Pasolini (2014)

Zo. Dat wordt erg hit or miss..

Geselecteerd voor het festival van Venetië. Mijn verwachtingen zijn torenhoog!

To scandalise is a right, to be scandalised a pleasure

Ik was eigenlijk van plan om Abel Ferrara's documentaire over Pier Paolo Pasolini zaterdag te gaan kijken. Dat was er echter wegens tijdgebrek niet van gekomen, maar blijkbaar gaven ze de film een dag later nog eens en deze keer met Pasolini's tweede film, Mamma Roma, als extraatje. Een interessante double feature dus en ik heb me gisteren eens laten onderdompelen in een dagje Italiaanse cinema.

Ferrara lijkt wat in de mood te zijn voor biopics over omstreden figuren, want in hetzelfde jaar kwam hij ook af met een biopic over Dominique Strauss-Kahn. Nog een interessante film lijkt me (zowel Gérard Depardieu als Jacqueline Bisset zijn wel favorieten bij mij), maar ik hoop dan wel dat hij er een interessantere film/documentaire weet te maken dan van deze Pasolini. Het lijkt de laatste jaren wel meer een trend te zijn om een bepaalde periode uit iemands leven te verfilmen (zie onder andere My Week with Marilyn) en dat is hier ook het geval. Ferrara concentreert zich op de laatste dag in het leven van de schrijver/regisseur en combineert dit met beelden van een film die Pasolini wou gaan maken. Het is een vreemde mix en ook één die eigenlijk niet echt goed werkt. In beide delen zit geen enkele vaart en ze halen elkander meer onderuit dan dat ze goed doen. Pas op het einde begint de boel wat lekker in elkaar te vloeien en vooral de dood van Pasolini, hoewel Giuseppe Pelosi zijn verklaring bijna 30 jaar later heeft ingetrokken, wordt sterk in beeld gebracht door Ferrara.

Ik had mijn twijfels over Willem Dafoe. Ik vind het niet echt een slechte acteur, daar niet van, maar of hij de juiste man ging zijn om Pasolini te vertolken? Blijkbaar wel, want Dafoe is sterk. Mooi meegenomen ook dat hij sowieso qua gelaatstrekken er wel goed op lijkt, maar Dafoe overtuigt over de gehele lijn. Al is hij misschien net een tikkeltje te oud, maar het stoort niet. Een bijrol is weggelegd voor Ninetto Davoli die de rol van Epifanio speelt, het hoofdpersonage van de film in de film. Een interessante keuze doordat Davoli een paar keer heeft samengewerkt met Pasolini (ze hebben zelfs een tijd een relatie gehad), maar voor de rest niet echt memorabel. Het valt verder wel op hoe weinig Pasolini eigenlijk zelf in beeld komt, het lijkt wel alsof hij de bijrol in zijn eigen biopic is.

Lastig dit. Misschien dat de echte fans van Pasolini hier meer mee kunnen dan ik, maar voor mij komt dit meer over als een mengelmoes van feiten en fictie. Dat hoeft niet noodzakelijk slecht te zijn, maar Ferrara geraakt niet verder dan enkel dat.

2*

Een paar keer? Davoli speelde in minstens de helft van zijn films (ik zou hebben beweerd alle, maar bij natellen kom ik tot 11). Zijn muze dus. Als Davoli meedoet in deze biopic, lijkt me dat haast een moment voor een brok in de keel. Maar goed, ik heb de film nog niet gezien.

Aha, ik ben nog maar juist begonnen aan het oeuvre van Pasolini (Accattone en Mamma Roma gezien), maar ik had gewoon even een vluchtige blik op Imdb geworpen. Het bewijst dat ik misschien hier (nog) niet het juiste publiek voor ben. Ik mis volgens mij een hoop omdat ik zo weinig van zijn oeuvre ken.

Redelijk grote rol trouwens van Davoli, ben benieuwd wat jij ervan zou vinden.

Voor mij een fikse tegenvaller: een vlak, zwak en chaotisch biografisch drama over een controversieel en excentriek regisseur zonder duidelijk(e) verhaal/verhaallijn, samenhang, diepte en spanning. Willem Dafoe speelde solide maar kon de productie onmogelijk redden. De man had een beter eerbetoon verdiend.

Vanaf 8 oktober in de bioscoop (Contact Film)

Ah, leuk.

Toch tien jaar terug denk ik dat Abel Ferrara de bios nog eens haalde (ik denk dat Mary de laatste was).

Dit zal een (zeer) kleine release zijn, lijkt me?

Een erg late release eigenlijk. Ik zag hem begin januari in Cinema Zuid en die zijn met recente films pas na de gebruikelijke cinema release. Birdman bijvoorbeeld heb ik daar ook nog niet lang geleden gezien.

