Meningen

Deze afgelopen weekend aangeschaft en bekeken.

Vrij teleurstellende film, vooral het eerste uur is nauwelijks door te komen, tweede helft van de film is wat spannender en heeft nog een aantal verassende wendingen.

Visueel is de film een plaatje met fantastische art direction en SFX, dit verhult echter niet dat het verhaal en de personages nauwelijks weten te boeien.

Cruise is ok in de hoofdrol, maar toch kwam zijn spel niet heel intens of gemotiveerd op mij over.

Kurylenko doet het niet onaardig, maar heeft er nog nooit zo beroerd uitgezien als in deze film en de aanwezigheid van Freeman is een leuke verassing, maar voegt weinig toe.

Verder vond ik vooral het totale gebrek aan chemie tussen Cruise en Andrea Riseborough ook wel een probleem en -hoewel je er later achter komt dat dit een reden heeft- zit je wel zo een uur lang naar strontvervelende scènes tussen die twee te kijken.

Muziek wist mij ook niet te raken en deed mij bij vlagen in de verte denken aan de Blade Runner score van Vangelis, maar dan stukken minder uiteraard.

Redelijk SF avontuur, maar wat mij betreft niet de aanschaf waard, of je moet louter op mooie beelden kicken.

Een mager zesje, ofwel drie sterren.

Deze een tijdje geleden opgenomen en bekeken.

Voor het laatst ergens midden jaren '80 voor het laatst gezien, maar altijd herinnerd als een spannende film. Viel nu toch wel behoorlijk tegen.

Typische De Palma thriller uit de eerste helft van zijn carriere, met de voor hem bekende elementen en dus ook typische zwakheden:

*verhaal hangt van jatwerk aan elkaar, wie het werk van Hitchcock een beetje kent kan al wel zo ongeveer raden welke kant het verhaal zal gaan, met name uiteraard uit Vertigo wordt veelvuldig geciteerd

*begint spannend, maar wordt steeds onwaarschijnlijker

*uiterst zwak en teleustellend einde

Film neemt de tijd om het verhaal te vertellen, op zich is dat niet erg, zeker niet in vergelijking met de vaak compleet kapot gemonteerde tegenhangers van tegenwoordig, maar deze film is wel heel erg het andere uiterste.

Ook wil ik ook nog het wel erg matte spel van Robertson vermelden. Het lijkt wel of hij al slaapwandelend door heel de film loopt, dit helpt nu niet echt om de spanning te verhogen en nog enigsinds een beetje de vaart in het verhaal te helpen houden.

Verder is de flashback waarin Bujolt door moet gaan voor kind echt belachelijk en daardoor onbedoeld hilarisch!

Possitieve elementen zijn de muziek en het camerawerk. Allebei werkelijk prachtig!

Ik kom op een vijf, ofwel 2,5 ster!

Deze pas gekocht en dus na een jaar of 25 weer terug gezien.

Ai... niet geweldig!

Spencer keert terug naar het genre, waar hij bekend mee is geworden: de komische western.

Helaas is het allemaal erg standaard en gemiddeld.

Hill wordt erg gemist, want Amidou als indiaan is een erg flauwe side-kick.

Wel is het leuk om vaste kracht en stuntman (lees: man met snor, die in bijna iedere Spencer/Hill film de klappen krijgt) Riccardo Pizzuti in een wat grotere rol, als leider van de boeven, te zien optreden.

Morricone levert ook een alles behalve memorabele soundtrack af.

Een vijfje, ofwel 2,5 ster.

Ik vond destijds Octopussy ontzettend tegen vallen, na de veel serieuzere For your eyes only, terwijl deze Octopussy toch toen als een soort From russia with love werd aangekondigd, nou daar was duidelijk niet veel meer van te bekennen.

