Meningen

Genietbaar.

Ik ben zelf dol op onderwaterhorror, en The Reef is binnen dat genre een best bekende titel die ik op een of andere wijze over het hoofd heb gezien. Recentelijk kwam daar verandering in, en The Reef bleef ook nog eens mee te vallen. Mijn voorliefde voor subgenres wil nog weleens verwachtingen brengen, maar die worden hier best aardig ingelost.

The Reef profiteert ten eerste erg van de locatie. Ik vond het door de film heen wel een gemiste kans dat ze ondanks de vele onderwaterbeelden geen gebruik konden maken van de diepte van de oceaan. Je kan geweldig inspelen op de angst van dieptes en onbekende wateren, maar deze film houdt het echt exclusief bij de haaien. Er gaat dus al een hoop potentieel verloren.

Vanuit de haaien komt ook wel een bepaalde dreiging, vooral omdat ze met echte haaien hebben gewerkt en weinig CGI. Dat levert in deze situatie de nodige spanning op, en dankzij de aardige opbouw naar spannende scenes wordt je weleens verrast door de plotsheid van de film. Adembenemend of nagelbijtend spannend wordt de film nooit, maar het wordt aardig in beeld gebracht.

Toch kan ik er niet omheen dat ik de eerste 20 minuten van de film spannender vond dan de finale zelf. Het aanvaren tegen de bodem van het strand levert een gek gevoel van stress op, en dat werkt voordelig. Ook alle activiteiten die naar de grote mislukking leiden zijn intrigerend te noemen. Eenmaal als je met de haaien zwemt wordt The Reef een erg regulier thrillertje.

Vermakelijke haaienfilm waarvan ik denk dat het beter was als de film wat buiten zijn grenzen dacht. De eerste 30 minuten die een avontuurlijk karakter uitstralen omdat er veel in gebeurt vormt het beste deel. Het overige gedeelte van de film is erg normaal. Soms spannend, soms mist het de plank, maar in zijn geheel genoeg voor een voldoende.

Mwa.

Een redelijk vervolg op een redelijke film, ik had het eigenlijk ook niet anders verwacht wanneer dezelfde regisseur een vervolg aan zijn eigen creatie dirigeert. Bijzonder daaruit is wel dat de regisseur vooral achteruit lijkt te gaan qua kwaliteit en niet vooruit, want The Reef: Stalked moet het duidelijk afleggen tegenover zijn voorganger.

Toch weet de locatie een sterk eind mee te helpen. Het exotische van de film zorgt ervoor dat Traucki de film moeilijk duister kan belichten. Dat is fijn, want zo komen de haaien eindelijk eens volop in beeld. Dat wordt ook goed opgelost. Het mag dan niet zo spectaculair zijn als dat de poster doet vermoeden, maar de aanvallen zijn snel en vermakelijk. Ik heb er weinig op aan te merken.

Wel over de personages en algemene sfeer van de film. Die lopen namelijk voor geen meter, dus wanneer de film zich focust op de ontwikkeling tussen personages klapt het vooral dicht. Ik kan er dan ook niet veel mee behalve wachten totdat de haaien weer boven komen duiken, want die vormen duidelijk het hoogtepunt. Traucki ondervindt verder wat moeite om de spanning op te bouwen en vast te houden en dat blijft binnen haaienfilms altijd een gemis.

Het blijft puur vermaak en daarbinnen doet het wat het moet doen, vooruit geholpen door een uitstekende locatiekeuze. De Australische kust ademt een erg eigen sfeer uit, dus ik ben blij dat het daarmee ook goed aan de slag gaat. Vermakelijk van begin tot eind, inhoudelijk volledig kaal maar niet zo slecht als dat ik had verwacht. Een echt sterk bovengemiddelde haaienfilm laat nog altijd op zich wachten.

