Meningen

Deze vanmiddag zitten kijken en deel uitmakend van de nieuwe Arrow box.

Typisch wraak verhaal, met Kinski voor de verandering een keer aan goede kant van de wet als ten onrechte voor moord en roof veroordeelde man, die na tien jaar gratie krijgt en als engel der wrake bij werkelijke daders huis gaat houden.

Spaghetti western met sfeervolle en broeierige atmosfeer en hier en daar Gothic tintje, dit wordt nog versterkt doordat groot gedeelte in de nacht plaats vindt.

Voor zijn doen houdt Kinski zich enorm in, want dit maal geen geschmier, of over the top optreden, maar eigenlijk vrij timide, zeker wat samenspel betreft met andere castleden.

Verder stelt het qua verhaal niet zo veel voor, want het is voornamelijk kat en muis spel tussen Kinski en schurken, die hij handig één voor één weet uit te schakelen, gebruik makend van ondergronds gangenstelsel van Indianenbegraafplaats.

Finale met spiegel scene deed mij wel wat denken aan "Enter the dragon", maar regisseur Margheriti schijnt zich vooral te hebben laten inspireren door gelijksoortige scene uit "The Lady from Shanghai".

Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze vanavond in de originele Italiaanse versie gekeken en dat scheelt nog al:

stukken beter dan de Engelse of Duitse versies.

Nog steeds niet behorend tot Hills allerbeste films, maar behoorlijk vermakelijk, met een grotere rol dan gewoonlijk voor stuntman Riccardo Pizzuti als directe tegenstander van Hill.

Geheugen kan je soms in de steek laten, want -ondanks wat ik eerder beweerde- zitten er toch wel een aantal knokpartijen in en een spannende, amusante finale, waarbij Hill weer Trinity trekjes vertoond.

Leuk voor de collectie en een zeven, ofwel 3,5 ster.

Gisteren maar weer eens gekeken, was toch al weer wat jaartjes geleden.

Deze ultieme roadmovie blijft een goede, weirde film,waarbij vooral opvalt dat de rollen zijn omgedraaid:

de stoere, vrije motorrijders worden hier afgebeeld als helden, terwijl de zgn "normale", "nette" burgers worden neergezet als schurken en moordenaars, wat toch zeker apart was voor die tijd.

Voor relatief een appel en een ei gemaakt, maar bracht het veelvoudige op en veranderde daar het hele idee van filmmaken en produceren mee.

Of om vader Fonda te citeren:

"Hoe is het mogelijk! Die nietsnut van een zoon van mij maakt met wat vriendjes een film en die brengt meer op dan ik in mijn hele carriere verdiend heb!" Ha,ha!

Na dit verpletterende regiedebuut gingen voor Hopper alle deuren in Hollywood open, om vervolgens weer keihard dicht te slaan toen hij uiteindelijk als opvolger met The Last Movie aan kwam zetten.

Een negen, ofwel 4,5 ster.

Hier enkele weken geleden de blu ray van ontvangen en bekeken.

Erg leuke spaghetti western met een Van Cleef altijd indrukwekkend en de coolheid zelve.

Film is verder nergens serieus te nemen en zit vol grappen en ingenieuze foefjes qua wapens van Van Cleef en Berger, die overigens een aardige co-star is (had hem verder nog nooit gezien).

Dit heeft overigens wel tot resultaat dat deze personages nooit echt in werkelijk gevaar komen, omdat ze zich uit iedere situatie met een foefje of handigheidje weten te redden, waardoor er ook nooit van echte spanning spraken is. Daarvoor is het ook allemaal veelte luchtig.

Film is ook -rekening houdend qua gebodene- ietwat te lang van speelduur en soms wat te veel van de hak op tak.

Kortom: geinig om te zien, maar nergens echt memorabel.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

Aardig vermakelijke, maar iets wat te lange, typisch jaren '70 spionage thriller met Eastwood in de hoofdrol.

Film komt wat langzaam qua echte spanning op gang, maar wordt uiteindelijk gered door adembenemende bergbeklimmingsopnamen met Eastwood daadwerkelijk op en aan rotsen hangend.

