Meningen

Hey, how much would you charge me to haunt a house?

Een tijd geleden heb ik een halve boxset gekocht op een rommelmarkt (ik dacht dat het een volledige reeks was maar blijkbaar heb ik maar 6 van de 10 delen..) waar een aantal silents, talkies en volledige features tussen zitten. Ik hou de films altijd speciaal voor momenten waarop ik nog zin heb in iets amusant maar kort en Pack Up Your Troubles was gisteravond aan de beurt. De voorgaande film, Pardon Us, lag me niet echt dus ik hoopte dat dit een betere avond ging worden.

En dat is het ook wel geworden. Het grote verschil met Pardon Us is dat er geen onderbrekingen zijn met acteurs die opeens in zingen uitbarsten. Een aangename weglating en het resultaat is een film die veel meer vaart heeft. Het verhaal op zich is kinderlijk eenvoudig maar het is wel de perfecte opzet voor een aantal leuke scènes. Toch moet ik bekennen dat ik de scènes in het leger net iets leuker vond dan wanneer ze van deur tot deur gaan met het kleine meisje. Deze keer gelukkig ook geen running gags die maar blijven terugkomen (zoals Laurel's losse tand in Pardon Us) maar gewoon een aantal leuke scènes op zich. Dat neemt niet weg dat er hier een aantal mindere momenten tussen zitten, zo vond ik de scène waar Laurel in het slaap wordt gezongen veel te lang duren en gewoonweg niet grappig, maar in een komedie heb je altijd wel een paar missers natuurlijk.

Ik heb het al eens vaker gezegd maar het probleem bij Laurel & Hardy voor mij is dat ze hun reputatie wat tegen hebben. Ze worden zo vaak geniaal genoemd, dat je verwacht dat elke film een pareltje is. Dat is simpelweg niet mogelijk (zelfs de Marx Brothers of Buster Keaton hebben hier en daar eens een misser gehad) maar het duo blijft er wel één om in de gaten te houden. Ze zijn op een geslaagde manier op elkaar ingespeeld en samen zorgen ze voor de kracht van de films. De rest van de cast loopt er dan ook maar wat bij als kanonnenvoer maar de kok is wel nog een heerlijk figuur. Het kleine meisje, de nooit echt een naam krijgt met uitzondering van Eddie's dochter, wordt hier gespeeld door Jacquie Lyn. Ze was toen 4 jaar en stopte in hetzelfde jaar als Pack Up Your Troubles met acteren. Wat zonde is want meestal zijn kinderen in dit soort oude films vreselijk irritant maar zij viel me erg goed mee. Wat me ook nog opviel is dat deze film eigenlijk vrij duister aanvoelt. De oorlog heeft al vaker gefungeerd als kapstok voor een komedie (Buck's Privates van Abbott & Costello bijvoorbeeld) maar onder andere de dood van Eddie (al gebeurt het offscreen en zien we hem enkel gevangen genomen worden) is een element dat ik niet direct met dit soort oude komedies associeer.

Ik weet niet goed hoe het komt maar ik blijf de status van Laurel & Hardy een tikkeltje overgewaardeerd vinden. Pack Up Your Troubles is alweer de 4e film die ik van het duo zie maar verder dan 3,5* kom ik nooit. Ik heb nog zo'n 6 films liggen dus hopelijk zit er daar nog wel een echte topper tussen. Pack Up Your Troubles is een vermakelijke film maar er zijn andere komieken die in mijn ogen beter zijn.

3,5*

Het leven van een pakjesbezorger is niet altijd gemakkelijk

Een tijd geleden heb ik zo'n Dolph Lundgren box aangeschaft waar een aantal van zijn meer recentere titels inzitten. Tot nu toe nog niet de meest fantastische films, ik ben best wel een grote fan van Lundgren maar prefereer toch zeker zijn ouder werk, maar op zich nog vermakelijk genoeg om de (goedkope) aanschaf te rechtvaardigen. Altijd ook fijne filmpjes om zo eens doordeweeks op te zetten en eigenlijk zonder weinige voorkennis aan The Package begonnen.

En misschien maar goed ook, want als ik had gezien dat dit van Jesse V. Honson was.. Diens Pit Fighter is één van de slechtste films die ik ooit al heb gezien maar ik moet bekennen dat hij van The Package best nog wel een leuk filmpje weet te maken. Hij verlaat nooit het platgetreden pad dat je bij dit soort films kunt verwachten en toch zitten er nog wel een aantal leuke ideeën in. Zo'n scène als die waar Tommy gemarteld gaat worden en hij met één kopstoot de grote baas uitschakelt.. Het was een leuk what the fuck momentje dat de film nodig had. Verder is dit qua plot een zoveel in een dozijn film. Een aantal standaard elementen en dan is het vooral hopen op wat leuke one-liners en veel over the top actie. Dat laatste is er voldoende, dat eerste had wel wat beter gemogen. Visueel ook nog redelijk vermakelijk met de gevechten die degelijk in beeld worden gebracht. Tenminste niet zo van dat hyperkinetisch snel monteren om te vermommen dat het allemaal op niet veel trekt dat je de laatste jaren ziet.

En het is wel fijn natuurlijk om Lundgren en Steve Austin terug samen te zien. Ze hadden met The Expendables een paar jaartjes eerder al eens een samenwerking aangegaan en nemen hier een groot deel van het plot voor hun rekening. Austin als de pakjesbezorger en Lundgren als ontvanger. Een wat vreemde verhouding eerlijk gezegd omdat het lijkt alsof Lundgren wat opzij is geschoven voor Austin maar de atypische rol van The German gaat hem best nog wel goed af. Ook Austin doet het meer dan behoorlijk trouwens. Hollywood kent al langer ex-worstelaars die het als acteur proberen (Hulk Hogen, The Rock, ...) en dat is altijd wat bang afwachten maar voor dit soort rollen mag Stone Cold Austin gerust terugkeren. Heel het aspect van liefhebbende man lukt hem iets minder, maar dat terzijde.

Aan deze The Package valt erg veel aan te merken, maar in zijn genre is dit best nog wel een tof filmpje. Liefhebbers van Lundgren zullen hier wel aan hun trekken komen, indien ze naast het feit kunnen kijken dat de Zweedse Eik hier een tikkeltje wordt gereduceerd tot bijrol. Austin doet het in de hoofdrol goed en het kijkt allemaal erg vlotjes weg. Ik heb me er goed mee geamuseerd in ieder geval.

3.5*

This family needed that wee bear every bit as much as he needed you

De kerstperiode is de periode bij uitstek voor het uitzenden van dit soort films en het was dan ook het plan om ergens in de vakantie me eens te laten onderdompelen in de sfeer van Paddington. De planning werd uiteindelijk gewijzigd, maar de opname van de film bleef op de decoder staan en met een beetje vertraging dan eindelijk eens hieraan begonnen. Wist niet goed wat te verwachten, het enige wat me echt nog bijstaat van de figuur Paddington is dat ik er vroeger een knuffel van had, maar heb me over de gehele lijn geamuseerd.

Want dit is het soort film dat een warme gloed in je hele lichaam laat opkomen. Een voorspelbare film? Uiteraard, en toch is dat ook ergens de kracht van de film. Je weet dat onze pluizige vriend uiteindelijk bij de Brown familie zal eindigen, maar de opbouw is geweldig. Komt vooral ook doordat die sfeer echt perfect goed zit. Het naïeve van Paddington in combinatie met een hoop gebruiken die hij niet kent (de tandenborstels!), het miezerige Londen terwijl het huis van de Browns zo enorm fleurig is, ... Vond sowieso die dwarsdoorsnede van het huis wel een leuk detail. Wat overblijft is een plotje dat al wel vaker is gebruikt in dit soort familiefilms (de link met bijvoorbeeld Beethoven of Air Bud is snel gelegd) maar dat stoort nergens. Er is genoeg fun te beleven voor de kinderen en ook voor volwassenen zitten hier nog erg leuke momenten in. De sequel loopt ondertussen in de zalen en ben daar toch ook wel benieuwd naar geworden.

Vooral ook omdat dit een film is die qua cast erg lekker op elkaar is ingespeeld. De grote aandachtstrekker is echter een visueel verzinseltje. Paddington zelf is volledig CGI in een niet-CGI wereld en hoewel dat een combinatie is die me normaal gezien niet ligt, doet regisseur Paul King het geweldig om de beer in de echte wereld te integreren. Sowieso visueel een huzarenstukje met de vacht en de gezichtsexpressies. De stem van Ben Whishaw past dan ook perfect bij de beer, een slimme keuze om Colin Firth door hem te vervangen. Ook de interactie met de Brown familie zit goed. Hugh Bonneville kan ik sowieso altijd wel waarderen en hij vormt een leuk duo met Sally Hawkins. Madeleine Harris en Samuel Joslin zijn kinderen zoals kinderen meestal in een film zijn maar ze kunnen er nog mee door. Fijne bijrollen verder ook nog van een heerlijk schmierende Nicole Kidman en zelfs een cameo van Michael Bond, oorspronkelijke bedenker van Paddington, aan het begin van de film.

Dit leek me een leuke feelgood film te zijn en ik kreeg zelfs meer dan dat. Dit wordt volgens mij het soort film die een volledige generatie gaat herkennen zoals mijn generatie dat had met films als Land Before Time. Hopelijk wordt Paddington niet teveel uitgemolken zoals bovenstaande titels, maar met de kwaliteit van deze eerste film zit het al erg goed.

Dikke 4*

Exit bear, pursued by an actor

Ik moet soms toch echt eens wat meer moeite doen voor films.. De eerste Paddington keek ik pas in 2018- toen deze sequel nog in de zalen draaide - en hoewel ik me toen voornam om deel 2 snel na de eerste film te bekijken, zit er voor mij toch alweer 2 jaar tussen beide films. Dat is bijna de helft van wat de echte Paddington fans moesten verduren qua wachttijd maar wel jammer natuurlijk, want de eerste Paddington was echt een film naar mijn hart. Datzelfde hart sloeg dan ook een slag over toen ik zag dat VTMGO dit naar aanleiding van de kerstdagen online had gezwierd dus meteen maar voor gaan zitten.

En oooh, wat is dit toch weer genieten. Paddington zelf ziet er nog altijd even leuk uit als ik me hem kan herinneren (en die stem van Ben Whishaw past daar werkelijk perfect bij) maar dit is ook gewoon weer zo'n erg fijne familiefilm geworden. Een tikkeltje langer dan zijn voorganger en eerlijk gezegd had dat after credits stukje met Phoenix in de gevangenis niet perse gehoeven, maar verder een fijn plot rond Paddington die (uiteraard) onschuldig in de gevangenis terecht komt en daar zijn vriendelijke zelve is. Ondertussen is de Brown familie erop gebrand om zijn naam te zuiveren en krijgen we een lekker avonturenplot voorgeschoteld. Visueel hier en daar erg leuk (die ontsnapping uit de gevangenis met die knipoog naar Modern Times!) maar ik ben ook gewoon blij dat Paul King is teruggekeerd voor de regie. Ik heb geen enkele van zijn andere films gezien maar hier straalt zo'n warmte van uit.. Je zou zomaar verliefd op Londen worden. Natuurlijk weet je dat alles uiteindelijk wel goed zal komen maar de manier waarop is hartverwarmend.

