Meningen

Als je de ultieme film zoekt die één en al jaren 80 uitstraalt, dan moet je bij The Monster Squad zijn. Een 'familiehorror' in de stijl van Gremlins, The Goonies, E.T. en The Gate, maar dan met de bekende filmmonsters als Dracula, Wolfman en Frankenstein. Fred Dekker weet op sterke wijze familiefilm en spannende horror te combineren. Slechts heel soms wordt de film ietwat te kinderlijk en soms slaat het juist weer de andere kant op, maar meestal blijft het script van Dekker en Shane Black perfect in het midden. De cast is leuk, de sfeer is spot-on en de make-up en special effects van Stan Winston zijn ook uitstekend. In het rijtje van horrorfilms die perfect zijn voor het hele gezin staat deze ergens bovenaan.

4 sterren.

De talloze clichés uit het romkom-genre worden met grote snelheid op je afgestuurd in dit standaard filmpje van regisseur Luketic. De film opent al als één grote cliché als een aantrekkelijke en alleenstaande dame op zoek is naar haar ideale partner en deze op een dag tegen het lijf loopt, waarna het meteen raak is. Tja, en je hoeft geen filmwetenschappen gestudeerd te hebben om aan te voelen hoe dat gaat aflopen. Tijdens de strijd tussen het hoofdkarakter en haar verwende en kinderachtige schoonmoeder Fonda komen hier en daar wat aardige momenten voorbij, maar de meeste dingen zie je al van mijlenver aankomen. En echt grappig wil de film ook nergens worden, een glimlach op je gezicht hier en daar is het beste wat de film te bieden heeft.

2 sterren.

Erg degelijke drama, vooral bekend vanwege de Oscar voor Halle Berry en een befaamde seksscène, zoals je ze zeer zelden ziet in Hollywoodfilms met acteurs van dit kaliber. Monster's Ball heeft alles in huis voor een echte Oscarfilm, met voorop een arme zwarte vrouw die al het naars overkomt wat een mens maar kan overkomen. Na de executie van haar man valt ook haar zoon dood neer, verliest ze haar baan en heeft ze geen geld voor een auto of de huur van haar appartement. Het is wel erg dramatisch, allemaal. Tóch legt Marc Foster het er wonder boven wonder niet té dik bovenop in de uitvoering. Daar ligt de voornaamste kracht van een drama als Monster's Ball, het wordt gelukkig met enige subtiliteit gebracht; in verkeerde handen had dit een heel vervelend, mierzoet drama kunnen worden. Foster zorgt verder voor een sterke sfeer, met lange shots en stijlvolle montage. Verder haalt hij het beste in zijn acteurs naar boven; Thornton en vooral Berry spelen voortreffelijke rollen en ook de bijrollen van een Ledger of Boyle mogen er zijn.

3,5 sterren.

Met Toy Story 2 en 3 heeft men bij Pixar bewezen dat vervolgfilms helemaal niet zo erg zijn. Deze twee vervolgen zijn immers tien maal beter dan 'originele' producties als Cars of Brave. Dus teruggrijpen naar eerdere successen lijkt best slim. Helaas doen ze er bij Monsters University weinig bijzonders mee.

Het frisse en originele idee van Monsters Inc wordt letterlijk verplaatst naar een high-school verhaaltje, waar alles precies zo gaat als je verwacht. Dat elke Pixar de nodige moraaltjes en levenslessen kent, weten we wel, maar ze lijken er de laatste tijd nogal in door te draven. Humor lijkt bij Monsters University in ieder geval niet op de eerste plaats te komen, want erg geestig is de film niet. Er komen talloos veel monsters voorbij, maar veel creativiteit in het design zit er niet. Enige twee creaties die eruit sprongen waren het hoofd van de school en, vooral, die bibliothecaresse. Die scène was dan ook veruit het beste wat de film te bieden had, naast de climax (in de 'echte wereld'). Het zijn die paar toffe scènes en een paar aardige grappen die de kijker nog goed weten te vermaken, maar als geheel stelt het allemaal niet zo veel voor. En is het vooral iets wat we al heel vaak hebben gezien.

3 sterren.

