Meningen

A Modern Love Story

Ik had The V.I.P.s eigenlijk alleen maar opgenomen voor de rol van Orson Welles. Hij is en blijft een ontzettend charismatische acteur die ik altijd graag zal zien spelen maar hier kan zelfs hij de film niet redden, al is hij er best wel dicht bij.

Gevangen zitten op een vliegveld. Spielberg liet vele jaren later zien dat je hier wel een goede film kunt maken maar Asquith doet dat niet. Hij heeft nochtans wel de mogelijkheden door een interessant plot en een uitstekende cast. De hoofdrollen zijn voor Elizabeth Taylor en Richard Burton weggelegd en als bijrollen is Asquith er in geslaagd om Maggie Smith en Orson Welles te strikken, al zal het waarschijnlijk andersom zijn omdat ten tijde van deze film was Welles volgens mij aan het rondtrekken met een camera en aan allerlei films meedeed om maar geld te verdienen om zo alles te kunnen financieren. Soit, dat deed in ieder geval geen afbreuk aan zijn rol en ook bovengenoemde cast acteert gewoon sterk maar het is het verhaal dat The V.I.P.s de das omdoet.

Een groep mensen met verschillende prioriteiten zitten vast op een vliegveld doordat er ontzettend veel mist is. In de uren dat ze wachten om toch te kunnen vertrekken doen er zich allerlei problemen voor. Dat is The V.I.P.s in een notendop en het lijkt me dat daar best wel genoeg filmstof is uit te halen voor een kleine twee uur maar zo ziet Asquith dat blijkbaar niet. Hij concentreert zich vooral op de driehoeksrelatie tussen Frances, Paul en Marc en laat de meer interessantere personages zoals Buda gewoon opzij liggen. Over heel de lijn boeit het bij vlagen maar het is vooral het idiote einde waar ik me ontzettend aan irriteerde. Sinds wanneer is dreigen met zelfmoord gerechtvaardigd om je vrouw terug te krijgen? Het had veel beter geweest als Frances gewoon Paul had laten sudderen en met Marc was weggelopen. Waar de film dan wel punten mee scoort zijn de scènes met Welles en zijn financieel adviseur, Doctor Schwatzbacher. De film had beter tot zijn recht gekomen als er meer een balans was geweest tussen deze twee verhaallijnen. Die van The Duchess of Brighton was totaal niet grappig en hadden ze er voor mijn part mogen uitsmijten.

Een ijzersterke cast maar een verwaarloosd verhaal. Asquith probeert wel maar slaagt compleet naar de verkeerde kant in het plot waardoor de film te uitgerokken lijkt. Misschien had een 20 minuutjes korter de film veel goed gedaan.

2.5*

Tati op vakantie

Ik probeer een regisseur altijd toch een paar kansen te geven wanneer ik voor het eerst zijn oeuvre ontdek. De kennismaking met Tati kwam er via Playtime, dewelke toch zowat wordt beschouwd als het meesterwerk van de Franse cineast, en eerlijk gezegd? Het was wat een teleurstelling. Nadien volgde eens toevallig Jour de Fête via een uitzending op televisie en daar kan ik dan wel weer veel mee. De balans lag dus fifty fifty en het was aan Les Vacances de Monsieur Hulot om de schaal in één van de twee richtingen te laten gaan.

Jammer genoeg is het het de verkeerde richting geworden, want dit is het zwakste dat ik van Tati heb gezien. Dat hij nooit echt de kaart van het verhaal trekt, dat was me in de voorgaande films al wel duidelijk geworden, maar dit is echt gewoon een fragmentarische aaneenschakeling van jokes die over de gehele lijn hun punch missen. Regisseur Frank Van Passel (die in Cinema Canvas voor een boeiende inleiding zorgde met Lisa Colpaert) had het er op een bepaald moment over dat deze vakantietrip geen film is waarbij je je moet generen om naar het wc te gaan. Wat maakt het uit dat je iets mist? Je kunt toch gewoon inpikken na een paar minuten. Hij vond dat blijkbaar geweldig, ik vind het een stijl van cinema maken die me niet ligt. Verder zitten hier natuurlijk wel een aantal leuke visuele dingetjes in (anders blijf ik ook geen anderhalf uur zien) maar over het algemeen was ik toch blij dat de vakantiegangers weer naar huis vertrokken.

Jacques Tati dus. Hij regisseert, produceert, schreef het script (ik zet hier speciaal het woord script in plaats van verhaal want ik vermoed dat de pagina's eerder vol gestaan zullen hebben met aanwijzingen voor een aantal fratsen in plaats van een narratieve structuur) en hij speelt ook de hoofdrol. Op zich een speciaal figuur toch, die Tati. Zowat eenzelfde stijl erop nahoudend als Buster Keaton maar ook gewoon heel zijn fysiek is merkwaardig. Blijft wel iemand die ik graag zie spelen op het scherm, maar ook hier had ik het na een halfuurtje wel weer gehad. Hoewel Tati Hulot vooral gebruikt als toeschouwer waardoor we ook nog kennismaken met een aantal andere personages, is er niemand van de bijrollen echt memorabel. De beste rollen zijn zowaar nog weggelegd voor objecten zoals die deur met de geweldige "poing" als je hem open of dicht doet.

Ooh ja, wat een vervelende soundtrack trouwens. Het nummer zelf heeft nog wel zijn charme maar hoe vaak achtereen wordt dat niet afgespeeld? Ben sowieso al niet fan wanneer een joke te lang doorgaat, maar ook op gebied van soundtrack zit ik met een andere mening dan Tati in hoeverre je zoiets kunt laten wederkeren. Ik zit nu halverwege het oeuvre van de Fransman, ik denk dat ik het dan ook hierbij ga laten.

2*

Houthakkers en koeien

Het was een wilde gok toen ik een aantal maanden geleden de filmbox van Julio Medem aanschafte met daarin Lucía y el Sexo, La Ardilla Roja, Tierra en deze Vacas. De eerste twee films waren een schot in de roos met 2x 4* en ik was wel benieuwd wat Medem voor de rest uit zijn mouw ging kunnen schudden. Tierra was de volgende in rij maar die duurde me iets te lang qua speelduur dus kwam ik automatisch bij Medem's debuut terecht.

En het is te merken dat dit zijn eerste film was doordat een aantal elementen duidelijk zijn te herkennen maar het is nog niet zo'n geslaagd geheel als Lucía y el Sexo of La Ardilla Roja. Toch heeft Vacas zeker en vast zijn charmes en is het een debuut dat gezien mag worden. Al is het alleen maar om het feit dat Medem er in slaagt om je als kijker compleet te laten wegdromen in een wereld die alleen maar bestaat uit 2 families die tegen elkaar strijden in wedstrijden houthakken. Het verhaal speelt zich af in een periode van een aantal generaties en de liefde krijgt een soort van verboden tint à la Romeo & Julia (inclusief menig incest) terwijl dit alles wordt gadegeslagen door een stel koeien. Het blijft boeien en het is dan ook jammer dat de Spanjaard zich genoodzaakt voelt om op het einde te breken met deze zorgvuldig opgezette wereld van de twee families door er een oorlog in te laten sijpelen. Het zorgt natuurlijk wel voor een geslaagde climax maar ik had het misschien nog net iets interessanter gevonden mocht de realiteit nooit zijn binnengedrongen.

Rare keuze wel om een hele hoop acteurs te gaan recycleren als het ware. De film speelt zich af over een aantal generaties maar zo speelt bijvoorbeeld Carmelo Gómez zowel Manuel, Ignacio als Peru Irigibel wat respectievelijk de grootvader, de zoon en de kleinzoon is. Het zorgt voor een beetje verwarring doordat het niet echt duidelijk gemaakt wordt of het nu om de zoon van gaat of om hetzelfde personage maar dan gewoon wat ouder gemaakt. Wat wel direct opvalt is dat de typische seksuele spanning uit de films van Medem hier weinig te vinden is. Hierdoor krijg je het gevoel dat Emma Suárez wat miscast is als de lieflijke (volwassen versie van) Christina maar toch weet ze er nog iets van te maken. Zeker de scènes met Peru zijn geslaagd te noemen. Voor de rest nog erg veel symboliek, die jammer genoeg voor een stuk aan mij verloren is gegaan, en een geslaagde soundtrack waardoor Vacas een film is die gezien mag worden.

Een iets mindere film van Medem maar nog altijd wel de moeite waard. De hand van de regisseur is hierin al zeker te merken qua symboliek en dergelijke maar het is vooral een zekere schoonheid die Medem in zijn beelden weet te brengen die echt geslaagd is. Zo zijn de houthakscènes verbazingwekkend genoeg vrij fascinerend en verveelt de kroniek over de twee Baskische families nergens.

3.5*

De laagst gewaardeerde Luchino Visconti film blijkt één van zijn meesterwerken te zijn

Vaghe Stelle dell'Orsa, het was zo één van die films waarvan ik vermoedde dat het een eeuwigheid ging duren vooraleer ik dit eens op een legale manier ging kunnen zien. Interesse was er genoeg (de combinatie Luchino Visconti en Claudia Cardinale heeft me nog niet eerder teleurgesteld), maar de film was niet gemakkelijk officieel te vinden. Daar is recent verandering in gekomen, want in Cinema Zuid draaide een knap opgepoetste 4K (!) versie.

En die ziet er werkelijk fantastisch uit. Er is geen spatje of krasje te bekennen en dat doet de film overduidelijk deugd. Op een bepaald moment staat Sandra, het personage van Claudia Cardinale in de tuin aan een beeld te wachten terwijl de wind haar om de oren giert, en je lijkt naast haar te staan. In ieder geval één van de indrukwekkendste cinema ervaringen die ik al heb meegemaakt, maar vooral ook door het kunnen van Visconti. Sowieso al één van mijn favoriete regisseurs maar dit doet hij toch wel erg goed. Vaghe Stelle dell'Orsa is het relaas van een koppel (Sandra en Andrew) die op bezoek gaan naar het ouderlijk huis van Sandra en daar een heuse beerput ontdekken. Insinuaties van incest, een zelfmoord, een vader die door de nazi's is vermoord, oude liefdes, ... Andrew weet niet wat hem overkomt en dat maakt dit een enorm boeiende film. Sowieso is de setting van dat veel te grote herenhuis een geweldige zet. Andrew die verloren geraakt in de talloze gangen van het huis, die gigantische kelder, ... Heerlijk!

