Les Veinards (1963)

Louis de Funès en het vijfluik

Les Veinards is de laatste film uit de 10-delige boxset van Louis de Funès die ik nog moest zien. Een reeks die gevuld is met wat oudere de Funès films waar hij enkel een klein bijrolletje heeft en ze eindigen met deze omnibus film. Een aangename verrassing, want ik wist op voorhand niet dat dit bestond uit 5 episodes en het is een niche die ik wel eens graag zie. Een aantal korte verhaaltjes rond eenzelfde thema en dat thema is hier de loterij.

Liefhebbers van Louis de Funès moeten wel de volledige film uitzitten om hem in beeld te krijgen, maar met uitzondering van de derde episode (La Vedette over een man die een date wint met een mooie vrouw) is er weinig op deze film aan te merken. Zo is Le Vison, waar een man de nerts van zijn meid wilt lenen voor een diner terwijl zij dit niet wilt, een heerlijk amusant plotje dat wordt gevuld met de nodige gedaanteverwisselingen en hoewel Le Repas Gastronomique wat trager op gang komt is het leuk om te zien hoe Bricheton elke keer opnieuw er in slaagt om zijn eten kwijt te spelen. Zoals gezegd is La Vedette dus de minste in het geheel. Vooral omdat Taquet gewoon een irritant personage is en het verhaal eigenlijk wat met een sisser afloopt. Le Yacht waarin een koppel elk apart van elkaar denken dat ze hebben gewonnen is van eenzelfde niveau als Le Vison en wordt op den duur gewoon een erg leuke 'het loopt elke keer juist niet mis' komedie. Als finale krijg je Le Gros Lot voorgeschoteld waarin een man 100 miljoen wint en een tocht naar de bank onderneemt.

Die rol is weggelegd voor de Funès en dat is hem natuurlijk op het lijf geschreven. Die smoelentrekkerij, dat overdreven bewaken van zijn koffertje, de argwaan tegen jan en alleman, ... Blijft toch een fantastische acteur voor dit soort rollen. Beetje jammer dan ook dat hij wat wordt onderuit gehaald door Blanchette Brunoy (zijn vrouw) en zeker France Rumilly (zijn dochter). Rest van de cast is ook amusant met, en nu val ik wel wat in herhaling, Darry Cowl als uitzondering. Die neemt de rol van Taquet voor zijn rekening en hoewel hij kan rekenen op een schone blonde Française (Geneviève Cluny) als tegenspeelster, is er weinig chemie tussen hen beide.

Jean Girault was een regisseur die geknipt was voor de Funès, hij is volgens mij ook de regisseur waarmee de Franse komiek het meest heeft samengewerkt, maar neemt vreemd genoeg enkel het eerste, het tweede en het vierde verhaal voor zijn rekening. Dat zijn ook de leukste episodes, al wil ik Jacques Pinoteau, van de laatste episode, ook niets te kort doen.

Kleine 4*

Aangenaam kijkvoer, dit Franse vijfluik over het winnen van prijzen en het (on)geluk dat dit geeft.

De eerste met Mireille Darc vind ik nog het leukst; het is een beetje John Lanting achtig.

Door de vijf afzonderlijke verhalen zit er genoeg afwisseling in. Ze zijn niet allemaal even sterk, maar de film heeft een aangename sfeer en het verloopt vrij vlot, waardoor je vrij snel weer in een nieuw verhaal zit.

Last but not least het verhaal met Louis de Funès met een koffer vol geld door Parijs. Dat levert natuurlijk vrij veel spektakel op.

Hiermee heb ik me kostelijk geamuseerd. Blijkbaar een totaal vergeten film wat misschien te maken heeft met het concept. Het gaat om een film met 5 verschillende verhaaltjes die allen een gemeenschappelijk element hebben (les veinards). Voor mij zijn het echte pareltjes met goed uitgeschreven plot, grappige wendingen en uitstekende acteerprestaties. Deze film heb ik gezien als laatste onderdeel van een de Funès box. Hij duikt in maar één verhaal op maar het is een topverhaal. Ook de andere verhalen zijn zoals gezegd komisch.