Satirische horrorfilm die vooral de huidige internetcultuur op de hak neemt, met een schmierende hoofdrol van Mike Estes die geen remmen kent en zich daardoor vol overgave op zijn personage stort. Reel vormt een film die af en toe de vierde muur doorbreekt, omdat het een montage moet voorstellen vanuit iemand die mysterieus achter de schermen blijft. Toch lijkt regisseur Chris Good Goodwin dit concept regelmatig te vergeten, waardoor de impact van deze SladherVictim666 zeer miniem blijft en vooral wat eenvoudig overkomt. Na een minuut of 30 gaat de film bovendien erg vervelen, waarbij de hoeveelheid dwaze ideeën en uitgesponnen karakterontwikkelingen gevoelsmatig eindeloos gaan duren. Daarna eindigt Reel met een kwartier aan doorgeslagen en zeer gruwelijke martelbeelden, maar die komen veel te laat.

Vermakelijke oorlogshorrorfilm, waar een regisseur als Renny Harlin natuurlijk wel raad mee weet. Bijster origineel of vernieuwend is het allemaal niet, maar de absurde finale en het hoge tempo zorgen voor de benodigde wonderen. Het acteerwerk is daarentegen ondermaats en de inhoud is clichématig, maar Harlin pakt uit met visueel aantrekkelijke beelden en legt een interessante nadruk op de combinatie tussen islamitische invloeden en Amerikaans patriottisme. Heel subtiel wordt dat vervolgens niet uitgewerkt, maar de spectaculaire finale doet dat snel vergeten.

Uitermate smerig en grof vervolg op de controversiële voorganger, waarmee regisseur Lucifer Valentine zijn naam vestigt als maker van de Vomit Gore-reeks. Dit specifieke deel pakt minder uit met onheilspellende sfeerzettingen en zet wat meer in op ongeremde gruwelijkheden. Al tamelijk vroeg wordt er hier uitgepakt met een aantal zeer expliciete beelden die knap uit zijn gewerkt, ondanks de nogal afwezige en zweverige regie. Het acteerwerk is daarnaast niet al te best en het narratief bestaat min of meer uit willekeurige scenes die aan elkaar worden geplakt. Voor zo'n bijzonder gruwelijke film is het allemaal geregeld aan de saaie kant, maar liefhebbers van dit soort projecten kunnen hun geluk vast niet op.

Heeft niet al te veel.

Nog weinig ervaring met Amenábar, al heeft hij tot nu toe nog te weinig indruk achter gelaten om nog actief zijn andere filmpjes te bekijken. Sowieso, ondanks de fijne setting, heeft dit filmpje weinig met spanning en is het mystery wat simpel en thriller niet effectief.

Hawke is redelijk in zijn hoofdrol, al lijkt hij niet al te veel zin te hebben in zijn niet al te creatieve politierol. De eerste scene waar je door de ogen kijkt van een persoon die het politiebureau binnenloopt dacht ik dat dit nog wel bijzonder kon worden, maar het cameragebruik blijft daarna erg klassiek.

Setting is misschien het beste gelukt, de grauwe sfeer komt goed over en daarmee is de dreiging snel vergroot. Jammer dat het verhaal daarentegen weinig doet om die setting veel te belonen. Vooral als de film eindigt ben je redelijk bedonderd eigenlijk.

Watson speelt hier ook een mindere rol. Daarmee is de twist ook niet meer zo "plots". Omdat je hem al erg snel doorhebt eigenlijk. Wel jammer, want met meer ruimte voor normale conversaties met Watson was het allemaal nog wat onverwachter en beter geweest waarschijnlijk.

Daarbuiten blijft het allemaal net iets te tam. Hier en daar een scene die wat tegen horror aantikt maar niks is spannend genoeg en op de hoogtepunten gaat hij alweer door naar de volgende scene. Verkeerde montage helpen de sfeer zelf ook vaak genoeg om zeep.