Spilfiguur in heel de film is Claudia Cardinale. De Italiaanse speelt Sandra met een zekere gelaagdheid die perfect past bij het personage. De strijd tussen de twee mannen in haar leven blijft boeien en dat is voor een groot deel toch ook wel aan haar tegenspelers te danken. Zo is Michael Craig uitstekend als Andrew, iets wat zich vooral tentoon spreidt in het etentje aan het einde van de film, maar ook Jean Sorel is als Gianni is een uitstekende toevoeging aan het geheel. Er ontstaat een knetterende driehoeksverhouding die nog een lange tijd in de autorit naar huis bleef nazinderen. Veruit ook de meest interessante Visconti op gebied van muziek trouwens. Geweldig hoe hij een aantal scènes nog meer emotie weet te geven aan de hand van de muziek.

Onvoorstelbaar dat dit (zonder mijn stem) een schamele 2.80 op 5 scoort. Het is niet Visconti's ultieme meesterwerk (Il Gattopardo zal altijd mijn voorkeur blijven houden), maar dit komt toch wel serieus hard binnen. Cardinale schittert over de gehele lijn maar ook Craig en Sorel blijven standhouden. Nog twee films te gaan en dan heb ik Visconti's volledige oeuvre gezien, hopelijk worden Siamo Donne en Lo Straniero ook nog eens gerestaureerd.

4.5*

Life is a long shot..

Valley of Angels was één van de drie films die ik voor mijn broer voor kerstmis had gekocht en gisteren hadden we allebei een vrije avond dus besloten we om een film op te zetten. De film leek ons vooral de moeite vanwege Danny Trejo want die is altijd geknipt voor dit soort rollen en kan gemakkelijk een film naar een hoger niveau dragen. Hier is dat niet het geval.

Vooral ook omdat de rol van Trejo op zich eigenlijk vrij klein is. Zijn verbeten kop siert menig poster en DVD hoes van Valley of Angels maar de film concentreert zich vooral op de problemen van lokale drugsdealer Zeus. Die heeft blijkbaar vroeger een groot deel filosofische boeken verslonden want het enige dat er uit zijn mond komt zijn zogezegd 'diepe' gedachten wat resulteert in een vrij saaie film. Het is nog even interessant met de zogenaamde blacksuits maar eens die effectief op de proppen komen dan blijken het echt belachelijke bad-guys te zijn. Zo'n stel losers die precies perfect uit een derderangs vervolg (Joe Pesci en Daniel Stern uit deel 1 zijn natuurlijk helden) van Home Alone zouden kunnen komen. Voor de rest krijgen we een halfbakken verhaal waarin onze drugsdealer van dienst dieper en dieper in de shit geraakt en ondertussen de vreemdste types tegen komt. Vraag me nog altijd af wat ik van die dikke viking en die player moet denken, hilarisch trouwens dat die naar het einde van de film even Zeus zijn zustertje gaan redden. De scènes waarin Hector (Trejo) in verschijnt zijn op één hand te tellen maar het einde is dan ook een teleurstelling. Hector staat daar een halfuur lekker badass te wezen en wordt dan op zo'n stomme manier neergeschoten. Het einde druipt van de symboliek (Zeus die als een genagelde Jezus aan het kruis sterft op de parking van een vliegveld) waardoor de film zowaar nog belachelijker lijkt te worden.

Danny Trejo is op zich wel weer leuk als de ketterende en vloekende drugs supplier Hector maar zoals ik daarjuist al zei is zijn rol gewoon veel te beperkt om de film enigszins beter te maken, hoewel dat is ook niet helemaal waar want als Trejo hier niet in had gezeten dan had de film waarschijnlijk nog lager uitgekomen. George Katt speelt hier precies voor de eerste keer een hoofdrol en dat is er aan te zien. Totaal geen charisma en het filosofische gaat hem ook compleet niet af. Hilarisch trouwens dat de 16 jarige Heather Trzyna de rol van een 13 jarige moest spelen. Viel vooral niet op.. De rest van de acteurs zijn niet veel beter eerlijk gezegd. Jessica Diaz, weliswaar hier gecrediteerd als Jessica Martine, ziet er niet slecht uit en dat brengt nog even licht in de duisternis maar daar stopt het dan ook.

Film die je perfect kunt laten liggen tenzij je een enorme fan bent van Danny Trejo maar die heeft zonder twijfel ook een stuk interessanter werk gemaakt, ik denk maar aan het recente Machete om een voorbeeld te geven. Hetgeen me eigenlijk nog het meest verbaast zijn de positieve commentaren over Katt op Imdb.

1.5*

Geen naakte vampier te zien

Mijn eerste kennismaking met Jean Rollin was eigenlijk via de DVDs die ze een tijd geleden naar je kop smeten in de Free Record Shop. Ontzettend mooie horror hoezen die altijd het opschrift Vampire Edition of Psycho Edition hebben maar waarvan het prijskaartje iets te hoog lag om de gok te wagen. Het loont echter om te wachten want een tijd geleden heb ik een aantal van de films kunnen kopen in de Free Record Shop met de % actie en vandaag de eerste daar eens van opgezet.

Ik had al wel eens eerder een Rollin gezien (Fascination om eens een keer te proberen) en dat viel me eigenlijk wel goed mee dus ik was hier wel benieuwd aan. The Nude Vampire is echter een wel erg bevreemdend filmpje geworden dat het vooral van zijn sfeer moet hebben. Sfeer die eigenlijk praktisch alleen maar bestaat uit wat psychedelische muziek, erg weinig dialoog en blote vrouwen. Je zit zelfs zo'n 5 à 10 minuten naar een halve pornofilm met een negerin te kijken.. Wel grappig eigenlijk dat de naakte vampier (Caroline Cartier) waar de titel op slaagt gedurende heel de film gekleed is in een of ander doorzichtige jurk en dus geen enkel moment naakt is. Wat rest is een film die blijkbaar verwacht dat de kijker op zich helemaal geen idee heeft wat er aan het gebeuren is (twee personages vatten de situatie tegen het einde van de film nog eens eventjes samen) om dan uiteindelijk toch nog een redelijk einde af te leveren. Verwacht hier echter niet teveel van maar het concept veranderen van vampiers naar mutanten is op zich nog wel een leuke zet.

The Nude Vampire is niet het regiedebuut van Rollin maar het komt toch in de buurt want dit is zijn tweede film. Hij had al wel wat ervaring opgedaan met een short en voor de rest poogde hij een documentaire over Francisco Franco (hij is weggejaagd door de Spaanse politie) en L'itinéraire Marin (werd nooit afgemaakt wegens de dood van een hoofdacteur) dus het zat hem niet echt mee. Zijn debuut ging hem echter blijkbaar vrij goed af dus volgde een jaar later deze film. Eerlijk gezegd, ik ben wel benieuwd naar de vorige films want het lijkt me werkelijk onmogelijk dat de cast daar nog slechter is dan hier. De scènes waarin er geschoten wordt zijn hilarisch slecht geacteerd, de zelfmoord is echt het hoogtepunt, en de cast heeft het charisma van een zak patatten. Rollin haalde zijn actrices regelmatig rechtstreeks op uit de porno industrie maar hij weet er toch altijd wel de mooiste uit te zoeken. Brigitte Lahaie in Fascination bijvoorbeeld maar ook Caroline Cartier mag er zeker en vast wel wezen. Maakt het toch altijd net iets aangenamer.

Het is vreemd. The Nude Vampire is geen goede film maar toch weet Rollin een zekere fascinatie in zijn werk te leggen. Normaal gezien zou ik nu zeggen dat dit mijn laatste Rollin film maar ik ben toch nog benieuwd naar de rest van zijn oeuvre. Alleen jammer dat ze niet meer echt zo makkelijk te vinden zijn.

1.5*

Come on, Padre. My nuts are on fire here!

Ik ben tegenwoordig helemaal into John Carpenter precies. Het was sowieso wel een regisseur waar ik eens wat meer van wou gaan zien en het toeval wou dat ik op korte tijd aan een aantal films was geraakt. Gisteravond werd het dan ook een Carpenter Double Feature feest met eerst deze Vampires en daarna volgde Christine. Ik wist niet goed wat ik van Vampires moest verwachten, had enkel het vervolg met Bon Jovi nog maar in mijn handen gehad, maar het is en blijft Carpenter natuurlijk.

Het is dat hij halverwege de jaren '90 nog Escape From L.A. heeft gemaakt, want anders had het tweede deel van dat decennium wel erg slecht geoogd. Village of the Damned (2.5*) stond tot nu toe bij mij ten boek als de slechtste Carpenter film, maar Vampires doet daar nog een negatief schepje bovenop. Een plot dat langs alle kanten rammelt (waarom moeten vampierenfilms nu ook altijd hun eigen aparte regeltjes verzinnen, dat haalt de spanning sowieso al compleet weg) en personages die gewoon flauw zijn. Toegegeven, dit is niet van toepassing op Jack Crow die nog wel wat leuke one-liners uit zijn mouw schudt, maar een zemenlap als Montoya is gewoon waardeloos. Gelukkig is er nog flink wat eye candy in de vorm van Katrina die de slappe hap van een Montaya moet doen vergeten. Sowieso ook wel een film die wel wat gelijkenissen met andere (en betere) dingen in het genre heeft. Blade en Buffy springen zo meteen in mijn gedachten op.

Die rol van Katrina is trouwens weggelegd voor de altijd begeerlijke Sheryl Lee die vooral furore had gemaakt via Twin Peaks begin jaren '90. Wel tof om haar eens in iets anders te zien dan het oeuvre van David Lynch. Soit, haar rol heeft voor de rest niet echt veel om het lijf en dat kan je gezien het weinige stof rond haar lichaam nog vrij letterlijk nemen. Hoofdrol dus voor James Woods en die is best nog wel leuk, al geraakt hij pas echt op gang wanneer Father Adam Guiteau (een rol voor Tim Guinee) op de proppen komt. Een telg van de Baldwin familie is ook nog op de set gesukkeld en het mag duidelijk zijn dat Daniel overduidelijk de slechtste van het gezin is, al kan ik denk ik eigenlijk enkel Alec echt waarderen. Tof om Cary-Hiroyuki Tagawa (Shang Tsung!) nog eens te zien verschijnen, maar daar blijft het bij.

Nee, had ik toch echt wel wat meer van verwacht. Het is dat James Woods de meubelen nog wat redt, maar voor de rest stelt dit wel vrij weinig voor. Hoewel ik nog niet de helft van Carpenter's oeuvre heb gezien, mag ik hopen dat dit een uitzonderlijk zwakke film is. De vervolgen ga ik helemaal links laten liggen.

1.5*

From the guys who couldn't sit through another vampire movie!

Dit weekend was ik bij een kameraad wat Playstation gaan spelen (hij heeft niet zo lang geleden een PS3 gekocht met daarbij Army of Two: The 40th Day) maar op den duur geraak je dat schieten ook wel beu en heb je zin in iets anders. De keuze viel op deze Vampires Suck om twee redenen. De eerste is dat we allebei de Twilight films hebben gezien (ik één deel, mijn kameraad twee delen) maar vooral omdat we zo'n parodie van tijd tot wijlen wel kunnen waarderen. Vampires Suck begint dan ook leuk maar weet het jammer genoeg niet vol te houden.