Dit blijft een geweldige Pixar. Het uitgangspunt is geweldig, de vormgeving schitterend en de monsters lekker creatief. Vooral in het begin is de film sterk als de wereld van de monsters aan je wordt voorgesteld. En je ontmoet hoofdkarakters Sulley en Mike, waarvan vooral die laatste erg geestig is in zijn Woody Allen- achtige gebrabbel de hele tijd. Verder knap hoe de film, ook als het verhaal rondom het zeer aandoenlijke meisje Boo al een tijdje bezig is, vermakelijk blijft. Het begin is echter wel duidelijk het leukste deel van de film, als de creativiteit die je als kijker naar je hoofd geslingerd krijgt nog echt nieuw is. Denk zelfs dat ik de bloopers aan het eind (iets dat ze ook deden bij onder andere A Bug's Life en Toy Story 2) nog het minst geestig vond. Verder is het visueel ontzettend sterk (de haren van Sulley, de sneeuw), een goede stemmencast (vooral een leuke bijrol van vaste Pixar- man Ratzenberger) en boven alles een heerlijk verhaal, dat simpel en ingenieus tegelijkertijd is.

4 sterren.

Hilarische Python, toch een heel stuk beter en scherper dan The Meaning of Life. Had verwacht dat een serie sketches sterker zouden zijn dan één film, maar het tegendeel is hierbij bewezen. Verder worden alle Python- ingrediënten goed vertegenwoordigd. Van de dialogen tot de personages; het gaat allemaal helemaal nergens over en alles is zo bizar, flauw, melig en absurd als maar mogelijk is. Wat wil je nog meer? Overigens een eervolle vermelding voor het hilarische einde.

4,5 sterren.

Kijkers die Monuments Men instappen en een serieus oorlogsdrama verwachten, krijgen veel flauwe komische momenten voorgeschoteld. Kijkers die Monuments Men instappen en een komedie verwachten, krijgen echter een hoop saai gedoe voor hun plaat. Wat dat betreft heeft George Clooney het zich hier niet makkelijk gemaakt. De regisseur heeft een paar mooie acteurs verzameld en heeft gezorgd dat de sets er allemaal op en top uitzien. Maar qua script en toonzetting is Monuments Men behoorlijk onsamenhangend.

De film lijkt net zo vaak van genre te switchen als van setting. Via een behoorlijke hak-op-de-tak vertelling - waarin personages steeds her en der opduiken, zonder dat je als kijker enig gevoel krijgt dat er daadwerkelijk tijd is verstreken - wordt er voortdurend gewisseld tussen komedie en drama. Maar echt samen werken deze twee genres niet. De humor is sowieso nergens echt grappig (Murray en Balaban zijn eigenlijk de enige die echt voor komedie zorgen) en het drama is vaak wel erg dik aangezet. Had verwacht dat Clooney toch wel iets subtieler was en niet voor elk drama- momentje naar de piano- en vioolmuziek hoefde te grijpen. Nu is Monuments Men het allemaal net niet.

3 sterren.

Tof en lekker droog sprookje met een hele hoop elementen door elkaar. Cinematografisch erg geestig en perfect verzorgd, de sfeer en setting van de jaren '60 is erg goed neergezet. Maar Moonrise Kingdom viel me vooral op door een hoop uiterst geinige rollen. Norton, Willis en Murray zijn fantastisch op dreef, vooral Norton in een heerlijk lullige rol. En leuke bijrollen van onder andere Bob Balaban, die om de zoveel tijd random komt opdagen voor weer wat tekst en uitleg. Erg van genoten, ga toch maar eens op zoek naar meer van Anderson. Dit stijltje beviel me in ieder geval goed.

4 sterren.

Soms vraag je je na het zien van een film af waar je nu eigenlijk naar hebt zitten kijken. Zoals bij Moonwalker, een vreemde verzameling videoclips, waar de meest bespottelijke en compleet idiote verhaaltjes omheen zijn verzonnen om het een beetje op een film te laten lijken. En wat voor verhaaltjes. Nooit gedacht dat ik Transformers, dansende konijnen, Joe Pesci en Little House on the Prairie gecombineerd zou zien in één film. Het is belachelijk slecht geschreven en er is werkelijk geen touw aan vast te knopen.Het Smooth Criminal segmentje zag er misschien prima uit, maar daar heb je nog geen film mee. Moonwalker is dan ook gewoon een simpel en idioot promotiefilmpje (en een behoorlijke verafgoding) van de popartiest.

