Alternatieve titel: Wages of Fear, 12 april, 15:18 uur
Deze eindelijk na jaren vorig weekend weer bekeken.
Dit was zo'n film die ik dertig jaar geleden ooit eens op tv heb bekeken, maar die ik toen niet volledig wist te appreciëren, omdat ik het origineel bewonderde en een nieuwe versie nooit echt een eerlijk kans wilde geven.
Ik merkte nu tijdens het bekijken ook dat ik beide films door de jaren heen nog al door elkaar had gehaald, want in mijn herinneringen speelde de oude, originele Franse versie zich veel meer in het oerwoud af, maar dat bleek juist bij deze "nieuwere" film te zijn.
Hoewel uitgaand van het zelfde bronmateriaal verschillen beide versies genoeg om ze ook apart te kunnen waarderen.
Waar deze film meer gave rauwe realistische scènes heeft in de woeste natuurlijke omgeving, schiet de film nog al te kort bij de karakterontwikkeling, weliswaar laat men hier zien hoe en vooral waarom ze aan het begin in het lamlendige schuiloord zijn gekomen, maar verder leer je praktisch niets over de verschillende personages (hoewel Cremer het wel even over zijn relatie en vrouw heeft, maar dan weet je bij dit soort films kan hij het hoogstwaarschijnlijk qua overleven verder wel schudden).
Dit geldt dan vooral voor hoofdrol speler Scheider, die wel een heel vlak en nauwelijks opvallend karakter neerzet, als je hem zelfs al echt als het hoofdpersonage kan en mag beschouwen. Montand, in de oude versie, verslaat hem dan ook op ieder vlak.
Het hoogte punt van de film, de beruchte brugscene, vond ik wel naar behoren, maar ook weer niet zo geweldig als ik hier door alle commentaren en loftuitingen zou moeten geloven. Vooral het tussendoor switchen naar het andere team haalde voor mij de spanning eruit, ik vond een gelijksoortige scene in de originele versie daardoor veel meer nagelbijtend dan hier het geval was.
Het einde was wel minder flauw en tamelijk sterk. De muziek was functioneel en in orde.
Voor mij geen echte klassieker en zeker ook geen must-have, maar wel boeiend voor een keer.
Alternatieve titel: Revenge of Trinity, 20 maart, 19:44 uur
Deze net bekeken en deel uitmakend van de derde Arrow Spaghetti western box.
Soort van Neo western, die wel alle uiterlijke kenmerken heeft, maar tijdens het kijken had ik nooit het idee écht naar een Spaghetti western te zitten kijken, verhaaltje wordt gecombineerd met sociaal en politiek drama en eindigt vrij abrupt.
Hill is voor zijn doen bloedserieus en helaas kent film zelf ook geen enkele vorm van zelf relativering.
De editing tijdens een liefdes scene vond ik zo typisch en gemaakt dat het op de lachspieren werkte. Regelmatig vroeg ik mij af waar ik naar zat te kijken en wat nu eigenlijk de bedoeling was van de regisseur.
Niet slecht, maar ook nergens echt geweldig, niet een film die ik nog snel eens wil bekijken.
Hill is behoorlijk goed en ook Ray als de voornaamste opponent is -zoals viel te verwachten- behoorlijk sterk, maar verder is de film niet spannend, vermakelijk of interessant genoeg om echt indruk te maken.
Buccella is wel heel erg mooi en weet iedere scene te stelen.
Muziek lijkt soms eerder uit een Italiaanse seventies eurocrime thriller te komen.
Alternatieve titel: The Reward's Yours... the Man's Mine, 7 maart, 21:57 uur
Deze zojuist bekeken in het Italiaans met Engelse subs en deel uitmakend van de derde Spaghetti western box van Arrow.
Bijzondere film, die beslist geen doorsnee Spaghetti western genoemd kan worden, met een hoofdkarakter, een ex pistolero en levende legende, die als een antiheld wordt neergezet door Woods en zich verschuilt tegen steeds weer nieuwe uitdagers, die hij iedere keer om moet zien te brengen om te kunnen overleven, echter dit leven is hem steeds meer tegen gaan staan, waardoor hij zijn troost in de alcohol heeft gezocht.
Wanneer hij een aardige bar dame ontmoet, die hem wil helpen en met hem een nieuw leven wil opbouwen, blijkt ze te zijn vermoord door bende die achter hem aanzit en hij toch weer wordt getrokken terug in oude levensstijl en hij zijn lot niet langer kan ontlopen.
Woods zet een sterke en opmerkelijke rol neer, wellicht zijn beste uit carrière en de film is eerder een karakter studie vermomt als western, maar dé actie die er in zit is zelfs voor het specifieke genre uiterst gewelddadig en bloederig. Zo is er een lange, akelige scene waarin de bar dame in elkaar- en uiteindelijk wordt doodgeslagen.