Op zich is de Twilight reeks de ideale reeks om belachelijk gemaakt te worden. Zelfs voor deze film werden er al allerlei moppen gemaakt over Pattinson, Stewart en co. De hype valt uiteen in twee kampen. Eén kamp vindt Twilight ontzettend goed en een ander kamp heeft er een hartsgrondige hekel aan. Ik? Ik behoor tot beide kampen. Een paar vriendinnen waren zo ontzettend lyrisch over de eerste film, dat ik hem gewoon heb gekeken om eens te zien of de film die hype nu waard was. De eerste film was bij mij geen succes maar buiten wat lachen met de baseball wedstrijd en het in bomen klimmen, heb ik me niet zo druk gemaakt in heel de reeks. Hetzelfde gelde voor mijn kameraad en we dachten dat wij dus het ideale publiek zouden zijn maar op zich duurt de film iets te lang. Of beter gezegd, kent hij te weinig goede moppen en iets teveel poep en scheethumor. Toch heb ik me af en toe wel vermaakt met deze parodie en zijn scènes zoals de Black Eyed Peas en dergelijke wel leuk gevonden maar slabakt het naar het einde toe serieus.

Wel moet ik toegeven dat ze qua acteurs echt wel hun best hebben gedaan. Iedereen lijkt nogal serieus op hun beroemde voorbeeld maar het is vooral Jenn Proske die de show steelt als Becca. Ik zeg het, ik heb maar één Twilight film gezien maar dat was genoeg om me te irriteren aan die idiote bekken die ze trekt en het continu naar achter gooien van het haar. Proske speelt dit perfect na en is dan ook een echt genot om naar te kijken. Matt Lanter lijkt minder op Pattinson dan Proske op Bella maar toch doet ook hij het goed. De acteurs weten perfect in waar voor rommel ze zijn terecht gekomen en lijken dan ook veel plezier in hun rol te hebben. Zoals gezegd zijn de andere acteurs nogal goed gecast voor hun looks en niet voor hun acteerprestaties. Storen doet het echter niet en de film weet zeker wel te amuseren. Wel is de film nergens echt memorabel waardoor ik 4 dagen na het zien van de film me nog bitter weinig kan herinneren.

Leuk maar nergens hoogstaand waardoor dit een vermakelijk tussendoortje is. Twilight fans zullen het haten, de niet-haters zullen eens lachen maar hierdoor is de film gedoemd tot een lage score. Jammer maar niet geheel onterecht.

2*

Vantage Point

Een interessante thriller die op een gegeven moment toch wel iets begint te irriteren door de vele flashbacks.

Op zich is het wel een interessant gegeven, wel een dat al talloze keren is gedaan, maar na de 5e of 6e keer hoopte ik echt dat je nu iets verder geraakte dan die ontploffing.
En daar zit nu ook juist het slechte puntje van de film. Je ziet alles een aantal keer vanuit verschillende oogpunten maar dan wordt het einde zo verschrikkelijk snel afgeraffeld. Opeens gaat het over iemands broer, is Matthew Fox de verrader, ....

Ook werd heel de boel eigenlijk ongeloofwaardig, de bad guys hebben van die mega geavanceerde technologie met weet ik wat allemaal en uiteindelijk wordt heel het plan verijdelt door de hulp van een klein meisje

Het is ook een film die het volgens mij van zijn eerste kijkbeurt moet hebben omdat je daarna alles weet en je je volgens mij nog meer gaat irriteren...

2.5*

Geboren voe te leven

Ik geef toe, Het Varken van Madonna was niet perse de hoofdreden waarom ik een tijd geleden een box met Vlaamse films aankocht. Ik ben niet zo'n gigantische Kevin Janssens fan en het was me eigenlijk vooral toen om Marina te doen en de andere films waren gewoon een leuk extraatje. De film was dan ook altijd wat links blijven liggen totdat ik een tijd geleden Frank Van Passel's Terug naar Oosterdonk zag en dat me de combinatie met een script van Marc Didden me wel eens een interessante film ging kunnen brengen. En wat blijkt? Ik had hier al veel eerder aan moeten beginnen.

Want Het Varken van Madonna is gewoon een erg leuke film gebleken. Ik kreeg er zowat een Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain gevoel bij, een film waar ik verder niet zo erg veel mee heb, en dat is vooral te wijten aan dat magisch realisme dat zowat over de film hangt. Je komt terecht in een universum waar niet altijd dezelfde wetten gelden en hoewel dat in het begin nogal erg vreemd kan werken (de geest van zo'n dode soldaat is wel erg cliché), is het het beste om je hier gewoon aan over te geven. Oké, naar het einde toe gaat Van Passel misschien net iets te hard uit de bocht met iedere vrouw in het dorp die zwanger wordt en meteen bevalt, maar er staan genoeg leuke scènes tegenover. Sowieso is het begin van de film heerlijk genietbaar met cityboy Tony die in een godvergeten gat terecht komt waar hij continu wordt afgezet en maar niet uit kan ontsnappen. Het stuk met Frans Fierens en Com.Sales is al wel beter gedaan in bijvoorbeeld De Aardwolf, met Kurt Van Eeghem in de hoofdrol.

Een andere Van Eeghem krijgt hier een grote bijrol toegewezen en dat is natuurlijk Marc Van Eeghem. Hij speelt Persyn, een ietwat norse tankbediende, die eigenlijk gedurende heel de film in staking is. Van Eeghem heeft ogenschijnlijk veel plezier in zijn rol maar dat geldt sowieso voor de meeste inwoners van het dorpje. Naast Van Eeghem is het ook met een fijn wederzien met Peter Van den Eede (beiden speelden mee in Terug naar Oosterdonk) en die neemt met de discussie of het nu een driehoek of een rond punt is één van de leukste momenten voor zijn rekening. Niet moeilijk als je zo'n Wim Opbrouck tegenover je hebt staan, dan kun je humoristisch wel net iets meer denk ik. Verder blijkt mijn 'afkeer' van Kevin Janssens nu helemaal onterecht te zijn aangezien ik hem de laatste tijd meer en meer begin te waarderen en waarom Wine Dierickx ondertussen bijna van de radar is verdwenen begrijpt niemand. Dit doet ze gewoon erg goed.

Moet denk ik ook wel één van de eenvoudigste rollen voor Charlotte Vandermeersch zijn. Ze is enkel telefonisch te zien en veel meer dan 'baby, baby' moet ze ook niet zeggen. Soit, fijne film in ieder geval. Jammer dat Van Passel zo weinig zelf regisseert, want afgaande op zijn laatste 3 films is hij een degelijke regisseur. Toffe soundtrack ook nog met Filip Kowlier's vertaling van Born to be Alive van Patrick Hernandez.

3.5*

Louis de Funès en het vijfluik

Les Veinards is de laatste film uit de 10-delige boxset van Louis de Funès die ik nog moest zien. Een reeks die gevuld is met wat oudere de Funès films waar hij enkel een klein bijrolletje heeft en ze eindigen met deze omnibus film. Een aangename verrassing, want ik wist op voorhand niet dat dit bestond uit 5 episodes en het is een niche die ik wel eens graag zie. Een aantal korte verhaaltjes rond eenzelfde thema en dat thema is hier de loterij.

Liefhebbers van Louis de Funès moeten wel de volledige film uitzitten om hem in beeld te krijgen, maar met uitzondering van de derde episode (La Vedette over een man die een date wint met een mooie vrouw) is er weinig op deze film aan te merken. Zo is Le Vison, waar een man de nerts van zijn meid wilt lenen voor een diner terwijl zij dit niet wilt, een heerlijk amusant plotje dat wordt gevuld met de nodige gedaanteverwisselingen en hoewel Le Repas Gastronomique wat trager op gang komt is het leuk om te zien hoe Bricheton elke keer opnieuw er in slaagt om zijn eten kwijt te spelen. Zoals gezegd is La Vedette dus de minste in het geheel. Vooral omdat Taquet gewoon een irritant personage is en het verhaal eigenlijk wat met een sisser afloopt. Le Yacht waarin een koppel elk apart van elkaar denken dat ze hebben gewonnen is van eenzelfde niveau als Le Vison en wordt op den duur gewoon een erg leuke 'het loopt elke keer juist niet mis' komedie. Als finale krijg je Le Gros Lot voorgeschoteld waarin een man 100 miljoen wint en een tocht naar de bank onderneemt.

Die rol is weggelegd voor de Funès en dat is hem natuurlijk op het lijf geschreven. Die smoelentrekkerij, dat overdreven bewaken van zijn koffertje, de argwaan tegen jan en alleman, ... Blijft toch een fantastische acteur voor dit soort rollen. Beetje jammer dan ook dat hij wat wordt onderuit gehaald door Blanchette Brunoy (zijn vrouw) en zeker France Rumilly (zijn dochter). Rest van de cast is ook amusant met, en nu val ik wel wat in herhaling, Darry Cowl als uitzondering. Die neemt de rol van Taquet voor zijn rekening en hoewel hij kan rekenen op een schone blonde Française (Geneviève Cluny) als tegenspeelster, is er weinig chemie tussen hen beide.

Jean Girault was een regisseur die geknipt was voor de Funès, hij is volgens mij ook de regisseur waarmee de Franse komiek het meest heeft samengewerkt, maar neemt vreemd genoeg enkel het eerste, het tweede en het vierde verhaal voor zijn rekening. Dat zijn ook de leukste episodes, al wil ik Jacques Pinoteau, van de laatste episode, ook niets te kort doen.

Kleine 4*

Niemand heeft ooit beloofd dat het leven geestig ging zijn

Ik ben een tijd lid geweest van een filmgroep die contacten had met distributeurs en waar we regelmatig nieuwe releases mochten reviewen. Ik had indertijd Vele Hemels boven de Zevende gekregen om te reviewen en was er eigenlijk al die tijd zeker van dat ik die effectief had bekeken en een review van over had geschreven. Ik vind hier op MovieMeter (en op het ondertussen ter ziele gegane Cinemapp) echter niets terug en dan is er maar 1 conclusie: de film is al die tijd aan mijn aandacht ontsnapt.