1 ster.

Best geinige comeback van meneer Maas. Moordwijven heeft wat moeite in het begin, maar op een gegeven moment begint het gelukkig toch lekker te lopen. Van spel tot setting en van montage (inclusief foute overgangen) tot de grappen; werkelijk alles is zo flauw en over-the-top neergezet dat het vanzelf op de lachspieren werkt. De humor is simpel en flauw en lang niet alle grappen werken, maar het algemene plaatje is zeker niet onaardig. Wel opvallend dat alle grappen die wel geslaagd zijn nooit van de drie hoofdrolspeelsters komen. Zo is Kees Boot bijvoorbeeld een stuk geestiger dan die drie karakters bij elkaar.

Al met al is Moordwijven gewoon geinige onzin; banaal, maar lekker kleurrijk en gelukkig met een vlot tempo, zodat het allemaal niet snel kan gaan vervelen. En hierdoor weet Maas ook de nogal flauwe en vaak totaal niet komische dialogen nog best goed te verbergen. De film deed me overigens opvallend veel aan Flodder denken, vooral te danken aan Maas' herkenbare muziekjes en de overdreven kakkers. Of misschien toch het feit dat onder andere Sjakie, Henkie, Kees en buurman Noteboom even voorbij komen.

3 kleine sterren.

Prima documentaire, uiteraard voornamelijk voor grote fans van Return of the Living Dead, maar op zich interessant genoeg voor horrorfans in het algemeen. Qua stijl is de docu precies zoals je verwacht; talking heads waarin talloze herinneringen worden opgehaald en tussendoor wat ruimte voor geinige animaties en foto's van achter de schermen. Op zich knap dat ze twee uur pratende hoofden over één film interessant weten te houden. Logischerwijs gaat de film veel in detail en worden een hoop aparte scènes en special effects besproken. Wel jammer dat de twee vervolgfilms in aparte filmpjes (They Won't Stay Dead en Love Beyond the Grave) worden besproken en dus eigenlijk niet bij deze film horen.

3,5 sterren.

Net als onder andere Coma uit 1978 is Mortal Fear een verfilming van een boek van Robin Cook. Het uitgangspunt van de film is interessant en als boek zou het uitstekend werken als spannend verhaal. De verfilming is echter verre van spannend. Deze TV-film is erg traag opgebouwd en hoewel de film het wel probeert, nergens wordt hij ook maar een beetje spannend.

Gelukkig weet het verhaal wel redelijk te boeien, is de score hier en daar erg mooi en is het acteerwerk ook niet slecht. Kerns speelt prima en de film bevat verder een leuke bijrol voor Tobin Bell (vooral bekend als John uit Saw 1 t/m 25) en een overheerlijke bijrol voor Robert Englund, die een leuk personage weet neer te zetten. Natuurlijk is dit werkje nog steeds nergens bovengemiddeld, maar deze dingen maken dit standaard 13-in-een-dozijn ziekenhuisdrama toch nog best amusant.

2,5 sterren.

Ik geef het op.

Na Toolbox Murders, Crocodile, Night Terrors en zijn aflevering van Masters of Horror is het haast wel zeker dat Texas Chainsaw Massacre 1 en 2 slechts gelukstreffers waren van regisseur Hooper. Zijn andere werk (en dan met name zijn huidige producties) zijn toch wel om te janken. En Mortuary is er weer zo eentje.

Het verhaal van Mortuary is oninteressant en verre van origineel; meteen vanaf de start begint de film al met talloze cliche's te gooien en dit gaat door tot het einde. Verder werken het zeer matige acteerwerk en de bijzonder slecht uitgewerkte personages ook niet bepaald bevordelijk. En daarnaast werkt de donkere sfeer ook totaal niet gunstig en weet de film eigenlijk alleen maar nóg saaier te maken.

Hier en daar, vooral tegen het einde, zitten nog wel een aantal (zeer korte) fragmenten, die nog best geinig zijn om te zien. Ook de make-up effecten zijn wel aardig, waardoor er al met al toch nog wel een anderhalve ster vanaf kan. Wat Hooper betreft; ik hoop dat ie ooit nog eens met iets goeds op de proppen komt, hoewel ik er langzamerhand een behoorlijk hard hoofd in heb gekregen.