Verhaal zelf blijft ook te saai om echt de volle impact te hebben, bij het einde zat ik me af te vragen of dit echt het einde was of dat er nog iets achteraan kwam. Wel jammer, want het ziet er allemaal spannend uit en met de setting had genoeg kunnen gebeuren.

Goed.

Een Sandler die me weer eens goed kan bekoren, maar volgens mij ben ik nu wel door al zijn goed beoordeelde films heen. Als acteur kan hij alle richtingen op. In komedies uiteraard wat flauwer, ondanks dat deze film daar ook invloeden van gebruikt. Het is echter zo dat hij hier iemand speelt die compleet onherkenbaar is, op een aantal trekjes na.

Hij doet het in ieder geval naar behoren, ondanks dat zijn typerende trekjes altijd nog aanwezig blijven zijn. Dat kan soms storend overkomen, maar verder kon ik me wel sympathiseren met zijn type. Het is een uniek figuur. Cheadle staat daar tegenover ook zeker zijn mannetje. Misschien niet de meest onderscheidende rol, maar wel een overtuigend geacteerde aanwezigheid die me zeker kon bekoren.

Cinematografisch absoluut in orde. Niet dat er veel focus naar het visuele aspect gaat, maar ik kon wel kijken naar de mooie nachtelijke beelden. De stad wordt goed in beeld gebracht met een sterke focus waardoor het echt op een wereld lijkt en niet op een of ander stripboek. Verhaaltje zelf is ook aardig. Niet al te moeilijk, toegankelijk en vermakelijk. Weinig te klagen op dit gebied.

Het is dat de komedie binnen deze film wat minder goed werkt, ondanks dat de duidelijk een dramafilm wilde maken met een luchtige, humoristische toon. Ik vond het echter een vorm van humor die niet zo goed in de film past. Finale vond ik ook iets te zoetsappig om de film bevredigend te laten eindigen, maar het zijn uiteindelijk enkel factoren die de film ervan weerhouden een hogere voldoende te bemachtigen, want een ruim cijfer heeft het zeker te pakken.

Vermakelijk en vlot. Sandler en Cheadle vormen een goed duo. Het is toch altijd leuk om dit soort rollen van Sandler te ontdekken. Personages waarin je hem nooit zou verwachten. Dat dwingt hem om zijn ongemotiveerde houding een beetje te laten vallen en daar hou ik van. Reign over Me is een aanrader. Niet briljant, maar zeker goed.

Verrast.

Nog best een sterk filmpje dit afkomstig uit Argentinië. Echt ook een van de weinige anthology's die ook echt daadwerkelijk werken. Goede verhalen, goed acteerwerk, dit is zoals het hoort! Daarnaast is het gegeven ook uiterst interessant.

De verhalen weten vaak gewoon te boeien, alleen het verhaal met de man die langzamerhand zat is van al het ongeluk lag me wat minder. Het pasternak verhaal zet gelijk de toon, en de film probeert allerlei andere dingen per filmpje. Slapstick, drama, chemie. Dit kon ik allemaal waarderen.

Jammer dat het per verhaal wel wat te lang duurt en hier en daar niet altijd even goed geacteerd is. Voor de rest een goede film met prima verhaaltjes. Dit bewijst zich dus dat je niet perse horror nodig hebt om goede antholoy's te maken.

Goed.

Wat mij betreft behoort Relic tot 1 van de betere horrorfilms uit 2020. Een jaar waarin horrorfilms zegevierden, maar niet vaak echt wisten te overtuigen. Er zaten zeker goede titels bij, maar ook minder goede titels. Relic is weer een erg aardige film afkomstig uit het coronajaar.

Het is wel te merken dat de coronaepidemie ervoor zorgt dat de regisseurs diens films een stukje kleiner moeten opzetten, maar laat ook kansen ontstaan voor creativiteit. Regisseuse James pakt deze kansen met beide handen aan en zet een kleine, maar fijne horrorfilm neer die weet te boeien van begin tot eind.