En inderdaad, ik blijk dit nooit gezien te hebben of ik moest een nog slechter geheugen hebben dan ik al in eerste instantie dacht. Vele Hemels is echter geen film die je snel zult vergeten, want wat voor een enorm deprimerende film is me dit! Er is werkelijk geen greintje positivisme te ontdekken - al is er een klein lichtpuntje op het einde voor Elsie en Casper, al is het maar de vraag hoe lang die het gaan volhouden - en eerlijk gezegd irriteerde me dat in het begin. Er zijn veel zwaarwichtige dialogen die bovendien niet altijd bij de personages passen (zeker Lou krijgt moet gevoelens uitspreken waar ze echt te jong voor is) en toch begon het op den wel in elkaar te klikken. Het familiefeestje (en dat toch wel op de moeder haar 69e verjaardag!) is het kookpunt van frustratie en net wanneer je denkt dat het allemaal wat los gaat lopen aangezien iedereen zijn gedacht heeft kunnen zeggen, pleegt Eva zelfmoord. Pfoeh, kwam dat even stevig binnen. Het verbaasde me dat de film dan nog zo lang bleef doorgaan, maar ook dat blijkt uiteindelijk nog een goede zet te zijn geweest.

Maar wat een glansrol van Brit Van Hoof als Eva! Een actrice die nog niet veel ervaring lijkt te hebben in de wereld van de Vlaamse film en serie maar hier wel stevig haar stempel drukt. Het is moeilijk om juist te pinpointen wat me zo aantrok maar ze is de perfecte belichaming van Eva. Ook de bijrollen zijn goed gevuld trouwens met een uitstekende Viviane de Muynck en een altijd degelijke Koen De Graeve. Fun fact: de vrouw van Casper wordt gespeeld door Ariane Van Vliet, in het echt al jarenlang de wederhelft van De Graeve. Van Nell Cattrysse gaan we volgens mij ook nog veel horen, al speelt die wel erg zwaarmoedige rollen voor zo jong te zijn. Die rol van Maybelle in The Broken Circle Breakdown was van eenzelfde niveau als Lou maar ze doet het uitstekend. Toch mag ook de rest van het gezin niet vergeten worden met Sara de Roo die als Elsie langzaam maar zeker de film naar zich toetrekt en natuurlijk die geweldige dynamiek tussen Jos (Herman Gilis) en zijn broer Karel (Jos Verbist).

Vreemd. Ik heb een aantal keer op punt gestaan om dit af te zetten omdat ik echt geen zin had in zo'n zwaarmoedig gedoe en toch bleef ik kijken. Het is veel miserie en je wordt er niet bepaald gelukkig van en toch zit er ook een zekere schoonheid in de film. Die scènes ook met die Finding Nemo vis.. Dat blijft op je netvlies gebrand. Ik denk dat dit met een herziening wel eens hoger kan uitvallen qua score. Voor nu echter een voorzichtige 3.5*

3.5*

World domination? That means Fu Manchu!

Soms doe je als filmliefhebber toch vreemde dingen. Ik ben een grote fan van Christopher Lee en zou graag zijn oeuvre volledig willen zien. Dat betekent dus ook de 5 Fu Manchu films die hij in de loop van de jaren '60 heeft gemaakt, maar de eerste twee films in de reeks (The Face of Fu Manchu en The Brides of Fu Manchu) zijn nu geen films waar je blij van wordt. Dan maar mijn zinnen gezet op het derde deel. Gelukkig nog altijd met Lee in de hoofdrol, maar regisseur Don Sharp werd vervangen door Jeremy Summers.

Die zou echter maar één film in de reeks voor zijn rekening nemen (de twee sequels werden allebei geregisseerd door Jesús Franco, iets waar ik op zich wel naar benieuwd ben) en dat zorgt op zich voor weinig verandering aangezien dit eenzelfde film is als zijn voorganger. De Fu Manchu saga blijft zich herhalen als een kruising tussen Hammer films (het vrouwelijk schoon) en Fantomas (de strijd tussen een politieagent en een onvatbare misdadiger) en voor de derde keer op een rij eindigt de film op eenzelfde manier. Ik begin in ieder geval de ontploffing van de basis van Fu Manchu en dan de bijhorende voice-over dat hij nog zal terugkeren een beetje beu te geraken. Verder is dit een plotje dat niet verder geraakt dan zo'n typisch jaren '60 idee waarbij iemand chirurgisch wordt bewerkt zodat hij op het hoofdpersonage lijkt en dan probeert om die in het diskrediet te brengen. Onvoorstelbaar dat het hier werkt, want iedereen zou toch moeten doorhebben dat de dubbelganger die Fu Manchu introduceert niet de echte Smith is.

Nadat Nigel Green het in de eerste film voor bekeken hield, kwam Douglas Wilmer in de running en die keert deze keer terug als Smith. Hij is niet slechter of beter dan Green maar ik vind het in ieder geval wel leuk dat er toch een zekere continuïteit qua acteurs wordt gehouden. Zo blijft natuurlijk Christopher Lee aanwezig als de grote ultieme Aziatische slechterik en hoewel het één van zijn minst iconische rollen is, is het wel fijn om hem bezig te zien. Tsai Chin keert ook terug als de dochter van onze goede vriend Manchu (zij zou naast Lee en Howard Marion-Crawford, die de rol van Petrie speelt, de enige zijn die in alle vijf de films meespelen) maar ook daar niets bijzonders.

Wat dit derde deel voor mij nog enigszins interessant maakte, is dat het voor een stuk mee geproduceerd werd door de Shaw Brothers. Een productiemaatschappij die me nauw aan het het hart ligt en had hun aanwezigheid hier niet verwacht. Naar het schijnt zou er vooral op hun sets gefilmd zijn maar verder heeft dit natuurlijk niets te maken met de legendarische films van de studio. Bon, derde keer op rij 2* dus. Ben benieuwd wat Franco gaat geven.

2*

Eye, lungs, pancreas. So many snacks, so little time

Ik ben zelf altijd meer een X-Men of Avengers fan geweest wanneer het op comics aankomt, maar Spider-Man is en blijft een iconisch personage waardoor ik in de loop der jaren best wel wat heb aangeschaft. Zo ook de Venom storyline en indertijd met Spider-Man 3, alweer 12 jaar geleden, was ik een tikkeltje teleurgesteld met hoe Venom gebracht werd. Toen was er al sprake van een aparte film voor ieders geliefde symbiote maar daar zouden we uiteindelijk tot in 2018 op moeten wachten.

En van heel dat oorspronkelijk idee schiet volgens mij weinig nog over. Voor een groot stuk is dat te wijten aan het verdelen van de rechten (Sony was eigenaar van de Spider-Man rechten, heeft die dan voor een stuk weer teruggegeven aan Marvel waardoor die Spider-Man zelf mogen laten opdraven in hun MCU maar Sony mocht dan nog wel een eigen universum opbouwen met de andere Spider-Man personages etc) maar het zorgt er bovendien ook voor dat dit wat als een vreemde eend in de bijt aanvoelt. Hier en daar een voorzichtige verwijzing naar het Spider-Man universum (de astronaut uit het begin van de film is namelijk de zoon van J. Jonah Jameson, de baas van de Daily Bugle) maar verder wel een perfect op zichzelf staande film en onverwachts blijkt dat eigenlijk hetgeen te zijn dat het personage nodig had. In handen van Ruben Fleischer krijgt Eddie Brock genoeg ruimte om zich te ontwikkelen en hoewel het plot misschien allemaal net iets te gemakkelijk aanvoelt (wat wel vaker is bij dit soort 'eerste' films), kijkt het allemaal erg vlotjes weg.

Jammer alleen dat die R-rating er uiteindelijk niet is doorgekomen. Venom bijt hier en daar wel eens een hoofd af en dan klopt het toch niet helemaal dat je daar niets van ziet. Het lijkt wel een knieval te zijn om dit perfect in lijn van die talloze andere superheldenfilms te brengen, maar het had interessanter geweest als dit wat explicieter qua geweld was geweest. In ieder geval is het wel een goede zet geweest om Tom Hardy als Eddie Brock te casten. Hardy stond er naar het schijnt niet om te springen, het was zijn zoontje die hem wist te overhalen, maar hij speelt Brock op een toffe schizofrene manier. Qua rest van de cast is het echter allemaal wat minder. Michelle Williams loopt hier een beetje verloren en Riz Ahmed is niet indrukwekkend als de slechterik. Wel een aantal toffe knipogen naar de comics trouwens en ben benieuwd hoe de sequel, indien die er ooit nog gaat komen, zich gaat ontwikkelen.

Want ook dat heeft Venom, de ondertussen verplichte after credits scènes. Fleischer laat zich misschien iets te hard gaan (gewoon 5 minuten van Spider-Man: Into the Spider-Verse tonen is wat overdreven) maar het stukje met een bepaalde seriemoordenaar belooft veel goeds. Ben benieuwd of het opnieuw voor Fleischer gaat zijn, maar die is blijkbaar bezig met een sequel op Zombieland dus laat dat eerst maar komen!

3.5*

De onofficiële opvolger van Counterfeit Cat uit 1949, toch in de zin dat het hoofdpersonage dezelfde kat lijkt te zijn. Opnieuw een strijd tussen de kat en de hond, deze keer zonder een Tweety rip-off, en de short bestaat voornamelijk uit de running joke van de kat die telkens de hond in de luren kan leggen door wat goochelspullen. In het bijzonder een soort van toestelletje waarmee je je stem kan 'verleggen'. Hierdoor weet Spike nooit vanwaar de aanval zal komen. Best vermakelijk, lekker gewelddadig ook en dat is een charme die je vandaag de dag toch niet meer ziet in hedendaagse cartoons, maar de running joke loopt iets te lang door.

3,5*

I don't trust him. He likes people, and you can never count on a man like that

Ik noem mezelf geen westernkenner. Ik heb er al wel een aantal gezien, de meer bekendere, en het genre ligt me ook wel wat maar ik weet er bijlange na niet zo veel over als sommige users hier. Soit, genoeg geleuterd want de enige reden waarom ik Vera Cruz lang geleden heb opgenomen, was omdat het met Cooper was die ik fantastisch vond in High Noon.

Al vanaf de eerste minuten weet ik terug waarom westerns me wel liggen. Gunslingers zijn gewoon uitermate cool. Ze hebben een zekere epische vorm maar wat me vooral aantrekt is het leven als een outlaw zonder regels met alleen maar jezelf als vertrouweling. Aldrich weet dit dan ook dit gevoel uitstekend te bespelen met het introduceren met twee ontzettend coole revolverhelden, Ben Trane en Joe Erin. Ze konden niet meer verschillend zijn maar toch voel je en zie je als kijker toch een zekere band ontstaan naarmate de film vordert. Vooral de tegenstrijdigheden tussen Ben, iemand die volgens eer en geweten handelt, en Joe, iemand die alleen maar aan zichzelf denkt, is leuk om te zien. De twee proberen elkaar continu te overtreffen en dit zorgt gewoon voor een paar uitstekende scènes. De film draait vooral om de strijd tussen de held en de anti-held maar toch is het plot er rond nog meer dan vermakelijk. Geen idee of de Mexicaanse oorlog een thema is in westerns dat nog niet veel aan bod is gekomen, ik kan momenteel geen titel opnoemen, maar het geeft wel een leuk tintje aan de film en is natuurlijk de springplank om de verschillen tussen Ben en Joe nog eens te benadrukken. Aldrich maakt de goede keuzes en de film verveelt dan ook nergens.

