Pasolini (2014)

To scandalise is a right, to be scandalised a pleasure

Ik was eigenlijk van plan om Abel Ferrara's documentaire over Pier Paolo Pasolini zaterdag te gaan kijken. Dat was er echter wegens tijdgebrek niet van gekomen, maar blijkbaar gaven ze de film een dag later nog eens en deze keer met Pasolini's tweede film, Mamma Roma, als extraatje. Een interessante double feature dus en ik heb me gisteren eens laten onderdompelen in een dagje Italiaanse cinema.

Ferrara lijkt wat in de mood te zijn voor biopics over omstreden figuren, want in hetzelfde jaar kwam hij ook af met een biopic over Dominique Strauss-Kahn. Nog een interessante film lijkt me (zowel Gérard Depardieu als Jacqueline Bisset zijn wel favorieten bij mij), maar ik hoop dan wel dat hij er een interessantere film/documentaire weet te maken dan van deze Pasolini. Het lijkt de laatste jaren wel meer een trend te zijn om een bepaalde periode uit iemands leven te verfilmen (zie onder andere My Week with Marilyn) en dat is hier ook het geval. Ferrara concentreert zich op de laatste dag in het leven van de schrijver/regisseur en combineert dit met beelden van een film die Pasolini wou gaan maken. Het is een vreemde mix en ook één die eigenlijk niet echt goed werkt. In beide delen zit geen enkele vaart en ze halen elkander meer onderuit dan dat ze goed doen. Pas op het einde begint de boel wat lekker in elkaar te vloeien en vooral de dood van Pasolini, hoewel Giuseppe Pelosi zijn verklaring bijna 30 jaar later heeft ingetrokken, wordt sterk in beeld gebracht door Ferrara.

Ik had mijn twijfels over Willem Dafoe. Ik vind het niet echt een slechte acteur, daar niet van, maar of hij de juiste man ging zijn om Pasolini te vertolken? Blijkbaar wel, want Dafoe is sterk. Mooi meegenomen ook dat hij sowieso qua gelaatstrekken er wel goed op lijkt, maar Dafoe overtuigt over de gehele lijn. Al is hij misschien net een tikkeltje te oud, maar het stoort niet. Een bijrol is weggelegd voor Ninetto Davoli die de rol van Epifanio speelt, het hoofdpersonage van de film in de film. Een interessante keuze doordat Davoli een paar keer heeft samengewerkt met Pasolini (ze hebben zelfs een tijd een relatie gehad), maar voor de rest niet echt memorabel. Het valt verder wel op hoe weinig Pasolini eigenlijk zelf in beeld komt, het lijkt wel alsof hij de bijrol in zijn eigen biopic is.

Lastig dit. Misschien dat de echte fans van Pasolini hier meer mee kunnen dan ik, maar voor mij komt dit meer over als een mengelmoes van feiten en fictie. Dat hoeft niet noodzakelijk slecht te zijn, maar Ferrara geraakt niet verder dan enkel dat.

2*