Het originele boek van Trevanian, wat ik ooit aan heb geschaft, wordt bijna letterlijk gevolgd.

Rol van Jack Cassidy is hilarisch (hij was ook altijd mijn favoriet Columbo schurk), want lekker geniepig en over the top.

Geen topper, maar gewoon leuk en vermakelijk!

Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze twee weken geleden in het Chassé theater te Breda gaan zien.

Matige en teleurstellende, pretentieuze film van Verhoeven.

Zowel het thriller element als het zgn. komische/satirische gedeelte werkte niet echt.

De film is nooit echt spannend genoeg om als thriller te kunnen boeien, maar van de andere kant wordt het ook nooit echt scherp qua satire. Sowieso werkt de combinatie van thriller en satire hier niet en is de film op momenten ook gewoon saai te noemen, zeker tegen het einde.

Echter de casting van Huppert in hoofdrol was een sterke zet, zij weet met haar uitmuntende spel de film toch nog redelijk interessant en boeiend te maken, maar minder mag je eigenlijk ook niet verwachten van Frankrijks beste actrice van de laatste decennia. Zonder haar was de film een totale ramp geweest, rest van cast weet dit hoge niveau ook totaal niet te halen.

Je kunt je natuurlijk ook afvragen welke vrouw in het echt zo zal reageren op een verkrachting, maar dat is een andere discussie. Erg ongeloofwaardig en ook wat ongemakkelijk, vond ik het in ieder geval.

Een vijf, ofwel 2,5 ster.

Deze vanavond maar eens gekeken.

Allereerst moet ik zeggen dat ik De Mol toch wel sympathiek vind en behoorlijk goed vond acteren voor een non-actrice, alleen komt ze natuurlijk niet erg realistisch over als alleenstaande ouder in een volksbuurt.

De grappen en typetjes waren erg melig en het verhaal vrij voorspelbaar. Toch was het niet slecht en de rol van Joan Collins een geniaal stukje casting.

Zonde van het geforceerde happy end, dat had een stuk beter gekund.

Toch wel een 7 waard, ofwel 3,5 ster!

Een paar weken geleden bekeken, samen met een grote Elvis fan/fanaat.

Opvallend was dat zij de film beter vond dan ik, als niet Elvis fan.

Bij dit soort van films, die over een beroemd persoon gaan, heb ik altijd het gevoel dat ik beter naar een opname van het origineel kan kijken, dan naar een nagespeelde film. Zeker wanneer er tal van beelden beschikbaar zijn.

Natuurlijk: het is allemaal mooi in beeld gebracht en gemonteerd, laat dat maar aan Lurhmann over, maar de film wist mij nooit écht te overtuigen en dan met name niet de twee hoofdrolspelers. Butler doet het nog wel goed als een jonge Elvis, maar naar mate hij ouder wordt in de film gaat hij er steeds minder op lijken en ga ik ook steeds minder er in geloven.

Dat is echt nog niets in vergelijking wat Hanks er van bakt: wat is dát voor een optreden? Moet dat een Nederlands accent voorstellen? Dan is zeker zijn enige voorbereiding geweest te kijken naar Myers in "Austin Powers in Goldmember". Hij had zo samen met Peter Sellers in een Clouseau film mee kunnen doen.

Voor de rest kijkt de film wel lekker weg, de visuele flair staat buiten kijf en de film heeft ook een fijne snelle verteltrant, maar nu -een aantal weken later- ben ik 'm, waarschijnlijk daar door, ook al weer voor het grootste deel vergeten.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

PS: Op het eind van de film zien we nog even de échte Elvis, met eindeloos meer charisma dan hoofdrolspeler Butler waarschijnlijk ooit zal verkrijgen en kreeg ik een soort van "Game of Death" gevoel (waarin je in de laatste 10 minuten eindelijk de échte Bruce Lee ziet) en realiseer je je pas écht naar wat voor nep act je de afgelopen twee uur hebt zitten kijken.

Deze vorige week donderdag in Antwerpen te Metropolis gaan zien op een groot scherm.

Goede, hier en daar wat verouderde TV registratie nu volledig opgepoetst.