Er zitten echt een paar momenten in de film die echt niet kunnen zo flauw:

die Tarzankreet, het gebruiken van z'n tennisracket en dan het publiek ooh! laten roepen alsof ze bij een tenniswedstrijd, het krokodilvaartuig: echt belachelijk!

Maar je had destijds nog geen koop of huurvideo's dus alleen al voor de spectaculere openingsscene ben ik er die zomer maarl liefst 9 (!) keer naar toe geweest.

Roger Moore is wel weer heel goed,

Louis Jourdan als Kamal Khan behoorlijk slijmerig, maar Maud Adams en Kristina Wayborn maken weer veel goed!

3,5 ster!

Deze afgelopen week ontvangen op een Wild East regio 1 dvd (waar hij samen met "Django the last killer" op staat) en vandaag bekeken.

Allereest is de titel, op z'n Hollands "Haat je buurman", erg fijn gevonden en wist in ieder geval bij mij de nodige verwachtingen te wekken.

Zoveelste wraak spaghetti western, waarbij de schurkenrollen fantastisch worden ingevuld, door de -bijna onvermijdelijke- Frank en klasbak Eastman. Zij zijn zoals te verwachten zeer sterk opdreef en vullen hun rollen perfect in.

Dit heeft ook een groot nadeel: je moet daar tegenover dan natuurlijk wél iemand in de heldenrol zetten, die minstens zoveel screenpower heeft als dit evil tweetal en laat daar nu deze film flink te kort schieten.

Spyros Fokas (onder de fake naam Clyde Garner) in hoofdrol is een -op zijn best- dertien uit een dozijn acteur en ontbeert eigenlijk alles wat bovengenoemd tweetal wel heeft: charisma, starpower en een bepaalde vorm van coolheid.

Een aantal keren in de film zit hij er een tijdje niet in en dan was ik hem eigenlijk al geheel vergeten.

Het was waarschijnlijk een betere keuze geweest om Eastman tegenover Frank te zetten i.p.v. Garner, om nog maar te zwijgen van een acteur als Gemma, of Nero in de hoofdrol, dan zou dit waarschijnlijk een klassieker in het genre zijn geworden.

Niet dat dit een slechte film is en door de schurken is het bij vlagen zeer vermakelijk, maar er had duidelijk veel meer in gezeten.

De sfeervolle score is van Robby Poitevin.

Een dikke zes, ofwel drie sterren.

Deze laatst aangeschaft en vorige week bekeken.

Mooie spaghetti western met een coole hoofdrolspeler en zijn -tegen betaling- metgezellen.

Interessante originele gemene schurk, die echter -net als film zelf- teleursteld in confrontatie finale. Setting van bosachtige omgeving levert wel mooie plaatjes op.

Vroege rol van Spencer is leuk, zeker omdat hij nu ook al die van bekende krachtpastser speelt.

Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze een paar weken geleden bekeken.

Sterke Spaghetti western met een werkelijk droom cast:
Heflin in hoofdrol als al wat oudere, maar vastberaden goudzoeker, is uitstekend, maar dat viel te verwachten en hij wordt bijgestaan door een drietal acteurs, die hun sporen zeker ook in dit specifieke genre al verdient hadden: de altijd charismatische Hilton, de onberekenbare Kinski en veteraan Roland.

Film is duidelijk een vernieuwde versie van John Hustons "The Treasure of the Sierra Madre", maar zeker geen 1:1 copie, waardoor je toch geboeid blijft kijken en je jezelf af vraagt hoe de afloop zal gaan worden, met vier sterke acteurs, die niet voor elkaar onder doen en waarbij telkens de één de anderen probeert te slim af te zijn.

De onderlinge verhoudingen zijn ook sterk uitgewerkt:
aanvankelijk vraagt Heflin Hilton, die hij jaren geleden heeft opgevoed in rol van soort van pleegvader, er bij om samen het goud in de mijn te gaan delven, maar die laatste blijkt plotseling met Kinski aan te komen zetten, waar hij duidelijk bij onder de plak zit en wellicht zelfs meer dan een vriendschappelijke verhouding mee heeft, waarop Heflin dan Roland er bij haalt om zich te beschermen tegen de andere twee, maar Roland heeft dan weer een verleden met Heflin, die hem ooit heeft verraden, waardoor de ander jaren in het gevang kwam te zitten en die wraak op hem heeft gezworen.

