Meningen

Quantum of Solace........ A review

Voor mij is een Bondfilm altijd iets waar ik al maanden en maanden naar uit kijk sinds ik in '81 mijn eerste Bondfilm zag en sindsdien voor het leven Bondfan ben.

Iedere keer is het weer bijna zenuwslopend: hoe zal ie dit keer zijn?

Bij Casino Royale had ik van te voren zo mijn bedenkingen, omdat ik vreesde dat ze de compleet verkeerde acteur hadden gekozen, maar.... wat werd ik possitief verrast en wat straalde die film een enorme klasse uit! Op die weg konden ze nog jaren voort....

Bijna alles wat CR had en zo goed maakte ontbreekt bijna volledig bij deze QoS.

De eerste actie scene's zijn zo beroerd in beeld gebracht en hyper gemonteerd dat je echt niet weet wat je ziet en wat er precies gebeurd. Spanning ontbreekt dan ook haast volledig, omdat je vaak gewoon geen idee hebt wat er aan de hand is.

Neem nu de openingsscene met de Aston Martin... het is dat je WEET dat het een Aston is, want geen enkele keer wordt ie goed in beeld gebracht, het had net zo goed een Volvo kunnen wezen. Het lijkt me sterk dat ze bij A.Martin blij zijn, dat ze hier voor 14 wagens hebben geleverd, die allen gedeeltelijk of volledig total loss zijn gereden.

En zo gaat het ca het eerste uur door:
ik kan me niet voorstellen dat er iemand is, die kan vertellen wat er nu precies qua schieten en gevecht gebeurd in die ondergrondse schuilplaats van MI6.

Ook de scene er na met de achtervolging over de daken en aan het touw zijn bijna niet te volgen. Zo breng je dus in principe zeer goede actiescene's compleet om zeep.

Craig zou veel stunts zelf hebben gedaan en in de Making Off is ook bv duidelijk te zien dat hij ZELF van een dak op een balkon springt. In de film echter is ook dit weer zo snel en hyper gemonteerd dat je echt niet in staat bent om te zien WIE daar nu daadwerkelijk springt. Ze hadden net zo goed een zwarte stuntman kunnen in huren, als kijker zie je dat toch niet.

Later wordt het wat beter en krijgen we een wat rustiger gefilmde bootachtervolging. Nou zijn er al velen in de Bondserie geweest, oa in Live and let die, Moonraker en TWINE, dus je moet wel van hele goede huizen komen om dit nog de moeite waard te maken. Helaas lijkt het bijna een verplicht nummertje, want bijzonder is het nergens. Geldt ook in mindere maten voor de scene's in de lucht.

Kortom: deze manier van actiescene's filmen en editen sucks big time!

De acteurs proberen nog wat er van te maken, met Craig en Dench voor op. Aan hun ligt het ook niet, maar veel met een script als dit kunnen ze niet. Enige diepgang, of emotie is nauwelijks aanwezig.

De Bondgirl, Olga Kurylenco als Camille, doet het op zich aardig, waren het niet dat het hele karakter feitelijk er voor het verhaal nauwelijks toe doet en net zo goed weggelaten had kunnen worden.
Oke, door haar te volgen komt Bond bij Greene uit, maar dat is dan ook alles, want er is tussen Bond en Camille totaal geen chemie, de enige band die ze samen hebben is dat ze allebei wraak willen nemen, ook nog niet eens op dezelfde persoon. Ze zijn dus meer onafhankelijk van elkander bezig dan dat ze samen werken, of elkaar uberhaubt echt nodig hebben.

De tweede Bondgirl, Gemma Arterton als agent Fields (wie vergeten is op de aftiteling haar volledige naam te checken, ze heet voluit: Strawberry Fields), is feitelijk een karakter wat je in een minder serieuze Bondfilm met Moore zou verwachten, ze past dan ook totaal niet in het verhaal en lijkt er louter in te zitten, om toch nog ten minste 1 bedscene voor Bond in het verhaal te stoppen. Deze is dan ook binnen een paar seconden al weer over. Hoe het met haar verder vergaat, met een knipoog naar Goldfinger, is feitelijk ook zeer vreemd en onlogisch. WHY?

