucas maar 3 films gemaakt (Star Wars reken ik voor de gemakkelijkheid maar even als één geheel) maar het heeft hem in ieder geval geen windeieren gelegd. Ik wou echter wel is wat zien van de man voor hij aan Star Wars begon en dan leek deze American Graffiti wel een interessante zit te kunnen zijn. Zo'n nostalgisch portret a la Last Picture Show doet het alvast altijd goed ten huize Metalfist.

Alleen is dit wel wat een tegenvaller te noemen. Lucas had als regisseur al wel wat faam gemaakt met THX 1138 (zie ook ook de nummerplaat van de wagen van Milner) en blikt als bijna dertiger meteen al terug naar zijn schooljaren. Een nostalgische tijd ware het niet dat hier eigenlijk bijzonder weinig gebeurt en het meteen ook nog eens verschrikkelijk cliché wordt gebracht. De verplichte breakup tussen highschool sweethearts die allebei ergens anders gaan studeren, de nerd die wanhopig een griet probeert te scoren, de tough guy die halverwege de film ontdooit en natuurlijk het hoofdpersonage dat met zichzelf geen blijf weet. Het is als het ware een checklist die je in de openingsscène al volledig kunt afvinken en het was dan ook goed om te zien dat Lucas hier en daar toch nog positief uit de hoek weet te komen. Dat hij de altijd coole Wolfman Jack nog voor een bijrol heeft weet te strikken is al veel waard, maar ook qua soundtrack is hier veel te genieten.

Alleen zo enorm jammer van die title card op het einde waarin eventjes wordt uitgelegd hoe het met de personages is afgelopen. Het past werkelijk absoluut niet in de film en het vreemde is dan ook dat enkel de mannen een vermelding krijgen? Dat zou je niet verwachten doordat Lucas doorheen de film zijn vrouwelijke personages toch ook van vlees en bloed maakt en ze eigenlijk toch ook hun einde verdient hebben. Qua cast wel wat toffe figureren die toen hun naam nog niet hadden waargemaakt. Harrison Ford is cool als Bob Falfa, Richard Dreyfuss overtuigd als jonge knul die niet weet wat hij met zijn leven wil en Ron Howard & Charles Martin Smith zijn op het randje van het vervelende. Zeker Smith is bij vlagen werkelijk tenenkrommend te noemen. Ik ben wel benieuwd naar de sequel geraakt eigenlijk waar praktisch iedereen van de cast terugkeert.

More American Graffiti is echter wel niet onder regie van Lucas, maar hij was blijkbaar wel mee verantwoordelijk voor het script. Ik vraag me af wat een andere regisseur met deze personages kan doen, al lijkt de verhaallijn van Curt (Dreyfuss, toch wel één van de hoogtepunten in deze film) wel te zijn afgesloten. Soit, leuk om eens een keer gezien te hebben maar hier had volgens mij meer uitgehaald kunnen worden.

3*

» details   » naar bericht  » reageer  

The Night of the Hunter (1955) 4,0

9 juni, 10:09 uur

She'll not be back. I reckon I'm safe in promising you that

Een tijd geleden was ik eens uit pure interesse gaan opzoeken welke bekende acteurs zich ooit aan het regisseren gewaagd hebben en één van de namen die in het oog sprong, was Charles Laughton. Misschien wel één van de meest legendarische figuren uit het oude Hollywood en bovendien eentje die met zijn eerste film meteen wist te scoren, al waren de initiële kritieken negatief. Het zou echter bij die ene film blijven, volgens Laughton zelf omdat hij liever toneelstukken regisseerde, en dat zou eeuwig zonde zijn.

Want hoewel het klopt dat je bij een toneelstuk veel meer de kans hebt om nog iets te wijzigen of aan te passen terwijl een film definitief is (of je moest George Lucas heten), is The Night of the Hunter een wel erg indrukwekkende film. Laughton komt hier en daar visueel erg mooi uit de hoek (wat een dreiging straalt er toch van Powel af. Zeker de scène waar je hem in de afstand op zijn paard ziet zitten is erg goed gelukt, grappig genoeg was het trouwens helemaal niet Robert Mitchum op een paard maar een dwerg op een pony!) maar de film is ook indrukwekkend in andere aspecten. Powel is een vandaag de dag vergeten iconische slechterik (die tattoos! dat verhaal dat er bijhoort!) en het is dan ook eeuwig zonde dat de film een tikkeltje lijkt in te zakken eenmaal Pearl en John bij Rachel zijn terecht gekomen. Zeker de fascinatie van Ruby voor onze eerwaarde voelt een beetje geforceerd aan, al moet ik wel toegeven dat die climax waar Rachel het tegen Powel opneemt wel een sterk einde is.

The Night of the Hunter is niet de eerste film die ik met Robert Mitchum zie, maar het wel de eerste keer dat hij zo'n enorme indruk weet achter te laten. Dat timbre in zijn stem, die gelaatsuitdrukking, dat zalven, ... Geen idee wat me zo intrigeert aan het personage (Richard Burton in The Night of the Iguana vond ik ook zo'n indrukwekkende geestelijke, hetzij op een compleet andere manier) maar Mitchum is de drijfveer in de film. Vraag me af of ik ooit nog iets ga zien van hem dat dit kan toppen.. Zijn performance is zelfs in die mate zo indrukwekkend dat de rest er maar wat bekaaid afkomt, maar toch mag ook Shelley Winters (die de abrupte evolutie naar extreme katholieke huisvrouw zo goed mogelijk probeert te brengen) niet vergeten worden. Billy Chapin is één van de weinige bewijzen dat kinderen in films soms wel de moeite waard kunnen zijn, zijn filmische zuster Sally Jane Bruce bewijst dan weer het tegenovergestelde.

Vooral visueel erg mooi, iets wat ik niet direct met Laughton had geassocieerd als ik eerlijk ben. Veel gespeel met schaduwen en licht maar ook op andere momenten erg indrukwekkend. Tel daar dan nog eens een fenomenale Mitchum bij op en je zit aan een film die in de hoogste regionen terecht kan komen. Daar geraakt hij echter (nog) niet doordat het hier en daar met haken en ogen aan elkaar hangt. Dat kan misschien echter met een herziening wel allemaal op zijn plaats vallen.

4*

» details   » naar bericht  » reageer  

Dirty Grandpa (2016) 3,5

7 juni, 11:36 uur

Well, I got news for ya. That's the only thing that's gonna be pulling out tonight

Er zijn altijd wel zo van die films waar je liever niet aan wilt beginnen, maar waar je eigenlijk niet onderuit kunt. Dirty Grandpa was er zo eentje van en het was eigenlijk vooral de aanwezigheid van Robert de Niro dat me hier nog over de streep trok. De man is wel wat van zijn klasse verloren en toch blijft het een acteur die ik wel graag bezig zie. Plus, ergens heb ik wel respect voor het feit dat hij zich van niets meer iets aantrekt en gewoon zijn eigen ding doet.

Waardoor hij dus in een film is terecht gekomen waar hij een weduwnaar speelt die vastbesloten is om a) een betere band met zijn kleinzoon te krijgen en (vooral) b) seks te hebben met een studente. Je weet perfect welke richting de film gaat uitgaan, de jokes zijn er af en toe compleet naast en toch... ik heb me hier echt nog wel mee geamuseerd. Er is gewoon iets met de vibe tussen kleinzoon en grootvader dat goed werkt en hoewel de nodige pis- en kakhumor niet gemeden wordt, is er ook veel dat wel werkt. Uiteraard moet er naar het einde toe nog de nodige clichés bovengehaald worden (al vanaf de eerste seconde dat Jason Shadia terug ontmoet weet je gewoon dat die twee samen gaan eindigen) maar dit soort films kan ik dat al makkelijker vergeven dan anderen. Verder is dit vooral gewoon veel puberale onzin en gaat Dirty Grandpa vaak lenen bij soortgelijke films. Dat is niet altijd een even goed idee, de twee agenten bijvoorbeeld zijn werkelijk tenenkrommend en hebben we al vele malen beter gezien, maar het tempo ligt hoog genoeg dat je daar niet aan stoort.

En laat ons eerlijk zijn: De Niro doet dit best nog wel leuk. Het is niet de eerste keer dat hij zich aan een komedie waagt, maar het is één van de weinige keren dat hij zo grofgebekt is. Het aantal 'fucks' is niet bij te houden maar het is vooral de interactie met Zac Efron die het de moeite waard maakt. Vraag me alleen af wat die nog gaat doen eenmaal zijn looks beginnen te slijten, een groots acteur lijkt het vooralsnog niet te zijn. Wel een toffe rol ook nog voor Aubrey Plaza (al geef ik toe dat ik sowieso wel een groot zwak voor haar heb) en ook Zoey Deutch geeft nog net dat beetje extra pit aan de cast. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Julianne Hough die vreselijk vervelend is. Beetje een tegenvaller ook dat Jason Mantzoukas weeral nagenoeg dezelfde rol speelt als altijd, de fun is er nu wel wat van af.