Het live optreden met Elvis in zijn leren outfit is nog steeds, na al die jaren, erg goed en besef je waarom hij nog steeds als één van de allergrootste (de grootste?) muziek iconen wordt gezien.

Alleen het duidelijk opgenomen en niet meer echt live gedeelte met show en dans, vond ik te lang duren en wat gedateerd overkomen. Let ook op zangeres Darlene Love (als actrice te zien in alle Lethal Weapon films, als de vrouw van Danny Glover), die dan in het dames achtergrondkoortje mee staat te zingen.

De film werd ingeluid door de regisseur, die in gesprek was met Priscilla Presley op de oorspronkelijke locatie waar de show destijds werd opgenomen.

Erg leuke avond gehad.

Een acht, ofwel vier sterren.

Deze vanavond maar weer eens gekeken, was lang geleden en zo vaak zie je geen oude Franse films uit de jaren '70 in ons taalgebied.

Ventura is sterk als hitman. Hij blijft het met een straight face spelen, terwijl Brel alle registers open trekt om een zo irritant en lastig mogelijk karakter neer te zetten.

Juist de wisselwerking tussen beide heren is grandioos:
Ventura is de relaxte, coole misdadiger, die door Brel steeds driftiger en kwader wordt,
Brel de depressieve slemielige burgerman, die uiteindelijk steeds possitiever wordt, omdat hij in de ander een goede vriend ziet.

De remake "Buddy Buddy" met Matthau en Lemon is stukken minder leuk (en vooral overbodig).

Een acht, ofwel vier sterren.

Deze gisteren bekeken en dat bleek toch een meevaller te zijn.

Ik dacht naar een matige romantische comedy te gaan kijken, maar het bleek een aardige, vaak toch ook onvoorspelbare en bij vlagen hilarische comedy te zijn, zelfs met beetje anarchistische trekjes.

Hoofdrolspeeler was goed gecast als relaxte en tegen alle gezag en conventies in gaande dude. Zo ook de eikelige, fanatieke concurrent en badguy van het verhaal. Rol van Simpson had weinig om het lijf (soms letterijk), maar voldeed als de tricker voor het plot.

Ik heb een aantal keren hard moeten lachen en veel meer vraag ik niet van een comedy. Jammer dat het het einde dan weer wel erg makkelijk werd afgemaakt.

Een acht, ofwel vier sterren.

Deze derde DH film is stukken minder dan de eerste twee, maar nog steeds amuzant genoeg.

Clint heeft weer een aantal leuke uitspraken (zie boven) en draagt het wat mindere plot met gemak naar grotere hoogten (het zelfde scenario, maar dan met een doorsnee acteur/rol zou TV niveau opleveren).

Ik vind trouwens Daly WEL leuk als partner, want je moet je eigenlijk toch ook lekker ergeren, samen met Clint, aan haar (dat is de rol eigen)!!?? Alleen al het gezicht van Clint, wanneer hij beseft dat dat zijn nieuwe partner is, vind ik geweldig!!

Mooie poster trouwens, die moet ik nog ergens hebben liggen (ooit in de jaren '80 in London gekocht)!

3,5 ster!

Deze ooit gekocht, omdat hij hier bij mij slechts 1 week had gedraaid en als Stonesfan wilde ik wel eens zien wat Jagger als producent er van gebakken had en bovendien heeft ie ook een cameo in de film.

Film zelf is inderdaad niet meer dan degelijk, nergens bijzonder of super spannend en schijnt niet helemaal te kloppen volgens de werkelijke gebeurtenissen.

2,5 ster.

Enter the Dragon is echt super! Ik wilde toen meteen op karate, maar na een paar klappen te hebben opgelopen en last van m'n oor had ik het wel weer gezien, maar de film blijft ongeevenaard!

Vergeet Crouching Tiger als zo genaamd de beste martialarts film ooit, dit is 'm!

En natuurlijk is een remake geen goed idee, Lee is onvervangbaar!

In tegen stelling tot al die andere actie helden en experts combineerde Lee allerlei verschillende gevechtstechnieken tot een vloeiende stijl, zodat hij bij iedere tegenstander kon anticiperen en meteen een antwoord klaar had in tegen stelling tot de rest die zich maar in een gevechtstechniek hebben gespecialiseerd.