Dit geeft een hele speciale en interessante dynamiek tussen de vier karakters en maakt deze film extra boeiend en onderscheidend ten opzichte van de meeste andere films in dit genre.

Sterke film, prachtig gefilmd in mooie berglandschappen en met een sfeervolle score.

Aanrader! Een dikke acht, ofwel vier sterren.

Deze vrijdagmiddag in Antwerpen op een groot scherm gaan zien.

Aardige en bij vlagen adrealine verhogende Die Hard-cloon met een Butler, die inmiddels perfect voor dit soort rollen lijkt te zijn.
Aantal onwaarschijnlijkheden, die bij het genre lijken te horen en -voor een blockbuster- best lekker grof en bloederig geweld.
Niet echt origineel, maar het vermaakgehalte is toch wel erg groot.

Minpuntje is het Amerikaase patriotisme, wat soms echt voor een nuchtere Nederlander tenenkrommend is (die vrouwelijke eerste minister, die compleet in elkaar geslagen is en dan wordt weggevoerd terwijl ze het Amerikaanse volkslied citeerd. Dat is echt te erg!) sommige SFX, zoals het schieten naar en het ontploffen van die helicopters, zag er erg nep uit.

Spannend, spectaculair, maar niet origineel of geweldig.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

Goede, sfeervolle horror-thriller (meer thriller, dan horror) met Peck in een voor hem wat ongewone rol/film, maar hij had kennelijk weer eens een hit nodig en idd onder invloed van het succes van The Exorcist en Rosemary's baby werden dit soort van horrorfilms even heel populair.

Ik vind de film, zeker de eerste keer bij het bekijken, zeer spannend en ik had zoveel jaar geleden ook geen idee hoe hij zou af gaan lopen en dat vind ik toch altijd een pre.

Aantal sterke bijrollen oa Warner, maar waarvan ik speciaal toch ook nog even Billie Whitelaw wil vermelden, die een wel zeeer angstaanjagende, creepy kinderoppas speelt. Echt een eng wijf hier!

Mijd de vervolgen, die steeds zwakker werden.

De remake hoef ik niet te zien.

Ik geef hem een acht, ofwel 4 sterren!

Een van de meest onnodige films van de laatste jaren.

Film is in alle opzichten de mindere van het superieure origineel.

Een mindere cast (de vorige had sowieso de toenmalige sterren Peck/Reemick in de hoofdrol), hoewel Schreiber geen slecht acteur is. Farrow heeft een te lieve uitstraling en haalt het niet bij de originele nanny, maar het is vooral de nieuwe Damien, die zwaar teleurstelt. Nergens kan dit jongetje overtuigen.

Het is verder vooral een makkelijke film, die praktisch scene op scene copieerd van het origineel, soms met hier en daar een verandering, die echter in alle gevallen minder goed uitpakt (bv apen in dierentuin achter glas ipv apen die auto aanvallen).

Wat deze versie vooral mist t.o.v. het origineel is de nagelbijtende creepy sfeer, die nog eens werd versterkt door de originele duistere (duivelse?) muziek van Goldsmith, die je zelfs tijdens de aftiteling nog deed rillen. Hier voor in de plaats krijg je nu de zoveelste bombastische doorsnee Zimmer-achtige variant.

Conclusie: voor wie het origineel niet kent zal het misschien nog hier en daar spannend zijn en op zich is het geen slechte film, maar feitelijk overbodige remake, die niets toevoegt en in alles de mindere is van de film uit de jaren '70.

Ik geef hem een krappe zes, ofwel drie sterren.