Vera Cruz is voor meerdere redenen het kijken maar degene die er het meest uitspringt is de cast. Ten eerste heeft de legendarische Charles Bronson een bijrolletje onder de naam Charles Buchinsky maar vooral Cooper en Lancaster zijn fantastisch. Cooper kende ik al van die andere western die ik daarjuist opnoemde, High Noon, maar dat neemt niet weg dat hij een uitstekende rol vertolkt. Willens nillens een zwervende huurling geworden maar wel één met eer en geweten. Geweldig neergezet door Cooper maar het is toch Burt Lancaster die rol steelt. Het is dan ook de meest opvallende van de twee, misschien zitten de overdreven gebleekte tanden er voor iets tussen, maar ergens heb ik wel een zwak voor dit soort personages. Geen idee hoe het komt maar ik vind het vaak leuker om naar een bad-guy te kijken dan zijn tegenovergestelde. Soit, Cooper en Lancaster houden elkaar perfect in evenwicht en zorgen zonder twijfel eigenhandig voor de hoge score die de film krijgt. De rest van de huurlingen zijn vuil en smerig maar voor dit soort films is dat ideaal. Zitten perfect in hun rol, zo goed zelfs dat wanneer Bronson en Borgnine in hun outfit eens sigaretten gingen halen, ze werden tegen gehouden door marshalls omdat die dachten dat het om echte bandieten waren. Westerns zijn vooral een mannenwereld maar de vrouwelijke kant van de film doet het ook lange na niet slecht. Soms wou ik wel iets meer van Denise Darcel en Sarita Montiel zien, ze worden iets te vaak opzij geschoven en vooral Montiel heeft een erg stereotiepe rol, maar dat had natuurlijk tijd ingenomen die nu beter is besteed aan Lancaster en Cooper.

Erg, erg vermakelijk. Qua plot is het allemaal vermakelijk, nergens vernieuwend maar dat zal ook de reden zijn waarom de film niet zo heel bekend is. Film is geheel in Mexico opgenomen en dat geeft wel een extra realistische tint aan de film maar toch wordt het allemaal naar een hoger niveau gebracht door de cast.

4*

‘Verborgen verlangen’ met Astrid Coppens lokt amper volk naar de cinema

Een klein jaar kon ik via Cinemapp de set van Verborgen Verlangen gaan bezoeken en dat heeft toch wel zijn charme. Ik was echter maar een paar uur aanwezig, maakte uiteindelijk maar een miniem stuk van de film mee (de scène die ik zag was het feestje dat wordt gegeven naar aanleiding van de release van het boek), en het leek op het eerste zicht een ietwat gezapige Vlaamse film te zijn. Opnieuw een remake van een Nederlandse film (Het Verlangen, een film uit hetzelfde jaar!) en dat zijn vaak toch niet de beste keuzes.

Beetje onbegrijpelijk ook dat het VAF geen graten ziet in dit soort projecten. Het Nederlandse origineel is al niet positief ontvangen en dan vraag je je af waarom dit dan ook nog eens in een Vlaams jasje moet gestoken worden? Zeker wanneer het op het eerste zicht een letterlijke één op één kopie is van het origineel, zelfs tot en met de officiële filmposter. De film flopte dan ook genadeloos in de cinema, krantenartikels met bovenstaande titel zijn er genoeg te vinden, en de film is sinds kort geruisloos op als home release uitgebracht. Toch verrassend dat Astrid Bryan (ondertussen Coppens) toch niet meer het kijkcijferkanon is dat ze voor ogen hadden. Het resultaat is een film waar je blij noch triest van wordt. Een feelgood niemendalletje dat vlotjes wegkijkt, maar dat o zo standaard de platgetreden paden volgt. Vanaf de eerste minuut kun je de komende 90 andere minuten perfect voorspellen en daarna kun je met een gerust gemoed de film afzetten want uiteraard is alles goedgekomen.

Het zou erg makkelijk zijn om de schuld bij Astrid Coppens te leggen. Makkelijk doch onterecht, want Coppens houdt zich hier bewonderenswaardig goed staande in een rol als schoenenverkoopster die in het literaire wereldje terecht komt. Hier en daar niet altijd even naturel, maar ze oogt natuurlijker dan ik haar ooit eerder heb gezien. Ook Dominique Van Malder, het tweede stuk van het Radio Gaga duo, doet het behoorlijk en die twee dragen de film volledig. Merkwaardig wanneer je bekijkt dat er een een aantal meer doorgewinterde acteurs zijn die bijrollen voor hun rekening nemen, maar Mathias Sercu hebben we al talloze malen beter gezien en Roel Vanderstukken lijkt ook bijzonder weinig zin te hebben. Gelukkig fleuren Joke Devynck en Robrecht Vanden Thoren de film nog een beetje op.

Het regiedebuut voor Maarten Moerkerke en het acteerdebuut voor Astrid Coppens. Afgaande op Verborgen Verlangen zijn beide carrières geen lang leven beschoren en daar moeten we niet slecht gezind om zijn. Coppens heeft best nog wel wat in haar mars, maar ik vermoed dat dit eerder een toevallig uitstapje zal zijn geweest. Wordt toch eens tijd dat we gaan ophouden met Nederlandse films te remaken, beter tijd en geld steken in nieuwe projecten.

2*

Your honor, with all due respect: if you're going to try my case for me, I wish you wouldn't lose it

Sidney Lumet en een rechtszaak, het verleden heeft al bewezen dat dat een interessante combinatie kan zijn. 12 Angry Men zit weliswaar ver weg in het geheugen, maar dat leek me misschien maar beter ook. Je wilt namelijk niet teveel gaan vergelijken met een film die uit een andere tijdsperiode van Hollywood stamt. Het interessantste aan The Verdict? De rol van Paul Newman natuurlijk!

Want dat blijft toch een gigantische klassebak die een film compleet naar een hoger niveau kan tillen. Dat is hetgeen dat hij ook doet met The Verdict, want dit is verder een rechtbankdrama dat je bijna van A tot Z kunt voorspellen. Stoort dat erg? Bwah, de degelijkheid straalt er van af en toch zijn een aantal keuzes te betreuren. Hetgeen me eigenlijk nog het meeste stoorde was de anti-climax van de rechtszaak. Het was te verwachten dat Kaitlin Costello het breekpunt in de zaak ging zijn, maar wat jammer dat Lumet haar bewijs ontvankelijk laat verklaren waarna hij de jury dan toch een oordeel in het voordeel van Galvin laat kiezen. Het hek is helemaal van dam wanneer ze dan ook nog eens een hogere schadevergoeding gaan toekennen.. Een smet op een voor de rest uitstekend geheel en de effectieve slotscène (Laura die dronken naar Galvin belt, Galvin die nuchter en drinkend van een kop koffie besluit om de telefoon te laten ringen) is qua impact heel wat indrukwekkender dan het einde van de zaak. Had het dan ook veel liever gezien dat het bewijs van Laura gewoon werd aangenomen. Dat zal waarschijnlijk technisch niet correct zijn geweest, maar er zijn sowieso wel rare sprongen gemaakt in de rechtszaak.

Paul Newman dus. De laatste tijd veel films met hem aan het zien en het wordt hoe langer hoe meer één van mijn favoriete acteurs. Deze keer gaat hij de meer alcoholische kant op (hoewel hij met uitzondering van de oogdruppels om zijn rode ogen te maskeren en de mondspray om zijn adem te maskeren, niet echt 'moeilijke' scènes moet spelen. Dan is The Lost Weekend van Billy Wilder een interessantere film) maar het zijn vooral de scènes in de rechtbank waar hij compleet weet te overtuigen. James Mason is een degelijke tegenstander van een even hoog kaliber en de bijrol van Jack Warden is ook uitstekend te noemen. Milo O'Shea's rol als rechter ligt er ietwat te dik op, maar kan er op zich nog wel mee door. Charlotte Rampling moet zich in het begin vooral gewonnen geven tegenover al dit talent, maar knokt zich langzaamaan succesvol de film in.

Interessante zit in ieder geval, maar wel één die wat wordt genekt door het einde. Begrijp niet goed wat Lumet bezielde om dit met zo'n anti-climax te laten eindigen, want de rest doet hij wel erg goed. Zo'n scène waar de rechter beide advocaten in zijn kantoor laat komen terwijl hij aan het ontbijten is.. Heerlijk!

4*

I started at the top and have been working my way down ever since

Van alle films uit het oeuvre van Orson Welles leek deze F for Fake me wat de vreemdste te zijn. Het is weliswaar één van de meer bekeken Orson Welles films, maar er makkelijk aan komen bleek wat lastiger te zijn. Gelukkig besloot Cinema Zuid het jaar 2015 (wat tegelijkertijd ook de 100e verjaardag van Welles is) af te sluiten met zijn laatste echte film. Weliswaar wederom geen ondertitels, het was dus vingers kruisen dat Welles iets minder ging mompelen dan bij The Immortal Story, en met niet al te veel verwachtingen voor gaan zitten.

Compleet weggeblazen, dat was het gevoel dat overheerste toen de aftiteling gisteren over het scherm liep. Welles houdt er zo'n schroeiend hoog tempo op na, film lijkt qua stijl ook heel wat actueler dan midden jaren '70, en in dat anderhalf uur vertelt hij het verhaal van Elmyr de Hory. Schilders en hun schilderijen zijn een zwart gat in mijn kennis, bovendien ook één waarvan ik niet echt van plan was om te gaan opvullen, en toch levert Welles hier een erg boeiende film/documentaire af die voor de leek erg leuk is. Hij zet je continu op het verkeerde spoor en vanwege het ritme krijg je amper de tijd om bij bepaalde zaken echt stil te staan. Heerlijk! Hoewel het naar het einde toe allemaal wat lijkt te gaan inzakken met teveel aandacht voor Oja Kodar (die trouwens het toenmalige lief van Welles was, maakt meteen wel duidelijk waarom Welles haar continu laat opdraven in het laatste deel), blijkt ook dat segment uiteindelijk nog sterk in elkaar te zitten.

De grootste meerwaarde aan de film is ongetwijfeld Orson Welles zelf. Als regisseur heb ik hem hoog zitten, maar die man heeft zo'n uitstraling dat ik altijd gebiologeerd zit te kijken. Dat is in F for Fake niet anders. Ben nooit zo'n fan van voice-overs, maar Welles mag voor mijn part elke film bepraten. De focus ligt op Elmyr de Hory (die 3 jaar later zou sterven) en Clifford Irving (nog altijd springlevend en nog altijd schrijvend trouwens) en vooral Elmyr blijkt een interessant figuur te zijn. Weet nog altijd niet goed wat ik van hem moet denken, iets wat altijd een goed teken is voor een film. Even is er ook wat aandacht voor de carrière van Welles waar onder andere Joseph Cotten in opduikt.