Dit wilde hij vooral gaan uitdragen in The Game of Death, helaas is hij te vroeg overleden om die film af te maken en hebben ze een paar jaar later met een flut verhaaltje 'm toch nog uitgebracht. Echt balen!

Maar het is Enter the Dragon die nog steeds onbetwistbaar de aller beste in z'n soort is, toch?!

Deze ook ooit begin jaren '90 op RTL4 gezien en deze was niet best.

Qua titel natuurlijk mee liften op de klassieker Enter the Dragon, maar daar kan dit Cannon-gedrocht niet eens ver bij in de schaduw staan.

Een drie ofwel 1,5 ster omdat Nero en George op zich natuurlijk wel de nodige charisma en klasse hebben, om het geheel nog een beetje het kijken waard te maken.

Nadat een vriend een paar jaar geleden behoorlijk lovend over deze film was eindelijk gisteren zelf maar eens gekeken.

Nergens echt goed, behoorlijk melig en soms -voornamenlijk aan Walken te danken- even echt grappig.

Het basis idee is leuk gevonden en daar had veel meer mee gedaan moeten worden (van te voren dacht ik dat Stiller van jaloezie uit zijn vel zou springen en van alles zo gaan uithalen om zijn buurman dwars te gaan zitten).

Opvallend ook dat Black eigenlijk maar relatief weinig in beeld is, maar dan wel komisch uit de hoek komt.

Stillers humor ligt me sowieso niet heel erg goed.

Meer dan een zeven, ofwel 3,5 ster geef ik er niet voor.

Film die duidelijk mee lift op succes van die andere fantasy films als LOTR en Narnia, alleen dan met duidelijk minder geld gemaakt.

Tijdens de begintitels krijg je ongeloofelijk veel informatie te verwerken, om vervolgens hier na minuten lang erg oninteressant en traag verder te gaan met de vertelling.

Pas wanneer de draak in beeld komt begint het ergens op te lijken.

Ook de aanwezigheid van oude rot Irons doet de film veel goed, is zijn rol na twee derde uitgespeeld dan zakt de film meteen ook ontzettend in, want...

hoofdrolspeler weet helaas niet te overtuigen en heeft niet de juiste hoeveelheid charisma, nodig voor deze rol.

Cameo van Joss Stone, in een vrij overbodige rol, is niet al te best, acteren is toch wat anders dan zingen.

Rol van Malcovitch is te klein en daardoor verwaarloosbaar.

Verder lijkt het verhaal een goedkope kruissing tussen Star Wars en LOTR, hele verhaallijnen en scene's lijken bijna letterlijk gecopieerd te zijn.

Toch mede door de leuke, stijlvolle draak, heeft de film toch het nodige kijk-lekker-weg gehalte.

Een magere zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze gisteren bekeken en heb zeer tegenstrijdige gevoelens.
Allereerst dacht ik jaren lang bij deze titel dat dit een totaal andere film was: iets met exploderende hoofden. Geen idee welke film dat dan was die ik een jaar of twintig geleden ooit zag?!

Anyway, qua verhaal en plotontwikkeling etc EN ook gezien het feit dat er een aantal momenten waren dat ik me behoorlijk zat te vervelen (eens kijken of ik nog een mailtje heb en ... valt er nog wat te bikken? )zou ik deze film een zwaar onvoldoende geven.

Echter.... ik krijg de film maar niet uit mijn hoofd en moet er nu al de hele dag aan denken.
Het lijkt wel of ie per terugwerkende kracht steeds beter wordt (wat eigenlijk helemaal niet kan).
Op zijn minst was het toch een fascinerend staaltje van experimenteren, vormgeving en totale waanzin.
Wat die rare danseres er telkens bij deed snap ik nog steeds niet.
Die baby was idd mooi in al zijn lelijkheid en gek genoeg begon ik hem naar mate de film vorderde, nog (soort van) sympathiek te vinden ook! Ik werd zelfs nog kwaad hoe het met dat arme stumpertje afliep!

Ik had trouwens niet door tijdens het kijken dat ik naar een droom zat te kijken, maar dat verklaart wel veel.