OHMSS vind ik een van de beste uit de reeks, het is zo wie zo mijn favoriete boek en Peter Hunt heeft er echt een hele goede film van gemaakt.

Ok misschien zijn hij en John Glen iets te enthousiast geweest met het snelle monteren, maar dat voegt wel weer wat toe aan de aparte sfeer!

De muziek van John Barry is natuurlijk de beste en mooiste van heel de serie, schaf ook zeker de geremasterde versie met bonustracks aan want die is echt heel mooi!

Het enige wat ik vooral toen ik nog een tiener was vond, is dat de eerste helft eigenlijk voor een Bondfilm wat weinig aktie bevat en ze dat blijkbaar zelf ook vonden en vervolgens in de 2e helft van de film het er mee boordevol gooien, waardoor het misschien niet helemaal goed verdeeld is.

Lazenby doet het voor een non-akteur zeer goed en met een betere begleiding had hij kunnen groeien in de rol.

Diane Rigg vind ik perfekt als Tracy, ik kan me sindsdien ook geen andere aktrice in die rol voorstellen.

En om nog even op de discussie terug te komen:

natuurlijk is er maar 1 Bond (en dat ben ik! grapje!!), maar gespeeld door verschillende akteurs! Als dit en die van FYEO een andere zou zijn als bv die van DAF, waarom slaat ie dan in DAF aan het begin alles en iedereen aan puin op jacht naar Blofeld? Om hem op z'n theekransje uit te nodigen zeker? Wanneer je dat gelooft geloof je zeker ook nog in Sinterklaas? Of veraad ik nu alles voor je en is voor altijd het Sinterklaasfeest voor je bedorven! Sorry, old chap!

Nee FisherKing, je bent in de war, het waren de smurfen!

Erg goede film weer van Leone en wellicht de mooiste soundtrack van Morricone, schande dat ie niet genomineerd was voor een Oscar (omdat ze vergeten waren hem op te geven!).

Heb alleen nooit begrepen waarom het karakter van DeNiro de liefde van zijn leven verkracht, hoe dom kun je zijn? Maar dat terzijde!

4,5 ster!

Afgelopen donderdagmiddag gaan kijken in Antwerpen. Blijkbaar was het in België een nationale feestdag, want ik kwam in een ongewoon drukke binnenkomst hal en volle zaal terecht.

Film volgt de (non-)belevenissen van een ooit populaire acteur uit een inmiddels al jaren geleden opgedoekte western tv serie en zijn stuntdubbel te Hollywood in het jaar 1969.

Tarantino weet de sfeer uit die tijd fantastisch weer te geven, de authenticiteit straalt er vanaf, alles ziet er perfect en weergaloos uit. De acteurs zijn zonder uitzondering erg goed, zeker de twee hoofdrolspelers zetten allebei op hun eigen manier een sterke prestatie neer. Als kijker ga je van deze twee personages gedurende de film houden en hoop je dat ze uiteindelijk allebei weer succes zullen krijgen.

Helaas is naast dit alles Tarantino "vergeten" ook maar iets wat op een plot, of verhaaltje, lijkt te vertellen. Ruim twee uur lang naar alleen maar sfeer en wat amusante cameo's en inside jokes kijken is toch echt ietwat te veel van het goede.

Hoe goed ook gemaakt, voor de zoveelste keer Pitt minuten lang in een auto rond te zien rijden, of zijn eten op zijn fornuis te zien klaar maken, dit gaat op een gegeven moment vervelen.

Zelfs de bekende conversaties, waar Tarantino zo beroemd om is geworden, zaten er nauwelijks in, in ieder geval te weinig en al helemaal geen instant klassiekers, die je nog lang bij zullen blijven.

Ook van enige spanning in de gebeurtenissen was nauwelijks wat te merken, op één scene na, die wanneer het door Pitt gespeelde karakter de ranch bezoekt, waar de Manson family zich heeft gehuisvest, de enige werkelijk sterke scene, die je op het puntje van je stoel doet geraken.