Misschien wel handig om iets meer achtergrondinformatie te hebben aangezien er in een hoog tempo langs een aantal feiten wordt gegaan, maar op zich ook perfect te volgen zonder die voorkennis. Niet alles verloopt even vlotjes (vond vooral het segment Earth vs. the Flying Saucers uit 1956 niet echt passend), maar het is een kleine onvolmaaktheid. Mooi om het jaar zo te kunnen afsluiten!

4.5*

Weinigen die het hadden zien aankomen volgens mij, ik alvast toch niet, maar Roskam (regisseur van onder andere Rundskop en Le Fidèle) is met nieuw werk op de proppen gekomen. Voor de organisatie 11.11.11 heeft hij namelijk een pleidooi gemaakt voor het klimaat en dat het hoog tijd wordt om daar iets aan te doen. Met de film wil 11.11.11 expliciet klimaat weer bovenaan de agenda plaatsen en in een 12 minuten durend filmpje (geschoten op één dag tijd, om het toch een beetje spaarzaam te houden) weet Roskam een geslaagd beeld te schetsen.

Misschien iets te weinig echt het idee dat je in de toekomst zit (al is het wel een leuke touch dat ze voor het online krantenartikel in de kortfilm een oude foto van Decleir hebben gebruikt), maar verder wel iets indruk maakt. Jan Decleir blijft de perfecte acteur voor dit soort rollen en de interactie met Romy Louise Lauwers (van onder andere Chaussée d'Amour en Little Black Spiders) als kleindochter werkt goed. Hier en daar wat knipogen naar de huidige situatie - onder andere de steek dat er indertijd geen draagvlak was, iets wat Ben Weyts een tijd geleden verkondigde met het rekeningrijden - en hoewel niet alles even goed werkt (de geschiedenis met Sofie bijvoorbeeld), blijft het over de gehele lijn boeien.

Vreemd dat ze trouwens voor Roskam hebben gekozen aangezien de man volgens mij nogal is graag met bolides racet op het circuit van Zolder, maar het is wel een goede keuze gebleken. Wat Roskam verder doet in zijn vrije tijd zal me een worst wezen trouwens, maar zou verwachten dat een organisatie zoals 11.11.11 en het thema om een andere regisseur zouden vragen. Ooh ja, Natalie Broods mag in eender welke productie meespelen. Heerlijke actrice!

Volgens mij was da echt kristal

Hans Herbots is zo'n naam die vandaag de dag wat weggedeemsterd lijkt te zijn. Halverwege de jaren 2000 was hij serieus aan het opklimmen met deze Verlengd Weekend en de wederopstanding van Windkracht 10 maar sinds Als de Dijken Breken is er niet veel meer uitgekomen van zijn hand. De verhuis naar Thailand zal daar wel wat mee te maken hebben maar afgaande op Windkracht 10 stelde zijn oeuvre niet veel voor. Je mag een regisseur echter niet op 1 film afrekenen en vandaar eens aan Verlengd Weekend begonnen en zowaar: het algemene gemiddelde blijft hetzelfde.

Dat gebeurt namelijk wanneer je 2x dezelfde score aan een film geeft en net zoals met Windkracht 10 zit er in Verlengd Weekend wel wat fijne dingetjes, maar is er toch ook veel op aan te merken. Het plot hangt met haken en ogen aan elkaar en die maatschappijkritiek valt er ook maar een beetje naast. Ik snap wel dat je op een bepaalde manier de homejackers de good guys wilt laten worden en vooral wilt insinueren dat het an sich geen slechte gasten zijn maar nu vloeit het allemaal gewoon niet vlotjes in elkaar over. Het is een compleet andere film die zich veel meer op de sluiting van een fabriek focust en niet op een homejacking maar dan deed zo'n Groenten uit Balen het toch wel een heel stuk beter op dat vlak. En toch... de chemie tussen Jos en Nico zit wel goed en zorgt nog voor een aantal leuke scènes. Misschien hier en daar iets te voorspelbaar (je weet gewoon dat Van den Heuvel op een bepaald moment met bureaustoel en al in het zwembad gaat terecht komen) maar in scènes zoals het kaartspelletje komt er een zekere klasse bovendrijven.

Wat op zich dan ook weer niet zo verwonderlijk is wanneer je twee klassebakken als Jan Decleir en Koen de Bouw tegenover elkaar zet. Er is een periode geweest dat die nagenoeg in elke Vlaamse film te zien waren maar vreemd genoeg nooit echt vaak samen. De Zaak Alzheimer bewees al dat dat wel een goede combinatie was en die sporadische momenten die ze hier delen zijn ook wel goed. Ook aangenaam verrast door Wouter Hendrickx die meer in zijn mars lijkt te hebben dan enkel het hulpje van Witse en Veerle Baetens is nog niet de kwaliteitsactrice die ze vandaag de dag is maar je ziet zo af en toe al wel een schemering doorschijnen. Alleen jammer dat het allemaal naar het einde wat ontspoord met die Amerikaanse toestanden. Hendrickx voelt zich niet helemaal op zijn gemak, Decleir kan niet veel extra doen met zijn monoloog voor de televisie en dat vader/dochter momentje is gewoon te cliché, zelfs voor deze film.

Ach, het kijkt allemaal wel vlotjes weg dus dat is altijd wel fijn. Het is echter niet een film die ik meteen hoog in mijn toplijst van Vlaamse films zou zetten. Herbots heeft het geluk dat hij op een degelijke cast kan rekenen om het wankele script te verbloemen. Jammer voor de film dat dat niet volledig lukt. Ik wil De Behandeling nog wel eens proberen maar als dat ook niets wordt, dan zal het exit Herbots worden ten huize Metalfist.

3*

Kennedy, ten aanval!

Harry Kümel was zo'n regisseur waar ik al langer eens wat meer van wou gaan zien. Malpertuis was een vermakelijke zit in ieder geval, maar het was wat een zoektocht naar wat nu de beste versie was aangezien er zo'n 3 versies in omloop zijn. Het Verloren Paradijs leed daar niet onder en is gewoon een Belgische productie met, zoals wel vaker is, wat Nederlandse invloeden. Al een tijdje liggen op DVD (toch fijn dat er ooit eens een krant is geweest dat dit soort films heeft uitgebracht) en daarnet opgezet.

Afgaande op Malpertuis was ik al een lichte fan van Kümel, maar nu ben ik helemaal om. Het Verloren Paradijs, wat ik sowieso al een fascinerende titel vind, is dan ook een intrigerende zit. Van de vreemde flashback openingsscène (die later in de film nog eens mooi wordt gecombineerd in het heden) tot aan de leuke politieke intriges. De film moet even wat op gang komen, hoewel de strijd tussen Rolus en Jan Boel al wel voor een paar erg leuke scènes zorgt, maar krijgt serieus wat vaart eenmaal Pascale op de proppen komt. Vanaf dan weet Kümel een leuke mix te brengen van klucht (de twee landmeters die overal weggejaagd worden!) en kritiek op het politieke wereldje. Naar het einde toe lijkt de film wat uit de bocht te gaan vliegen, maar de stormloop op de villa is net de climax die de film nodig had. Beetje jammer wel dat Pascale zo geruisloos uit de film verdwijnt, dat is toch iets wat beter uitgewerkt had mogen worden.

Hoewel het de vierde film is die ik met Willeke van Ammelrooy zie, is het eigenlijk de eerste waar ze uit de kleren gaat. Niet dat ik om die reden specifiek op zoek gegaan ben naar films met haar, maar de actrice heeft toch een zekere 'reputatie' op dat gebied. De overige films (Koko Flanel, De Duistere Diamant en Lijmen/Het Been) waren ook wel niet echt geschikt voor naaktscènes maar dat terzijde. Blijf het wel een fijne actrice vinden trouwens en ze is hier goed op haar plaats als de femme fatale van dienst. Zoals het elk liefdesverhaal in de cinema beoogt is er hier sprake van een driehoeksverhouding en naast van Ammelrooy zijn Hugo Van Den Berghe en Bert André de twee andere spelers. De twee zijn goed op elkaar ingespeeld en ook de chemie met van Ammelrooy mag er zijn.

Moet maar dringend eens op zoek gaan naar het overige werk van Kümel. De man heeft niet bijzonder veel geregisseerd maar zijn oeuvre is precies niet zo makkelijk te vinden. Soit, Het Verloren Paradijs is een film die gezien mag worden. Iets wat vooral te wijten is aan een intrigerende sfeer die doorheen heel de film hangt. Dat, en een uitstekende cast natuurlijk.

4*

Het is onbeleefd om mensen af te luisteren in hunne slaap

De Verlossing is de laatste Hugo Claus film. Hoewel de regisseur/schrijver/scenarist/zoveelmeer naar eigen zeggen nog verschillende plannen had om films te maken, zou het uiteindelijk maar bij 5 films blijven. Een interessant regisseur in ieder geval die met De Leeuw van Vlaanderen en zeker met Het Sacrament twee ijzersterke films heeft gemaakt en het was hopen op een mooie afsluiter van zijn carrière. De Verlossing bracht hem opnieuw in contact met Jan Decleir, altijd mooi meegenomen, en het was opnieuw een verfilming van een eigen toneelstuk.

Want Claus schreef De Verlossing reeds in 1996 voor het toneel en dit lijkt dan ook meer een toneelregistratie te zijn dan een echte film. Filmisch gezien een variant op Vrijdag met de nodige flashbacks (alleen deze keer niet zo indrukwekkend in beeld gebracht) en een plot dat voor geen meter vooruit gaat. Claus zou in 2008 euthanasie aanvragen en het lijkt wel alsof hij met dit plot daar een soort lans voor wou breken. Magda die erg hard lijdt onder een mysterieuze ziekte en haar eigen einde wil kunnen kiezen. Of dat nu haar hoofd in de oven is of verstikt door een kussen, het maakt allemaal niet uit, maar het boeit eigenlijk niet. Het is te theatraal met elke acteur die zijn eigen monoloog moet brengen en wanneer Claus dan ook nog een paar verschrikkelijke bijrollen (Lucas Van den Eynde als een soort van Elvis liefhebber is tenenkrommend) opdiept, is het hek helemaal van dam. Misschien zat het Sacrament nog te vers in het geheugen, maar wat een wereld van verschil tussen beide films.