En dat is toch wat je bij dit soort films verwacht. Hier en daar wat fijne knipogen (die referentie naar 'Exit, pursued by a bear' uit A Winter's Tale, één van Shakespeare's meest markante toneelaanwijzingen is misschien wel mijn favoriet) maar ook qua cast blijft dit genieten. Een schmierende Nicole Kidman is vervangen door een al even schmierende Hugh Grangt en ik denk dat dit wel eens één van mijn favoriete rollen van hem zou kunnen zijn. Hij heeft er ogenschijnlijk ook gewoon veel lol in maar de echte kracht zit hem toch in Paddington zelf (voortreffelijk van een stem voorzien door Whishaw dus) en de familie Brown met Hugh Bonneville en Sally Hawkins op kop. Nog een paar toffe bijrollen/cameo's ook met Richard Ayoade (sowieso heb ik voor hem sinds The IT Crowd en The Big Fat Quiz of the Year een enorm zwak voor hem) en Brendan Gleeson als Knuckles McGinty. Deze keer wel geen bijrol voor Michael Bond en dat zal bij eventuele toekomstige films ook niet meer gebeuren aangezien hij op de laatste dag van filmen is overleden. Ik denk echter dat hij wel het gevoel zal hebben gehad dat zijn creatie in goede handen is.

Een derde deel werd al snel aangekondigd maar daar is vandaag de dag nog niet veel van in huis gekomen. King zou sowieso waarschijnlijk niet meer terugkeren als regisseur en dan gaat mijn interesse eerlijk gezegd ook wel wat liggen. Ach, het hoeft voor mij eigenlijk ook niet. Met deze twee Paddington films heb je erg fijne familiefilms die volledig aan mekander gewaagd zijn qua kwaliteit en dat is een serieus huzarenstukje.

Dikke 4*

Jesus Christ himself has blessed me with many gifts! One of them is knocking someone the fuck out!

Een tijd geleden kwam ik tot de conclusie dat ik praktisch heel het oeuvre van Michael Bay had gezien. Alleen Pearl Harbor en Bad Boys II schoten over en natuurlijk deze Pain & Gain. Ik ben op zich geen enorme fan van de man maar kon zijn Transformers reeks wel waarderen alsook Armageddon en The Rock waren degelijk vermaak. Zonder echt een idee te hebben wat ik moest verwachten heb ik me dan maar eens voor zijn recentste werk neergezet.

Ik ben zelf geen bodybuilder fan. Niets mis met een mooi afgetraind lichaam maar de meesten overdrijven er zo hard mee dat het vaak lachwekkend is om te zien. Ik heb in mijn kennissengroep dan ook een paar figuren zitten met ridicule proporties (een indrukwekkend torso maar benen als luciferstokjes) dus het zal wel daar aan liggen. Soit, ik ben dus zelf iemand die dit niet echt aantrekkelijk vind en ik vroeg me dan ook af of ik het wel ging kunnen volhouden om een film van meer dan 2 uur te zien die zich voornamelijk afspeelt in de gym. Het antwoord is in ieder geval ja doordat Bay er hier een geslaagde komedie van weet te maken. Gevatte one-liners worden gecombineerd met ridicule acties en het is vooral Paul die als coke-snuivende christelijke (die T-shirts!) hier de koning is. Het plot rond de ontvoering van Kershaw is vermakelijk maar jammer genoeg wilt Bay teveel en besluit hij er nog een tweede ontvoering aan toe te voegen. Een slechte zet want hiermee duurt de film een stuk te lang en geraakte ik mijn interesse kwijt doordat het meer een herhaling van zetten werd. Toegegeven, er zitten nog leukere scènes tussen zoals de dood van Griga maar ik had het liever zien eindigen dat DuBois het trio de das omdoet na de eerste ontvoering. De rechtszaak en al wat volgt is nog altijd wel leuk maar ze had sneller moeten komen.

De Rock is altijd leuk. Ik weet nog toen ik vroeger op een zondagmiddag naar WWF zat te kijken vooraleer ik naar de Chiro vertrok. De man was indertijd al mijn favoriet en het is leuk om te zien dat hij langzamerhand zijn filmcarrière toch echt wel begint uit te breiden. Een man die geweldige gezichtsexpressies op de kijker kan loslaten en hij is hier veruit de leukste. Wahlberg daarentegen voelt wat miscast aan. Waar Johnson erg imposant is met zijn spieren, staat Wahlberg compleet niet met die van hem. Zijn kop lijkt veel te klein maar gelukkig weet hij zich nog wel goed in te leven in zijn rol. Anthony Mackie is wel veruit de minste van de 3. Hier en daar een leuke scène maar de relatie met Rebel Wilson werkte niet. Ook fijn om Tony Shalhoub uit Monk nog eens te zien in een compleet atypische maar wel geweldige rol. Rob Corddry en Ed Harris zijn nooit slecht en ook Ken Jeong heeft nog een leuke bijrol als Johnny Wu.

Voornamelijk vanwege Dwayne Johnson gezien en hij stelt hier niet teleur. Bay weet zijn komisch talent te benutten maar over het algemeen heeft de film wel een aantal geslaagde momenten. Alleen duurt het allemaal veel te lang (een speelduur van meer dan 2u is echt teveel voor dit soort films) waardoor ik me toch begon te vervelen. Zonde want het eerste deel is wel erg leuk.

3*

Buster Keaton die een indiaan wordt en langs alle kanten aangevallen wordt. Dat is zowat de samenvatting van The Paleface en effectief, veel meer gebeurt er eigenlijk ook niet. Het is echter de uitvoering die dit nog de moeite waard maakt (en ik blijf het geweldig vinden hoe de stoïcijnse Keaton op vlinderjacht is en toevallig in het Indianenreservaat terecht komt en zelfs dan nog niet begrijpt dat hij zich in een uiterst lastig parket bevindt) en er zit toch ook weer het nodige indrukwekkende stuntwerk in. Let vooral nog op Joe Roberts (zonder de kenmerkende snor die hij in nagenoeg elke Keaton kortfilm heeft, je zou hem bijna niet herkennen) als de Chief Indian en Virginia Fox in een wel erg kleine bijrol als dochter van de big chief.

3.5*

Verhavert doet Timmermans

Van de vele boekverfilmingen die Roland Verhavert heeft verfilmd, was Pallieter de enige waar ik een beetje voorkennis over had. Ik heb het gelijknamige boek van Felix Timmermans weliswaar niet gelezen, maar ik denk dat iedereen al wel van het stuk heeft gehoord waar het titelpersonage zijn naam al plassend in de sneeuw schrijft. Verhavert was tot vandaag de dag een enorm stabiele regisseur met 4x 3.5* en de oplettende lezer heeft al door dat deze zin voor een stuk in de verleden tijd is geschreven. Jammer genoeg niet in de goede richting, want Pallieter is het zwakste dat ik tot nu toe van de Vlaamse regisseur heb gezien.

Als je je wat inleest over de verfilming van het boek, dan krijg je eigenlijk continu te horen wat voor moeilijk boek het is om te verfilmen. Hoewel Verhavert blijkbaar niet vies is van een uitdaging, mispakt hij zich hier wel een beetje. Geen idee dus of het boek hetzelfde pad volgt, maar dit voelt vooral toch net te hard als een aaneenschakeling van korte fragmentjes. Het begint nochtans erg veelbelovend met de vrouw van Pallieter die zelfmoord pleegt en Pallieter die stoïcijns achterblijft en ook zijn ontdooiing heeft op papier potentie. Het probleem is echter dat het niet als één groot verhaal aanvoelt. Op het eerste zicht belangrijke gebeurtenissen hebben absoluut geen gevolg (de woonplaats van Fransoo die bedreigd wordt door modernisatie bijvoorbeeld, al is het gebruik van "het kanon" nog wel een leuk momentje) en het ontbreekt de film ook aan enige climax. Pallieter dartelt door het leven en hoewel hij met een paar kleine tegenslagen te maken krijgt (het visioen in het vliegtuig), lijkt het voor zijn verdere leven allemaal maar weinig uit te maken.

En zo kabbelt de film maar voort en toch heeft dat ook wel ergens zijn charme. Met uitzondering van het begin is er geen spatje drama te bekennen en krijg je vooral veel vrolijke momenten voorgeschoteld. Een trouwfeest waar de zatte nonkel op tafel springt en een liedje begint te zingen (aanrader is trouwens de korte VRT reportage die als extra op de DVD staat waarin je voor een stuk ziet hoe Verhavert die scène inblikt) en veel eten en drinken. Hugo Claus (die het scenario schreef) en Verhavert besloten echter geen vrolijke dikkerd te casten voor de titelrol maar zochten iemand die de getroubleerde en de vrolijke kant van het titelpersonage kon neerzetten. Ze kwamen bij de van Antwerpen naar Nederland verkaste Eddie Brugman en die doet het vrij goed. Vlotte chemie met de Nederlandse Jacqueline Rommerts en verder nog fijne bijrollen van Jan Decleir (als een soort van Duitse zigeuner) en Robbe De Hert. Ik begin ook meer en meer Herbert Flack te waarderen eigenlijk, dit soort hautaine rollen gaat hem ook goed af.

Toch een tikkeltje minder dan zijn ander werk. De Loteling blijft tot nu toe gevoelsmatig zijn beste werk, maar het ligt allemaal wel dicht bij elkaar. Ik heb nog 3 films van Verhavert liggen waarbij ik de hoogste verwachtingen bij Meeuwen Sterven in de Haven heb. Blijft toch wel een fijne regisseur eigenlijk, jammer dat hij vandaag de dag compleet lijkt te zijn vergeten maar gelukkig is er veel van zijn oeuvre op DVD verschenen.

3*

The measure of love is what one is willing to give up for it

De Vliegende Hollander moet na Blackbeard volgens mij één van de meest verfilmde piraten aller tijden zijn. Hij maakt zijn opwachting in animatieseries (Spongebob!), in recente films (de Pirates of the Caribbean reeks) en blijkbaar was het oude Hollywood ook gecharmeerd door de legende van de Nederlandse kapitein. Albert Lewin liet zich er ook door inspireren en kwam begin jaren '50 af met deze ondertussen vergeten parel.

Want dat is het vast en zeker. Een recente televisie uitzending heeft de film terug wat onder de aandacht gebracht, maar dat is blijkbaar niet bij iedereen in de smaak gevallen. Vreemd, want dit is anders toch wel een erg lekker stukje Hollywood vermaak dat vooral de hoogte wordt ingetrokken door een uitstekende cast. Ava Gardner is geboren voor dit soort rollen, ze weet bovendien de evolutie van mannenverwoester naar vrouw die voor haar liefde wilt sterven perfect uit te voeren, maar ze wordt dan ook nog eens bijgestaan door een sterke James Mason die mee de titelrol speelt. De rest van de cast wordt ingevuld door onder andere Mario Cabré. Die moest eigenlijk niet veel acteren aangezien hij in de eerste plaats een stierenvechter was. Beetje jammer wel dan dat Lewin er hier en daar voor kiest om met een screen te werken. Dan deed Francesco Rosi dat met Miguel Mateo in Il Momento della Verità wel net iets beter. Zou naar het schijnt een erg naargeestig typetje zijn geweest die Cabré als ik Gardner's eigen biografie mag geloven.