1,5 sterren.

Een teleurstellende film, zeker gezien de geweldige tv- serie van Bean. En hoewel Bean's eerste film uit '97 ook al niet geweldig was, Mr. Bean's Holiday maakt het op bepaalde momenten wel erg bont. Veel voorspelbare grappen (en lijken soms verdacht veel op Atkinson's andere werk) en, met name rond het belachelijke einde, ontzettend vergezocht. Erg jammer, want de kracht van Bean is juist om simpele dingen bijzonder komisch te maken.

Bijvoorbeeld erg vergezocht zijn de verhaallijnen, die zijn bedacht om Bean in de ene na de andere grappige situatie te krijgen. En daarnaast is het ook erg jammer dat de schrijvers er voor hebben gekozen om het personage Bean te veranderen; ik had veel liever die nuchtere, kinderachtige en egoïstische man uit de series teruggezien. En als we toch bezig zijn, zie ik ook liever Teddy terug dan zo'n irritant jochie.

Is Bean 2 dan helemaal rampzalig? Nee, dat valt ook wel weer mee. Met Atkinson en zijn uitstekende gezichtsuitdrukkingen en bewegingen lukt het Bean nog steeds prima om de kijker wat aan het lachen te krijgen. Zo zijn de scènes met Bean's Mr. Bombastic- dansje of poging om te bedelen in een andere taal erg komisch. Wat dat betreft valt er best wat te lachen met Mr. Bean's Holiday. Alleen veel te weinig.

2 sterren

Verbazingwekkend hoog aantal postieve reacties en gemiddelde heeft de film hier. Ik vond het zonder twijfel de slechtste en meest irritante Sandler- film die ik tot nu toe heb gezien. En dan ben ik al geen groot fan van de man. Mr. Deeds is erg flauw en pijnlijk niet-grappig. Zelfs Turturro en Buscemi (hoewel wel een paar geinige momenten) konden de boel uiteindelijk ook niet redden. Op een paar amusante scènes met deze twee na was dit waardeloze product gewoon een complete ramp.

1,5 sterren.

Geweldige film, die van de eerste minuut tot de laatste eindcredit bijzonder goed weet te boeien. De film bevat fantastisch acteerwerk, met name van de altijd geweldige (en hier nog behoorlijk jonge) Stewart. Het verhaal zit al goed in elkaar, maar Capra weet het nog eens erg interessant te vertellen. Klein meesterwerk.

4 héle dikke sterren.

In mijn herinnering lag Mrs. Doubtfire meer in de lijn van een Bad Grandpa, die film waarin Johnny Knoxville stunts doet als een oude man. Maar opvallend genoeg is maar een klein deel van Mrs. Doubtfire gebaseerd op fysieke humor. Er zijn een paar scènes waarin Robin Williams rondspringt en danst als oude dame, maar de film is over het algemeen vrij ingetogen. Zoals veel Robin Williams komedies is een deel juist flink aangezet familiedrama. Dus tussen de ongein door zet Williams zijn grote puppy-ogen op en krijgt de volumeknop met vioolmuziek van Howard Shore een flinke draai. Het wordt soms wel erg zoet en dramatisch, maar gelukkig houdt regisseur Chris Colombus het geheel wel vooral komisch. En als komedie werkt Mrs. Doubtfire prima.

De ster van de show is natuurlijk Williams, maar het valt op dat de rest van de cast hier ook erg goed werkt. Sally Field bewijst een erg sterke - en vooral komische - tegenspeler te zijn. Ook Pierce Brosnan is een fijn ‘slachtoffer’ als rijke gladjanus, maar vooral fijn dat hij niet een typische onsympathieke schurk is. Alsnog is de rivaliteit tussen hem en Williams als oude dame erg geestig. Verder komen er wat van die typische jaren 90 komedie-acteurs in een bijrol voorbij, zoals Harvey Fierstein, Anne Haney, Martin Mull en William Newman. Het script van Mrs. Doubtfire is simpel en doeltreffend en de speelduur van twee uur voel je amper, de film heeft een fijn tempo. Williams als Daniel Hillard is niet zo uitzonderlijk, hij speelt gewoon zichzelf; een man met allerlei stemmetjes die op den duur wel wat op de zenuwen kan gaan werken. Het is ook niet moeilijk om de motivatie van Sally Field te snappen. Maar Williams is voortreffelijk als de oude, keurige, Britse dame. Hij is oprecht bijna onherkenbaar, niet alleen door de make-up, maar ook omdat zijn energie als Doubtfire een stuk lager ligt. En dat is prettiger en langer vol te houden dan twee uur kijken naar Williams de stuiterbal.

