Une Parisienne (1957)

Tweede film met Bardot. Hoewel ze in de media wel stoer overkomt, vind ik haar films nogal matig. Het was wel beter dan de (bijna) legendarische "Et Dieu Crea la Femme",, maar alsnog verveelde het (en dat voor een kleine 81 minuten). Het begin was nog wel leuk, vooral de scènes in de herberg waren vermakelijk. Verder is het een film die ik waarschijnlijk snel weer vergeet.

Een tameljik belegen en flauwe komedie. Deze Bardot mist dan juist weer Vadim (het is ook nooit goed ), want dit is braaf, er valt weinig te lachen en te genieten (meestal gewoon oubollig) en cinematografisch heeft het niks om het lijf.

Maar ja, BB is hier misschien wel op haar verleidelijkst (zo ook het eindshot). 2 sterren voor haar.

Erg flauw en oudbollig Frans filmpje dat wat opgeleukt wordt door de aanwezigheid van Bardot. Het keek allemaal prima weg maar echt bijzonder vond ik het nou ook weer niet.

2,5 sterren

HD trailer @ youtube

De prins en de Parisienne

Ik moet zeggen dat ik nog niet kapot ben van de films van Brigitte Bardot. Het is een actrice die er in slaagt om de kijker compleet naar haar toe te trekken, maar voor de rest speelt ze vooral mee in films die vandaag de dag nogal oubollig aanvoelen. Al zitten er best wel eens leuke titels tussen (Les Petroleuses onder andere) en ik hoopte dat ik Une Parisienne aan dat rijtje ging kunnen toevoegen.

Jammer genoeg is dat niet zo, al is dit wel een net iets vermakelijkere zit dan pakweg En Effeuillant la Marguerite. Het idee achter Une Parisienne is een simpel maar vermakelijk gegeven. Brigitte die als wraak op haar overspelige man besluit om vreemd te gaan met de eerste de beste man die ze tegenkomt zorgt in ieder geval voor een paar leuke scènes. Het is vooral de tegenstrijdigheid tussen Brigitte en prins die voor de tofste momenten zorgen met als hoogtepunt het segment in de herberg. Ik moet daar nu ook wel bij vertellen dat ik een enorm zwak heb voor dit soort overdreven knokpartijen in films en om de één of andere reden vind ik dat bij zo'n Franse klucht altijd perfect passen. Vanwege de korte speelduur (mijn versie klokte maar nipt op 80 minuten af) krijgt de film ook nergens de kans om in te zakken.

Brigitte Bardot. Een naam die zelfs een halve eeuw later nog altijd tot de verbeelding spreekt. Ik zei het daarjuist al, maar ze heeft zo'n aantrekkelijkheid dat ik zelfs de slechtste film wil doorploegen om haar maar in beeld te krijgen. In Une Parisienne speelt Bardot een rol die op haar lijf geschreven en de sensuele uitstraling (mijn god, dat eindshot) spat van het scherm. En het is in kleur, Bardot komt dan zoveel beter tot haar recht. Van de overige rollen zijn eigenlijk enkel Charles Boyer (prins Charles) en Henri Vidal (Brigitte's man Michel) noemenswaardig. Ben ik trouwens de enige die vond dat Bardot een betere chemie had met Boyer, die 35 jaar ouder was, dan met Vidal, die 15 jaar ouder was?

Vermakelijk niemendalletje dat vooral vanwege de aanwezigheid van Bardot nog überhaupt op stemmen kan rekenen. Het is niet slecht, maar het kan ook vele malen beter. Dan vond ik Voulez-Vous Danser avec Moi? van dezelfde Michel Boisrond nog wel wat beter.

Kleine 3*

In En Effeuillant la Marguerite (1956) zat tenminste wat comedy en liet Bardot juist daar een gevoel voor zien. Dat is een ultrabrave en tamelijk oubollige film met een enkel oh lala-momentje, waar zelfs de conservatiefste oma geen aanstoot aan neemt. Tamelijk slaapverwekkend,. Met de slechtst lijkende prins Charles aller tijden (hij zou willen dat hij er uitzag als Charles Boyer).

Olala. Balanceert op het randje van een klucht, en heeft daar ook elementen van, met maîtresses achter gordijnen en het net op tijd arriveren om ontdekking door jaloerse echtgenoten te voorkomen. Wat nog ontbreekt om het een echte klucht te maken zijn veel deuren en verwisselde persoonlijkheden.

Overigens is overspel een wat al te wijd verbreid fenomeen in de film; men pleegt het of accepteert het gelaten.

Het is wel duidelijk dat de humor wat gedateerd overkomt, maar vast wel gedurfd was in 1957. Kijk het dus niet om die reden. Wel voor de jaren 50-sfeer (motorrijders zonder helm, jaren vijftig vliegtuigen, de eerste Snoek), de Franse taal en toegegeven: Bardot.

Dit was nu de vierde film uit de box, maar ik betwijfel of ik de rest ook nog wil zien. Heb nu wel een beetje door hoe die Bardot films in elkaar steken, denk ik.

BB #19

Brigitte Bardot dans Une Parisienne

Het is een paar seconden in extreme koeienletters in beeld. Heeft BB dan met deze film haar status als diva bereikt, is ze doorgebroken tot de status van godin en wereldster? Wellicht toch nog niet helemaal, want vlak daarvoor is er al een eerdere even koeienletterige slide voor Charles Boyer en Henri Vidal. Alsof de film over hun gaat in plaats van over BB. Nouja, ze mag tenminste wel de aandacht stelen met haar rode autootje met open dakkie.

Daarmee gaat de film meteen al voluit in wat ik er super leuk aan vind - straatbeeld van Parijs in de jaren-50. Helaas duurt dat niet lang, en ontspint zich de gebruikelijke flauwe klucht zonder leuke grappen, zonder interessante karakters en zonder behoorlijke acteerprestaties of bijzondere beelden. Nouja, behalve dat vliegtuig dan, hoe kort dat ook maar in beeld is. En de Constellation ook. De eindtijd van de mooie vliegtuigen, toen ze nog blinkend en glimmend waren.

Buiten dat is het wel weer een erg gemakzuchtige en flauwe productie. De poster belooft ook in dat opzicht veel meer dan er waargemaakt wordt.