Misschien was ik in een goede bui, misschien is het gewoon een goede film, misschien is er nog een andere reden maar punt blijft dat ik hier aangenaam verrast door ben. De verwachtingen stonden weliswaar zo laag dat het alleen maar kon meevallen en dat heeft het dus gedaan. De tandem De Niro/Efron werkt nagenoeg over de gehele lijn en met Plaza en Deutch heb je nog een aantal toffe bijrollen. Veel hit & miss maar voor mij genoeg hits.

3.5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Kampfansage - Der Letzte Schüler (2005) 3,0

Alternatieve titel: The Challenge: The Last Apprentice, 3 juni, 09:05 uur

Duitse kungfu

Het nadeel bij het kopen van boxsets is dat je soms met films eindigt waar je eigenlijk niet veel interesse in hebt. Mij was het indertijd vooral om een John Woo film te doen dat ik een 4-delige filmset aanschafte en ik liet deze The Challenge eigenlijk links liggen omdat de DVD in het Engels gedubt was. Dat staat toch althans aangegeven op de DVD van DFW, maar zoals wel vaker klopt dat niet. Zelfs het selectiescherm voor de audio blijft volhouden dat dit Engels gesproken is..

En dat is het dus niet. Gelukkig maar, want het is altijd leuker om een film in zijn originele taal te zien. The Challenge, of Kampfansage - Der Letzte Schüler zoals de film eigenlijk heet, is in ieder geval een interessante zit. Kan me niet herinneren dat ik al eerder een Duitse kungfu flick heb gezien en er wordt op zich nog een tof uitgangspunt geïntroduceerd. Na vele jaren oorlog zijn alle moderne wapens op de een of andere manier in de vernieling geraakt en wordt er teruggegrepen op gewoon de basics: gewoon knokken met de vuisten en andere lichaamsdelen. Regisseur Johannes Jaeger maakt er een leuke woestijnwereld van (de vergelijking met een Mad Max of andere soortgelijke films is weliswaar nooit ver weg) en weet hier en daar nog verrassend uit de hoek te komen. Zo blijkt niet de imposante Karnak de grote slechterik te zijn, maar vervalt de focus al snel op zijn kinderen. Niet alles werkt even goed weliswaar, zeker de incestrelatie tussen broer en zus mist gewoon alle nut, maar vermakelijk genoeg.

Alleen jammer dat de film dan ook te lang blijft doorbomen met een toch ietwat kort en eenvoudig verhaal. Dit soort films moet nooit meer dan 90 minuten gaan duren, tenzij je één van de echte grootmeesters bent zoals Shaw Brothers of Woo-Ping Yuen, en daar mispakt Jaeger zich wel aan. Dat, en die vreselijke soundtrack trouwens. Een mengelmoes van Duitse en Franse rap die werkelijk bij geen enkele scène lijkt te passen. Jammer, want qua cast is hier op zich nog wel wat goeds te bezien. Christian Monz is als grote slechterik Bosco minder indrukwekkend dan zijn filmische vader, maar de interactie tussen Mathis Landwehr (Jonas) en Volkram Zschiesche (Vinzent) zit wel goed.

Vreemd genoeg is er in 2002 volgens IMDB een kortfilm uitgekomen met de naam Kampfansage 2. Die is dus 3 jaar voor deze film gemaakt en heeft een deel van dezelfde cast (Volkram Zschiesche, Mathis Landwehr en Christian Monz) in andere rollen volgens IMDB... Geen idee hoe dat juist in elkaar zit, maar mijn interesse is op zich nog wel gewekt.

3*

» details   » naar bericht  » reageer  

Skin Trade (2014) 3,5

31 mei, 22:15 uur

Lundgren en mensensmokkel

Het verbaast me niet dat het latere werk van Dolph Lundgren zo goedkoop te vinden is. Skin Trade maakt deel uit van een boxset met recente films van de Zweedse actieheld die voor een paar euro te vinden is en eerlijk gezegd, de kwaliteit is inderdaad niet altijd even schitterend. Toch leek het me wel waard om de box volledig te zien, want als voorlaatste film zit daar deze Skin Trade: een film met onder andere Ron Perlman en Tony Jaa in de cast en natuurlijk ook met de immer coole Lundgren.

En zowaar, het is één van de betere Lundgren films die ik de afgelopen tijd heb gezien. Skin Trade is een soort van Death Wish kloon waar een agent zijn vrouw en kind vermoord ziet worden (al volgt er nog een leuke twist waar blijkt dat de dochter in handen is gevallen van de smokkelaars en niet vermoord is) en vastbesloten is om de schuldigen te gaan straffen. Wat volgt is een groot actiespektakel dat regelmatig van setting verandert en waarbij de focus vooral op gangsterbaas Dragovic en zijn zonen is komen te liggen. De film geraakt weliswaar nooit verder dan de te verwachten clichés en toch is het een erg vermakelijk filmpje geworden. Voornamelijk omdat dit qua actie ook wel vrij goed zit en er voldoende afwisseling is qua stijlen. Lundgren nam een deel van het script voor zijn rekening (samen met Gabriel Dowrick en Steven Elder) maar volgens hen was het open einde niet geschreven met een sequel in het achterhoofd. Jammer, want hier had ik eventueel wel meer rond willen zien.

Want geef nu toe: het is toch wel fijn om Tony Jaa het even tegen Dolph Lundgren te zien opnemen. Jaa heeft een tijd de naam gehad van nieuwe actiester te worden, een status die hij toch niet heeft kunnen verzilveren naar mijn gevoel, maar dit doet hij wel goed. Het is geen begenadigd acteur natuurlijk, maar qua vechten is hij wel de moeite waard. Ook Lundgren doet dit fijn, je merkt toch wel het verschil met films waar hij niet verbonden is met het script, en dan kan je voor de rol van gangsterbaas nog rekenen op Ron Perlman. De rol van Michael Jai White voelt een beetje nodeloos en overbodig aan maar wel fijn om onder andere Cary-Hiroyuki Tagawa nog eens in iets terug te zien. Persoonlijk favorietje uit Mortal Kombat, maar ook erg tof (samen met Lundgren) in Showdown in Little Tokyo. Geen A-cast natuurlijk, maar toch een toffe verzameling.

Op naar de laatste film uit de boxset en dat is Shark Lake als ik me niet vergis, om maar eens met iets compleet atypisch te eindigen. Lijkt me wel leuk in ieder geval en dan is het maar te hopen dat hetzelfde niveau van Skin Trade wordt gehaald. Lundgren blijft altijd tof om te zien, maar het is toch ook vooral een amusant plotje en een aantal bijrollen die dit naar een hoger niveau weten te tillen.

3.5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Gwok Chaan Ling Ling Chat (1994) 3,5

Alternatieve titel: From Beijing with Love, 31 mei, 08:05 uur

Stephen Chow's langspeelfilmdebuut

Net zoals de meesten ben ik vooral gekend met Chow's 2 bekendste films: Kung Fu Hustle en Shaolin Soccer. Nu is Chow sowieso al geen veelfilmer wanneer het op regisseren aankomt, maar het is toch vreemd hoe de rest van zijn oeuvre nagenoeg onbekend is. Tel alle stemmen van de 9 andere films op en je komt nog maar aan de helft van de stemmen van Shaolin Soccer, de minst geziene van de 2 bekendste films...

Het verraste me daardoor des te meer om zowaar nog eens één van zijn films in een budgetbak in de Mediamarkt te vinden. Liefhebbers: haast je, want voor die luttele euro kun je dit moeilijk laten liggen. Misschien wel handig om in de eerste plaats wat bekend te zijn met de James Bond saga. De Engelstalige titel is al een duidelijke knipoog, al kun je de Chinese titel eigenlijk het beste vertalen als The Locally Produced 007, maar ook onder andere de Man with the Golden Gun en Jaws passeren de revue. Tof om te zien in ieder geval en ten huize Metalfist werkt het altijd wel goed om het spionnengenre te parodiëren. Zo'n scène met de haardroger dat een scheerapparaat blijkt te zijn en de schoen dat een haardroger is, maar dan wel eentje op batterijen die direct leeg zijn... Het is flauw maar in handen van Chow werkt het wonderwel.