3,5 sterren.

Matthew McConaughey is lekker bezig. Met een Oscar op zak, een erg sterke rol in het eerste seizoen van True Detective en binnenkort de hoofdrol in de nieuwe Nolan. Ook over deze film hoorde ik goede geluiden. Mud deed me voortdurend denken aan Stand By Me en dat is sowieso geen slechte zaak. Eén van die jochies deed me sowieso al steeds denken aan River Phoenix in die rol. Maar ook het sfeertje lijkt er wel een beetje op. Het is verder allemaal nergens echt baanbrekend, maar de sfeer zit goed en de acteurs laten zich stuk voor stuk van hun goede kant zien en het verhaal blijft boeien.

3,5 sterren.

Heel erg eens Inderdaad een adembenemend mooie scène.

Mulholland Drive is mijn derde film van Lynch, na Rabbits en Lost Highway. Echt hele hoge verwachtingen had ik op zich niet, waardoor ik behoorlijk overdonderd werd door dit meesterwerkje. De film bevat prachtige visuele momenten en geweldige muziek (met bovengenoemde scène als ultieme combinatie) en bovenal een heerlijke sfeer. Verder acteren alle acteurs de sterren van de hemel. Watts en Harring zijn erg goed en ook Theroux speelt een voortreffelijk rol. Maar eerlijk is eerlijk; Lynch krijgt in dit geval nog de meeste credit; want het is toch geweldig als een film je kan laten lachen, je kan ontroeren én je goed aan het denken kan zetten.

Nog nét geen 5 sterren, maar wel een hele ruime 4,5.

Inmiddels kent iedereen de befaamde scène gedurende de derke akte waarin het personage van Dwayne 'The Rock' Johnson binnenkomt walsen. Het is terecht een scène die veel bespot wordt, maar The Mummy Returns mag de scène ook dankbaar zijn; het is waarschijnlijk de enige reden dat er nog over de film wordt gepraat. Want verder is The Mummy Returns een gevoelsmatig snel in elkaar geflanste productie vol herhaling, alleen dan minder leuk. De bijfiguren, de momenten van horror, de actie; het is allemaal beduidend minder. Ook de nieuwe ingrediënten, zoals zo’n bijdehand rotjochie, doen de film weinig goeds. Wat dat betreft ben ik blij met die hilarische climax. Overigens mag het design van Johnson geestig zijn, de ultieme hilariteit zit ‘m in het shot waarin Johnson wordt neergestoken en Arnold Vosloo dramatisch op z’n knieën in het shot duikt. Kijk, dát is pas goud.

2,5 sterren.

Had op Frankenstein en Bride of Frankenstein eigenlijk nog geen van de oude Universal-monsterfilms echt gezien, ontdekte ik. Dus hoogste tijd voor The Mummy. Een aardige film, maar ondanks de korte speelduur sleept de film wel geregeld. Telkens als de charismatische Boris Karloff in beeld verschijnt is het smullen, maar daarbuiten is de film soms redelijk taai. Dat ons hoofdpersonage Helen bijvoorbeeld meer gevoelens heeft voor die enorme saaie klootviool Frank dan voor Karloff is onbegrijpelijk en misschien wel het meest onrealistische element uit deze film.

3 sterren.

Dit is zo’n film waar ik geld op had ingezet dat deze de tand des tijds niet zou hebben doorstaan. Maar verrassend genoeg is The Mummy nog steeds een aangename blockbuster. Valt in hetzelfde genre als Indiana Jones of Pirates of the Caribbean; een avonturenfilm met humor en her en der wat vleugjes horror. Stephen Sommers is geen man die je op een film zet voor subtiliteit. The Mummy is dan ook niet bepaald subtiel, maar heeft een fijn tempo en met Brendan Fraser een geslaagde held. Het enige bewijs dat je daarvoor nodig hebt is de scène waarin hij een stoel naar Beni gooit. Sowieso is het lollige gekibbel tussen de verschillende personages - en met name Fraser en O’Connor - het leukst, samen met de geinige - en ja, soms gedateerde - special effects. Ik bedoel, een wegrottende mummie bang zien worden van een kat blijft geestig. Door het tempo en de luchtigheid vliegt de film voorbij. Toch altijd een fijne gewaarwording als favorieten uit je tienerjaren vandaag de dag niet extreem kut blijken te zijn.