De schurk stelt zwaar teleur. Amalric is zeker geen slecht acteur, maar krijgt met deze rol bijna geen ruimte om ook maar iets van een indrukwekkende tegenstander van Bond neer te zetten. De uiteindelijke finale tussen Bond en Greene is een van de meest onbevredigenden uit de hele reeks.

QoS is een ontzettend slecht opgebouwde en in de montagekamer compleet verkeerd gemonteerd leeg vat. Het mist de stijl en klasse van zijn voorganger.

Het ENIGE moment van een beetje klasse waren twee opeenvolgende scene's tussen Bond en Mathis.

Wanneer Bond om hulp bij die laatste komt vragen krijgen we eindelijk een goed uitgeschreven scene, waar beide acteurs ook echt iets mee kunnen. Even neemt regisseur Forster de tijd en vergeet hij zijn haastige stijl.
Ook de scene meteen er na, in het vliegtuig, met Bond aan de bar en Mathis, die komt informeren hoe het met hem gaat, laat eindelijk een beetje emotie en zelfs wat humor toe (op een hele andere maar toch leuke manier krijgen we toch nog iets van de Vodka Martini mee). Klasse!

Wat er vervolgens gebeurt met Mathis geeft zeer weinig feeling en een absolute minachtig voor dit klassieke, originele Flemingpersonnage. Schandalig!

Het laatste half uur van de film is behoorlijk aan de vervelende kant, hoewel het iig niet meer zo hyper gemonteerd is.

Is het een goede film? Mwhaa!
Als primaire actiefilm kan het er mee door. Als Bondfilm is het een teleurstelling en behoort ie zeker NIET tot de besten in deze serie.

Dan nog even dit:
De gunbarrel op het eind van de film zetten is behoorlijk bezopen en totaal niet uit te leggen.
Ja, ze zullen wel weer aankomen met iets in de trend van:

pas op het einde van QoS is Bond echt volledig gegroeid en de spion, zoals we hem kennen,
maar dat was ie op het einde van CR ook eigenlijk al.
Bond heeft in QoS nou niet bepaald aan enige vorm van karakterontwikkeling gedaan,
zijn laatste target laten leven om info er uit te kunnen krijgen versta ik daar niet onder.

Bovendien wat heeft dat eigenlijk uberhaubt met het wel of niet gebruiken van de gunbarrel te maken? Geldt trouwens ook voor het bijna niet gebruiken van het JB-theme.

Het moet nu maar eens afgelopen zijn:

bij de volgende film wil ik gewoon weer een ECHTE Bondfilm!

Ik geef hem een zeven, ofwel 3,5 ster,
maar dan ben ik eindeloos coulant.

Dit was een van de titels, waarvan ik het idee had dat ik deze toch wel moest hebben in mijn pas gestarte Spaghetti western verzameling... tja, ... valt tegen, want kan zijn faam totaal niet waar maken.

Story wise en qua fotografie vond ik dit een uiterst povere film. Erg rommelig en deed me zeer sterk aan een matige b-film denken.

Eigenlijk louter gekocht op titel en aanwezigheid van filmhelden Testi en Milian. Die laatste zit er na een half uur misschien twintig minuten in, om daarna uit het verhaal te verdwijnen en pas weer de laatste vijf minuten mee te doen. Dat was de eerste teleurstelling!

Milian is opdreef als psychopaat, maar het uit de lucht schieten van eenden vond ik eigenlijk niet kunnen, want dat leek me gewoon echt. Ben er sowieso op tegen dat dieren voor een film iets overkomt, laat staan erger. Het blijft tenslotte maar een film (en in dit geval een niet al te beste).

Dit was toch al een rare, domme scene, want dat lachen van de rest van de groep leek echt nergens op.

Nadat Milian uit het verhaal wordt geschreven leek de film ook meteen zijn angel kwijt te raken.

Het hele gedeelte in het mijnstadje boeide totaal niet en leek maar geen eind aan te komen. De film had sowieso een te laag tempo om echt te kunnen blijven boeien.

De film is weliswaar in Italië gemaakt, maar had voor mij nog maar weinig feeling en uiterlijke kenmerken van een echte Spaghetti western. Het entertainment gehalte vond ik ook uitermate laag.