Vreemde cast ook. Om de een of andere reden moet en zal Gilda De Bal in haar rol van Magda het Antwerpse dialect nuttigen (iets wat zo geforceerd als iets overkomt) en spendeert ze nog menig scène met Willeke van Ammelrooy. Die speelt de overleden zus van Magda, maar is dus van origine een Nederlandse. Dat zou nogal krom kunnen overkomen dus wat doet Claus? Hij dubt van Amelrooy.. Ik begrijp dat de Nederlandse een mooie naam is om in je film te hebben, maar hier had je evengoed een Vlaamse actrice voor kunnen casten. Gelukkig is er nog Jan Decleir (die als Oscar in een hilarische scène opeens in Heyah Mama van K3 uitbarst) en doet ook Peter Van den Begin het goed als Johnny, de zoon van Oscar en Magda. Let vooral ook nog op Jenne Decleir die zijn vader speelt in een flashback, ongelooflijk hoe hard die op elkaar lijken.

Fikse tegenvaller in ieder geval. De manier waarop dit disfunctionele gezin met elkaar omgaat levert nog een aantal erg leuke scènes, maar algemeen gezien is dit het minste wat hij als regisseur heeft gemaakt. Met Het Sacrament maakte hij een bijzonder indrukwekkende film, het had mooier geweest als dat zijn zwanenzang als regisseur was geweest. Decleir redt de boel nog, maar had er meer van verwacht.

2*

De start van een langlopende serie

Het was ergens vorig jaar in april dat de laatste aflevering van de serie Vermist werd uitgezonden. De reeks liep uiteindelijk voor 7 seizoenen en dat is toch best straf voor iets dat uit een middelmatige film is voortgekomen. Althans, dat was toch hetgeen ik al die jaren dacht. Ik was namelijk al afgehaakt bij Vermist na deze film, die tevens als pilootaflevering kan worden beschouwd voor de serie, en begon me toch af te vragen of ik indertijd iets gemist had. Aangezien ik toch bezig ben met het oeuvre van Jan Verheyen te (her)zien, was dat eens een mooie gelegenheid om dit terug op te pikken.

En langs de ene kant snap ik wel dat er hier een serie van gemaakt kan worden, maar het is toch allemaal wel bijzonder standaard. Dit is sowieso al geen echt volwaardige film te noemen doordat het eerder aanvoelt als een dubbelaflevering van eender welke andere politieserie van de afgelopen 10 jaar. Elke inspecteur in het team moet en zal zijn eigen kleine doorbraak in de zaak hebben, de clichés worden daarbij niet uit de weg gegaan en de ontknoping is op zijn minst nogal lauw en abrupt te noemen. Veel zaken die als los zand aan elkaar hangen en toch is Vermist wel een film die uiteindelijk over de gehele lijn blijft boeien. Natuurlijk handig dat dit niet teveel wordt uitgesponnen, een speelduur van 2 uur zou pas helemaal nefast zijn geweest, maar de stijl van Verheyen blijft me op zich wel liggen. Hij laat af en toe wel wat fijne dingetjes zien (de scènes in de discotheek bijvoorbeeld) maar het niveau van Alles Moet Weg haalt hij geruime tijd al niet meer.

Een genrefilm en bovendien eentje in een genre dat Verheyen toen nog niet had uitgeprobeerd. Het is een verademing ten opzichte van de voetbalfilms waar hij zich eerder mee leek bezig te houden en hij is dus op zich wel een goede regisseur voor dit soort policier films. Ben dan ook benieuwd wat Dossier K. gaat brengen, die heb ik nog nooit gezien. Hoop wel dat hij niet terug uit hetzelfde groepje put om zijn cast samen te stellen. Joke Devynck is altijd goed, al ligt dit ook weer in het verlengde van haar rol bij Flikken indertijd, maar Koen De Bouw acteert met bijzonder weinig zin en Filip Peeters is nog nooit zo misplaatst geweest. Hetzelfde kan gezegd worden van Stan Van Samang en Catherine Kools trouwens, hebben geen toegevoegde waarde. Verder nog wel een paar degelijke bijrollen met onder andere Kevin Janssens, al is die iets teveel het bad-cop principe aan het opzoeken.

Bij de release had ik hier blijkbaar 2.5* aan gegeven. Dat was iets te weinig naar mijn gevoel maar Vermist scoort bij een herziening niet veel beter. De stijl van Verheyen redt dit nog van een onvoldoende en een handvol acteurs proberen er nog het beste van te maken, maar het wordt niet meer cliché dan de verhaallijn rond Evi.

Nipte 3*

What's 180 days to us? Our story is epic

Ik heb altijd een speciaal gevoel overgehouden aan de Veronica Mars serie. Het was de allereerste serie die ik eigenlijk echt op mezelf ben beginnen volgen en het was meteen liefde op het eerste gezicht. De reeks liep uiteindelijk voor 3 seizoenen (waarvan de eerste twee niets minder dan geniaal waren) en werd nadien genadeloos gecanceld. Ik weet nog dat ik enorm pissig was rond het feit dat we nooit gingen zien hoe het verhaal nu verder ging gaan, temeer omdat je via een gelekte seizoen 4 trailer een blik had kunnen werpen in wat nog had kunnen zijn. Je kunt je dan ook wel voorstellen hoe blij ik was toen bleek dat de langverwachte film er dan uiteindelijk toch ging komen.

Al wou ik de film in de opperste omstandigheden zien en had ik ervoor gekozen om de gehele reeks nog eens aan herziening te onderwerpen. Met een positieve uitkomst, want de eerste twee seizoenen bleven stevig overeind en zelfs het derde seizoen bleek beter te zijn dan in mijn herinnering. Het valt dan ook op dat de film voor een gelimiteerd publiek gemaakt is. Er wordt wel een poging gedaan om aan de hand van wat flashbacks en een voice-over de kijker wat wegwijs te maken in de wereld van Mars Investigations, maar je gaat een hele hoop missen wanneer je niet bekend bent met de personages. En het doet me toch erg veel plezier om de cast te zien terugkeren. Want echt praktisch iedereen staat terug paraat zo'n 7 jaar na de laatste aflevering. Dat de kern zoals Kristen Bell, Jason Dohring, Enrico Colantoni en Percy Daggs III gingen terugkeren was wel te verwachten, maar zelfs Brandon Hillock (Sacks) en Amanda Noret (Madison) hebben hun 5 minutes of fame.

Ik had vooraf wel mijn twijfels over het verhaal. De serie was op zijn best in een plot dat werd verspreid over een heel seizoen en nu zou Rob Thomas het moeten doen met iets meer dan de speelduur van twee afleveringen. En hoewel het plot niet het niveau haalt van de eerste twee seizoenen, ben ik hier toch aangenaam door verrast. Vooral omdat ik eindelijk de voldoening heb gekregen om Veronica en Logan met elkaar te zien eindigen. Niets tegen Piz, was op zich een leuk personage, maar de serie kon toch niet eindigen zonder LoVe? De chemie is nog altijd nadrukkelijk aanwezig en de film heeft zelfs één van mijn favoriete momenten uit het Mars universum, namelijk de knokpartij tijdens de reünie. Nu ben ik altijd wel fan van het uitwisselen van wat vuisten, maar de combinatie van Logan, Piz, Weevil, Dick en Wallace die allemaal voor elkaar in de bres springen... Fantastisch moment, zeker wanneer Veronica niet lang daarna Madison nog even op haar plaats zet.

Hier en daar laat Thomas zich wel teveel leiden door zoveel mogelijk personages van vroeger erin te steken. Zo vond ik de scène waar Celeste Kane (zou zij echt zomaar verkeerd rijden in Neptune?) Weevil per ongeluk neerschiet nogal geforceerd. Langs de andere kant geeft het wel een interessante wending aan het leven van Weevil die nu undercover lijkt te gaan voor Veronica. De film laat nog wat ruimte over voor een sequel, maar of dat effectief in filmvorm moet? Buffy gaat ook verder in comicvorm en het eerste boek van Veronica Mars (The Thousand Dollar Tan Line) is ondertussen ook al uitgebracht dus misschien moet Thomas deze weg maar verder op gaan. De acteurs worden er niet jonger op, zeker Enrico Colantoni vond ik pijnlijk verouderd, en hiermee moet je ook geen rekening houden met het budget.

De film heeft ergens wel zijn minpunten, maar dat neemt niet weg dat ik me eigenlijk enorm hard heb geamuseerd. Nagenoeg de gehele cast keert terug (enkel Teddy Dunn ontbreekt, maar die is ondertussen een advocaat geworden dus dit was misschien niet de beste carrière move) en we krijgen zelfs die fenomenale openingstrack van de Dandy Warhols terug te horen. Nu lijkt het echt wel over te zijn, maar het is een waardiger afscheid dan seizoen 3.

4*

Koreans have killed his mother and now his tree. Christmas is ruined

Het tweede deel van de Harold & Kumar trilogie (en daar zal het waarschijnlijk niet bij blijven) had ik lang geleden eens gezien en het eerste deel had ik zelfs nog nooit gezien. Toch zat ik daar niets mee in toen een kameraad voorstelde om deze te zien want in mijn herinnering was deel 2 erg leuk en ik was benieuwd hoe het verder ging gaan tussen de twee vrienden.

En dit is een erg leuke zit geworden. Ik ben trouwens erg aangenaam verrast geraakt met de 3D effecten. Persoonlijk vind ik heel die hype enorm overrated en bestaan de zogenaamde 3D films vaak niet meer dan eens een enkele scène. A Very Harold & Kumar 3D Christmas gaat echter bij momenten compleet los met de effecten en dit resulteert in een aantal heerlijke momenten die het 3D genre zowaar in de zeik nemen. Sowieso zijn de effecten in dit derde deel van een hoog niveau. Vooral het korte claymotion stukje is erg geslaagd. Qua verhaal is dit eigenlijk ook nog de moeite, zeker als je bekijkt dat dit alweer een derde deel is en we weten allemaal hoe verschrikkelijk slecht zo'n sequel van een sequel kan zijn, maar vanaf minuut 1 zit je geheel in de film. Sowieso was het een leuke zet om Harold & Kumar uit elkaar te halen voor een aantal jaar en ze elk hun eigen leven te laten leiden. Dit resulteert in een aantal confronterende maar hilarische momenten tussen de vrienden waardoor de film in een sneltreinvaart voorbij gaat. Het tempo van de grappen is doorheen de film ook hoog genoeg waardoor de film nergens inzakt, hoewel het einde met de kerstman toch redelijk nipt was maar de leuke rol van Richard Riehle trok me erdoor.