De eerste kleurenfilm voor Ava Gardner en bovendien één die nog gerealiseerd is door Jack Cardiff, de man waarvan wordt gezegd dat hij Technicolor naar een hoger niveau heeft gebracht. Er bestaan blijkbaar wel wat verschillende prints waar de helderheid van de kleuren wisselen, maar ik had het gevoel dat de scènes in het donker er soms wat fake uitzagen. Dacht zelfs even dat ik naar een ingekleurde versie zat te kijken. Hier en daar soms ook wel wat een raar momentje, het lijkt alsof Lewin af en toe de vierde muur wilt doorbreken en uiteindelijk besluit om het toch niet te doen, maar over het algemeen een vlot lopende film met een aantal indrukwekkende scènes. Het filmen in Spanje heeft hier ook echt wel een meerwaarde.

Ik kan me meer vinden in de rating die de film op IMDB krijgt dan hier, maar dat is bij dit soort ouder Hollywood werk wel vaker het geval. Een mooie Ava Gardner die de rol van Pandora perfect belichaamt en een uitstekende chemie met James Mason. The Picture of Dorian Gray schijnt ook nog de moeite zijn, moet ik ook eens achter gaan.

4*

In the dark corner of the city, they found light

Volgens de overleving is deze film er verantwoordelijk voor dat Francis Ford Coppola uit verschillende andere kandidaten Al Pacino koos. Tjah, dan wek je wel serieus hoge verwachtingen bij mij eerlijk gezegd maar spijtig genoeg worden deze langst geen kanten waargemaakt.

Het probleem zit grotendeels in het verhaal. Of beter, het mankement aan verhaal. Je wordt zomaar in de film gesmeten zonder introductie van personages en dan beginnen de onlogische situaties. Zo zijn er echt verschillende momenten waar ik echt heb getwijfeld om de film uit te zetten doordat het gewoon te stompzinnig voor woorden werd. Ook was het blijkbaar de bedoeling om er nog een extreem zielig moment in te steken wanneer Bobby en Helen niet door hebben dat hun puppy verdrinkt want voor de rest zijn het gewoon elke keer beelden van verschillende mensen die spuiten en wat rond hangen op een bankje (en ondertussen nog een narcotica agent uitlachen). Je wordt er in ieder geval niet vrolijker van.

Gelukkig is er nog wel een lichtpunt in deze drugsduisternis, Pacino. Hier laat hij toch al wel overduidelijk zien wat voor een klasse acteur hij later zou worden. Pas zijn eerste hoofdrol maar ik kan goed begrijpen waarom Coppola dit gebruikte. Kitty Winn wordt dan ook compleet overtroffen door Pacino. Ook de rest van de acteurs zijn op vele punten teleurstellend met de narcotica agent (Alan Vint) als dieptepunt.

Over heel de lijn een teleurstelling die alleen maar, een beetje, wordt goedgemaakt door Pacino.

1.5*

Het onvermijdelijke vervolg op Zware Jongens

Dat Gaston en Leo erg populair waren in Vlaanderen weet iedereen. Ze waren echter nogal afhankelijk van de toenmalige BRT (ondertussen hernoemd naar één) en daar kwam verandering in toen ze een deal voor 3 films wisten af te sluiten. Zware Jongens was een succes en 2 jaar later volgde Paniekzaaiers. Zo'n tweede worp is altijd wat lastig na een geslaagde eerste film en het was dan ook de vraag was Patrick Le Bon er van ging maken.

Een mindere film, dat wel. Komt misschien voor een groot stuk ook wel omdat Robbe De Hert één van mijn favoriete filmregisseurs is, maar sowieso was dat een film die me qua humor meer lag. Paniekzaaiers is bijna een exacte kopie van andere legendarische duo's zoals Laurel & Hardy (inclusief boze vrouwen) en anno 2018 vallen ze wat door de mand. Veel kolder in ieder geval en een jaren '80 soundtrack die niet echt bij de film lijkt te passen. Komt dan ook nog eens bij dat de film naar het einde toe ineens serieus uit de bocht vliegt wanneer het plot(je) toch de bovenhand moet krijgen. De beweegredenen van Max zijn zo krom als iets en passen werkelijk absoluut niet in de film. Op zich nog knap dat Le Bon en co nog een poging om eens met iets anders op de proppen te komen, maar dit was redelijk slecht.

Misschien ook wel omdat ik een hekel heb aan Jan Van Dyke. Duurde even vooraleer ik hem kon thuisbrengen, maar hij speelt altijd zo'n bijzonder vervelend en zenuwachtig typetje. Krijg er in ieder geval de kriebels van. Geef mij dan toch maar de hoofdrolspelers. Gaston en Leo blijven na al die jaren leuk op elkaar ingespeeld en zeker Leo heeft een aantal erg leuke scènes als aangever. Marilou Mermans en Janine Bischops zijn nog een goede toevoeging aan hun capriolen, maar Chris Cauwenbergs balanceert wat op het randje. Hij moet overduidelijk iets maffia-achtig uitstralen (die manier van lopen, dat kostuum, ...) maar hij geraakt er niet mee weg. Verder tof om nog wat jonge gezichten te zien zoals een Peter Van Den Begin en zijn er nog toffe bijrollen van Frank Aendenboom en Bernard Verheyden. Allebei alweer recent overleden jammer genoeg.

Let vooral ook nog op Robbe De Hert als vuilnisman in het begin van de film, altijd fijn zo'n cameo's. Sowieso zijn de bijrollen vaak het leukst (Werther van der Sarren als schele chauffeur) maar Paniekzaaiers is dan ook een film die als een aaneenschakeling van sketches aanvoelt. Wanneer het echt een verhaal moet worden, verliest de film zijn pedalen.

3*

We're the only animals that shove things up their ass for survival

Papilion was alweer zo'n film die ik tijden geleden eens had opgenomen van televisie en sindsdien weer digitaal stof stond te happen. Een kleine maand geleden was ik er al eens aan begonnen maar wegens te moe toen ergens in de helft afgezet met het idee hem de dag erna af te kijken maar dat is er nooit van gekomen. Paar dagen geleden dan toch maar ineens terug opnieuw van begonnen en deze keer wel in een beurt uitgekeken.

Al had ik het wel lastig, dat moet ik toegeven. Papilion is een film met een vrij grote status maar die is in mijn opzicht toch niet geheel verdiend. Het idee is op zich boeiend genoeg en wordt ook redelijk goed maar traag uitgewerkt maar het is het gedeelte nadat ze uit de gevangenis zijn, dat de film bijna echt de strop omdoet. De film werkt op zich goed als gevangenisfilm maar de rest voelt allemaal zo verschrikkelijk overbodig aan. Het is pas ergens helemaal op het einde dat de film ietwat terug aan kracht wint door de geniale performance van McQueen en Hoffman op het eiland maar heel het effect van Papilion die ontsnapt via de zak met kokosnoten wordt simpelweg teniet gedaan door de voice-over. Het had veel beter geweest mocht men gewoon de kijker in het ongewisse gelaten. De film kent op zich wel een aantal sterke stukken maar over het algemeen wordt het mij allemaal te saai gebracht. We zitten uiteindelijk ook naar 3 ontsnappingspogingen te zien en op den duur heb je dat wel allemaal gehad. Ook het feit dat de film zich geheel in het Engels afspeelt is echt wel een enorme afknapper. Oké, een Frans sprekende Steve McQueen was misschien niet zo ideaal geweest maar dit is toch echt wel enorm jammer. Een film over een gevangene met zelfs het Franse woord voor vlinder als naam en die zich afspeelt in een Franse gevangenis maar toch wordt er nergens één woord Frans gesproken. Doet toch ook wel wat afbreuk.

Gelukkig slagen Dustin Hoffman en Steve McQueen er met een geniale performance in om deze ergernis grotendeels naar de achtergrond te dwingen. McQueen is nu niet perse een acteur die ik echt enorm hoog in het vaandel heb (ken hem alleen maar van het genietbare The Blob) maar hier speelt hij wel enorm goed. Vooral de scènes wanneer hij na een x aantal jaren in een isolatiecel te zijn opgesloten zorgen echt voor rillingen. Toch is het voor mij Dustin Hoffman die hier echt de pannen van het dak speelt als de valsemunter Louis Dega. Hoffman was voor mij al legendarisch via All the President's Men maar hier is hij, en dat had ik niet voor mogelijk gehouden, nog een tikkeltje beter. Hij baseerde zijn trekken en manier van doen op Donald Trumbo en dat werkt wonderwel. Hoffman zet de rol van Dega met zoveel overtuiging neer, prachtig om naar te kijken en hij overtreft McQueen werkelijk op elk gebied. Visueel kwam de film eigenlijk maar vrij flets op mij over. Volgens Imdb is er in Spanje, Hawaii en Jamaica gefilmd en dat zijn nu toch wel prachtige landen maar het kwam allemaal maar ontzettend kleurloos op me over. Soms paste het, vooral in de meer donkere scènes in de gevangenis, maar grotendeels zag het er maar wat flauw uit.

Papillion is een film die eigenlijk voornamelijk wordt gered dankzij het acteerwerk van de twee hoofdrollen, Steve McQueen en Dustin Hoffman. Beide zijn enorm goed in hun rol van gevangene en nemen de film mee naar een hoger niveau. Het is dan ook jammer dat het niveau op zich niet zo bijster hoog is met enorm saai middenstuk en een verkloot einde. Voor mij zijn status in ieder geval niet waard.

3*

De eerste short waarin Mickey Mouse in kleur (hoewel de kleuren nog wel iets anders zijn dan we ondertussen gewend zijn) verschijnt. Velen zouden dat statement aan The Band Concert geven, maar dit was er toch echt wel eerder. Het enige struikelblok zou kunnen zijn dat Parade of the Award Nominees nooit bedoeld is geweest voor een groot publiek. Het diende als vermaak voor de 5e uitreiking van de Oscars en laat gewoon een parade zien van de genomineerden Wallace Beery voor The Champ, Lynn Fontanne en Alfred Lunt voor The Guardsman, Helen Hayes voor The Sin of Madelon Claudet, Fredric March voor Dr. Jekyll and Mr. Hyde en Marie Dressler voor Emma. Niets bijzonders eigenlijk.

2.5*

I do not like to be interrupted in the middle of an insult

Alfred Hitchcock moet zowat mijn eerste echte kennismaking met de wondere wereld der cinema zijn geweest. Het was in ieder geval de eerste klassieke Hollywood regisseur waarbij ik actief naar zijn oeuvre op zoek ging en vreemd genoeg stokte dat proces een aantal jaar geleden. Ik werd meer en meer geïnteresseerd in andere regisseurs en good old Hitchcock verdween in de kast, zeker omdat ik ook praktisch alles heb wat in de Benelux is uitgebracht. Wat bleek echter? Ik had nog niet alles gezien wat ik indertijd gekocht had!