4 sterren.

The Mummy van Stephen Sommers leek in veel facetten op een nieuwe Indiana Jones. Dus als Indiana Jones een Kingdom of the Crystal Skull heeft, dan moet The Mummy een soortgelijk deel krijgen. En daar is dan het derde deel; Tomb of the Dragon Emperor. Dat The Mummy Returns als aardig wat kwaliteit heeft ingeleverd was duidelijk, maar het kan kennelijk een stuk erger. Niet dat Sommers een regisseur van jewelste is, maar wat meneer Rob Cohen hier doet is niet best. De actie, de humor, de look, de timing; het is allemaal ontiegelijk saai uitgevoerd. Van de personages die terugkeren is weinig over en er gaat vooral veel focus naar het slaapverwekkende liefdesverhaal tussen die zoon en zijn vriendin. Deze Mummy 3 is schijnbaar de kortste film uit de trilogie, maar voelt in alles het langst. De personages in de film mogen dan zuchten dat ze weer een lastige missie moet uitvoeren, maar ik vermoed dat deze film uitzitten moeilijker is dan het verslaan van een of andere demonische mummie.

1,5 sterren.

Hysterisch maar toch kalm. Dat is het bijzondere aan deze eerste Muppet film. Enerzijds is het een zooitje eersteklas, wat je krijgt als je zoveel mogelijk Muppets bij elkaar gooit. Anderzijds neemt de film uitgebreid de tijd voor het uiterst simpele verhaal van een kikker die naar Hollywood afreist om bekend te worden. Het meest memorabele moment daarin is eigenlijk het shot waarin Kermit op de fiets zit, nog steeds een fantastische special effect. Vanaf dat moment ontmoet de kikker de bekende figuren en krijgt een deel van poppen een eigen liedje. Scherp of hilarisch wordt The Muppet Movie eigenlijk nergens, maar een vrolijke en kleurrijke kermis is het wel.

Vooruit; 3,5 sterren.

Niet zo leuk als ik had gehoopt. Je hebt met The Muppets veel geweldige karakters in handen, maar helaas gaat teveel tijd verloren aan die Gary, Mary en Walter. Prima manier om het verhaal mee op te starten, maar ze bleven voor mijn gevoel maar het middelpunt van de film, met de leuke personages als bijfiguren. Want ik kijk toch echt veel liever naar Swedish Chef dan naar een zingende en dansende Jason Segel met een heel scala aan zoetsappige liedjes. Wel leuk om Zach Galifianakis, Jack Black en Chris Cooper voorbij te zien komen. Verder komen er genoeg geestige momenten voorbij en de typerende zelfspot en -kennis is als vanouds heerlijk om te zien, maar toch had het allemaal een heel stuk scherper gemogen.

3 sterren.

Ondanks de nodige cliche's en een aantal voorspelbare momenten is Murder in the First een erg goed rechtbankdrama geworden. Eén van de grootste oorzaken hiervoor is het uitmuntende acteerwerk van de gehele cast.

Slater speelt een erg goede rol en Kevin Bacon speelt ook waanzinnig sterk. Verder heeft de altijd briljante Gary Oldman nog een heerlijke rol en spelen onder andere topacteurs William H. Macy, Brad Dourif en R. Lee Ermey fantastische bijrollen. Verder bevat Murder in the First opvallend en interessant camerawerk, een boeiend plot en uitstekende muziek van Christopher Young.

Helemaal vlekkeloos is de film echter niet. Zo doet de film er een aardig tijdje over om de personages te introduceren en goed op gang te komen. Daarnaast zijn bepaalde momenten in de film nogal oninteressant. Met name de scènes met Embeth Davidtz's personage voegen wat mij betreft niet erg veel toe aan het totale plaatje.