Het trage tempo en voor een groot deel gebrek aan horror maakt Relic niet een film voor iedereen, maar als je je daar een beetje overheen kan zetten zal je tijdens de laatste 30 minuten worden getrakteerd op een aantal aardige verrassingen. Zeker het einde van deze film wist me goed te verrassen, en laat ook weer zien dat creativiteit vanuit de regiestoel nog niet helemaal uitgestorven is.

Visueel ziet het er aardig uit. De look van het huis ziet er goed uit en de inrichting is ook naar behoren. Gecombineerd met degelijk camerawerk en sterke cinematografie is er op visueel vlak genoeg te beleven tijdens Relic. Jammer dat James de film alleen nooit echt spannend of mysterieus kan maken, want ondanks dat het plot redelijk mysterieus blijft wordt er net wat te weinig puzzelwerk aan de kijker overgelaten.

Het ontbreekt ook wat aan echt sterke scenes die de film volledig naar boven kunnen trekken, maar voor wat het nu is is het aardig. Niet dat het erg eng of emotioneel wordt, maar er wordt aardig geacteerd en het verloop is boeiend genoeg. Soms net wat te traag, maar verder niet al te veel te klagen over Relic. Een uniek einde (jammer dat er weinig waardering voor is) zorgt er tevens voor dat deze film zijn soortgenoten weet te ontstijgen. Leuke ontdekking, aanrader voor de liefhebber.

Actieregisseur Peter Hyams waagt zich met The Relic aan een horrorfilm, maar de drang naar spectaculair uitgewerkte explosiescenes maakt wel duidelijk dat hij liever een andere soort film had gemaakt. De opzet is klaarblijkelijk geïnspireerd door een boek, maar het dun uitgewerkte gegeven laat me toch in twijfel trekken hoeveel daarvan daadwerkelijk is overgenomen door de filmadaptie. In ieder geval aan subtiliteit geen groot gebrek, want het monster (tegen die tijd nog niet in beeld) komt nagenoeg na 20 minuten al toe aan z'n eerste aanvallen en is de boel al volledig geëscaleerd voordat de helft is aangebroken. Hyams gaat vooral de mist in met zijn spanningsbogen, waarbij de eerste horrorscenes dusdanig donker en onoverzichtelijk in beeld worden gebracht dat het voor mij als kijker niet mogelijk was om de dreiging van de situatie te voelen. Eenmaal het monster zelf wel volledig in beeld verschijnt vroeg ik me ook af waarom we daar zo lang op moesten wachten. Het voortdurende geschud met de camera en razendsnelle editing zullen vast en zeker een regiekeuze zijn geweest, maar worden dusdanig slordig ingezet dat je vooral door de bomen het bos niet meer kan zien. Hyams komt regelmatig spectaculair uit de hoek en gaat qua moordscenes plezierig lomp te werk, maar The Relic mist vrijwel elke benodigde vorm van sfeer en spanning om het filmresultaat tot een goed einde te brengen.

Mwa.

Inderdaad geen al te beste film, maar ook geen film die erg slecht is. De film begint namelijk al vrij snel eigenlijk, het is dan ook eeuwig zonde dat de film nergens meer het tempo haalt in het eerste half uur van de film, waar hij ook echt leuk was.

Acteerwerk in zijn algemeenheid was opzicht nog wel ok, maar de acteurs worden toch echt wel in de steek gelaten door het slechte script. Hierdoor komt het gejammer niet echt over en kan je het nergens serieus nemen door het geforceerde script en dialogen.

Effecten zijn redelijk. Hier en daar zaten er nog wel aardige dingen bij, maar wanneer het echt losbarst valt het soms wat door de mand. Helaas worden die dingen vooral buiten beeld gelaten en wil de film na het leuke eerste half uur opeens een drama worden tussen de karakters.