Een vier, ofwel twee sterren.

nee 4 vuisten de lucht in was de Nederlandse titel voor All the Way Boys! , dat is die dat ze met z'n tweeen een vliegtuigje hebben en dan neerstorten in het oerwoud en op het einde met elkaar gaan staan vechten.

Werd deze niet genoemd: vier vuisten voor het geloof, of was dat de subtitel van Twee missionarissen?

De Engelse titel is inderdaad Ace High!

In ieder geval leuke film dit, hoewel de typische melige kolder humor en gevechten nog niet echt gesmeerd lopen in vergelijking met de volgende films.

3 sterren!

Deze zat in mijn pas geopende Western Unchained blu ray verzameling disc (ja, geloof het of niet: 25 films op 1 blu ray disc, wel kwantiteit over kwaliteit).

Beetje kleurloze, matig geschreven en geregisseerde Spaghetti western, maar WEL met Fabio Testi en Jack Betts aka Hunt Powers, dus toch nog een beetje de moeite waard.

Film heeft aardig wat actie, maar de knokpartijen gaan al snel vervelen in al hun knulligheid en de shoot outs zijn vaak ook niet bijster enerverend,

maar... het eind gevecht kent een aantal onbedoeld hilarische momenten, dat ik nog na zit te grinniken en redt toch nog een beetje een verder uiterst saaie film.

Zo zie je 1 van de schurken zijn pistool richten op held Testi en hij kan hem zo van op zij neerschieten. Maar wat doet hij? Hij sluipt een geveltrap op en wordt vervolgens door Betts neer geschoten. Of die kale man, met in zijn knuisten een geweer, die vanaf een dak naar Testi staat te roepen dat hij hem gaat vermoorden, om vervolgens zelf afgeknalt te worden en naar beneden te storten. Hahaha!!

Oh! Ook bij deze film blijkt tijdens het kijken geen van de hoofdrolspelers ook maar Django, of Sartana te heten. Voor de zoveelste keer werden die namen alleen in de titel gebruikt om fans van beide helden naar de bioscoop te lokken.

Kortom: geen goede film, maar wel maf genoeg om een keer te bekijken. Vreselijke Engelse nasynchronisatie overigens.

Een viertje, ofwel 2 sterren.

Erg leuke film, met alle typische elementen die je bij dit soort van Italiaanse b-films kunt verwachten.
Matig acteerwerk, wat ook nog eens wordt versterkt door de slechte dubbing, ongeloofwaardige scene's en een idioot plot vol fouten.
Kortom: HEERLIJK!
Ik heb me echt gisterenavond vermaakt en voortdurend gelachen.
Dit is het soort film, die je niet al te serieus dient te nemen.
Gewoon kijken en laat maar komen dit actiefestijn, waar bij de helden voortdurend onder vuur worden genomen en niet geraakt worden (behalve tegen het eind, want er dient ook nog de nodige heroíek in te zitten), maar zelf even op het gemak richten en doeltreffen.
Williamson was zoals we hem kennen uber cool,
maar die gast met die snor en het lange haar stal wat mij betreft de show, zeker wat zijn McQueen "homage" op de motor betreft. Hilarisch.
Conclusie: ik heb er weer een favoriet bij.

Zeker een zeven, ofwel 3,5 ster waard.

Vorige week deze binnen gekregen en bekeken.

Dit was voor mij een tot nu toe onbekende Spaghetti western, maar toen ik las dat hij was gebaseerd op Shakespeares Hamlet was mijn nieuwsgierigheid gewekt en heb 'm meteen besteld.

Behoorlijke originele poging om eens iets anders te doen, al hoewel dit natuurlijk feitelijk ook gewoon weer een wraak western is en de film niet altijd de juiste toon weet te behouden: melige scenes worden vaak afgewisseld met uiterst overdreven melodramatische scenes.

Hoofdrolspeler Andrea Giordana (op de begintitels als Chip Corman) weet de pijn en verbetenheid goed uit te drukken en voldoet als de getergde held, wiens vader op uiterst verdachte omstandigheden is overleden.