Verder begrijpt hij gelukkig dat dit soort films niet te lang moet gaan duren (ter vergelijking, Casino Royale uit 1967 duurt meer dan 2 uur en dat voel je) en breidt er al snel een einde aan waardoor dit als een erg leuk tussendoortje aanvoelt. En Chow doet het ook erg leuk natuurlijk. Niet evident om op een geslaagde manier zo'n cliché spion neer te zetten maar Chow geraakt er nagenoeg over de gehele lijn mee weg. Het is echter ook de combinatie met Anita Yuen die dit net wat dat beetje extra geeft. De manier waarop ze een paar keer probeert om Chow te vermoorden en dat dat elke keer faliekant mislukt.. Een running gag en eentje die blijft werken. Verder toch ook nog een pluim voor een aantal leuke visuele dingetjes. De executiescène waar een 'master in de martial arts' besluit te ontsnappen (om dan doodleuk uit de lucht geblazen te worden door een rocketlauncher!) steekt ook gewoon goed in elkaar.

Ik moet maar eens op zoek gaan naar het overige werk van Chow, sowieso als regisseur maar ook gewoon als acteur. Grappig om te zien dat Chow's fascinatie voor een slagermes reeds in From Beijing with Love zit, meen me zoiets te herinneren in Kung Fu Hustle. Nu ik erover nadenk, die 2 films zijn ook al lang geleden dus misschien maar eens gewoon terug van nul beginnen.

Dikke 3.5*

» details   » naar bericht  » reageer  

In Old California (1942) 3,5

29 mei, 08:23 uur

John Wayne, medicine man

Toen ik een aantal maanden geleden in Berlijn was, viel het me in positieve zin weer op in welke mate die films uitbrengen. Zeker het oudere Hollywoodwerk is daar veel gemakkelijker te vinden dan bij ons en het enige nadeel is dat je het soms met Duitse covers en geen subtitles (wel Engelse audio) moet doen. Ik was dan ook blij dat ik mijn John Wayne collectie weer wat kon vervolledigen en zeker wanneer het om zo'n onbekende film als In Old California gaat.

Ik verbaas me dan ook over het gebrek aan stemmen, temeer omdat dit een film is die interessant kan zijn om eens iets anders van John Wayne te zien. De Duke speelt hier namelijk een apotheker die naar een stadje verhuist om een apotheek te openen en daar wat in de problemen komt. Oké, nu ook weer niet zo atypisch John Wayne maar de korte speelduur en het vlotte verhaal maken veel goeds. Een volbloed western kun je dit niet helemaal noemen trouwens, al komt er wel nog een toffe barfight in voor. Verder is dit een film die perfect binnen de lijntjes kleurt met Wayne die uiteraard het hart van de de vrouwelijke bijrol verovert en het moet opnemen tegen een slechterik die het stadje terroriseert. Het is gewoon ook de vaart van de film die er hier een erg vermakelijke zit van maakt. In Old California zakt nergens in, weet zelfs hier en daar te verrassen en naar het einde toe komt alles (zelfs een zijplotje rond gold digging) tot een mooie climax samen.

En Wayne is Wayne natuurlijk. Het is en blijft een acteur die in heel zijn carrière grotendeels uit hetzelfde vaatje is blijven tappen, maar daar op zich nog wel wat variatie in wist te brengen. Toch zeker ook in het begin van zijn oeuvre waar hij nog niet zo bekend is en zijn rol van Tom Craig is niet de typische stoere Wayne die je zou verwachten. Vreemd ook om te zien dat hij het wel in zich had om wat meer romantische/flirterige rollen te spelen. Dat is iets dat hij in de latere jaren is kwijtgespeeld precies. De Duke wordt ook nog eens bijgestaan door een aantal toffe bijrollen met Binnie Barnes als gangsterliefje Lacey Miller en met Albert Dekker krijg je nog een degelijke slechterik voorgeschoteld. Er zou ook nog een ingekleurde versie bestaan, maar ik zou gewoon voor de Duitse DVD gaan.

Daar staan trouwens nog leuke extra's op, namelijk de 2 sketches met Wayne die Jimmy Durante tijdens een aflevering van The Colgate Comedy Hour in 1953 heeft gemaakt + een verzameling van reclames (onder andere voor een soort van Kom Op Tegen Kanker). Erg fijn om te zien hoe Wayne bij vlagen zijn lach niet kan inhouden en hij houdt er zelf ook nog een komische timing op na. In Old California is sowieso de aanschaf waard als je het mij vraagt.

3.5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Year of the Gun (1991) 3,5

26 mei, 17:52 uur

A group of terrorists calling themselves the Red Brigade has brought a shocked society to a state bordering on revolution. It is the... Year of the Gun

John Frankenheimer is zo'n regisseur die altijd wel tot mijn verbeelding spreekt. Ik heb weliswaar maar een fractie van zijn oeuvre gezien (Year of the Gun is nog maar de 4e film die ik van zijn hand zien) maar met Seven Days in May wist hij me wel danig te overtuigen. Ik was wel benieuwd naar opnieuw een politieke thriller en laat ik Year of the Gun nu al ettelijke jaren liggen hebben. Dat ettelijke jaren mag je trouwens letterlijk nemen, want het was een promotie toen we met het gezin indertijd onze allereerste DVD-speler hadden gekocht.

Toen gaf JVC namelijk 3 DVDs als cadeau bij de aanschaf van de speler (als ik me niet vergis was het Year of the Gun, Yamakasi en iets met Conspiracy in de titel) en achteraf gezien is het eigenlijk erg vreemd dat ze voor Year of the Gun hebben gekozen. Niet perse vanwege de film zelf, maar wel van de erbarmelijke kwaliteit van de DVD van DFW. We zijn ondertussen al vele jaren verder natuurlijk, maar dit is gewoon VHS niveau en kun je moeilijk goede promotie noemen voor het medium.. In ieder geval: wel een interessante film. Frankenheimer weet met weinig moeite een spannend sfeerbeeld neer te zetten en het is sowieso al een uitstekende keuze om de personages hun eigen taal te laten spreken. Dat geeft toch altijd net wat meer realisme aan de personages. Het plot kent weliswaar iets teveel aparte verhaallijnen om tot een mooi geheel te worden gesmeed (zo valt het feit dat Italo homo was en een relatie had met Gagliani wel helemaal uit de lucht) maar het blijft wel boeien.

Aangenaam verrast trouwens door Sharon Stone. Een actrice die vandaag de dag vereenzelvigd wordt met haar rol in Basic Instinct maar eigenlijk toch wel een aantal interessante rollen heeft gehad. Hier weet ze niet altijd even goed te overtuigen in de rol van fotografe Alison King maar de film krijgt wel een extra boost eenmaal zij in het verhaal wordt geïntroduceerd. Andrew McCarthy daarentegen is wel de zwakke schakel in het geheel. Moeilijk te zeggen waar het juist misloopt, maar hij oogt gewoon te licht voor een hoofdrol als deze. Dan doen de bijrollen het beduidend beter met John Pankow als Italo op kop. Toch ook nog een pluim voor de regie van Frankenheimer die op een sobere manier met hier en daar eens een kleine actie opflakkering een intrigerend tijdsbeeld weet neer te zetten.

Want dat is het Italië van 1978 wel. Hoewel Year of the Gun uit begin jaren '90 stamt, krijg je nooit het gevoel dat je naar een film uit dat tijdperk zit te kijken. Beetje jammer dat er geen andere acteur voor de rol van McCarthy gevonden kon worden maar gelukkig is er nog genoeg anders te beleven. Niet het beste werk van Frankenheimer, dat blijft Seven Days in May, maar toch fijn om eens gezien te hebben. Nu alleen eens een betere versie qua kwaliteit vinden.

3.5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Tommy (1975) 4,0

Alternatieve titel: Tommy by 'The Who', 25 mei, 14:15 uur

I'm the gypsy, the Acid Queen! Pay me before I start

Hoewel ik Tommy niet het beste album van The Who vind (toegegeven: er zijn er een aantal die ik niet ken maar Who's Next lijkt me onovertrefbaar), is het wel een klassieker in het genre. Een album dat ik ook wel eens regelmatig opzet en ik merkte dat ik eigenlijk mijn eigen versie van het verhaal begon te maken en dat het dan maar eens dringend tijd was om te gaan zien hoe de band het oorspronkelijk bedoeld had. Een tijd geleden de dubbeldisc edition gevonden in de Kringloopwinkel, altijd fijn zo van die onverwachte vondsten, en gisteren eens goed voor gaan zitten.