Dat is ook het punt waar de film de mist ingaat. Het drama werkt namelijk niet, de acteurs zijn er niet sterk genoeg voor. Bovendien dat ieder personage zo'n overdreven type moet zijn helpt ook niet en dat sommige karakters van persoonlijkheid veranderen in de chaos komt ook uit de lucht vallen.

Veel gehuil, veel gejammer en serieuze blikken, maar niks werkt echt. Het is vooral de chaos van het eerste half uur en het einde die het nog naar een 2,5* tillen. Onbegrijpelijk dat La Scala dan voor de helft er niet op ingaat en op drama ingaat. Als hij het gewoon bij de rampen en chaos had gelaten, was dit leuker geweest. Absoluut.

Goed.

Onverwachts sterke film waarvan ik vooraf weinig verwachtingen had. Het is dan ook aangeraden om de film te kijken met een mindset die zo leeg mogelijk is. Dat er veel bekende acteurs meelopen kan het soms moeilijk maken om het verhaal serieus te nemen, maar de uiteindelijke uitkomst blaast dat wel makkelijk van de kaart.

Pattinson en De Ravin spelen niet echt hun beste rollen in deze film, maar niettemin doen ze het wel naar behoren. Ondanks meerdere geloofwaardige momenten willen ze nooit echt compleet aanslaan. Dat geldt ook voor de overige rollen zoals die van Cooper, Brosnan en Olin. Ze doen het niet per definitie slecht, maar het wordt de kijker moeilijk gemaakt om er een echte band mee te scheppen.

Niettemin trekt het verhaal makkelijk en zijn de scenes intrigerend. Ik moet alleen wel zeggen dat de finale zelf de klap op de vuurpijl vormt. Prachtig geregisseerd, wist me werkelijk van mijn stoel te blazen terwijl de rest van de film eerder een halve indruk maakte. Wellicht dat het voor het effect gedaan is, maar dat effect wordt vervolgens wel makkelijk verkregen.

Ik vond het een film die me erg deed nadenken. Heel lang zelfs, en met zo'n impact kan ik het moeilijk lager beoordelen dan mijn huidige cijfer. De rest van de film moet soms op gang komen en dat duurt te lang, maar de film is nooit slecht. Het is weer even geleden dat een film echt zo'n indruk op me achterliet. Ik ken er dan ook wat vriendelijke extra punten aan toe.

Relevante en maatschappijkritische sportfilm die iets te veel personages tegelijkertijd wil belichten. Veel persoonlijke problemen worden op een hoop gegooid en stuk voor stuk afgewerkt, maar de drukke vormgeving verhinderde dat ik wat sympathie voor de personages kon opbouwen. In de tweede helft wordt het allemaal ook iets te gemakkelijk opgelost, maar dat neemt niet weg dat de castleden naar behoren acteren en de film een aandoenlijk tempo kent. De speelduur van 113 minuten was snel om en het gebeuren verzuipt nooit te veel in flauwe grapjes en/of aangedikt sentiment. Hierdoor is het eindresultaat altijd enigszins in balans, maar ik kan niet zeggen dat het me heel lang zal bijblijven.

Een ambitieus scenario met een onvolledige en ietwat afgeraffelde uitwerking, daar valt deze film van regisseuse Lisa Joy goed mee te omschrijven. De gebeurtenissen lopen bijzonder snel van stapel en de inleiding is te kort door de bocht. De kijker wordt op die manier weinig rechtvaardiging geboden om iets te geven om de relatie tussen Hugh Jackman en Rebecca Ferguson, die overigens allesbehalve overtuigende rollen spelen. Een gebrek aan chemie is daar voornamelijk voor aan te kijken, maar met de beperkte ruimte die Joy ze geeft is dat ook niet heel vreemd. Reminiscence profiteert van een fraaie visuele invulling, genoeg creativiteit en een goede dosis onvoorspelbaarheid, maar dat is niet genoeg om dit project boven water te houden.

Mwa.