Moet toegeven dat ik hier op zich wel eens een herziening van wil houden aangezien ik ondertussen al de helft van zijn oeuvre heb gezien en de aanwezigheid van bijvoorbeeld een Davoli meer zal kunnen waarderen. De wrange nasmaak van Salo heeft me echter zo'n degout bezorgt dat het niet voor nu zal zijn.

Dat vast ook, maar ik doel meer op het potentiele publiek voor een biopic over een figuur als Pasolini. I mean, ik ben een behoorlijke filmliefhebber en ik zal er niet voor naar de bios togen. Wil hem wel eens zien hoor, maar met pas één Pasolini film (Salo) op mijn CV is het zeker geen moetje.

Ik weet vrij zeker dat van mijn dertig directe collega's niemand überhaupt ooit van Pasolini gehoord heeft.

Dit lijkt me sowieso geen biopic, want het gaat over een avond en Ferrara kennende wordt het sowieso niet iets dat in de mainstream zal liggen en hij zal ook niet zijn best doen om iets zal doen om "de waarheid" te achterhalen. Ik verwacht een film die steunt op sfeer, drukte en gekkigheid en waaruit zijn fascinatie/liefde voor de persoon Pasolini zal spreken. Maar met Ferrara weet je het nooit.

hmm dat maakt het publiek inderdaad iets breder dan ik aanvankelijk dacht, maar inderdaad verre van mainstream. Als dit in meer dan 10 theaters gaat draaien zou ik wel verbaasd zijn.

Ik schreef het juist op met de gedachte dat dat de doelgroep naar mijn idee juist kleiner zou maken

Het is sowieso Contact Film, dus meer dan vier theaters verwacht ik niet als première, misschien zelf maar eentje.

hehehe. Ja dat kan ook nog natuurlijk

Ik moet zeggen, ik wil hem eigenlijk toch wel zien. Als ik het zo hoor is kennis van zijn werk niet echt een vereiste voor deze film, al zat het vast van toegevoegde waarde zijn. Maar dat wordt VOD voor mij.

Heb deze film een paar weken geleden gezien, maar het was helaas een teleurstelling. Was het maar een biopic geworden, want ik vond dit vreselijk oninteressant en pretentieus. Doet geen recht aan de boeiende figuur Pasolini.

Ik kan wel grotendeels meegaan in de analyse die Metalfist hier eerder maakte. Het is op zich niet verrassend dat Ferrara er een mix van maakt, maar ook ik vind wel dat de verschillende onderdelen niet goed mengen. Op zichzelf staand zijn de ingrediënten denk ik goed, maar samen wordt het toch te rommelig. Dat komt mede omdat Dafoe dan weer Engels, dan weer Italiaans spreekt. Het komt wat gemakzuchtig over – alsof Ferrara niet de moeite heeft genomen om die verschillende ideeën echt samen te willen laten vallen.

De verbeelding van Pasolini's niet gerealiseerde nieuwe film met Ninetto Davoli (nog goed geconserveerd) vond ik mooi en ‘realistisch’, evenals de politieke lagen (onder meer begeleidt door Erbarme Dich) waarin Ferrara/Pasolini in het begin van de film een tijdsaanduiding geven van de complexe Jaren 70: het politieke links, het links-radicaal-fanatisme versus de fascistische uitwassen en de gemakzuchtige elite. Pasolini leest voor uit eigen werk Petrolio en noemt zich schrijver (hij is net terug uit Stockholm) - het zet het kader neer.

Maar Ferrara kiest er dus voor om de figuur Pasolini niet eenduidig neer te zetten. Dus zien we hem zich bewegen in een heterogene mix in die paar dagen voor zijn dood: tussen familie (Adriana Asti - ook al een icoon - als zijn moeder), vrienden (eten), jonge jongens, filmcritici en -vertrouwelingen etc. En die mix, die werkt dus niet echt.

De weinige films die ik van Abel Ferarra ken zijn vermoeiend pretentieus. Mary zag ik op het IFFR en ik herinner me vooral het gelukzalige moment waarop de bioscoopdeuren eindelijk werden ontgrendeld.

Films van Pasolini heb ik altijd zorgvuldig vermeden en dat heeft alles te maken met de reputatie van Salò o le 120 giornate di Sodoma. De anale fascinatie van een intellectuele leernicht ontbreekt op mijn bucketlist.

Dan deze film. Het begint met een aantal onsmakelijke scenes uit Salò , afgewisseld met een interview waarbij Dafoe de interviewer streng door zijn hoornen bril aankijkt. Dafoe lijkt zo sprekend op Pasolini, dat mag zeker gezegd worden.

De film toont verder de niet bijster interessante laatste dag uit het leven van Pasolini waarin een rol is weggelegd voor een verhaal in het verhaal dat ik eerlijk gezegd nu alweer vergeten ben, maar dat zal ook zijn redenen hebben. Iets met een rijzende ster.

Rome anno 1975 werd wel fraai weergegeven en daarvoor dan toch...

2*

Vanavond in WORM Rotterdam!