Het was warm weer gisteravond en de ramen stonden open dus de buren & toevallige voorbijgangers op straat hebben in ieder geval mogen genieten van de geweldige soundtrack. Ik ging er van uit dat Tommy nog wel gesproken stukken ging hebben, maar dit is eigenlijk gewoon één lange gezongen trip. De ene geweldige scène volgt de andere op (Pinball Wizard! De Marilyn Monroe dienst! De Acid Queen! De tripscène van Nora!) en dan is het toch o zo jammer dat dit naar het einde toe wat in elkaar stuikt. De film/rock opera verliest zijn schwung een beetje vanaf het moment dat Tommy terug kan zien en het is pas helemaal op het einde met Listening to You dat het terug naar het vertrouwde niveau weet te schakelen. Jammer, want ik heb lange tijd op 4.5* gezeten maar misschien dat dat met een herziening wel goed komt. In ieder geval het soort film dat echt wel meer gewaardeerd kan worden met meerdere kijkbeurten, al is het maar om alle details te spotten.

En laat ons eerlijk zijn, qua cast is dit ook wel om van te genieten. Oliver Reed heeft niet meteen de beste stem om te zingen, maar doet het qua uitstraling gewoon erg goed. De interactie met Ann-Margret is dan ook om van te smullen (en die kan blijkbaar ook nog een lekker potje zingen) en zeker scènes met de nog jonge Tommy zijn heerlijk gebracht door hun twee. Sowieso erg fijne en onverwachte cast met een zingende Jack Nicholson in een kleine bijrol, Eric Clapton als een soort van cultleider, Tina Turner als een gestoorde zigeunerin en Elton John als pinball tegenstander. Afgelopen donderdag stond de man nog in het Sportpaleis en tijdens I'm Still Standing was een flits van zijn scène uit Tommy te zien, al had ik toen nog niet door dat het om een performance van Pinball Wizard ging. Tof! The Who doet uiteraard ook nog mee waarbij Roger Daltrey het eigenlijk nog erg goed doet in de titelrol en Keith Moon een geweldige Uncle Ernie neerzet.

Ik heb me hier in ieder geval danig mee geamuseerd. Misschien ligt het voor een stuk ook aan de muziek, maar ik vond dit heel wat beter te behappen dan Pink Floyd The Wall. Ik krijg in ieder geval wel zin om Quadrophenia eens te gaan opzoeken, al vrees ik er wel voor dat de verrassing dan weg gaat zijn. Heerlijke film in ieder geval en het blijft zonde van de inzakking naar het einde toe, al vind ik het nu al weer wat minder erg dan vanmorgen..

Dikke 4*

» details   » naar bericht  » reageer  

Capone (1975) 3,5

19 mei, 18:07 uur

I wouldn't piss up your ass if you was on fire

Capone wordt vandaag de dag verkocht als een volwaardige Sylvester Stallone film (toch als je afgaat op de DVD hoes van de Benelux editie) en dat leek me vreemd te zijn aangezien dit uit 1975 komt. Het is niet het debuut van de man die ons later nog Rocky en Rambo zou schenken, maar het mag wel duidelijk zijn dat eenieder die een typisch Stallone vehikel verwacht bedrogen zal uitkomen. Is dat erg? Neen, want regisseur Steve Carver maakt er op zich nog een degelijk gangsterepos van.

Alleen jammer dat hij zich laat vangen aan een ietwat onevenwichtige montage. Het verhaal van Scarface kun je moeilijk in anderhalf uur gieten en door de keuze te maken om continu met tijdssprongen te werken, wordt het er allemaal niet overzichtelijker op. Hierdoor krijg je nergens echt binding met de rise (& fall) van Capone, al is het einde met een gek geworden Capone die is aan het vissen in een zwembad (!) wel een geslaagde afsluiter. Verder is dit echter vooral een typische gangsterfilm en dan gelukkig wel eentje waarbij de aankleding niets te wensen overlaat. De roaring twenties worden geloofwaardig in beeld gebracht - die auto's blijven toch geweldig - en hoewel het taalgebruik naar mijn gevoel iets te grof was, doet Carver en co hier weinig verkeerd. Wel vreemd natuurlijk om op een bepaald moment een scène uit The St. Valentine's Day Massacre van Roger Corman (die voor Capone optrad als producent) gemonteerd te zien worden in deze film.

Dat is vreemd om verschillende redenen trouwens, want a) het switchen tussen beide films loopt echt niet vlotjes in elkaar over b) de kwaliteit van het materiaal van The St. Valentine's Day Massacre is een pak slechter en c) het haalt je vooral compleet uit een voor de rest wel degelijke scène. Vreemde keuze in ieder geval en geen idee wat Carver heeft bezield om aan de wensen van Corman te voldoen. Wat wel een goede keuze is, is het casten van Ben Gazzara die een indrukwekkende Capone neerzet. Zo'n rol waar je het vooral van de uitstraling moet hebben en die heeft Gazzare absoluut. Ook Stallone doet het trouwens absoluut nog niet zo slecht in één van zijn eerste grote rolletjes. Hier en daar een beetje geforceerd, het beeld dat je van Stallone hebt als actieheld helpt daar niet bij, maar Sly doet het goed.

Tof om eens gezien te hebben in ieder geval. Degelijke gangsterfilm die wat ten onder gaat aan zijn eigen grootsheid en dat is jammer, want Gazarra blijkt een ideale acteur te zijn voor de rol. Stallone heeft een toffe bijrol en verder gewoon een fijn tijdsbeeld. Vreemde carrière trouwens die Carver er op heeft nagehouden. Nadien heeft hij zich vooral bezig gehouden met wat actievehikels, maar afgaande op dit had ik hem iets hoger ingeschat.

3.5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Mad Max beyond Thunderdome (1985) 2,5

Alternatieve titel: Mad Max 3, 15 mei, 22:01 uur

Two men enter, one man leave

Met Mad Max beyond Thunderdome ben ik eindelijk aan het einde van de franchise gekomen. Niet dat dit de laatste film in de reeks is, in 2015 bracht regisseur George Miller nog Mad Max Fury Road uit, maar het was wel de laatste film van de vier die ik nog moest zien. Tot nu toe een vermakelijke doch ietwat overgewaardeerde franchise en ik was wel benieuwd wat dit nog ging brengen. De grootste verrassing kwam al snel doordat ik dacht dat dit met Grace Jones was, maar het blijkt Tina Turner te zijn.

Jones doet natuurlijk mee in Conan the Destroyer dus waarschijnlijk vandaar de verwarring. Ik had al eerder gehoord dat Mad Max beyond Thunderdome als het minste deel in de reeks wordt beschouwd en in het eerste halfuur is daar weinig van te merken. De setting van Bartertown is geweldig, Master-Blaster is een geweldig duo en je voelt gewoon de lucht knetteren wanneer gekke Max het opneemt tegen de imposante Master-Blaster. De vechtscène op zich is ook nog heerlijk en het is dan ook zo ontzettend jammer dat dit nadien als een kaartenhuis in elkaar stuikt. Max wordt opeens de babysitter van een stel vervelende kinderen en hoewel de confrontatie in Bartertown het geheel nog wat terug op niveau trekt, is het toch enorm straf hoe groot het verschil tussen beide delen is. Daar blijkt echter wel een verklaring voor te zijn doordat Byron Kennedy, producent en goede vriend van Miller, overleed in een helikoptercrash naar aanleiding van de film.

Miller verloor daarop zijn interesse in het project en vandaar dus de aanwezigheid van George Ogilvie als tweede regisseur en naar het schijnt was Ogilvie verantwoordelijk voor de scènes met focus op het verhaal en Miller voor de actiescènes. Dat Miller nu geen begenadigd verhalenverteller is, dat had ik al wel door met de andere delen, maar Ogilvie brengt er zowaar nog minder van terecht. Een soort van rehash van Lord of the Flies en het is ook maar goed dat Mel Gibson nog terugkeert als de immer coole Mad Max, al wordt het hier eerder een Kindergarten Cop. Ook aangenaam verrast door Tina Turner trouwens die hier een fijne slechterik speelt. Inclusief toffe soundtrack, want iedereen kent wel het aanstekelijke We Don't Need Another Hero.

De scènes in Bartertown zijn geweldig, het eerste deel is misschien het beste wat de Mad Max franchise heeft te bieden, maar eenmaal de switch naar de kinderen is gemaakt.. Pfoeh, zelden een film zo om zeep zien gaan. Toch zonde eigenlijk, want de Mel Gibson Mad Max reeks verdiende misschien wel een mooiere afsluiter.