Verder is er nog een hoogst gênante Bruce Lee scene, waarin deze filmlegende en martial arts icoon te kakken wordt gezet. Ik zat daar echt met plaatsvervangende schaamte naar te kijken. Dit kan echt niet. Wat een wanvertoning! Iedereen verder in de zaal zat natuurlijk heel erg te lachen.

Rol van Robbie stelt geen ene bal voor, je ziet haar lachen, dansen, eten, lachen, zichzelf bekijken in de bioscoop, lachen en thuis bij een plaatje nog meer dansen. Tekst heeft ze nauwelijks, maar ze ziet er wel fantastisch uit.

Eigenlijk dus zoals het wezen van de gehele film: oogt fantastisch, maar inhoudelijk was het niet veel.

En dan in het laatste half uur, wat totaal niet bij de rest van de sfeer paste, krijgen de bioscoopbezoekers nog even het portie geweld, waar ze kennelijk voor waren gekomen, want plotseling zag ik mensen opveren en eindelijk eens niet op hun mobieltjes kijken en de film ten langen leste gaan volgen en dan na afloop uiteraard roepen "Wat een vette film!" het wel niet was! Zucht!

Zoveelste teleurstelling van Tarantino, die nu al drie films het spoor totaal bijster lijkt te zijn.

Een vier, ofwel twee sterren.

Deze van de week ook eens bekeken.

De rol van Williams is idd fantastisch en hij maakt de film dan ook. Juist omdat hij zo gewoon is, maakt hem dat juist eng. Hij acteert erg goed en weet zowel je de creeps te bezorgen als sympathie en medelijden op te wekken. Knap!

Daar mee kom je ook meteen aan het grote manco van deze film:

er is nauwelijks een echte verhaallijn aanwezig en zonder Williams heb je verder dan ook geen film, want feitelijk gebeurt er niet veel.

Over Williams karakter kom je al niet heel veel te weten, over de andere personen eigenlijk al helemaal niet. Alles blijft aan de oppervlakte en ik had na afloop het idee dat er hier een veel betere film in had gezeten.

3,5 ster.

Destijds toen deze film uit kwam leek het me -wat ik er van zag en over las- niet veel.

Eindelijk gisteren hem dan toch maar eens een kans gegeven en bekeken.

Het plotgegeven, dat er van ieder persoon, in verschillende parallelen werelden, meerdere versies rondlopen en dat er 1 is die zich van de ene wereld naar de andere verplaatst, om zijn andere "ikken" te vermoorden en daardoor steeds sterker wordt, tot hijzelf nog alleen overblijft, is op zich leuk gevonden en kan een interessante film opleveren.

De uitwerking is echter vrij belabberd en ongeloofelijk doorsnee.

Je zit eigenlijk naar een b-film te kijken, ondanks de toch redelijk hoge productiewaarden.

Er wordt matig geacteerd met name door Statham en Li is een schim van wat hij in zijn beste Hong Kongse films is (Fearless, Hero etc..).

Het verhaal wordt uitermate rommelig verteld en alles matig in beeld gebracht. Voeg er bij de -in die tijd bijna verplichte- Matrix-effecten en je hebt alle cliche's bij een niet al te best actiewerkje, waarvan de amusementswaarde zeer gering is.

Een vijf, ofwel 2,5 ster.

Afgelopen weekend eindelijk ook deze film van Hollandse bodem bekeken.
Film komt moeilijk op gang en is daarbij niet heel boeiend.
Beelden zijn wel van een bijna on Nederlandse schoonheid, begeleid door prachtige muziek, die echter soms iets te geforceerd en misplaatst over kwam.

Regisseur Koolhoven valt te prijzen dat hij dit droomproject heeft kunnen realiseren en hij weet een goede sfeer te crieeren.
Toch komt het verhaal mij vaak te simplistisch voor.