Hoog tijd dus om daar eens iets aan te gaan doen en aangezien ik altijd wel te vinden ben voor een rechtbankdrama, kreeg The Paradine Case de eer om de hernieuwde interesse in Hitchcock terug te doen oplaaien. Iets wat vrij goed lukt, maar ik had hier precies toch net iets meer van verwacht. Zou dan ook graag de originele versie van Hitchcock (naar het schijnt zou die afklokken op een goede 130 minuten en onder andere Lady Sophie Horfield beter uitwerken, wat haar Oscar nominatie zou verklaren aangezien ze nu amper in de film voorkomt) willen zien, want dit oogt bij vlagen nogal onafgewerkt. Schijnt echter dat die versie ondertussen verloren is geraakt.. Toch blijft The Paradine Case wel een film met een interessant plot en weet Hitchcock de kijker wel geruime tijd te boeien. Al gebiedt de eerlijkheid me ook wel om te zeggen dat dat voor een groot stuk aan een uitstekende cast is te wijten.

Zo is Charles Laughton heerlijk irritant als de rechter van dienst (die scènes in de rechtbank zelf of zijn avances naar Gay zijn werkelijk geweldig gebracht) en ook Gregory Peck stelt wederom niet teleur. Er is iets met dat soort klassieke acteurs dat je vandaag de dag toch niet meer ziet. Charles Coburn is ook altijd wel de moeite waard, maar de Italiaanse Alida Valli mag zeker en vast niet vergeten worden als mevrouw Paradine. De scènes tussen haar en Peck geven vonken en zeker naar het einde toe geraken ze wel erg goed op elkaar ingespeeld. Degene die er dan ook een beetje tussenuit valt is Ann Todd als de vrouw van Peck. Niet meteen een slechte rol hoor, maar ze weet niet te overtuigen in vergelijking met die andere grootheden die met haar het scherm delen.

Een wat lauwe Hitchcock cameo, praktisch dezelfde als Strangers on a Train, en ook als film in zijn oeuvre een tikkeltje minder. Het knappe aan Hitchcock is dan wel dat het steeds vermakelijke film blijft, al heeft hij hier overduidelijk wel zijn cast mee. Misschien maar eens wat van zijn werk in de herziening gooien, is al jaren geleden in ieder geval.

3.5*

Paranormal boredom

Vrijdagavond is nu al jaren de dag waar ik met één van mijn beste kameraden afspreek en we eigenlijk niet meer doen dan wat Playstation spelen of een film zien. Een traditie die al jaren loopt maar het wordt moeilijk en moeilijker om nog deftige films te vinden die we allebei nog niet gezien hebben. Ons oog viel op deze Paranormal Activity 2 maar ik had het eerste deel niet gezien dus ik stond er nogal wat onwennig tegenover. Mijn kameraad zei echter dat het waarschijnlijk niet echt veel met elkaar heeft te maken dus ik liet me overhalen.

Nu blijken de films wel toch een groot aantal verwijzingen naar elkaar te delen maar het kon me eigenlijk niet bijster veel schelen want diep vanbinnen was ik aan het doodgaan van de saaiheid. Een godganse film zitten we te zien naar een oersaai koppel met een vervelende dochter en een stereotiepe huishoudster die gedurende het merendeel van de film wat doelloos zitten rond te dwalen. Oké, sommige schrikeffecten zijn geslaagd maar de opbouw is zo slaapverwekkend! Onbegrijpelijk dat dit blijkbaar zomaar wordt geaccepteerd. Men neemt een waterzuiveringspomp die uit het water komen, men neemt een hond die voor de kelderdeur staat te blaffen en je laat het zo'n twintig keer zien met elke keer een leuk zwart schermpje dat de zoveelste nacht aankondigt en blijkbaar is dat genoeg opgewekte spanning. Maar niet alles is slecht, dat moet ik wel toegeven. Het begin is slaapverwekkend maar eens Kristi wordt aangevallen komt er eindelijk wat schot in de zaak. Vanaf dan krijgen we de film te zien die ik verwachtte en weet Williams toch een paar gammele punten bijeen te sprokkelen. Ik blijf het alleen onbegrijpelijk vinden dat met een interessant uitgangspunt zo weet te verkloten door het tempo. Ik hoop dat deel 1 toch wat sneller in elkaar zit. Wel grappig dat de film eigenlijk zo hard zijn best doet om ons te laten geloven dat dit op waargebeurde feiten is gebaseerd. Eerst het typische "We would like to thank the..." bullshit en ook de aftiteling lijkt niets prijs te geven, althans toch niet tot het Paramount logo want daarna komen de acteursnamen gewoon op het scherm. Bye bye enige geloofwaardigheid.

De cast is op zich nog niet zo bijzonder slecht. Ze weten het huisje-tuintje-boompje gezin geloofwaardig neer te zetten maar het wordt allemaal zo verschrikkelijk slaapverwekkend gebracht. De vader die eerst niet wilt geloven, de moeder die hysterisch wordt omdat ze zoiets gelijkaardig vroeger heeft meegemaakt, ... Niemand kan worden beschuldigt van slecht acteren maar het script is nefast voor de prestaties en dat is toch wel jammer. Want ik blijf er bij, hier had meer ingezeten. Vooral doordat het idee van de verschillende camera's doorheen het huis wel goed werkt. Het wordt niet zo ongeloofwaardig gebracht als ik had verwacht en dat is ook één van de weinige goede zaken aan de film. Leuk dat ze blijkbaar van plan zijn om elk jaar een nieuw deel in de franchise te brengen maar dat hoeft voor mij toch niet.

Ontzettend saai begin en pas helemaal op het einde wordt het ietwat interessant. Dan rolt de aftiteling echter over het scherm en is de film gedaan. Geen idee waar de reeks zijn bekendheid mee heeft verdiend want dit is verschrikkelijk saai, ik ga me toch niet direct wagen aan het eerste deel.

2*

Not believing in an afterlife is like not believing in astrology

Ik moet toegeven, ik had tot kort nog nooit eerder van ParaNorman gehoord maar de trailer wordt werkelijk op elk uur van de dag naar je kop gesmeten waardoor de titel wel bleef hangen. Die trailer was wel leuk en kende een paar droge momenten waardoor dus het plan werd gesmeed om dit op het grote scherm te bewonderen. Gisteren stelde mijn broer voor om hem anders ineens te gaan kijken en zo gezegd, zo gedaan. In een gigantisch drukke Metropolis zaten we in zaal 13 klaar om te genieten van een mooi stukje animatie.

Want dat de animatie geslaagd is, dat was al te verwachten op basis van de trailer. Ik ben eerlijk gezegd niet zo enorm bekend met de stop animation à la Wallace & Gromit (ik denk dat die titel en Chicken Run de enige films zijn die ik in deze stijl heb gezien) maar dit ziet er toch wel weer erg degelijk uit. Blijf trouwens nog na de aftiteling zitten voor een kort fragmentje waarin je een kleine blik werpt in het proces van hoe Norman gemaakt werd. De film begint trouwens ook erg leuk met een film in ware Grindhouse stijl en de animatie gaat dan ook in stijgende lijn voort. Het mooiste blijft natuurlijk de climax waar Norman de heks confronteert. In dat opzicht vraag ik me eerlijk gezegd ook wel af in hoeverre kinderen dit gaan kunnen appreciëren want de film komt af en toe best wel griezelig uit de hoek. Sowieso wel leuk om nog een aantal horror verwijzingen te herkennen. Favoriet stukje moet toch sowieso de ringtone van Norman's GSM zijn.

Zoals gewoonlijk laat de trailer eigenlijk weer een compleet verkeerd beeld van de film zien. Het lijkt alsof je een hilarische film te zien gaat krijgen waar de ene grap na de andere op je wordt afgevuurd maar het blijft allemaal redelijk binnen de perken. Niet alle humor is even goed geslaagd maar de film kent genoeg droge momenten om je toch eens een aantal keer te laten lachen. De film komt op zich iets te traag op gang naar mijn goesting maar eens hij vertrokken is, gaat hij er wel aan een serieuze vaart aan door. Vooral omdat de personages nog moeten groeien en ze in het begin nogal tegenvallen. Zo vond ik Norman zelf in het begin wat vervelend, de stem van Kodi Smit-McPhee vind ik dan ook niet zo enorm goed geslaagd, maar op de een of andere manier begin je er op den duur toch gehecht aan te geraken. Tucker Albrizzi verleent zijn stem aan het kleine dikkerdje Neil (die er trouwens in het echt bijna hetzelfde uitziet) en doet dat erg fijn. Goede komische timing maar het is vooral de combinatie Anna Kendrick en Casey Affleck die respectievelijk de stemmen van Courtney en Mitch doen die echt geslaagd is. Leuke soundtrack trouwens, vooral het eindcredits nummer van Jack White past perfect in de sfeer van de film.

Ik ben nog altijd aan het twijfelen tussen een dikke 3.5* of een kleine 4* maar de geslaagde animatie zorgt ervoor dat de score naar de hogere kant helt. Geen schaterlach humor maar eerder subtiele verwijzingen die kinderen niet altijd even goed zullen vatten. Leuke personages en een amusant verhaal maken het geheel af.

4*

Les Parapluies de Cherbourg

Musicals heb ik al gezien maar een film waarin elke dialoog gewoon wordt gezongen? Nee, dat ging er toch wat over bij mij

Oké, het is origineel en het verhaal is redelijk maar de constante muziek en zang stoorden me echt wel hard. Catherine Deneuve zag er weer wondermooi uit en acteerde ook weer goed. Op de rest was ook niets op aan te merken en ook de verschillende tijdsperiodes werden mooi in beeld gebracht maar dit is toch echt niets voor mij.

2*

Viva la sardines

Ik heb Abbott & Costello eigenlijk nog niet zo heel lang geleden ontdekt. Ik had er al wel eens van gehoord en toen ze twee films op TCM gaven had ik die opgenomen. Niet lang daarna was ik ziek waardoor ik een aantal films kon zien en Abbott & Costello zorgden ervoor dat ik me toch beter voelde. Omdat de films hier amper zijn te vinden ben ik via alternatieve wegen moeten gaan zoeken maar sinds dan staat dinsdag bekend als Abbott & Costello dag ten huize Persoon.