2.5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Of Human Bondage (1934) 3,5

15 mei, 08:14 uur

Here I am in a charity hospital, because my father loved fast women and slow horses

Tot nu toe heb ik 2 boeken gelezen van William Somerset Maugham en hoewel dat op zich vrij vermakelijke romans zijn, is het nog geen grote liefde tussen de schrijver en mij. Ik heb nog wel wat ander werk liggen - waaronder Of Human Bondage - maar ik wou eerst wel eens zien of een verfilming me misschien meer ging liggen. Ik geef toe dat het een kromme redenering is, zeker als je weet dat het oorspronkelijke boek zo'n 600 pagina's bevat en herwerkt wordt tot een stevige 80 minuten.

Dan vraag je je af wat er juist allemaal is geknipt en toch zie ik hier wel veel moois in dat me over de streep heeft getrokken om hem nog niet af te schrijven. Of Human Bondage wordt misschien hier en daar net iets te repetitief (Mildred bedriegt Phil, Phil wordt verliefd op een andere vrouw, Mildred duikt terug op, Phil laat alles vallen, Mildred bedriegt Phil) en toch blijft het geheel wel boeien. Vooral ook wel voor een stuk omdat Philip en Mildred wel interessante personages zijn. Philip in de zin hoe hij zich elke keer aangetrokken voelt tot Mildred hoewel hij dat absoluut niet wilt en Mildred in de zin hoe ze kronkelt, bekokstooft, draait en keert om toch maar haar zin te krijgen. Het levert in ieder geval wel een aantal toffe confrontaties op en naar het einde wordt het, zoals wel te verwachten was, meer en meer schrijnend. Het kind dat overleden is, Mildred die dan dood in zo'n gehuurd kamertje in een achterbuurt ligt.. Moeilijk te pinpointen waarom maar het kwam wel binnen gisteravond.

Misschien om Bette Davis dit toch weer zo enorm goed doet? Haar oudste rollen liggen me in het algemeen net iets minder maar de rol van Mildred kun je bijna een blauwdruk noemen van de films waar ik ze het liefste in zie. Een takkewijf tot en met en het enige puntje van kritiek op heel haar performance is dat verschrikkelijke cockney accent. Ook op Leslie Howard is weinig aan te merken trouwens. Of Human Bondage is de eerste keer dat hij samen met La Davis het scherm deelt en het zit er meteen wel boenk op. Beetje jammer wel dat de film trouwens vandaag de dag vaak in erbarmelijke kwaliteit wordt uitgebracht. Een public domain titel natuurlijk waardoor iedereen een kopie mag uitbrengen, maar dit behoorde wel tot de slechtste kwaliteit dat ik al ben tegen gekomen.

Hopelijk vind ik nog eens een deftigere versie, qua audio zat er in ieder geval veel gekraak op en dat hoort volgens mij niet in de originele film. In ieder geval een interessante film die zeker door de ouderdom tot de verbeelding spreekt. Kan me niet direct iets voor de geest halen uit dezelfde periode dat qua grimmigheid hierbij in de buurt komt.

3.5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Avengers: Endgame (2019) 4,5

12 mei, 15:36 uur

I'm here to talk to you about the Avengers Initiative

Het was in 2008 en de 16-jarige Metalfist sprong een gat in de lucht wanneer hij in de cinema tijdens het Iron Man aftercredits stukje Nick Fury bovenstaande woorden hoorde verkondigen. Ik was nog maar mijn eerste stappen aan het zetten in het comicswereldje maar de Avengers hadden toen al wel een speciaal plekje in mijn hart weten te veroveren. Ik weet nog perfect de extase die ik voelde bij het feit dat ze van plan waren om één van de meest succesvolle comicbook reeksen te gaan verfilmen. Ik schreef toen echter dat het alleen hopen was dat ze de kwaliteit van die eerste Iron Man gingen kunnen behouden.

Wat ik toen echter niet wist, was dat Marvel van plan was om een volledig universum op te zetten en dat het uiteindelijk 11 jaar en 22 films ging duren vooraleer de saga ten einde kwam. Een decennium waar veel in gebeurde (de evolutie van 16-jarige tot 27-jarige ging niet zonder horten of stoten) en toch bleven die bezoekjes aan Marvel films een constante factor. Sommigen van mijn vriendengroep haakten af en ook ik huurde af en toe wel eens deel in plaats van naar de bioscoop te gaan, maar ik bleef wel trouw de juiste volgorde aanhouden. Toegegeven, naar het einde toe was ik niet meer de grootste fan van het MCU doordat het gewoon teveel personages & bijhorende films waren geworden waardoor het overzicht en vooral de kwaliteit soms ver te zoeken was. Daarom was ik ook blij met de gebeurtenissen in Infinity War. Met een letterlijke vingerknip werd het deelnemersveld gehalveerd en het waren net die originele helden (Captain America, Thor, Iron Man, Black Widow en Hulk) die overbleven. Daar zit dan ook net de kracht van Endgame: er wordt terug gegaan naar de kern en dat wordt op een heerlijke manier gedaan.

Degene die er vanuit gingen dat de gebeurtenissen uit Infinity War niet ongedaan gemaakt konden worden zijn naïever dan ik had verwacht van het publiek dat naar dit soort films gaat kijken en natuurlijk komt er tijdreizen aan te pas (wat had je anders verwacht na Ant-Man and the Wasp..) maar wat een heerlijk idee om terug te keren naar bepaalde films uit de reeks. Zo wordt je als het ware 'beloond' voor het kijken van bepaalde films in de franchise (zou er echt iemand gedacht hebben dat het lauw onthaalde Thor: The Dark World nog belangrijk ging zijn in het volledige verhaal?) en het lijkt wel als de Russo broertjes en Marvel in het algemeen het publiek wilde bedanken voor het vertrouwen. Iets wat ze ook doen door gewoon een degelijke film op poten te zetten. Toegegeven, niet alles werkt even goed weliswaar. Zo is en blijft Captain Marvel een te goedkope gimmick om Iron Man eventjes terug op het strijdtoneel te brengen en is het all star female rondje in de ultieme veldslag gewoonweg te geforceerd maar je krijgt er veel voor in de plaats.

Omdat het dus op een zekere manier kleinschalig blijft, al klinkt dat wel erg vreemd bij zo'n bombastische film als dit. Eindelijk de terugkeer Hawkeye (ooh wat heb ik die dynamiek met Black Widow gemist!) en de zoektocht naar de Soul Stone, de begrafenis van Tony (heerlijk ook dat 'and I am Iron Man' antwoord tegen Thanos op de veldslag), Captain America die - zoals al gehint werd in Age of Ultron - Mjolnir gebruikt in het heetst van de strijd, ... Die chemie tussen Chris Evans, Mark Ruffalo, Chris Hemsworth, Scarlett Johansson en Robert Downey Jr. blijft gewoon de grootste kracht aan deze groep. Natuurlijk moet de rest van de superhelden nog op de proppen komen in een heus potje football met de Infinity Gauntlet, maar het werkt wel. Sommige personages worden gereduceerd tot een cameo (Howard the freakin' Duck!) maar het geeft gewoon een kippenvel moment wanneer je Captain America alleen op het slagveld ziet en dat je langzaamaan de ene na de andere superheld ziet afkomen. Bijzonder ook in hoeverre het groepsgevoel overheerst. Niemand probeert iemand anders te overtroeven, de meesten lijken gewoon blij te zijn dat ze er mogen bij zijn.

Geen after credits deze keer. Het is geen unicum bij een Marvel film (wel voor het MCU dacht ik), maar het is wel een mooi symbool dat het effectief gedaan is. Niet het MCU natuurlijk, er zijn alweer talloze andere films aangekondigd, maar Endgame is een erg mooie afsluiter voor de Thanos verhaallijn die zoveel jaar geleden werd gestart door één simpel zinnetje. Wat jammer dat Stan Lee, Steve Ditko, Joe Simon en die andere Marvel legendes dit niet meer tot het einde hebben kunnen zien. Ze zouden trots zijn op het filmisch equivalent van hun creaties. Gelukkig mag Jim Starlin (bedenker van Thanos) eventjes opduiken.

4.5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Toy Story 2 (1999) 3,5

11 mei, 19:13 uur

Alright, off you go, then

De herziening van de eerste Toy Story een goede maand geleden was me goed bevallen. Meer zelfs, hij was nog beter dan ik mij herinnerde en ik was dan ook oprecht benieuwd naar dit tweede deel. Er waren me nog flarden bijgebleven zoals Zurg en Mrs. Potato Head, maar de grote verhaallijn was ik kwijtgeraakt. Zo'n sequel op een ietwat onverwacht succes is altijd gevaarlijk en het was dan maar te hopen dat Pixar en co hun 4 jaar tijd tussen beide films nuttig besteed hadden.