De finale is sterk, maar de allerlaatste scene verassend en abrupt, maar gedurfd.
De muzikale begeleiding van Alessandro Alessandroni speelt leentje buur bij Morricone en dan vooral bij "Il Bueno, il Bruto,..." en met name "...Dollars More".
Opmerkelijk: het sympathieke jongetje uit deze film zou tot dik in zijn tienertijd een bekend gezicht zijn in Italiaanse films en op tv, maar echter later als volwassen man uitgroeien tot één van de grootste terroristen ooit van Italië en voor jaren de gevangenis in gaan!
Alternatieve titel: I Want Him Dead, 7 maart, 13:50 uur
Gisteren in de namiddag eindelijk deze film, in het Italiaans met Engelse subs, uit de derde Arrow Spaghetti western box bekeken, na bij een eerdere poging, een jaar of wat geleden, gigantisch in slaap te zijn gevallen.
Behoorlijk goede Spaghetti western met hier en daar ook mooie camerabeelden van het ruwe berglandschap en een oranje ondergaande zon en een sfeervolle score.
Hill is goed in de hoofdrol en wordt bijgestaan door de usual suspects, waarbij Martin nu eens een keer een grotere rol als hoofdschurk vertolkt.
Ook een drietal mooie vrouwen, waarvan uiteraard de belangrijkste Massari, wiens artiesten naam "Lea" een eerbetoon was aan haar overleden verloofde Leo, die vlak voor hun huwelijk op 22 jarige leeftijd overleed.
Verhaal is -O! Hoe origineel!- wraakverhaaltje, waarbij Craig op jacht gaat naar de moordenaars van zijn jongere zusje en dat doet hij meedogenloos, zoals het uiteraard hoort.
Regisseur Bianchini levert een goede film af, hoewel hij zelf niet veel op had met het genre en tegen geweld in films was, maar helaas voor hem heeft hij menig commercieel werk als dit afgeleverd, inclusief de nodige horrorfilms.
Zo is er het verhaal dat hij zich schaamde om aan de bioscoopkassa te vertellen dat hij de regisseur van deze film was en hij een kaartje kocht, maar toen hij de zaal betrad en zag hoe de jeugd zat te juichen bij iedere moord, hij zich schuldig voelde vanwege de slechte invloed die hij met dit werk mogelijk bewerkstelligde.
Vorige week de nieuw uitgebrachte Duitse blu ray ontvangen en bekeken.
Redelijk amusante spionage parodie, die op het hoogtepunt van de James Bond gekte -na het eclatant succes van Thunderball- werd uitgebracht.
De producers wisten erg handig een bataljon aan advocaten te omzeilen door de broer van Sean namelijk Neil Connery te contracteren voor de hoofdrol en ze dus zonder enige regel te overtreden de naam "Connery" groot op de filmaffiches konden zetten. Sean was not amused!
De film zelf is niet meer dan wel aardig en vooral curieus maar kan natuurlijk niet in de schaduw staan van de echte reeks. Neil bezit niet het charisma en het talent van zijn oudere broer, maar wordt bijgestaan door vele bekende gezichten uit de "echte" Bondfilms, zoals daar zijn Daniela Bianchi (From Russia With Love), die er hier veel knapper en veel meer sexy uitziet met het lange weelderige blonde haar en de hippe kledingstijl, Adolfo Celi (Thunderball) is ook nu weer de schurk, Anthony Dawson (Dr. No) en zelfs Bernard Lee (M) en Lois Maxwell (Miss Moneypenny) zijn aanwezig in gelijksoortige rollen, maar kregen nu een veelvoud van hun normale salaris betaald.
Het verhaaltje is behoorlijk absurd, Neil speelt een plastische chirurg annex hypnotiseur annex liplezer die omgeschoold wordt tot spion en hij blijkt ook aan boogschieten te doen en krijgt in de finale hulp van zijn mede boogschietvrienden en de pijlen vliegen dan ook om je oren. Wat het echter nóg een tikkeltje maffer maakt is dat Neil Connery in deze film iemand speelt die wordt genoemd... Neil Connery! En zijn oudere broer, de ervaren spion, wordt dus ook gewoon "Connery" genoemd. Ik snap dat ze de naam "James Bond" niet konden gebruiken, maar zo werd het toch wel ietwat van de pot gerukt, eerlijk gezegd.
De muziek is in handen van Ennio Morricone en Bruno Nicolai en is naar behoren, al deed de titlesong mij meer denken aan een spaghetti western, maar dat is ook niet zo vreemd gezien dit duo voor dat genre menig score op zijn naam heeft staan.
Het is geen goede film, dus wie niet iets heeft met Bond, jaren '60 films en maffe half mislukte Italiaanse parodieën, kan deze beter overslaan, maar ik heb mij er wel bij geamuseerd.