Vandaag is dan ook geen uitzondering op de regel. Pardon My Sarong gaat voort in de positieve lijn die met Ride 'Em Cowboy en andere Abbott & Costello films was gestart. Er wordt voor gekozen om zich niet alleen te concentreren op situatiehumor maar ook op meer op de hilarische dialogen tussen het duo. Pardon My Sarong bevat dan ook weer een aantal geweldige scènes zoals Marco the Magician. Wat me wel opviel is dat Abbott & Costello in deze film nogal veel bestemmingen aandoen, iets wat in hun eerste film (One Night in the Tropics) ook al voorkwam. Eerst zijn ze buschauffeurs, dan geraken ze met hun bus in de zee, komen ze op een boot terecht en het merendeel van het einde zitten ze op een onbewoond eiland waar ze nog even een slechterik in het zak zetten. Lekker veel situatiehumor dus en daar hou ik wel van, zolang het niet te standaard is zoals bij In the Navy. Het is wel jammer dat het einde ietwat afgeraffeld aanvoelt. Het is pas bij de laatste 5 minuten dat de stereotiepe achtervolging met Costello begint maar ze breekt ook nogal abrupt af. Ook werd heel die scène iets te hard geplaagd door het gebrek aan special effects. Pas op, ergens kan ik dit wel appreciëren maar stukken zoals Costello die ergens afschuift en dan op een uiterst knullige overgang ineens in een boom zit moet van mij niet. Het is wel uiterst knap dat Abbott & Costello erin slagen om na 8 films in nog geen 2 jaar na hun debuut te blijven boeien maar vooral me vaak hardop doen lachen, iets wat niet zo heel veel gebeurd wanneer ik alleen film kijk. Wat ook een pluspunt in de film is, is dat de nummers niet zo heel storend zijn. Er wordt deze keer, voor even dan toch, gekozen voor een mannelijke groep zangers, The Ink Spots, en die zijn best wel catchy. Hun eerste nummer is leuk maar het zijn vooral Tip, Tap & Toe die de show stelen op muzikaal gebied. Zoals de naam al doet vermoeden zijn het tapdansers maar de moves die ze uitvoeren zouden zelfs Michael Jackson versteld doen staan. Heerlijk! Tegelijkertijd is de muziek ook wel ergens een minpunt maar dat is vooral de schuld van Nan Wynn die de rol van Luana vertolkt. Als ze gewoon praat kan ze amper Engels maar ze barst wel 2x in een kwartier uit in een perfect gezongen nummer. Gelukkig is haar 2e nummer, Vingo Jingo, te vermakelijk om de taal als stoorfactor te zien.

Ik heb schrik om bij elke Abbott & Costello film in herhaling te vallen maar ik kan er maar niet over zwijgen. Ze zijn gewoon verschrikkelijk hard ondergewaardeerd. Tegenwoordig zijn er nog maar weinig mensen die hen herkennen en achter filmtitels moet je al helemaal niet vragen. Dan vraag ik me echt af waar een Charlie Chaplin het in godsnaam aan verdient om nu, zoveel jaar later, zoveel bekendheid te hebben terwijl de echte waardige komieken in mijn ogen compleet zijn vergeten. Ontzettend jammer want ook hier is de timing die Abbott & Costello hebben uitmuntend. Zelden zo'n uitstekende straight guy als Abbott gezien. De rest van de cast is maar zozo. Virginia Bruce is vast en zeker geen Anne Gwynne, zowel niet qua uiterlijk als qua acteren en Robert Paige is zeker geen Dick Foran. Ik kreeg echt iets van die lach die hij constant had, alsof hij zelf lag strijk te gaan met Abbott & Costello. Ik was eigenlijk aan het hopen om Gwynne terug te zien in de volgende films, de Andrews Sisters en Shemp Howard kwamen ook verschillende keren voor, maar jammer genoeg zal het precies, net als de mooie Marilyn Maxwell, maar bij één film blijven.

Een iets mindere Abbott & Costello film, zeker in vergelijking met Ride 'em Cowboy en One Night in the Tropics, maar het blijft nog altijd zeer vermakelijk. Costello blijft in combinatie met Abbott hilarisch en het verhaal heeft genoeg om handen om de 85 minuten te boeien.

3.5*

Then it's a rotten needle

Ik ben een grote fan van Buster Keaton, een nog grotere fan van Abbott & Costello en ik ben zowaar nog een grotere fan van al hetgeen dat de Marx Brothers op ons hebben los gelaten. Alleen van Chaplin ben ik niet altijd zo te spreken en ook Laurel & Hardy hebben met The Flying Deuces en Babes in Toyland me nog niet overtuigd van hun kunnen. Vermakelijke films (allebei met 3.5* beoordeelt) maar ik verwacht toch meer dan dat. Op een rommelmarkt een deel van een L&H boxset op de kop getikt (8 features en zo'n dikke 50 shorts) en gisteren de eerste feature eens opgezet.

En, maar dat had iedereen al wel zien aankomen vermoed ik, dat is dus deze. Het was alweer erg lang geleden dat ik een film van het duo heb gezien (de boven genoemde titels dateren uit 2010) dus ik wist eigenlijk niet meer goed wat ik moest verwachten maar dit is het toch niet. Misschien komt dat doordat ik de snelheid van de Marx broertjes en Abbott & Costello gewoon ben maar Pardon Us is gewoon een enorm trage film. Sommige scènes duren me ook iets te lang (hoe lang ligt Laurel op dat gevangenisbed te draaien en te keren vooraleer hij erdoor zakt?) en de running gag met Laurel's losse tand wordt me te lang uitgesponnen maar toch ben ik niet uitsluitend negatief over dit langspeelfilmdebuut. Neen, zeker en vast niet want op zich zitten hier wel een aantal leuke scènes. Ik begin er alleen voor te 'vrezen' dat ik meer fan ga worden van hun shorts doordat die (hopelijk) een hoger tempo hebben. Jammer ook dat den dikke en den dunne ten prooi zijn gevallen aan die typische verplichte nummers die dit soort oude films ontsierden. Als het een komisch nummer is heb ik er geen problemen mee (degenen die niet weten wat ik bedoel moeten maar eens wat muzikale intermezzo's van Groucho Marx opzoeken) maar dit haalt toch werkelijk alle vaart uit een voor de rest al niet zo'n snel gaande film, en dat met zo'n korte speelduur.

Maar waarom dan toch nog in godsnaam een 2.5*? Wel, puur en alleen voor die heerlijke blik van Laurel. Mijn God, hoe is het mogelijk dat me dat niet bij de twee vorige films is opgevallen! De wisselwerking met Hardy is vermakelijk maar tot nu toe heb ik toch de indruk dat het vooral Laurel is die de show steelt. De paar keer dat ik heb moeten lachen was dan ook voornamelijk dankzij hem, zeker wanneer hij op het einde de gevangenisdirecteur terug een krat bier probeert aan te smeren met die idiote smile. Schitterend! Al is Hardy natuurlijk wel een degelijke aangever maar mijn voorkeur gaat toch voornamelijk naar Laurel. Ik heb de Marx Brothers al erg vaak genoemd eigenlijk in dit bericht maar moest James Finlayson als schoolmeester een soort van parodie op Groucho Marx voorstellen? Ik vond zijn snor nogal geschilderd overkomen waardoor ik eerst even twijfelde of het misschien wel Groucho was.

Een handvol goede scènes maar ik blijf nog altijd op mijn honger zitten wanneer het Laurel & Hardy betreft. Ik kan best wel begrijpen waarom ze zo populair waren maar vandaag de dag voelt het allemaal nogal traag aan en zijn ze erin geslaagd om met een speelduur van nog geen uur toch voor wat verveling te zorgen. Ik geloof dat de volgende Fra Diavolo is, lijkt me wel leuk.

2.5*

Jonathan Livingston Firpo

Gisteren kon ik op een rommelmarkt een zestal Bud Spencer & Terence Hill films kopen, hoewel het merendeel wel Spencer apart was. Bij het bekijken van de titels kwam ik eigenlijk tot de conclusie dat ik nog wel wat films van het duo heb liggen maar nog niet heb gekeken waardoor ik de titels niet meer weet. Dit zorgde natuurlijk voor twijfels of dat ik sommige films al wel had dus vandaag maar besloten om eens korte metten te maken met mijn achterstand op dat gebied. Odds and Evens was de laatste titel die ik nog op het DFW label had gevonden en leek me dus een perfecte opener.

Ik ben echter niet al te content van de DVDs die zijn uitgebracht door DFW. Op zich kosten ze niet veel, altijd een pluspunt natuurlijk maar het is maar de vraag of het wel de originele audio tracks zijn. Zo bevat ook deze Odds and Evens alleen maar een Engelse audio track en die voelt enorm slecht gedubt aan. Dan ga ik liever voor de Paradisio versies (Watch out, We're Mad is een goede uitgave) maar die zijn een stuk lastiger te vinden heb ik de indruk. In ieder geval ben ik er redelijk zeker van dat dit van origine een Italiaanse film is, of de audio liep gewoon niet synchroon en zorgde voor een 'gedubt' gevoel. Soit, ik ben wel een fan te noemen van het Bud Spencer & Terence Hill duo. Bij mij speelt er geen nostalgie factor (het zou nog gemakkelijk een dikke 10 jaar duren eer kleine Metalfist geboren werd) maar de gevechten blijven erg vermakelijk om te zien. Het is dan ook jammer dat deze Odds and Evens de eerste film is van het duo die een tikkeltje tegenvalt. Waarom? Omdat de film zich werkelijk van scène naar scène moet slepen. De gebruikelijke kunstjes uit de andere films zitten hier nog altijd wel in maar het verhaal van Odds and Evens is er zo bij de haren bijgesleept dat het eigenlijk een harde negatieve invloed op de film heeft. Het is nu niet dat de andere films van het duo bol staan van geweldige dialogen en inventieve plotlijnen maar dit slaagt de helft van de tijd nergens op. Ik weet eigenlijk nog altijd niet of Johnny en Charlie nu effectief broers waren of dat het een list was van Johnny. Ter verdediging van de film, ik was wel erg moe dus het kan zijn dat ik misschien een uitleg heb gemist.

Maar daarmee kom ik ook meteen aan een ander zwak punt in de film, namelijk de wisselwerking tussen Spencer & Hill. Normaal gezien steunen die elkander door dik en dun met natuurlijk het getreiter van Hill maar hier voelt het net iets te aan. Ik kan het niet goed uitleggen maar net zoals Abbott & Costello hun vaste samenwerking hadden doorheen heel hun films, heb ik datzelfde gevoel bij dit duo en wanneer ze van dat idee afstappen, vind ik het meestal niet goed. Qua bijrollen is dit voor een keer ook nog eens een film om over naar huis te schrijven. Meestal vergeet ik al direct na de aftiteling wie er voor de rest nog in de film meespeelde maar Odds and Evens bevat een aantal leuke bijrollen zoals de verscheidene oliedomme gangsters. Stereotiep zoals de nacht natuurlijk maar wel erg leuk in ieder geval. Hoewel dit trouwens niet de langste film van het duo is, is zo'n kleine twee uur echt wel genoeg voor mij.

De film bevat een aantal idiote wendingen (het dolfijns spreken onder andere) maar de vechtpartijen van Spencer & Hill blijven zoveel jaar na datum nog altijd goud waard. Qua verhaal is dit dus de minste die ik tot nu toe heb gezien maar gelukkig zijn er nog altijd een aantal memorabele scènes waardoor dit toch nog op een mooie voldoende uitkomt.