Horst Frank speelt de oom en ook al heb je nooit iets van Shakespeare gelezen, dan wéét je gewoon meteen dat hij de bad guy van het verhaal zal zijn (drie keer raden of dat ook zo is).

Hollywood veteraan Gilbert Roland is een beetje een vreemde eend in de bijt en komt vooral met zijn overdreven beleefdheid en gebaren (telkens als afscheid met de handpalm langs de rand van zijn hoed strijken) wat belegen en oubollig over.

Op zich aardige film, maar had er toch net nog iets meer van verwacht.

Een zeventje, ofwel 3,5 ster.

Deze van de week ontvangen en afgelopen dag in de namiddag/vooravond bekeken.

Silva dit keer als uit Amerika gehaalde hitman die door de ene maffia familie wordt ingehuurd, maar tevens ook zich leent voor de ander en ze tegen elkaar uitspeelt.
Kortom: herkennen wij hier een eurocrime variant op A Fistul of Dollars, of -zoals je wilt- Yojimbo?
De film kent niet de klasse van zijn twee illustere voorgangers maar is wel stukken harder, zelfs naar Italiaanse eurocrime maatstaven.

Veel bloedvergieten door vooral SIlva, die een sinister fluitdeuntje laat horen voordat hij op het komende slagveld verschijnt en zijn doelwitten raakt.
Meest beruchte aan deze film is echter zijn omgang met ex prostitué Bouchet, die hij in elkaar slaat, van achteren neemt, terwijl hij haar liefelijk gezichtje in een aan het plafond hangend karkas van een dood opengesneden varken duwt en later in de film bewerkt hij haar eindeloos met zijn riem tot haar gezicht tot één bloederig zooitje is verworden. Aanvankelijk lijkt ze er op te kikken, maar uiteindelijk gaat het ook haar te ver.

Behoorlijke Italiaans typisch eurocrime vehikel, dus van hak op tak, rommelig verteld, soms slechte effecten (was het nou de bedoeling dat je ziet dat het dode kind gewoon een pop is, of is dit een staaltje van hele slechte speciale effecten) en veel gewelddadige actie, al lijkt de internationale titel ietwat opportunistisch gekozen, daar heel het karakter gespeeld door Bouchet er relatief weinig in voor komt.

Toch behoorlijk mee vermaakt. Op naar de volgende: The Killer.

Een zeventje, ofwel 3,5 ster.

PS: Wel zonde van de Engelstalige dub, daar had ik van te voren niet opgelet, of rekening meegehouden.

Deze eind vorige week ontvangen en bekeken.

Erg goede Zapata spaghetti western, waarin uitbundige Volonté de show steelt en 1 van zijn betere rollen neerzet als aanvoerder van een groep revolutionairen.

Hier tegenover is dan Castel gezet als ietwat geheimzinnige gringo met een dubbele agenda. Helaas speelt Castel wel erg vlak en wordt dan ook door Volonté meermaals weg gespeeld. Een andere caucasian akteur met meer charisma had wellicht beter geweest, al hoewel ik niet uitsluit dat regisseur Damiani juist de bedoeling had een minder opvallend personage hier van te willen maken.

Verder vond ik het ook leuk om Martine Beswick in een vrij belangrijke rol hier te kunnen bewonderen. Ik ken haar verder eigenlijk alleen van twee James Bond films (From Russia with love en Thunderball), waarbij het nauwelijks mogelijk is je ogen van haar af te houden en ook hier ziet zij er weer beeldschoon uit.

Maar de aller gaafste rol is die van Kinski, die weer eens als een compleet maf karakter te zien is, maar toch zijn waardigheid weet te behouden en van deze "trigger happy" priester een realistisch personage weet te maken. Zijn beste moment in de film is zonder twijfel het moment dat hij roept "In de naam van de Zoon, de Vader en de Heilige Geest" terwijl hij handgranaten aan het gooien is naar Mexicaanse soldaten. Absurd, maar geniaal.

De film heeft een vlot tempo, met veel spektakel en actie, maar weet ook een sociaal en politiek tintje hier aan toe te voegen. Einde is erg sterk.

Blu ray van Blue Underground is een aanrader!

Een acht, ofwel vier sterren.