Blijkbaar zijn er wel wat problemen geweest met de productie doordat een medewerker nagenoeg de volledige film gewist had en dat dat de backups ook corrupt waren waardoor ze praktisch volledig opnieuw moesten beginnen. Gelukkig was er nog een medewerkster die een lokale kopie thuis had rondslingeren en dat is een grote meevaller, want Toy Story 2 is gewoon een degelijke sequel. Wel iets minder van niveau dan zijn voorganger en dat is naar mijn gevoel vooral te wijten aan 2 zaken: de muziek die nu helemaal niet tot zijn recht komt (laten we gewoon maar "You've got a friend in me" recycleren...) en de te voor de hand liggende Star Wars referenties. Zo'n scène met Buzz 2 & Zurg en de bekende "I'm your father" quote voelt echt te geforceerd aan. Zonde, want voor de rest is hier echt wel over nagedacht waardoor dit niet aanvoelt als een herhaling van zetten uit de voorganger. De klassieke personages krijgen allemaal nog hun screentime en worden zelfs nog wat verder uitgediept, maar ook nieuwkomers worden netjes geïntroduceerd en weten zich perfect staande te houden.

De animatie is er in die 4 jaar wel serieus op vooruit gegaan precies. Ondertussen toch ook alweer een film die dit jaar 20 kaarsjes mag uitblazen, maar het verschil met zijn voorganger is duidelijk te merken. Qua cast blijft dit toch ook wel weer om van te smullen. De grote namen uit de voorganger komen terug (Tom Hanks, Tim Allen, Don Rickles, Jim Varney, etc) maar er zijn natuurlijk ook een paar nieuwe gezichten/stemmen waarvan eentje de immer geweldige Kelsey Grammer is. Groot Frasier fan hier en zijn stem past perfect bij Stinky Pete. Verder toch ook altijd fijn om te zien hoeveel werk ze bij Pixar in de referenties steken. Flarden van hun eigen kortfilms tijdens het televisie zappen voor Hamm, Geri uit Geri's Game (een Pixar short) die een kleine bijrol heeft, de Jurassic Park knipoog, ... Het zijn zaken die je als kind hoogstwaarschijnlijk mist, maar als volwassene is het altijd wel leuk om te spotten.

Ik kan me niet herinneren dat ik ooit Toy Story 3 heb gezien maar afgaand op het algemeen gemiddelde moet dat wel de moeite zijn. Binnenkort maar eens achter gaan, want ik denk dat er gerust nog wel een avontuurtje van Woody, Buzz en hun kompanen bij kan in mijn filmcollectie. Zolang dezelfde kwaliteit wordt behouden natuurlijk en dat kan volgens mij enkel maar door onder andere dezelfde cast te gebruiken, maar aangezien er meer dan 10 jaar tussen deel 2 en 3 zit.. We zullen zien!

3.5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Creed II (2018) 3,5

Alternatieve titel: Creed 2, 10 mei, 21:23 uur

He's just a man... be more a man than him

Aha, Creed II. De film waardoor ik een tijd geleden besloot om de volledige Rocky franchise nog eens te (her)zien. Een goede zet zowaar, want het blijft een erg kwaliteitsvolle reeks en met de komst van Creed lijkt er nieuw bloed in de reeks te zijn gepompt. Ik was benieuwd hoe dat ging verder gaan en al zeker wanneer de immer coole Dolph Lundgren een rol toegewezen kreeg. Met een beetje schrik dat dit een herhalingsoefening ging zijn van Rocky IV, ben ik hier dan maar eens aan begonnen.

Want laat ons eerlijk zijn, Creed II is eigenlijk Rocky VIII en na zoveel films is het enorm lastig om nog origineel uit de hoek te komen. Deze sequel is dan ook qua niveau minder dan zijn rechtstreekse voorganger, maar behoudt nog altijd wel de kwaliteit van de franchise. Voor een groot deel is dat te wijten aan het feit dat er mooi wordt omgegaan met de vorige films. Het is natuurlijk een rechtstreeks vervolg op Creed, maar eigenlijk is dit ook gewoon een tijdssprong van 30 jaar na Rocky IV. Drago komt terug op de proppen (inclusief zoon die natuurlijk ook bokst) en vaderlief is vastbesloten om via zijn nageslacht revanche te nemen voor zijn verlies in Rusland. Rocky heeft het echter zelf nog altijd moeilijk met het feit dat hij indertijd Apollo niet heeft kunnen beschermen voor de mokerslagen van Drago. Hierdoor kruipt er een zekere gelaagdheid in het plot die de film goed kon gebruiken, want je merkt wel dat de regie voor de rest in de handen van een minder begenadigd regisseur is terecht gekomen.

Zo wist regisseur Ryan Coogler met de eerste Creed de boksreeks een nieuwe adem te geven en hoewel hij hier nog voor een stuk mee verantwoordelijk is voor het script, liet hij de de regie over aan Steven Caple Jr. om zelf Black Panther te kunnen regisseren. Caple Jr. weet echter niet te overtuigen qua tempo, met zijn 130 minuten begint dit halverwege wel wat in te zakken, maar ook de gevechten zijn niet zo indrukwekkend als onder regie van Coogler. Wat op zich straf is, want qua cast keert wel iedereen terug. De tandem Michael B. Jordan & Sylvester Stallone blijft goed overeind staan, maar het is toch vooral een genot om Dolph Lundgren opnieuw te zien in één van zijn meest iconische rollen. De one-liners blijven jammer genoeg uit, maar gewoon zijn aanwezigheid is voldoende. Hij weet bovendien ook nog een zekere gelaagdheid te brengen in Drago die ik nooit voor ogen had gehouden en dat is misschien voor een stuk ook wel te wijten aan de terugkeer van Brigitte Nielsen.

Tessa Thompson daarentegen is opnieuw compleet inwisselbaar, ze zorgt ook opnieuw voor een flauwe soundtrack, en ook Florian Munteanu mag als zoon Drago absoluut niet in de schoenen staan van zijn filmische vader. Verder nog de terugkeer van een aantal onverwachte personages (Ventimiglia!) en zo'n soort details doen het bij mij altijd wel goed. Toch nog net iets meer van verwacht, benieuwd of de franchise nu nog verder gaat gaan..

3.5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Terminator Salvation (2009) 3,0

8 mei, 20:28 uur

So that's what death tastes like

Het moet denk ik ergens rond dit deel zijn dat ik had besloten om de Terminator reeks eens te gaan kijken ter voorbereiding op de nieuwste film. Een vermakelijke franchise, dat wel, maar om de een of andere reden geraakte ik maar mondjesmaat verder waardoor het uiteindelijk tot 2017 duurde vooraleer ik bij het derde deel was terecht gekomen. In mijn review van Rise of the Machines bleek ik wel zin te hebben in het 4e deel en kijk, we zijn ondertussen alweer 2 jaar verder en ik ben eindelijk bij Salvation aangekomen.

Geen idee waarom het zo lang duurt in ieder geval, want ook in Salvation zitten best wel leuke dingen. Het grootste probleem is natuurlijk het gemis van Arnold Schwarzenegger - en daar kan die digitale knipoog weinig aan verhelpen - waardoor dit niet als een volwaardige Terminator film aanvoelt. Nu komen er ook opeens allerlei andere Terminator robotten op de proppen (in alle maten en gewichten) en daardoor mis je een echt goede slechterik. Sowieso loopt het op narratief vlak een beetje in het honderd met iets teveel hoofdrollen dan de film kan verdragen, maar regisseur McG slaagt er uiteindelijk nog wel in om het allemaal tot een goed geheel te boetseren. De timeline is echter volgens mij nu wel helemaal naar de klote, maar misschien is dat eerder te wijten aan het feit dat er bij mij zoveel tijd tussen de films zitten en dat ik bepaalde zaken alweer ben vergeten. Jammer ook dat dit oorspronkelijk bedoeld was als een nieuwe trilogie maar dat de 2 "Dark Future" sequels uiteindelijk zijn afgeschoten en dat de reeks een reboot heeft gekregen met Terminator Genisys.