3*

I'm not afraid of heights. I'm afraid of fallin'

Wanneer je iets opzoekt over roadmovies, dan is de kans vrij reëel dat deze Paris, Texas vermeld wordt. Wanneer je iets leest over het oeuvre van Wim Wenders, dan is het waarschijnlijk dat deze Paris, Texas genoemd wordt. Wanneer je de rollen van Nastassja Kinski bekijkt, dan is het goed mogelijk dat Paris, Texas bovenaan het lijstje staat. Een ietwat lange uitleg om aan te duiden dat het een film is waar veel over gesproken wordt en dan wordt het eens tijd om die eens een kans te gaan geven.

Net als velen had ook ik de DVD al een tijdje liggen. Een speelduur van bijna 2 uur en half weerhielden me er echter van om dit op te zetten, maar een druilerige zondagmiddag leent zich perfect voor een film als deze. Het heeft wel een tijdje geduurd eer ik wat in de flow van de film kwam. Paris, Texas heeft de naam nogal traag te zijn en zeker in het begin is dat wel wat een hekelpunt. Eenmaal Travis terug begint te praten en bij Hunter terecht komt, lijkt de film ineens wat in een hogere versnelling te schieten. Personages van vlees en bloed en natuurlijk het geweldige einde. Gedurende heel de film is Jane een mysterieus personage en het was dan ook maar de vraag wanneer ze, onvermijdelijk als het was, eenmaal op de proppen kwam de film geen anti-climax ging bereiken. Verre van, want de 20 minuten durende dialoog tussen Jane en Travis is het hoogtepunt van de film en sleept dit net naar de 4* in plaats van een ruime 3.5*

Harry Dean Stanton is zo'n acteur die je in de meest verschillende films kunt tegenkomen. De man heeft er een heuse carrière op nagehouden, maar ik denk dat het veilig is om te zeggen dat zijn vertolking van
Travis wel eens het hoogtepunt zou kunnen zijn. Ook uitermate gecharmeerd door Nastassja Kinski trouwens. Ze krijgt de verantwoordelijkheid om een tricky rol zoals die van Jane tot een goed einde te brengen, maar ze slaagt er wonderwel in. Ze heeft iets enorm aandoenlijk, breekbaar zelfs en de chemie met Stanton is perfect. Vreemd dat we later eigenlijk niets meer van Hunter Carson hebben gehoord. Hij zat in de pilot voor Married.. With Children (werd uiteindelijk vervangen door David Faustino) en nadien amper nog rolletjes gekregen/aangenomen. Zonde, want Carson (wiens vader trouwens mee verantwoordelijk was voor het script) is erg degelijk als de kleine Hunter.

Aan het begin een tikkeltje te traag naar mijn goesting, maar ik sluit niet uit dat dat met een herziening wel eens in plooi kan vallen. Het is vooral een uitstekende tweede helft en een geweldig slot dat me over de streep trekken om hier 4* aan te geven. Dat, en een cast die perfect weet wat van hun verwacht wordt. Don't Come Knocking en Wenders zijn aflevering uit The Blues waren al de moeite en nu komt Paris, Texas daar ook nog eens bij. Benieuwd naar de rest.

4*

De prins en de Parisienne

Ik moet zeggen dat ik nog niet kapot ben van de films van Brigitte Bardot. Het is een actrice die er in slaagt om de kijker compleet naar haar toe te trekken, maar voor de rest speelt ze vooral mee in films die vandaag de dag nogal oubollig aanvoelen. Al zitten er best wel eens leuke titels tussen (Les Petroleuses onder andere) en ik hoopte dat ik Une Parisienne aan dat rijtje ging kunnen toevoegen.

Jammer genoeg is dat niet zo, al is dit wel een net iets vermakelijkere zit dan pakweg En Effeuillant la Marguerite. Het idee achter Une Parisienne is een simpel maar vermakelijk gegeven. Brigitte die als wraak op haar overspelige man besluit om vreemd te gaan met de eerste de beste man die ze tegenkomt zorgt in ieder geval voor een paar leuke scènes. Het is vooral de tegenstrijdigheid tussen Brigitte en prins die voor de tofste momenten zorgen met als hoogtepunt het segment in de herberg. Ik moet daar nu ook wel bij vertellen dat ik een enorm zwak heb voor dit soort overdreven knokpartijen in films en om de één of andere reden vind ik dat bij zo'n Franse klucht altijd perfect passen. Vanwege de korte speelduur (mijn versie klokte maar nipt op 80 minuten af) krijgt de film ook nergens de kans om in te zakken.

Brigitte Bardot. Een naam die zelfs een halve eeuw later nog altijd tot de verbeelding spreekt. Ik zei het daarjuist al, maar ze heeft zo'n aantrekkelijkheid dat ik zelfs de slechtste film wil doorploegen om haar maar in beeld te krijgen. In Une Parisienne speelt Bardot een rol die op haar lijf geschreven en de sensuele uitstraling (mijn god, dat eindshot) spat van het scherm. En het is in kleur, Bardot komt dan zoveel beter tot haar recht. Van de overige rollen zijn eigenlijk enkel Charles Boyer (prins Charles) en Henri Vidal (Brigitte's man Michel) noemenswaardig. Ben ik trouwens de enige die vond dat Bardot een betere chemie had met Boyer, die 35 jaar ouder was, dan met Vidal, die 15 jaar ouder was?

Vermakelijk niemendalletje dat vooral vanwege de aanwezigheid van Bardot nog überhaupt op stemmen kan rekenen. Het is niet slecht, maar het kan ook vele malen beter. Dan vond ik Voulez-Vous Danser avec Moi? van dezelfde Michel Boisrond nog wel wat beter.

Kleine 3*

I ate the pie

Ik heb ooit eens een boxset van Classic Movies gekocht met daarin 4 van Buster Keaton's geluidsfilms en ook de Buster Keaton Chronicles box heb ik in mijn bezit. Ik had er echter nog bitter weinig van gezien en ben dan de afgelopen maanden ook bezig geweest met die achterstand eens goed te maken. Heel de Chronicles box heb ik gezien en restte er alleen nog maar deze Parlor, Bedroom and Bath uit de Classic Movies box.

Ik had hier geen al te hoge verwachtingen bij want dan vallen zijn geluidsfilms meestal wel goed mee. Parlor, Bedroom and Bath is echter een kleine tegenvaller. Op het eerste zicht had ik de indruk dat ik een modernere versie van The Taming of the Shrew van Shakespeare voorgeschoteld ging krijgen vanwege de opzet met de oudere zuster die nog niemand heeft om mee te trouwen terwijl de jongere zuster al wel iemand heeft maar nog niet wilt trouwen vooraleer haar zus getrouwd is. Die opzet wordt echter nogal snel van tafel gegooid en krijgen we een komedie over een womanizer die dat toch niet echt is. Op zich zitten er nog een paar amusante vondsten in (zo deed de dialoog met de kreeften me nog denken aan Abbott & Costello) en valt Keaton weer eens af en toe op de grond maar het is niet voldoende.

Al blijf ik toch altijd wel een zwak voor Buster Keaton houden, ongeacht welke film hij ook in meespeelt. Zijn mimiek is zo legendarisch dat ik eigenlijk bij het zien van zijn gezicht al bijna in een deuk ga. De rol van would be womanizer gaat hem dan ook nog redelijk goed af en weet hij de film toch nog naar een iets hoger niveau te tillen. De bijrollen zijn voor de rest niet zo bijzonder en ik vraag me eerlijk gezegd ook af of de film überhaupt wel had overleefd mocht het niet met Keaton zijn. Iets dat ik me trouwens al erg vaak heb afgevraagd bij sommigen van zijn geluidsfilms maar dat terzijde. Het huis waar de film zich grotendeels afspeelt is dat trouwens van Keaton zelf, mooi stulpje in ieder geval.

Goed dat er zo'n korte speelduur is want anders had de film op een lagere score kunnen rekenen. Keaton is amusant zoals gewoonlijk maar de film op zich is niet zo bijzonder. Leuk om eens gezien te hebben als je een Keaton fan bent maar daar stopt het bij.

2.5*

Teleurstellende Nicholas Ray film

Het is altijd leuk om twee vliegen in één klap te slagen. Nicholas Ray staat bij mij bekend van het legendarische Rebel Without a Cause en het ondergewaardeerde 55 Days in Peking dus ik ben altijd wel geïnteresseerd in werk dat ik nog niet heb gezien. Met Party Girl kon ik eindelijk ook eens kennis maken met Cyd Charisse, een actrice waar ik al langer naar benieuwd was. Reken daar dan nog eens rollen voor Robert Taylor en Lee J. Cobb bij en de interesse is meer dan gewekt.

Maar het resultaat is maar povertjes. Party Girl zou een film noir moeten zijn maar daar heb ik maar weinig van gemerkt. Nu ben ik niet zo enorm bekend met het genre maar ik verwacht dan meer een zwartwit cinematografie, duistere steegjes en natuurlijk een femme fatale. Nu dat laatste is wel aanwezig in de vorm van Vicky Gay maar de film verliest compleet zijn focus in de twee dansscènes van haar. Geslaagde scènes, dat wel, maar ze passen werkelijk voor geen meter in de film en dat is zonde. Temeer omdat je hierdoor wat uit de drive wordt gehaald. Voor de rest valt het op hoe amateuristisch dit soms nogal is met de climax als hoogte/dieptepunt. De manier waarop Louie en Rico doodgaan is echt slecht gedaan. Zeker Rico die het zuur nog eens op zijn eigen gezicht krijgt, zelden iemand zo knullig zien doodgaan. Het misdaadverhaal op zich kan er wel mee door en zorgt voor een boeiend geheel maar de afloop zie je al wel van erg ver aankomen. Ach, bij dit soort films dat ondertussen al meer dan een halve eeuw oud is wil ik dat gerust wel door de vingers zien.

Vooral ook omdat Robert Taylor hier weer erg goed op dreef is. Ik ben altijd meer fan geweest van de vrouwelijke Taylor maar hij begint zich toch langzamerhand op te werken tot één van de meest interessante acteurs uit deze periode. Ook hier gaat hij werkelijk compleet in op zijn rol (Taylor is dan ook naast Brando één van de meest bekende acteurs die de method acting techniek gebruikt) en is het genieten. Genieten ook van de mooie Charisse maar qua acteren viel het me soms wel wat tegen. Nogal theatraal als je het mij vraagt en haar meerwaarde lijkt dan ook meer haar mooie snoetje en de bijhorende dansscènes te zijn. Ik had ook wel iets meer verwacht van Lee J. Cobb. Dit soort gangsterbazen gaan hem bijzonder goed af maar hij kwam hier nogal routineus over. Ik heb hem in ieder geval al pakken beter weten spelen als bijvoorbeeld Fyodor Karamazov.

Misschien verwachtte ik nu eenmaal teveel maar ik kan het gevoel niet van me afschudden dat Party Girl een mengeling is van allerlei filmelementen maar dat die niet goed met elkaar blijken te mixen. Het gangsterverhaal is degelijk maar wordt op den duur wel wat cliché. Het is echter het noir gedeelte dat niet echt geslaagd overkomt en daarbovenop wordt de film tweemaal abrupt onderbroken voor een (hetzij leuke maar nodeloze) dansscène van Cyd Charisse.