Ik zou hem eigenlijk snel weer een keer opnieuw moeten zien, maar een film die me zo blijft bezig houden kan ik niet anders dan een zeer goede voldoende geven!
Voor als nog geef ik hem vier sterren!

Gisteravond laat deze nog even zitten kijken (stond als tweede film samen met "Days of Vengeance" op een West East dvd).

Aardig om een keer voor de afwisseling Gemma niet als revolverheld bezig te zien, maar als heuse "echte" Viking en hij komt er nog mee weg ook!

Natuurlijk helpt het enorm bij de zwaardgevechten dat hij ontzettend lenig en atletisch is en dat hij -in tegenstelling tot de meest andere acteurs in deze prent- niet met een maffe Viking pruik en helm rondloopt, maar feitelijk er niet veel anders uitziet dan dat ik hem al ken uit andere films.

Qua verhaal stelt het allemaal niet zo veel voor, maar als ongecompliceerde avonturenfilm is het behoorlijk uitgevoerd en amusant genoeg om 'm eens te bekijken. Ik ken ook geen enkele film waarbij we Vikingen en Indianen tegen en met elkaar zien strijden.

De acteurs zijn allemaal degelijk met Gemma en veteraan Mitchell als positieve uitzonderingen, vooral die laatste heeft er duidelijk zin in en heeft sowieso zijn granieten kop mee om als Viking te schitteren. Verder geinig om een toch serieus acteur als Eduardo Fajardo (bekend o.a. als inktzwarte schurk in "Django" van Corbucci uit 1966) als Viking met een pruik op te zien lopen, luisterend naar de naam Olaf.

Geen topper, maar een aardige tijdpassering.

Een dikke zes, ofwel 3 sterren.

Deze film ooit op school tijdens de Duitse les (mijn korte Havo tijd, dus moet rond 1985 geweest zijn) bekeken in twee delen.

Erg veel indruk gemaakt toen.

Fantastische acteerprestaties en onderhuidse spanning.

Hoe ver kan en mag je gaan om je doel te bereiken?

Het begin van de film snap je pas wanneer de film is afgelopen en de cirkel rond is. Zeer mooi gedaan.

Een acht, ofwel vier sterren.

Erg laat vervolg op de semi-cult klassieker uit 1981.

Feitelijk wordt het zelfde verhaaltje nog een keer over gedaan, N.Y. is veruild voor L.A. en dit keer gemaakt met wat meer geld en modernere technieken.

Helaas maakt het dat ook overbodig en alles behalve de moeite waard.

Russel is wederom goed in de hoofdrol, regelmatig hilarisch met zijn cynische opmerkingen en weet eigenlijk in zijn eentje het nog enigsinds de moeite waard te maken.

De special effects zijn regelmatig tenenkrommend slecht en lijken zo uit een computergame af komstig.

Heeft Carpenter eigenlijk sinds The Thing nog wel een goede film afgeleverd? In kan er zo snel geen enkele voor de geest halen.

Een vijf, ofwel 2,5 ster.

Dit vind ik persoonlijk nog het beste vervolg van alle apenplaneetfilms.

Het leuke is dat het verhaal nu eens omgedraaid wordt:

nu komen de apen vanuit de toekomst naar onze tijd en worden als zeer intelligent beschouwd.

Ook rol van Ricardo Montalbán is sterk en zorgt tevens voor mogelijkheid vervolg (die er dan ook kwam).

Een magere acht, dus net vier sterren.

Deze vanmiddag in Antwerpen gaan zien.

Film is aardig escapisme (letterlijk en figuurlijk), waar misschien niet alles uit is gehaald (wie zijn precies de mensen achter het opsluiten van Stallones karakter en waarom? Daar had veel meer op het eind mee gedaan kunnen worden.)

De futuristische gevangenis was op zich goed bedacht, vooral wanneer je samen met Stallone ontdekt waar/wat het nu precies eigenlijk is, kwam dit als een volledige verassing. Leuk!

Stallone acteert zoals gewoonlijk intens en Schwarzenegger is zijn gewoonlijke cool en zorgt voor de nodige luchtigheid via hilarische oneliners.

