Une Parisienne (1957)

De prins en de Parisienne

Ik moet zeggen dat ik nog niet kapot ben van de films van Brigitte Bardot. Het is een actrice die er in slaagt om de kijker compleet naar haar toe te trekken, maar voor de rest speelt ze vooral mee in films die vandaag de dag nogal oubollig aanvoelen. Al zitten er best wel eens leuke titels tussen (Les Petroleuses onder andere) en ik hoopte dat ik Une Parisienne aan dat rijtje ging kunnen toevoegen.

Jammer genoeg is dat niet zo, al is dit wel een net iets vermakelijkere zit dan pakweg En Effeuillant la Marguerite. Het idee achter Une Parisienne is een simpel maar vermakelijk gegeven. Brigitte die als wraak op haar overspelige man besluit om vreemd te gaan met de eerste de beste man die ze tegenkomt zorgt in ieder geval voor een paar leuke scènes. Het is vooral de tegenstrijdigheid tussen Brigitte en prins die voor de tofste momenten zorgen met als hoogtepunt het segment in de herberg. Ik moet daar nu ook wel bij vertellen dat ik een enorm zwak heb voor dit soort overdreven knokpartijen in films en om de één of andere reden vind ik dat bij zo'n Franse klucht altijd perfect passen. Vanwege de korte speelduur (mijn versie klokte maar nipt op 80 minuten af) krijgt de film ook nergens de kans om in te zakken.

Brigitte Bardot. Een naam die zelfs een halve eeuw later nog altijd tot de verbeelding spreekt. Ik zei het daarjuist al, maar ze heeft zo'n aantrekkelijkheid dat ik zelfs de slechtste film wil doorploegen om haar maar in beeld te krijgen. In Une Parisienne speelt Bardot een rol die op haar lijf geschreven en de sensuele uitstraling (mijn god, dat eindshot) spat van het scherm. En het is in kleur, Bardot komt dan zoveel beter tot haar recht. Van de overige rollen zijn eigenlijk enkel Charles Boyer (prins Charles) en Henri Vidal (Brigitte's man Michel) noemenswaardig. Ben ik trouwens de enige die vond dat Bardot een betere chemie had met Boyer, die 35 jaar ouder was, dan met Vidal, die 15 jaar ouder was?

Vermakelijk niemendalletje dat vooral vanwege de aanwezigheid van Bardot nog überhaupt op stemmen kan rekenen. Het is niet slecht, maar het kan ook vele malen beter. Dan vond ik Voulez-Vous Danser avec Moi? van dezelfde Michel Boisrond nog wel wat beter.

Kleine 3*

In En Effeuillant la Marguerite (1956) zat tenminste wat comedy en liet Bardot juist daar een gevoel voor zien. Dat is een ultrabrave en tamelijk oubollige film met een enkel oh lala-momentjw, waar zelfs de conservatiefste oma geen aanstoot aan neemt. Tamelijk slaapverwekkend,. Met de slechtst lijkende prins Charles aller tijden (hij zou willen dat hij er uitzag als Charles Boyer).