2.5*

To scandalise is a right, to be scandalised a pleasure

Ik was eigenlijk van plan om Abel Ferrara's documentaire over Pier Paolo Pasolini zaterdag te gaan kijken. Dat was er echter wegens tijdgebrek niet van gekomen, maar blijkbaar gaven ze de film een dag later nog eens en deze keer met Pasolini's tweede film, Mamma Roma, als extraatje. Een interessante double feature dus en ik heb me gisteren eens laten onderdompelen in een dagje Italiaanse cinema.

Ferrara lijkt wat in de mood te zijn voor biopics over omstreden figuren, want in hetzelfde jaar kwam hij ook af met een biopic over Dominique Strauss-Kahn. Nog een interessante film lijkt me (zowel Gérard Depardieu als Jacqueline Bisset zijn wel favorieten bij mij), maar ik hoop dan wel dat hij er een interessantere film/documentaire weet te maken dan van deze Pasolini. Het lijkt de laatste jaren wel meer een trend te zijn om een bepaalde periode uit iemands leven te verfilmen (zie onder andere My Week with Marilyn) en dat is hier ook het geval. Ferrara concentreert zich op de laatste dag in het leven van de schrijver/regisseur en combineert dit met beelden van een film die Pasolini wou gaan maken. Het is een vreemde mix en ook één die eigenlijk niet echt goed werkt. In beide delen zit geen enkele vaart en ze halen elkander meer onderuit dan dat ze goed doen. Pas op het einde begint de boel wat lekker in elkaar te vloeien en vooral de dood van Pasolini, hoewel Giuseppe Pelosi zijn verklaring bijna 30 jaar later heeft ingetrokken, wordt sterk in beeld gebracht door Ferrara.

Ik had mijn twijfels over Willem Dafoe. Ik vind het niet echt een slechte acteur, daar niet van, maar of hij de juiste man ging zijn om Pasolini te vertolken? Blijkbaar wel, want Dafoe is sterk. Mooi meegenomen ook dat hij sowieso qua gelaatstrekken er wel goed op lijkt, maar Dafoe overtuigt over de gehele lijn. Al is hij misschien net een tikkeltje te oud, maar het stoort niet. Een bijrol is weggelegd voor Ninetto Davoli die de rol van Epifanio speelt, het hoofdpersonage van de film in de film. Een interessante keuze doordat Davoli een paar keer heeft samengewerkt met Pasolini (ze hebben zelfs een tijd een relatie gehad), maar voor de rest niet echt memorabel. Het valt verder wel op hoe weinig Pasolini eigenlijk zelf in beeld komt, het lijkt wel alsof hij de bijrol in zijn eigen biopic is.

Lastig dit. Misschien dat de echte fans van Pasolini hier meer mee kunnen dan ik, maar voor mij komt dit meer over als een mengelmoes van feiten en fictie. Dat hoeft niet noodzakelijk slecht te zijn, maar Ferrara geraakt niet verder dan enkel dat.

2*

Dubbele dosis Schneider

Het werk van Romy Schneider.. Het is toch niet altijd even makkelijk te vinden. Ja, de Sissi films vind je zowat overal maar van de +60 films die ze heeft gemaakt, zijn er maar een handvol bij ons uitgebracht. Blijkbaar moeten ze bij Lumière hebben gedacht dat La Passante du Sans-Souci wel een interessante titel was om uit te brengen en ik kan ze geen ongelijk geven, want het is de laatste film waarin Schneider zou meespelen.

Je krijgt dan wel een dubbele dosis aangezien ze zowel Lina Baumstein alsook Elsa Wiener speelt. Twee personages die het niet gemakkelijk hebben in het leven, Wiener nog net iets erger dan Baumstein, en dat merk je aan de performance van de actrice. Het lijkt allemaal door merg en been te gaan, plus ze ziet er bij vlagen enorm belabberd uit en je snapt wel waarom als je dan de achtergrondgeschiedenis kent. Halverwege de opnames overleed Romy's zoon David in een bizar ongeluk (vandaar ook dat dat de film wordt opgedragen aan David en zijn vader), ondertussen brak ze ook nog eens haar been en moest ze geopereerd worden aan haar nieren en een aantal maand na de première was het over en out voor de actrice. Gestorven aan een gebroken hart naar het schijnt en dat is eeuwig zonde, want ook hier zet ze toch weer een performance neer die kan tellen. Sowieso een actrice met één van de meest communicatieve paar ogen dat ik ooit al heb gezien en het lukt haar wonderwel om twee verschillende personages van vlees en bloed neer te zetten.

Alleen had er meer mee gedaan kunnen worden. Zo is de film bij vlagen nogal erg rommelig (die epiloog ook waarin eventjes fijntjes a la een nieuwsbulletin wordt aangegeven dat Max en Lina 6 maanden later vermoord worden) en zit er ook niet al te veel vaart in. Al vanaf de eerste flashback weet je dat Ruppert von Leggaert / Federico Logo een Nazi gaat zijn die iets te maken heeft met de jeugd van Max en de ontknoping is op dat vlak dan ook echt niet zo spectaculair. Dan rest vooral nog de uitstekende cast met Schneider op kop maar ook op Michel Piccoli valt erg weinig op aan te merken. Let vooral nog op de uitstekende soundtrack van Georges Delerue en één van de eerste rolletjes van Jean Reno. Je kunt hem als Jodenhater spotten op het einde van de film maar je moet snel zijn.

Ik begon deze review weliswaar met wat zagen op het feit dat je enkel en alleen de Sissi films gemakkelijk vind maar misschien moet ik die dan ook eens effectief gaan zien.. Het eerste deel beviel me anno 2013 wel maar de vervolgen zijn er nooit van gekomen. Ach, ik moet toch iets gaan doen om mijn Romy-fix levende te houden, want de biografie die ik een tijd geleden las stelde ook wat teleur.

3.5*

A drowning man will always try to drag you down with him... Who planted a tree on my ship?!

Wanneer ik op vakantie ben, vind ik het altijd wel leuk om eens naar de lokale cinema te gaan. Niet dat we in België te weinig aanbod hebben, maar ik vind het altijd wel interessant om eens te zien hoe ze het in andere landen aanpakken. Deze keer was de Vue Cinema in Londen aan de beurt en dan valt het toch op hoe weinig films die, in tegenstelling tot onze Kinepolis complexen, in roulatie nemen. Er was de keuze uit 4 films waarvan deze Passengers logischerwijs er eentje was.

Ik hoorde indertijd voor het eerst van de film via een aflevering van The Graham Norton Show waar Jennifer Lawrence en Chris Pratt hun verplichte promotiepraatje kwamen doen. Een ietwat bewogen aflevering aangezien er nadien meer werd gefocust op Lawrence's kont in Hawaï (ten tijde van Hunger Games zat ze in een soort van wetsuit, had ze jeuk aan haar achterwerk en besloot ze om even tegen een heilig beeld aan te schuren waarna dat beeld kapot ging) maar als science-fiction liefhebber leek dit me wel een fijne film. Fijn is dan ook het juiste woord, want echt baanbrekend is dit niet. Verwacht dan ook geen echt technische science-fiction waar wordt gegoocheld met allerlei termen, maar meer een ethisch dilemma (mag Jim zijn Sleeping Beauty, die dan toevallig ook Aurora heet, wakker maken ten voordele van zichzelf?) dat zich toevallig op een ruimteschip afspeelt. Het resultaat mag er in ieder geval wel zijn, maar dat is vooral toch ook vanwege een aantal leuke visuele kunstjes.

Want daar zit voor mij dus de grote kracht achter Passengers. De film speelt zich logischerwijs bijna volledig op het ruimteschip af en dat ziet er toch wel erg mooi uit. Uiteraard moet het schip ook kuren beginnen te vertonen en dat zorgt dan weer voor een paar indrukwekkende scènes (de zwaartekracht die het opgeeft onder andere) die op een groot scherm toch magnifiek tot hun recht komen. Chris Pratt keert na Guardians of the Galaxy nog eens een keer terug naar de ruimte en doet dat toch erg goed. Hij is in het eerste deel van de film vooral op zichzelf aangewezen en hij weet de isolatie waar hij in terecht komt mooi weer te geven. Na een tijd vervoegt Jennifer Lawrence hem en dan blijkt dat de twee best wel een leuke chemie hebben. Goede zet ook om Michael Sheen nog in het verhaal te introduceren als een soort van robot-barman. Die geeft net dat beetje voldoende afwisseling aan de romantische escapades van Pratt & Lawrence.

Hier en daar wel wat vreemde stappen (net zoals Jack & Rose in Titanic samen op een vlot konden, dan konden James en Aurora toch ook samen in de medische pod? James zou hem kunnen laten programmeren door zijn robot bijvoorbeeld) maar dat deert de pret niet. Ik was natuurlijk in vakantiestemming, maar toch een erg vermakelijke 2 uur gehad.

3.5*

Misschien wel één van de beste films uit De Palma's carrière

Het oeuvre van Brian De Palma heeft me nooit ten volle kunnen bekoren. Carrie was vrij flauw, Scarface was te vaak een letterlijke remake, The Black Dahlia was dodelijk saai en aan de rest wil ik zelfs geen woorden vuil maken. Enkel Carlito's Way (en in mindere mate The Intouchables) kon ik eigenlijk echt waarderen en ik was dan ook niet van plan om me aan Passion te wagen. Althans, toch niet totdat ik ergens in één of ander filmprogramma een kort stukje uit de film zag dat wel mijn interesse wekte. Daar kwam dan nog eens bij dat dit met Rachel McAdams is, een actrice die ik pas dit jaar echt heb ontdekt, dus de interesse was toch gewekt.

Passion is nu niet de beste film van de regisseur, daarvoor is Carlito's Way te goed, maar is toch makkelijk de beste film uit de overige 7 die ik van hem heb gezien. Het zal waarschijnlijk ook alweer schelen dat ik het origineel deze keer niet heb gezien maar Passion is een stijlvolle thriller die bol staat van visuele kunstjes (het split-screen met de moord aan de ene kant en het ballet aan de andere bijvoorbeeld) maar waar vooral een heerlijke spanning uit voort vloeit. Knap eigenlijk hoe de regisseur er in slaagt om zijn film in twee stukken onder te delen maar ze toch als een geheel weet te verpakken. Het eerste deel concentreert zich vooral op de de strijd tussen Christine en Isabelle (met de nodige pesterijtjes natuurlijk) maar eenmaal Christine het loodje legt gaat De Palma helemaal los. Naar het einde toe krijgt de film nog een lekker surrealistisch tintje, één van de weinige keren dat ik de 'het is maar een droom' uitvlucht weet te appreciëren, en je weet nooit goed wat je moet geloven. Een aanpak die hier uitstekend werkt.