Caviezel speelt een goede, aalgladde schurk en past goed in deze film. De rol van Sam Neill is dan weer bedroevend klein en totaal inwisselbaar. Eigenlijk kan dit niet voor een acteur met zijn staat van dienst.

Uiteindelijk is het niet meer dan een leuke, geinige actie/thriller geworden en had ik eerlijk gezegd toch iets meer -met wat meer vuurwerk- verwacht in een film met de twee grootste actie-iconen van de jaren '80 en '90 van de vorige eeuw.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

Vind niet dat het wel mee valt. Ik heb deze ooit gratis (nouja, gratis?) bij een filmblad gekregen en toen ik een tijd lang een oude TV had, waarbij je het beeldformaat niet kunt veranderen, zat je toch naar een heel vreemd uitgerekt beeld te kijken, wat gewoon niet te doen is.

De film zelf is wel aardig, vol gepakt met sterren uit die tijd, zelfs Sonny Bono zit er in (zonder Cher), maar erg geloofwaardig is het allemaal niet.

Voor mij verplichte kost als Roger Moore/ James Bond fan, maar ook al is hij volgens de titelverdeling de hoofdrolspeler, in het laatste (actie-) gedeelte komt hij nauwelijks aan de bak, wat voor mij toch, zeker toen ik hem de eerste keer ooit zag, een teleurstelling was!

Savallas is zo als gewoonlijk goed, let ook op de cameo van William Holden!

3,5 ster is meer dan zat!

Moore maakte in de jaren '70 vaak rare filmkeuzes, vaak om een producent, of regisseur een plezier te doen, of om met zijn vrouw in haar geboorte land Italie tussen de opnames een tijd te kunnen zijn. Deze film is daar weer een voorbeeld van.

Moore hier als half Italiaans is met zijn typische Britse persoonlijkheid nou niet echt geloofwaardig. De film bevat verder standaard jaren '70 actie en is nergens erg bijzonder.

Als komisch-actie duo zijn Moore en Keach een mindere variant op The Persuaders.

Het is dat ik een Roger Moore fan ben, maar anders had ik zelfs nog nooit van deze film gehoord.

Een vijf, ofwel 2,5 ster.

Spaghetti western, die wat meer Amerikaans aan voelt dan gemiddelde soortgenoten, wellicht omdat het meer lijkt op een onmogelijke opdracht film a la Mission Impossible, maar dan vermomd als western. Dit gevoel wordt nog eens versterkt door aanwezigheid van Graves in hoofdrol.

Verder zien we Spencer al in voor hem typische rol nog voordat hij een paar jaar later door zou breken samen met Hill in de befaamde Trinity films

en Tanba, die ik eerlijk gezegd verder alleen ken van rol in de Bondfilm You Only Live Twice en die hier vooral opvalt in een waarschijnlijk heroïsch bedoelde scene, waarin hij uit trein belandt en sprint om er weer in terug te geraken. Dit is zo knullig en ongeloofwaardig in scene gezet en gefilmd, dat dit eerder op de lachspieren werkt. Was wel meteen het enige wat ik mij nog van de film herinnerde, dus heeft het -waarschijnlijk niet om de juiste reden- toch indruk gemaakt.

Tegen het einde krijgen we nog een plottwist, die er met de haren bij is gesleept.

Wellicht destijds razend spannend, maar nu vooral ietwat gedateerd en vermoeiend amusement.

Een voldoende, maar niet meer dan dat: een zes, ofwel drie sterren.

Deze eindelijk een week of wat geleden bekeken, nadat ik hem iedere keer -om uiteenlopende redenen- had mis gelopen.

Ik vind het niet het meesterwerk waar regelmatig aan gerefereerd wordt, maar... zeer zeker wel origineel bedacht, uitgevoerd en goede rollen van Carrey en Winslet.

Carrey laat zien dat hij, behalve een komisch talent, ook gewoon een goed acteur is en Winslet speelt zelfs zeer, zeer sterk en zet een fantastisch, complex karakter neer.

Toch doet de film mij rationeel meer, dan emotioneel.
Oftewel, ik zie dat het allemaal goed in elkaar steekt, met werkelijk fantastische scene's in de hoofdpersoons brein, maar me echt veel doen en veel mee laten leven met de hoofdpersonen is er niet bij.