Want daardoor krijg je opnieuw een nieuwe cast waardoor je met de zoveelste acteur voor John Connor zit. Deze keer is de eer weggelegd voor Christian Bale en laat dat nu net een acteur zijn die ik niet zo hoog heb zitten. Dat stemgeluid is verschrikkelijk en ik kreeg er nooit echt het John Connor gevoel bij dat ik wel bij Edward Furlong en Nick Stahl had, al vond ik dat ook niet meteen de meest lovenswaardige acteurs in het Terminator universum. De toevoeging van Sam Worthington is ook wat vreemd te noemen, maar werkt op zich wel goed. Zeker omdat de chemie met de jonge Anton Yelchin als Kyle Reese wel overtuigt en er knettert ook wel iets met Moon Bloodgood. Die rol van Helena Bonham Carter is in ieder geval wel compleet overbodig, lijkt alsof er gewoon een heel stuk van haar plot geknipt is en hetzelfde geld voor de immer coole Terry Crews die hier wordt gereduceerd tot een lijk in het begin van de film.

Moet ik toch eens werk gaan maken van Genisys en dan kan ik met een gerust hart beginnen aan Dark Fate. Dat blijkt dan weer een film te zijn die een rechtstreeks vervolg is op Judgment Day dus die kan ik eigenlijk sowieso gaan zien. In ieder geval, op zich geen slechte toevoeging aan de Terminator franchise maar op zich wel het zwakste deel tot nu toe.

3*

» details   » naar bericht  » reageer  

Why Worry? (1923) 3,5

7 mei, 08:28 uur

Why didn't you tell me I love you?

Ik begin meer en meer fan te worden van Harold Lloyd. Niet dat er ooit een periode is geweest dat ik geen fan was, maar hij begint zich film per film verder op te werken in mijn lijstje favoriete komieken uit de oude doos. In die mate zelfs dat hij de klassiekers zoals Laurel & Hardy of Charlie Chaplin al ruimschoots voorbij is gestoken. Het was alweer een tijdje geleden dat ik nog eens iets van de bebrilde acteur had gezien en gisteravond nog eens gaan zitten voor zo'n typisch silent filmpje.

Het feit dat hij me gisteravond heeft wakker gehouden is al een goed teken op zichzelf. Silent movies zijn een genre dat ik wel graag zie, maar het is toch iets waar ik snel mijn aandacht bij verlies. Toegegeven: Why Worry? duurt maar hoop en al een uur, maar het is wel een uur waar veel in gebeurt. De hypochondrische miljonair Harold Van Pelham besluit om een fictieve bananenrepubliek te gaan bezoeken om tot rust te komen en komt daar terecht in een heuse machtsstrijd. Voldoende stof voor Lloyd om in de nodige problemen te komen en al zeker wanneer hij bevriend geraakt met de gigantische reus Colosso. De nodige slapstick momenten wisselen zich af (het bowlen is zo flauw en toch werkt het) maar ook op narratief vlak is dit echt nog wel een leuk filmpje. De butler komt er uiteindelijk een beetje bekaaid af, maar die interactie tussen Harold en zijn verpleegster is leuk om te zien. Dat gevecht met de dictator is ook wel heerlijk trouwens, de reden waarom ik Lloyd meer en meer begin te waarderen.

Want daarmee bevind hij zich in het vaarwater van die andere grote held genaamd Buster Keaton. De twee hebben een vergelijkbare stijl, maar staan allebei perfect op hun eigen voeten. Lloyd doet op zich vaak hetzelfde kunstje, maar het is wel iets dat ik kan waarderen. Vreemd om hem deze keer gepaard te zien worden met Jobyna Ralston die de ondertussen 'gepensioneerde' (omdat ze met Lloyd in het huwelijksbootje was gestapt) Mildred Davis verving. Een leuke combinatie in ieder geval omdat Ralston niet de typische love-interest is, maar iemand die haar eigen mannetje weet te staan. Zie je toch niet vaak in dit soort oude films. Nog een figuur dat je niet vaak in een film ziet is de enorme John Aasen die Colosso, what's in a name, mag spelen. Leuk figuur en grappig genoeg is dit zijn debuut aangezien circusartiest Cardiff Giant overleed kort nadat de opnames gestart waren. Een nieuwsartikel over de schoengrootte van Aasen zorgde voor de rest.

Tof! Kort filmpje in ieder geval, het had eerlijk gezegd ook niet veel langer moeten duren, maar wel weer van een goede kwaliteit. Een leuke setting, leuke personages en meer heb je voor dit soort films in ieder geval niet nodig. Krijg nu meteen al zin om aan de volgende Lloyd film te beginnen en dat is altijd een goed teken!

3.5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Captain Marvel (2019) 3,5

5 mei, 10:10 uur

Coulson. New guy. Guess he doesn't hate me yet

Captain Marvel was nu niet perse één van de Marvel films die ik absoluut in de cinema wou zien, maar naar aanloop van Avengers Endgame wou ik deze nu toch ook weer niet missen. Zou natuurlijk belachelijk zijn om 11 jaar lang elke film uit het MCU te hebben gekeken en dan voor de apotheose één film gemist te hebben. Ik schatte dat dit een soort van Black Panther gevalletje ging worden, zowat de zwakste film uit heel de MCU reeks, en vandaar dus met weinig verwachtingen in de zaal gaan plaatsnemen.

En zowaar heb ik me op zich nog wel geamuseerd. Het is niet dat Captain Marvel me compleet heeft weten overdonderen zoals een Ant-Man dat indertijd wel deed, maar algemeen gezien is dit een lekkere wegkijker. Iets wat vooral te danken is aan een vermakelijk jaren '90 sfeertje en wat ben ik enorm blij dat de technologie vandaag de dag zover staat dat je met gemak je acteurs geloofwaardig kunt verjongen. Een trucje dat Marvel al eerder had gebracht (vooral voor flashbacks dan zoals met Kurt Russel in Guardians of the Galaxy Vol. 2) maar het is gewoon geweldig dat je geen andere (jongere) acteurs moet gaan casten voor bepaalde personages. Verder is het plot redelijk eenvoudig, al is het wel verfrissend om te zien dat het geen origin story is zoals wel vaker het geval is bij eerste films van een superheld. Danvers heeft haar krachten al en hoewel het voor een groot stuk draait om het feit dat je niet weet hoe ze eraan is gekomen (eigenlijk dus toch een soort van origin story), geeft het voldoende ruimte om eens een tikkeltje anders te zijn. Sowieso fijn dat de Skrull eindelijk eens geïntroduceerd worden.

Daarmee heb je toch één van de meer iconische slechteriken uit de Marvel-stal en toegegeven, ze worden hier wat lieflijker voorgesteld maar hopelijk krijgen we wat meer rond hun oorlog te zien in toekomstige Marvel projecten. Captain Marvel heeft qua cast een aantal nieuwkomers, maar naar goede gewoonte ook een paar oudgedienden. Fijn om Nick Fury en Coulson een grotere rol te zien vervullen, daarmee keer je wat terug naar de kleinschaligere Marvel films zoals Iron Man waar nog niet alles zo groots werd aangepakt, en ook Lee Pace is nog in een kleine bijrol te zien als Ronan. Waarom ze in hemelsnaam dan opnieuw Djimon Hounsou gecast hebben is me een raadsel. Oké, Chris Evans is ook Johnny Storm geweest vooraleer hij Captain America werd maar dat zijn wel reeksen die niets met elkaar te maken hebben. Hounsou speelt nog wel een grote rol in Guardians of the Galaxy..

Op voorhand veel kritiek gehoord op Brie Larson, maar die doet in mijn ogen weinig verkeerd. Beetje vreemd hoe ze in het begin van de film loopt (of was dat omdat ze het op blote voeten deed?) maar verder de nodige tongue in the cheek humor die wel bij haar past. Jude Law daarentegen is wat flauw als slechterik, met uitzondering van Thanos is dat toch iets waar ze bij Marvel last mee hebben.. Op naar Endgame dus!

3.5*

» details   » naar bericht  » reageer  

La Table aux Crevés (1952) 3,5

Alternatieve titel: The Hunting Ground, 4 mei, 17:39 uur

Fernandel en Romeo & Juliet

Ik ben de laatste tijd precies wat in mijn Fernandel periode. Vreemd eigenlijk, want het is een acteur die me niet zo goed ligt maar ik begin ondertussen toch best al wel wat titels van hem gezien te hebben. Voor een deel natuurlijk omdat hij met een aantal mensen heeft samengewerkt die ik wel hoog heb zitten (zoals Louis de Funès of Henri Verneuil) en ik moet eerlijk bekennen: het begint te keren. Ik had absoluut geen idee wat te verwachten bij deze La Table aux Crevés dus maar eens op goed geluk opgezet.