Voor de rest zitten hier trouwens ook een paar geniale bijrollen in. De meest onverwachte moet die toch van een heerlijk stereotiepe Danny Trejo zijn die hier schitterend uit de hoek komt als schoonvader. Geweldig keuze ook om hem een paar keer in de film te laten opdraven met zo'n oude kerstmis trui met boompjes en herten op. Fantastisch contrasterend. Ook erg tof hoe Neil Patrick Harris zich compleet in de zeik zet. Nu ben ik geen fervent kijker van How I Met Your Mother maar NPH kan ik altijd wel waarderen (erg sterk ook in onder andere Dr. Horrible's Sing-Along Blog) en dat is hier van hetzelfde. Fantastische scène ook wanneer zijn echte vriend nog even komt opdraven. De eerste Harold & Kumar film stamt alweer uit 2004 maar gelukkig zijn de hoofdpersonen nog altijd dezelfde gebleven. Ik vind het sowieso al redelijk storend wanneer personages in vervolgen opeens door anderen worden vertolkt maar John Cho en Kal Penn zijn perfect op elkaar ingespeeld en dit zorgt voor een leuke sfeer. Maar eigenlijk zijn er teveel leuke bijrollen om op te noemen, de film zit er echt vol mee.

Ik moet me dringend nog maar eens op de eerste twee films storten want er staat me volgens mij nog een aangename zit te wachten. Cho & Penn zijn een perfect duo en de bijrollen van Danny Trejo en Neil Patrick Harris zijn erg aangename toevoegingen. Het verhaal loopt vlot, de 3D is geslaagd en de speelduur vliegt voorbij.

4*

What noisy people! I've never seen noise and boredom go so well together

Roberto Rosselini, het is nog één van die Italiaanse grote(re) namen waar ik bitter weinig van heb gezien. Zijn segment uit RoGoPaG was niet slecht, maar was nu ook niet meteen het beste van de verschillende episodes te noemen. Viaggio in Italia scheen echter het magnum opus van de regisseur te zijn en dat statement kreeg bijval van onder andere François Truffaut, een regisseur die ik wel hoog heb zitten. Bovendien laat ik een kans om Ingrid Bergman op het grote scherm te zien niet liggen.

Ik vind het uiteindelijk wat een vreemd filmpje. De gelaagdheid en vele symboliek die andere kijkers hierin terugvinden zie ik niet helemaal terug (ik begin me dan ook af te vragen of symboliek en ik eigenlijk zo'n goede match zijn), maar het is jammer dat Rosselini zijn eigen film eigenlijk op het einde onderuit schopt. In al wat ervoor komt doet hij weinig mis. De film lijkt zo een promotiefilm te zijn voor onder andere Napels (met als resultaat dat ik zelfs erg gecharmeerd ben geraakt door de stad vanwege deze film) en de beslommeringen van een huwelijk waar de passie is uit verdwenen kruipen onder de huid. Rosselini brengt alles geloofwaardig in beeld, van de dialogen tot aan de beelden, en kiest er uiteindelijk voor om met een happy end te eindigen. Zonde, zonde en nog eens zonde. Had het veel liever gezien dat de film afsloot met de Life is short quote van Katherine in plaats van de plotselinge ommekeer.

Ingrid Bergman en George Saunders, het is een goed koppel. Hoewel ze een stel geliefden spelen waar het vuur wat is uitgeblust, weten ze toch allebei nog erg naturel met elkander overgaan. Je begrijpt waarom ze in eerste instantie bij elkaar zijn gekomen, maar je begrijpt ook waarom het wat minder gaat. Hoogtepunt is zonder twijfel de eenvoudige scène waar Katherine een kaartspelletje is aan het spelen en Alex onverwachts thuiskomt. Al zijn ze in hun 'solo' momenten ook gewoon erg degelijk. Film werd gisteren getoond op een spotloze print trouwens. Blijkbaar een versie uit 2012 die gerestaureerd is van de originele negatieven en klankbanden (althans toch volgens het introductiescherm) en het resultaat mag er zijn.

Voor een magnum opus is dit een tikkeltje teleurstellend, maar het mag gezegd worden dat Viaggio in Italia wel een zeer te pruimen film is. Schijnen trouwens wel wat gedubte versies de ronde te doen, maar met de gerestaureerde versie krijg je Engelse èn Italiaanse dialoog op de plekken waar het hoort.

3.5*

Vicky Christina Barcelona

Een chaotische, intrigevolle, luchtige maar toch diepgaande film.

De film slaagt erin om toch redelijk diepgaande thema's aan te boren op een zeer luchtige manier (wat ook te danken is aan de geweldige vertolkingen van alle acteurs en de geweldige muziek). Tegen het einde begint het een klein beetje teveel van hetzelfde te worden, maar dat wordt echt grootscheeps goedgemaakt door de geweldige, zoniet briljante uitspatting van Penelope Cruz.

Het fragment dat even wordt getoond wanneer ze naar de film gaan is trouwens Alfred Hitchcock's Shadow of a Doubt.

4*

(Not) based on true events

Ik weet niet goed waarom maar zo af en toe kan ik het niet laten om zo'n goedkoop horrorfilmpje mee te nemen. De DVD van The Victim is vandaag de dag voor nog geen 2 euro in de MediaMarkt te vinden en hoewel het gemiddelde hier op MovieMeter niet zo goed is, wou ik de gok wel wagen om één reden: Danielle Harris. Altijd al een zwak voor gehad sinds films als de Halloween franchise (zowel oud als nieuw), Blood Night: the Legend of Mary Hatchet en Among Friends.

En ja, ook dit is wel weer tof gebleken. Weliswaar een kleinere rol voor Harris dan ik had verwacht maar sowieso is The Victim gewoon een vlot filmpje. In het begin redelijk irritant geschoten en die eindcredits zijn hilarisch slecht, het lijkt wel alsof je naar één of andere Facebookcompilatie zit te zien, maar hetgeen ertussen is best wel goed. De grote twist waar wordt geïnsinueerd dat Kyle iets met de vermiste vrouwen heeft te maken is vrij voorspelbaar en de personages maken soms wel erg vreemde beslissingen (op een bepaald moment stelt Kyle voor om naar een andere instantie zoals de FBI of de DEA te gaan waarop Annie het blijkbaar een goed moment vind om haar redder even binnen te draaien) maar het trucje met de flashbacks geeft dit net een beetje extra. Nog een pluspunt is dat Kyle een redelijk sarcastisch persoon is en dus nog wel wat fijne quotes in petto heeft. Ik zie mezelf nog wel hetzelfde reageren op iemand die klaagt dat het donker is.

Michael Biehn doet hier de heilige drievuldigheid onder het film maken: hij speelt de hoofdrol, heeft het script geschreven en regisseert bovendien ook nog eens de film. Ik vraag me altijd af hoe je dat in praktijk dan gaat realiseren maar Biehn is absoluut niet de eerste en ook niet de laatste die het doet. Door al die aspecten voor zijn rekening te nemen (en hij is ook nog eens producer), kan hij ook zijn vrouw Jennifer Blanc de film in loodsen en is het grotendeels dus een fijn familie uitje geworden. Biehn was vooral in de jaren '80 alomtegenwoordig met Terminator en Alien maar is een dikke 30 jaar later nog niet veel van zijn strepen verloren. Blanc doet het ook nog wel redelijk en Harris weet het in haar beperkte rol ook nog wel vrij goed te doen. Ryan Honey is als James Harrison echter wel erg hard op het randje (ook producer blijkbaar, dat verklaart wel veel) en ook Denny Kirkwood is als de Narcotica agent vrij inwisselbaar.

Tof om eens gezien te hebben en de DVD krijgt een mooi plekje bij de rest van de Harris DVDs. Biehn straalt toch net iets meer kwaliteit uit dan soortgenoten in dit genre en hoewel hij zich ook een paar keer serieus mispakt, doet hij toch ook veel goeds. Alleen die eindcredits.. Het is en blijft lachwekkend hoe dat in elkaar is gestoken.

3*

Where do I stand for a corner kick?

Eerlijk gezegd, ik ben niet zo'n enorme fan van oorlogsfilms. Vaak zijn het erg langdurige films die me nooit echt kunnen boeien, al zijn er zoals altijd wel uitzonderingen, en het was eigenlijk vooral de naam van John Huston die me aansprak bij deze Victory. Die heeft in zijn vroegere carrière (zowat jaren '40 - jaren '60) een aantal erg sterke films gemaakt en ik was eigenlijk enorm benieuwd naar de combinatie tussen hem en Sylvester Stallone. Daar kwam dan ook nog eens een bijrol van Paul Van Himst bij dus dan toch maar aangeschaft.

Het thema van een stel gevangenen die het in één of andere sportwedstrijd opnemen tegen hun bewakers was in 1981 al niet meer nieuw. Burt Reynold's The Longest Yard uit 1974 is denk ik wel het bekendste voorbeeld (die was zelfs zo populair dat er begin jaren 2000 nog twee remakes volgden, Mean Machine met Vinnie Jones en The Longest Yard met Adam Sandler) maar het blijft wel een erg leuk thema. Huston combineert het hier met een aantal gevangenen die willen ontsnappen en uiteindelijk kiezen ze toch voor de eer van het spel en besluiten ze de Duitsers een koekje van eigen deeg te geven. Voorspelbaar? Ja, zeker en vast. Toch is het genieten van de opbouw en ziet de match er zelf ook nog wel degelijk uit. Natuurlijk wel een voordeel als je iemand als Pelé kunt inschakelen voor het design van de wedstrijd. Die verloopt zoals je kunt verwachten en naar het schijnt was het Stallone's ego die ervoor zorgde dat de wedstrijd eindigde met een penalty voor de Duitsers. De overleving gaat dat Stallone eigenlijk de winnende goal wou maken, maar dat hebben ze toch uit zijn hoofd kunnen praten.

Want hoewel hier een aantal voetballegendes in meespelen, was Stallone er van overtuigd dat hij de grote ster was. Ergens terecht natuurlijk, maar de film heeft ook nog Michael Caine en Max von Sydow, toch ook geen kleintjes in de wereld van de cinema. In ieder geval fijn om Stallone eens tussen de palen te zien staan en hij doet het best nog met veel flair. Caine is zijn degelijke zelve als kapitein van het team en von Sydow doet het goed als de organiserende Duitser. Het interessante aan Victory blijft wel de aanwezigheid van een aantal topvoetballers als gevangene. Dat geeft toch net dat beetje schwung aan de wedstrijd (die bicycle kick van Pelé!), maar acteren konden ze toch net iets minder. Stoort dat? Eigenlijk niet. Blijft toch tof om bijvoorbeeld zo'n Bobby Moore te zien spelen.

Een film die eigenlijk op veel punten zou kunnen mislopen en toch is hier weinig op aan te merken. Stallone in de gevangenis is echter altijd wel een goede keuze, maar hier ligt de focus veel meer op de sport dan op de gevangenis zelf. Dat Stallone niet echt kan voetballen wordt duidelijk in de training, maar het plezier met zijn medegevangenen spat er wel van af. Zo'n typisch feelgood filmpje dat over de gehele lijn blijft boeien.

Dikke 3.5*