Aardige film voor Nederlandse standaarden met wat jonge knapen in de hoofdrollen. Uiteraard zit er dan nog de nodige onervarenheid aan vastgeknoopt, deze jongens vielen me echter nog mee. Regelmatig dringen de zenuwen door en erg grappig zijn ze niet, maar het enthousiasme mag er in ieder geval wel wezen.

Renesse is verder een film met een soort komedie zoals je ze kan verwachten van Amerika. Ik twijfel er dan ook niet aan dat de film zijn invloeden van Amerikaanse komedies heeft gehaald, en de makers gaan hier niet echt meer of minder ver in. Wel denk ik dat het allemaal in het Nederlands iets minder overkomt, waardoor het gemiddelde een stuk lager is.

Visueel ziet de film er maar half uit, en heeft overduidelijk niet de voornaamste focus gekregen van de makers. Er wordt hier zelfs nauwelijks de moeite genomen om de zomer over te laten komen, maar wel ligt er veel druk en focus op het tempo waardoor de film zijn verhaal in een kortere speelduur kan vertellen in vergelijking met andere komediefilms, en daarom al snel als makkelijk tussendoortje gezien kan worden.

Qua komedie stroomt de film vlot door, maar echt grappig weet het nergens te worden. Een glimlachje komt er ook zeker niet vanaf, maar het voordeel is dat de humor ook nooit echt vervelend is of te ver gaat. Hierdoor kijk je er voor een groot deel gewoon neutraal tegenaan, en verder gebeurd er ook genoeg door de film heen door waardoor het als geheel onmogelijk saai kan worden.

Het is geen grootse cinema, maar wel een lekker tussendoortje die tegen de verveling kan helpen. Ondanks dat de film overduidelijk als gezelschapsfilm is bedoeld denk ik dat het beter is deze film in je eentje te kijken, omdat het toch snel ongemakkelijk in een groep kan worden. Niet echt goed of slecht, en het mist ook wat ambitie. Verder redelijk standaard komedievoer.

Simpel en bloederig vermaak waar regisseur Chris McKay de ideale combinatie vindt door actie, horror en komedie op gezonde manier met elkaar te verbinden. Renfield ziet er leuk en doordacht uit en profiteert van goed acteerwerk. Nicholas Hoult vormt een leuke protagonist en Awkwafina doet het aardig als tegenspeelster. De rol van Nicolas Cage komt niet optimaal uit de verf, maar steelt elke scene waarin hij meedoet met gemak. Ook nog een kleine verwijzing naar Ben Schwartz, die eigenlijk uitermate geschikt is als sullige verschijning. De regie van McKay slaat verder niet in elke scene aan en had gerust wat gekker mogen zijn, maar eenmaal de actie tevoorschijn wordt getoverd is dat snel vergeten. Goed vermaakt met dit onzinnige filmpje dat in bepaalde opzichten de rem wat vaker had mogen laten vieren, maar nog altijd doet wat het moet doen.

Best oké.

Rent-A-Pal is een aardige film met een relevante ondertoon. Met de verbetering van technologie zijn er uiteraard ook mogelijkheden om zo'n "vriend" te huren uiteraard. Deze film zelf is qua intentie echter niet gericht op relevantie, aangezien het zich duidelijk een aantal jaar terug afspeelt waar de technologie nog niet zo ver was.

Wat opvalt aan de film is dat het zichzelf voor een lange tijd erg goed onder de controle heeft. De gesprekken tussen Folkins en Wheaton zijn op een aparte manier erg intrigerend te noemen. In principe is het voor een groot gedeelte gewoon een man die tegen zijn eigen televisie aanpraat, en toch weet regisseur Stevenson dit erg goed op te bouwen.

Goedkoop is het zeker, maar de film doet zich dan ook niet groter voor dan dat het is. Is ook onnodig, want soortgelijke films springen naar allerlei ideeën die het als geheel om zeep helpen. Deze film weet het best lang op het rechte, simpele pad te houden en dat maakt het alleen maar beter. Het jammere is dat de tonen elkaar uiteindelijk niet meer goed afwisselen.