De acteurs vond ik vaak amper te verstaan, zowel in het Nederlands, Engels als in het Duits.
Dit was vooral vroeger ook een probleem bij Nederlandse films, helaas had deze film daar dus regelmatig weer last van.

Qua acteerprestaties was het vaak erg wisselend. Eigenlijk vond ik alleen de vader (die me erg aan Sam Neil deed denken) goed en ook de oom werd naar behoren neergezet.
Het slechtst vond ik de Engelse piloot, die bij mij totaal geen sympathie wist op te brengen.

Verhaal was erg van de hak op de tak en ook de zgn plottwist zag ik al van kilometers afstand aan komen (die oom was me net ietst te joviaal)

De scene op en rond de brug vond ik te ongeloofwaardig gebracht om voor in spanning te zitten.

Uiteindelijk vind ik de film wel een behoorlijke voldoende waard, maar geen werkelijk goede film.

Een goede zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze een tijdje terug rond Kerst op de BBC gekeken.

Was erg lang geleden dat ik deze had gezien, moet ergens begin jaren '80 geweest zijn, bij mijn vader, die 'm had opgenomen vanwege aanwezigheid Loren, maar ik wilde hem natuurlijk zien om Peppard, die ik net had ontdekt door zijn toen recente hoofdrol in "The A-team".

Losjes gebaseerd op feiten en gebeurtenissen en daaromheen een spionage verhaaltje gebouwd.

Moeilijk te beoordelen deze film: voor een amusante oorlogsavonturenfilm, is het allemaal net te serieus en niet vermakelijk genoeg, maar voor een serieuze oorlogsfilm zit het dan weer te veel op "Kuifjes niveau".

Rol Sophia is uitermate klein, ze komt slechts in één segment voor, duurt hooguit een minuut of 10 en zit dus tegen oplichting aan door haar first billing te geven (dat haar man de producer van de film was, heeft daar uiteraard helemáál niks mee te maken, ben je gek!?).

Verder leuk om Jeremy Kemp als good guy met Peppard samen te zien en film heeft zo zijn momenten, maar is niet echt een klassieker als "The Guns of Navaronne" of "Where eagles dare".

Een zesje, ofwel drie sterren.

Deze gisteren eindelijk gezien nadat ik er eigenlijk al een jaar of 25 benieuwd naar ben. Kwam hem gisteren los zonder dat ik er een hele box voor hoefde te kopen, voor 5 euro tegen. Kon ik niet laten liggen.

In eerste instantie viel ie me wat tegen, het is aan alles duidelijk dat dit een verfilming van een toneelstuk is, alles speelt zich ook slechts op 1 lokatie af.

Het deed me nog het meest denken aan Het theater van de lach van John Lantink.

Toen ik het hoesje wat beter bestudeerde bleek het idd op een toneelstuk gebaseerd te zijn (je had er wel bijna een vergrootglas voor nodig, maar bij de credits staat dit vermeld).

Eerlijk gezegd had ik dit niet verwacht en had ik ook een compleet ander soort van film al die jaren in mijn gedachte, maar de film werd wel met de minuut leuker en DeFunes, die sowieso altijd al druk bezig is, weet zich hier in zijn bekende rol, daadwerkelijk te overtreffen.

De hele film is zijn performence 1 grote woede aanval, met als hoogte punt, wanneer hij er nog eens een schepje bovenop doet en van boosheid kompleet over de rooie gaat. Hilarisch!

Rich is trouwens zeer gewaagd aan hem.

Verder zien we hier en daar nog wat bekende gezichten, die we ook in andere De Funes films tegen komen.

Een ruime zeven, ofwel 3,5 ster.

Waardeloze remake van de fantastische Louis de Funes film!

Stallone kan absoluut geen comedy spelen (of je moet Rambo daar onder rekenen?! )!

Dit is toch wel erg slecht:

0,5 ster!