Toch 3,5 dikke sterren.

Patrick Lussier en Todd Farmer; alles behalve geniale cineasten, maar als het neerkomt op over de top lompe dommigheid zijn ze koning. Dus een prima paar voor een platte slasher, waarin een gemaskerde man met een pikhouweel op bordkartonnen personages inhakt en de ingewanden en het bloed op je af komt vliegen. My Bloody Valentine heeft alles wat een nietszeggende en vrij zielloze horror remake uit deze periode in huis heeft op twee dingen na: Ten eerste de gore. In veel van dit soort films wil men de gore alsnog graag subtiel of zelfs buiten beeld houden. Bij My Bloody Valentine wordt alles - met kneuterige CGI weliswaar - in vol ornaat getoond, inclusief rondvliegende kaken. Geestige pulp, deed me een beetje denken aan Jaws 3-D. Ten tweede heeft My Bloody Valentine Tom Atkins. Het casten van die held is eigenlijk al een punt extra waard.

Gulle bui, 3 kleine sterren.

Erg charmante film.

De film doet qua stijl erg veel denken aan Super Size Me; een lekker luchtige documentaire, gevuld met veel humor, interessante en leuke interviews en een uiteindelijke (en uiteraard onvermijdelijke) boodschap die je dit keer niet met veel geweld achterin je strot wordt geduwd, maar die je gewoon voorzichtig en subtiel voorgeschoteld krijgt. Daar kunnen bepaalde filmmakers nog iets van leren.

Verder is de film gewoon erg plezierig om te kijken. Charmant in elkaar gezet, hier en daar stijlvol en een lekker vlot tempo. Bepaalde momenten waren ook erg leuk om te zien, zoals het maken van de trailer (met de professionele trailer- stem) tot het bezoeken van de première van Charlies Angels 2. Het is allemaal leuk in beeld gebracht en de film vliegt wat dat betreft voorbij. Als laatste is het plezier en de passie die in de film is gestoken erg duidelijk zichtbaar.

4 sterren.

Zonder meer een film voor de liefhebbers van Bruce Campbell of toch op zijn minst wanhopig slechte B-films. In My Name is Bruce wordt alles wat Campbell ooit gedaan heeft door het slijk gehaald en vele bekende gezichten komen langs (Sandweiss, Raimi). Vooral lollig hoe Hicks en Quill als twee bewoners de personages die ze in de Evil Dead trilogie speelden zaten op te hemelen.

Maar gelukkig bevat de film meer dan enkel in-jokes voor de Campbell diehards. Want My Name is Bruce is als film gewoon lollig en lekker flauw vermaak. Inclusief gortdroge dialogen en een alleraardigst monster. En ook het happy end was hilarisch. Enkel op horrorniveau mocht de film wel ietsjes verder gaan, het bleef nu jammer genoeg wat karig en braaf. Maar desondanks een erg vermakelijk product. En een stuk beter dan Campbell's Man With the Screaming Brain.

3,5 sterren.

Nogal vermoeiende film. De film schakelt van scènes in slowmotion met een klef gezinnetje dat lacht en knuffelt naar scènes in slowmotion waarin een klef gezinnetje huilt en pijn heeft. Alles moet blijkbaar zo simplistisch mogelijk verteld worden. Schijnbaar hebben we shots nodig van een lachend gezin, dat samen in slowmotion op een trampoline springt terwijl het omringt wordt door bellenblaas-bubbels, om te weten dat ze gelukkig en hecht zijn. En als er dan iets ergs gebeurd, regent het. En als een personage boos is, dan gaat hij op een dak zitten en verscheurt hij een foto, die hij in de wind gooit. Dit alles dichtgesmeerd met een mierzoete soundtrack, terwijl de film visueel niet verder komt dan een gemiddeld simpel televisiedrama. Vooral al die fades naar zwart snap ik niet.

Overigens waren er meer dingen die ik niet begreep. Waarom zat die vrouw met dat donkere haar bijvoorbeeld in de film? Kon geen enkele meerwaarde ontdekken. De enige echte punten die de film scoort is op het acteerwerk, daar was verder niet veel mis mee. Hoewel zelfs dat niet eens echt uitzonderlijk was, maar dat had wellicht ook met de dialogen te maken.

2 sterren.