Eigenlijk was dit alleen het geval tegen het einde bij de strand- en daar uit voortkomende strandhuisscene.

Wat ik vooral minder vond aan het scenario, is dat er te veel wordt gefocust op de bij-figuren, zoals Dust en "Frodo", hoewel die laatste wel zeer goed een ongeloofelijke eikel en slijmmerige nul weet neer te zetten.
Ik had echter liever gehad dat het verhaal alleen op Carrey en Winslet gericht was.

Omdat Dust de hele film verder een vervelend, dom wicht uitbeelde, interesseerde het me tegen het einde niet de voor haar verbijsterende ontdekking.

Het gegeven dat het allereerste begin niet de werkelijk eerste ontmoeting tussen de twee hoofdpersonen blijkt te zijn, vond ik dan weer wel goed bedacht.

Alles bijelkaar een meer dan boeiende film, die echter ook wat mankementen gaander weg ging vertonen.

Ik geef hem een acht, ofwel 4 sterren.

Deze een tijdje geleden op TV bekeken.

Was erg dertien in een dozijn. Hier en daar een leuke grap, vaak nog al genant en vrij voorspelbaar.

Amsterdam kwam er natuurlijk weer niet best van af, maar dat viel te verwachten en is ook niet erg in een onzinfilm als deze.

Hoogtepunten: kleuter met Hitlertrekjes, stereotype hooligans (Vinnie Jones: Yes!!) en de "nieuwe" paus.

Geen must-see en waarschijnlijk voor een andere doel-/leeftijdsgroep, maar wel vermakelijk. Overigens een film als Roadtrip, waar deze toch wel een beetje van is gejat, is kwalitatief stukken beter (ook betere hoofdrolspelers).

Een magere zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze ruim een maand geleden twee keer bekeken op een Amerikaanse 4K (Ik wilde perse de andere hoes i.p.v. de Nederlandse flowerpower achtige hoes).

Ik ben er na het kijken nog steeds niet achter of ik dit nu een rare, maar goede film vind, of alleen maar een rare film.

Met al die Oscars verwachte ik eigenlijk toch wel een nog iets betere film, dan weer eentje, die zich afspeelt in allerlei parallelle universums en verschillende tijdlijnen (na Marvel en DC ken ik dat nu wel).

Op zich is het wel leuk bedacht en uitgevoerd, maar het deed mij niet veel en het laatste halfuur had ik het wel een beetje gehad. Echt heel bijzonder vond ik het ook allemaal niet (of "raar" moet tegenwoordig staan voor "bijzonder").

Yeoh is goed in hoofdrol, maar of dit echt Oscar waardig is? Quan vooral sympathiek en je gunt het hem ontzettend.

Daarentegen vond ik het optreden van Curtis vooral erg hysterisch en met een hoop geschmier meer in Monty Python thuis horen, laat staan dat het uitzonderlijk goed was en een Oscar verdiende. Blijft sowieso een raar mens.

Tja, voor de rest vond ik het verhaal vooral erg rommelig verteld en ik kan mij nu nauwelijks nog het einde herinneren.

Dus zo als ik al zei: ben er nog steeds niet uit of dit nou écht goed was, of gewoon raar.

Van de andere kant: een film waarin de onvermijdelijke James Hong opduikt is voor mij altijd het kijken waard.

Een zesje, ofwel drie sterren.

Dit vervolg is feitelijk hetzelfde verhaaltje nog een keer vertellen - weer mensen in blokhut, die aanvallen van zombies(of waar ze ook precies tot geworden zijn) moeten weer staan- maar dan zonder al te veel horror, maar nog meer humor en gore.
Het grote verschil is dat Campbell nu echt van bang watje is geevolueerd tot de enige hoofdrolspeler en held van het verhaal.
Van af deze film is Campbell THE MAN!
De scene met de electrische zaag aan zijn arm vast gemaakt is een instant klassieker.

Ik heb meteen zin hem weer te bekijken (want is toch al weer vijf jaar geleden).
Voor nu een acht, ofwel vier sterren.