Want ik heb ondertussen ook al geleerd dat je best de korte omschrijving op de DVDs van Limelight Pictures niet leest aangezien die praktisch altijd het verhaal vertellen tot pakweg de laatste minuut. Nu ben ik sowieso niet iemand die zich laat verleiden door zich op voorhand goed in te lezen over een film, maar daardoor ben ik wel wat met de verkeerde verwachtingen aan deze Fernandel film begonnen. Wie namelijk een volbloed komedie verwacht zoals de man met de brede glimlach er veel heeft gemaakt, komt nogal bedrogen uit. Onder regie van Verneuil wordt La Table aux Crevés een soort van Romeo & Juliet verhaal waarbij een klein dorpje is onderverdeeld in 2 streken (Fernandel uit de ene streek, zijn geliefde uit de andere) en natuurlijk zijn er een aantal mensen die niet akkoord zijn met hun liefde. Klinkt goed en dat is het ook, maar het blijft vreemd om Fernandel in een wat meer serieuze rol te zien en zeker in het begin bij de zelfmoord van zijn vrouw weet je niet goed of dit nu eigenlijk wel of niet komisch bedoeld is.

Want ik geef toe, Fernandel is wel een figuur waar je mee moet lachen. Die weidse gebaren, die glimlach, dat kwaad worden, ... Zijn invulling van de rol van Coindet is an sich niet veel verschillend dan van een andere rol, maar het is dus niet (helemaal) bedoeld om mee te lachen. Wel tof om te zien dat hij dit op zich wel aankan. De climax in het veld is de moeite waard, hetzij wel wat voorspelbaar met Capucet die dan wordt neergeschoten, maar Fernandel staat stevig op zijn benen in dit melodramatisch verhaal. Hij wordt gelukkig ook wel ondersteunt door een degelijke cast met Maria Mauban op kop. Ik blijf het grappig vinden hoe Fernandel er in zijn films er altijd in slaagde om zich te laten omringen met schoon vrouwvolk, maar in het geval van Mauban kan ze ook nog eens acteren. Ik heb al erger gezien. Verder is Andrex nog degelijk als Frédéric en zie je hier vooral de hand van Verneuil in.

Want die ging natuurlijk later pas echt furore maken met onder andere Le Clan des Siciliens. Dat niveau bereikt hij hier nog niet, maar het is wel één van de betere films in zijn oeuvre. Fernandel oogt in het begin niet op zijn plaats, maar weet zich uiteindelijk goed in te werken in zijn rol. La Table aux Crevés (wat een geweldige titel trouwens) blijft voor de rest echter wat voorspelbaar doch interessant om eens gezien te hebben.

3.5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Sugata Sanshirô (1943) 3,5

Alternatieve titel: Judo Saga, 4 mei, 10:43 uur

Akira Kurosawa's debuut

Ik moet eerlijk bekennen: ik had een beetje schrik om deze film op te zetten. Judo Saga is niet mijn eerste film van Kurosawa, maar om de een of andere reden zat ik met het gevoel dat dit zo'n regisseur is die echt in zijn vak is moeten groeien en verwachtte ik niet veel van zijn debuut. Geen idee waarom trouwens, want The Men Who Tread on the Tiger's Tail vond ik al sterk maar een paar dagen geleden dus toch eens met een klein hartje aan begonnen. En wat blijkt? Niets om me druk in te maken.

Want Judo Saga is een degelijke film waar de hand van de meester al duidelijk in te zien is. Hopelijk wordt ooit nog eens de volledige versie van 97 minuten teruggevonden (mijn versie van BFI opent met een titelscherm uit 1952 van Toho, het productiehuis, waarin wordt verteld dat er zo'n kleine 20 minuten is geknipt om te voldoen aan government's wartime entertainment policies) en dat daaruit dan blijkt dat het op narratief vlak toch net iets beter in elkaar zit dan nu het geval is. Het is namelijk allemaal nogal een rommeltje bij vlagen en het is eigenlijk vooral met een aantal aparte scènes dat Kurosawa punten weet te sprokkelen. De gevechten op zich ogen nogal statisch, maar die climax met voorbijvliegende wolken en de gierende wind... Heerlijk! Ook de scène met de paraplu op de trap is mooi in al zijn eenvoud en ik was toch ook bijzonder gecharmeerd door de aanval aan de dokken waarbij menig aanvaller onvrijwillig het water induikt. Grappig om te zien ook hoe de regisseur hier al thema's aanhaalt waar hij later zijn grootste successen mee zou boeken.

Zo is Susumu Fujita als Sanshiro Sugata toch ook gewoon maar een student eigenlijk zoals bijvoorbeeld Yûzô Kayama in Red Beard dat was. Een goede rol van Fujita trouwens die zich vooral staande weet te houden met het jeugdige enthousiasme van een leerling. De scène waar hij zich dramatisch in het water gooit is daar een erg leuk voorbeeld van. Ook op Denjirô Ôkôchi is als leermeester weinig op aan te merken en met Yukiko Todoroki heb je best nog wel een leuke love-interest. Beetje jammer dat Ryûnosuke Tsukigata als Gennosuke Higaki er voor het grote deel op narratief vlak een beetje verloren bijloopt, want op de invulling van Tsukigata is niets aan te merken. Ben benieuwd hoeveel mensen van de cast we nog gaan terugzien voor de sequel.

Ook dat is een unicum volgens mij in het oeuvre van Kurosawa: hij maakte 2 jaar later zowaar een sequel. Die heb ik gelukkig ook in bezit (die Early Kurosawa boxset van BFI is trouwens wel een - goedkope - aanrader trouwens) dus die zal één van de komende dagen nog wel eens passeren. Ben benieuwd wat dat gaat geven alleszins.

3.5*

» details   » naar bericht  » reageer  

House of Evil (1968) 1,0

Alternatieve titel: Macabre Serenade, 1 mei, 17:50 uur

Karloff en het moorddadige speelgoed

Is je interesse daarmee gewekt? Goed, want dat was bij mij ook het geval. Ik moet echter wel toegeven dat ik op zich niet al te veel verwachtingen had van deze Dance of Death aangezien de vorige films van het duo Jack Hill en Juan Ibáñez (Torture Zone en Alien Terror) allebei op een ronkende score van 1* konden rekenen. Het was echter de laatste film in een collectie Boris Karloff films die ik van mijn broer had geleend en ik ben nu eenmaal een completist.

Blijkbaar mis ik nog wel een deel uit de collectie (Isle of the Dead is door dezelfde regisseurs gemaakt en de VHS tapes spreken ook over een reeks van 4 films) maar ik ben er nog niet uit of ik daar nu blij of triestig van moet worden. Als completist is het jammer natuurlijk en Karloff is een acteur die ik wel volledig wil krijgen, maar het niveau van de films onder regie van Hill en Ibáñez is wel droevig slecht. De gebruikelijke ergernissen duiken weer op (nachtscènes die overduidelijk in het midden van de dag zijn geschoten en scènes die zich binnenshuis afspelen zijn dan weer vreselijk slecht belicht) en hoewel het plot op zich nog wel een leuk uitgangspunt heeft waarbij een excentrieke oude man al zijn resterende familieleden uitnodigt om zijn testament voor te lezen, is de uitwerking gewoon erbarmelijk te noemen. De helft van de tijd heb je eigenlijk geen idee waar je naar zit te kijken (ik ben nog altijd niet mee wat het dat nu was met die fascinatie voor ogen en dan dat moordende speelgoed..) en is het een beetje aftellen naar het einde.

Dit zou naar het schijnt wel gebaseerd zijn op een werk van Edgar Allan Poe, maar ik heb er absoluut geen idee van welk verhaal. Ik heb (vroeger) wel wat van de man gelezen, maar Wikipedia zegt dat het verhaal ook House of Evil zou heten. Bij mijn weten bestaat er zo'n verhaal niet in het oeuvre van Poe.. Gelukkig is er dan nog altijd wel Karloff om de boel recht te trekken. De beste man stierf reeds in 1969 (een aantal van de films zijn pas jaren later uitgebracht, zo schijnt deze Dance of Death pas in 1978 een release te hebben gekregen) en het mag dan ook duidelijk zijn dat dit echt op het einde van zijn carrière is. Een indrukwekkende carrière, dat kun je niet ontkennen, en ik moet toegeven dat hij dit eigenlijk nog altijd wel leuk doet. Deze keer geen vreemde wetenschapper, maar gewoon een vreemde man tout court.

Als je de ene regisseur de scènes in Mexico laat filmen en de andere regisseur laat je de scènes in de USA filmen, dan weet je gewoon dat je van goede huize moet zijn om dat geloofwaardig in elkaar te laten vloeien. Hill en Ibáñez zijn dat niet, maar dat was me al duidelijk voor ik aan deze film begon. Voer voor de liefhebber van Karloff, maar dan ook enkel maar degene die echt alles willen zien waar hij aan heeft meegewerkt.

1*

» details   » naar bericht  » reageer