Maar eerlijk is eerlijk, De Palma mag dan wel zijn beste visuele spielereien boven halen maar zonder een deftige cast houdt hij niet veel over. Gelukkig heeft hij met Rachel McAdams en Noomi Rapace een uitstekende keuze gemaakt. Die eerste is geweldig goed op dreef in een bitcherige rol waarin ik haar nog niet eerder zag en de tweede bewijst hier wederom waarom ze in Hollywood de ene na de andere film krijgt aangeboden. Beide dames zijn uitstekend op elkaar ingespeeld. Even lijkt er dan ook een belangrijke factor weg te vallen wanneer McAdams uit de film verdwijnt maar dan treedt Karoline Herfurth opeens veel meer op de voorgrond en blijkt die veel meer te zijn dan enkel een wat veredelde love-interest.

Visueel sterk, inclusief een heerlijke soundtrack, en een cast die het beste in zich bovenhaalt. Het heeft een tijd geduurd maar De Palma heeft nog eens een degelijke film te pakken. En nu maar hopen dat hij deze lijn verder aanhoudt natuurlijk en dat we geen 5 jaar moeten wachten vooraleer hij nog eens met een film op de proppen komt. Al zouden er al 2 films in productie zijn (Therese Raquin en Happy Valley) dus dat zit wel goed.

4*

Not much meat on her, but what's there is 'cherce'

Het is binnenkort weer Superbowl en Metalfist moet de dag daarna om 8 uur op school zijn. Het wordt dus lastig om hem live te kunnen volgen maar gelukkig bied de digitale decoder de oplossing en kan ik de Superbowl daar op opnemen. Het enige probleem is dat ik altijd tegen de 3-4% vrije ruimte zit en dat is nu eenmaal te weinig. Hoog tijd dus om nog eens wat films te gaan kijken.

De film eigenlijk speciaal om Katherine Hepburn opgenomen (van Spencer Tracy had ik nog niets gezien) maar die stelt eigenlijk zwaar teleur. Blijkbaar heeft ze een groot aantal films met Tracy opgenomen, zo'n 9 films, maar persoonlijk vond ik ze maar bitter weinig chemie hebben. Hepburn is hierin zelfs redelijk vervelend te noemen, het was ook zo'n enorm standaard rol want ze moest niet meer doen dan eens verschrikt kijken als ze haar verloofde ergens zag zitten. Het samenspel met Tracy heeft dan ook niet veel om handen. Ik zei het daarjuist al dat ik nog nooit iets van hem had gezien maar dit nodigt helemaal niet uit om daar moeite voor te gaan doen. Ik geloof wel dat ik nog ergens Adam's Rib heb liggen (ook opgenomen van TCM) dus die komst sowieso ook nog wel aan de beurt. De bijrol van Aldo Ray als bokser is ook compleet verwaarloosbaar en eerlijk gezegd ook vrij irritant. Precies vroeger wat teveel toeken op zijn gezicht gekregen tijdens het boksen. Geen idee of het aan mezelf lag maar ik begon me echt te irriteren aan dit trio. Let trouwens wel op een bijrol van een piepjonge Charles Bronson die hier nog gecrediteerd wordt als Charles Buchinsky. Je haalt hem er in ieder geval direct uit want met uitzondering van wat rimpels is hij niets verandert in al die jaren.

Nooit echt een grote fan geweest van Cukor. Met veel films van TCM op te nemen ben ik hem al een aantal keer tegen gekomen maar met uitzondering van My Fair Lady met die andere (en mooiere) Hepburn en Let's Make Love met de altijd prachtige Marilyn Monroe heeft hij niet veel gepresteerd. Ook hier is zijn regie compleet verwaarloosbaar maar voelt het vooral enorm futloos aan. De golfwedstrijd, de tenniswedstrijd, ... Werkelijk alles wordt zo saai in beeld gebracht dat ik moeite had om mijn ogen open te houden en de film was gedaan om 23.00 dus echt laat was het nog niet. Maar het verhaal heeft sowieso enorm weinig om handen en weet de gehele speelduur niet te boeien. Vooral de wedstrijden halen echt de vaart serieus uit de film. Voor de rest is de film ook vrij voorspelbaar en weet de film enkel op een handvol scènes echt te overtuigen.

Het is dat dit met Hepburn is want ik betwijfel of ik de film anders compleet had kunnen uitzien. Ze blijft leuk om naar te kijken maar dit is sowieso haar slechtste rol die ik tot nu toe heb gezien. Tracy is een acteur die nergens echt weet te overtuigen en Aldo is gewoon enorm vervelend. Slechtste film van Cukor tot nu toe.

1.5*

Alias anything you please

Ik ben in de eerste plaats een grote Bob Dylan fan en in de tweede plaats een Western fan. Het is een genre waar ik nog niet bijzonder veel van heb gezien (John Wayne is eigenlijk de enige reden) maar naar deze Pat Garrett & Billy the Kid was ik wel erg benieuwd geraakt vanwege de soundtrack van Bob Dylan. Het kwam er echter nooit van om de film te kopen (ben hem volgens mij ook nooit echt bewust tegen gekomen in de winkel) maar gelukkig bracht TCM de oplossing door hem onlangs uit te zenden.

Al ben ik aan het twijfelen welke versie ik juist heb gezien maar ik vermoed dat het de 106 minuten versie was. Geen idee dus hoe de andere versies zijn maar Pat Garrett & Billy the Kid komt voor mij nu over als een ietwat overgewaardeerde film. Het is en blijft nog altijd wel een degelijke film maar Sam Peckinpah is een naam waar veel kwaliteit aan hangt maar de eerste kennismaking stelt toch een tikkeltje teleur. De relatie tussen de twee outlaws staat echter als een huis en zorgt voor een aantal geweldige scènes maar ik kan er mijn vinger niet op leggen waar het juist misgaat. Moet ook zeggen dat ik wat teleurgesteld ben door de soundtrack. Bob Dylan's gelijknamige CD is één van de drie reguliere albums die ik nog mis in mijn collectie en de reden daarvoor was dat ik eerst de film wou zien. Nummers zoals Knocking on Heaven's Door kende ik natuurlijk al wel maar ik had de indruk dat het niet niet altijd even goed paste, met als uitzondering de dood van de andere sheriff. De film bevat voor de rest wel veel rauw geweld. De openingsscène waar er op kippen geschoten wordt zet meteen de toon en doorheen heel de film zitten ook nog redelijk veel duels. Dat de uiteindelijke confrontatie tussen Pat Garrett & Billy the Kid uiteindelijk nog geen minuut duurt krijgt hiermee dan ook nog een extra lading.

Bob Dylan, ik blijf hem graag zien. Als muzikant heb ik hem erg hoog zitten en als acteur vind ik hem altijd wel vermakelijk om bezig te zien. Je weet nooit goed wat je moet verwachten maar meestal speelt hij één of ander bizar personage. Hier is het niet anders en het blijft leuk, al heeft hij wel erg weinig dialoog. Ik denk dat hij in totaal nog geen 10 zinnen uitspreekt doorheen heel de film waarvan de helft een opsomming van producten in de bar was. Het was zowel zijn acteerdebuut als de eerste keer dat hij een filmscore schreef maar over het algemeen brengt hij het er goed van af. Het is echter James Coburn als Pat Garrett die hier compleet de show weet te stelen. Die is hier vrij indrukwekkend. Dat Kris Kristofferson wat te oud was voor de rol van Billy the Kid is te merken maar toch komt de relatie tussen beide personages nog goed over op het scherm. De film steunt grotendeels dan ook op de tandem Coburn - Kristofferson maar ook de rest van de cast is van een goed niveau.

Degelijke film maar ik mis iets. Ik vrees dat ik gewoon te hoge verwachtingen had (of toevallig de slechtste versie van de 3 gezien) maar het pakt me niet. Coburn en Kristofferson zijn sterk in de titelrollen en het bijrolletje van Dylan is leuk maar meer ook niet. Misschien later toch eens een andere versie proberen maar voor nu een 3,5*.

3,5*

Is that all? Dark's nothing to me. I'm always in the dark

Ik neem praktisch altijd films op van TCM vanwege een acteur, actrice of regisseur en let daardoor nooit op de korte inhoud. Het verbaasde me dan ook dat ik eigenlijk niemand van de openingscredits herkende maar eenmaal de film goed en wel was begonnen, schoot het me opeens terug te binnen dat ik A Patch of Blue had opgenomen wegens de interessante omschrijving hier op MovieMeter en de hoge score. Ik had op zich niet veel zin in een zware film maar de eerste minuten pakten me meteen en ik bleef kijken.

Want het is bijzonder om te zien hoe Guy Green er in slaagt om een vrij zwaar thema toch op een mooie, subtiele en niet kleffe manier te brengen. Dit zou erg makkelijk kunnen uitdraaien op een tearjerker, en ik ben echt geen fan van opgedrongen emoties, maar er zit een zekere schoonheid in die je blijft vasthouden. Green kiest er ook voor om zijn film in zwart-wit op te nemen (terwijl kleur eigenlijk al de norm was) en dat helpt zeker aan de schoonheid van de film. Ik ben trouwens een grote fan van het einde. Ik vreesde al heel de tijd voor een relatie tussen Selina en Gordon (ik was er dan ook vrij zeker van dat de film daar nog op ging uitdraaien) maar het eindschot waar Gordon nog de trappen afloopt om de bus in te halen maar ze juist mist is het perfecte einde. In elke confrontatie met Mark (de broer van Gordon) wordt erop gehamerd dat Gordon Selina helpt om er zelf iets voor in ruil te krijgen maar dat gebeurt juist niet waardoor de acties van Gordon een zeker humanitair gehalte krijgt. Erg mooi als je het mij vraagt.

Op zich maar een kleine cast in A Patch of Blue. Er komen zo'n 11 mensen op de eindcredits waarvan alleen Sidney Poitier een belletje deed rinkelen. De film is ook het debuut van Elizabeth Hartman en volgens mij is iedereen er wel unaniem over eens dat dit een meer dan uitstekend debuut is. Een actrice die veel in haar mars had maar waar een destructieve levensloop ervoor zorgde dat ze uiteindelijk zelfmoord zou plegen met een handvol films op haar naam. Maar eerlijk is eerlijk, de rest van de cast mag zeker en vast niet vergeten worden. Zeker Sidney Poitier heeft een erg sterke chemie met Hartman (die een speciaal soort lenzen droeg waardoor ze er niet alleen blind uitzag maar het ook effectief was) die voor een aantal erg mooie scènes zorgen. A Patch of Blue was ook genomineerd voor een aantal Oscars en wist er zelfs één te verzilveren voor Shelley Winters in beste bijrol als Rose-Ann. Een rol die Winters tijdens het filmen begon te haten (of beter gezegd, ze begon de slechtheid van haar personage te haten) en ik begrijp waarom want ze speelt dit zo voortreffelijk waardoor je haar als kijker ook gewoonweg begint te haten. Sowieso is eigenlijk heel de cast erg goed op dreef.

Een film die met een zwaar thema toch iets moois weet te brengen. Verwacht geen tearjerker, daar is A Patch of Blue te subtiel voor, maar geniet van de uitmuntende acteerprestaties en de zwart-wit cinematografie. Onvoorstelbaar dat hier een kleurenversie is van gemaakt, compleet onacceptabel als je het mij vraagt. Met een herziening zit er waarschijnlijk wel een verhoging in.

Dikke 4*