De film lijkt uiteindelijk nogal ongebalanceerd te zijn. Wil het een weirde film zijn of juist eentje met sentiment? Naar beide richtingen wordt zo lang toegewerkt dat de uiteindelijke keuze ongemakkelijk op z'n plek valt. Hierdoor wist ik als kijker niet meer wat ik er precies van moest denken, maar een goede indruk liet het beslist niet achter.

Het is aardig voor wat het is en het concept kon ik waarderen, maar tegen de finale aan kon het me allemaal niet meer bekoren. Voor zo'n simpel geschreven narratief had het ook zeker geen 108 minuten hoeven duren. Een voldoende krijgt het zeker, maar een ruime voldoende wordt het bij nader inzien toch niet. Helaas.

Mwa.

Franco's filmdebuut. Bijzonder om nu ook het kleinere broertje achter de schermen te zien, al heb ik te weinig van grote broer James Franco gezien om ze nu te vergelijken. In ieder geval doet Dave Franco een aardige stap in de juiste richting, maar toch weet dit niet boven de middelmaat uit te steken.

The Rental is misschien wat misplaatst als horrorfilm, aangezien het niet veel met horror te maken heeft. Dit is meer een dramafilm met een spannende slotfase. Bijna het volledige eerste uur bestaat uit ontwikkeling van het verhaal en de personages. Veel ontwikkeling zit er alleen niet in aangezien de achtergrond enkel in woorden wordt uitgebeeld.

Het acteerwerk is gelukkig wel goed. Vooral Brie speelt sterk, maar dat is van haar ook wel te verwachten. Verder wordt er ook door de overige castleden naar behoren geacteerd. Er wordt menselijk gespeeld en zo voelt deze film aan als een realistische registratie. Het is alleen jammer dat die registratie niet zo heel boeiend is.

De opbouw werkt ook niet zo goed, aangezien er niet echt een spanning voelbaar is tussen de hoofdpersonages. Hierdoor voelt de finale toch wat underwhelming aan en wordt het na een tijdje ook gewoon oninteressant. De sfeer werkt niet echt, ondanks dat er wel moeite wordt gedaan. Helaas is die moeite niet al te effectief.

Verder wel degelijk geschoten met passende cinematografie. Visueel ziet de film er naar behoren uit. Het is alleen jammer dat Franco er geen beklemmende sfeer in kan verwerken, wat de film een beetje de nek omdraait. De opbouw is te langdradig en traag, en de pay-off redelijk maar niet speciaal.

The Rental is een trage thriller die er visueel naar behoren uitziet. Het is alleen gewoon niet de meest interessante film. Goed acteerwerk, goede cinematografie, maar te weinig spanning en wat saaie personages. Hierdoor is The Rental soms wat saai, maar slecht kan je het niet noemen.

Keanu Reeves vertolkt niet alleen de hoofdrol maar stond ook in voor de productie van de film, die onder handen werd genomen door regisseur Jeffrey Nachmanoff. Wie echter hoopt dat dit vervolgens een degelijke acteerprestatie zal opleveren komt van een koude kermis thuis. Reeves is namelijk uitgesproken matig en hetzelfde geldt voor Alice Eve. Kleurloze, compleet oninteressante personages die het moeilijk maken om enigszins geïnteresseerd te raken in het verhaal. Gelukkig bouwt de film zichzelf redelijk op met het sciencefictionconcept, dat vooral genoeg gewicht kent om een film van 107 minuten moeiteloos mee te vullen. De introductie van de technologie evenals de visuele uitwerking zijn allebei voldoende, maar uiteindelijk wordt de kijker nergens uitgenodigd om mee te denken met het filosofische vraagstuk en schuiven de scenaristen de morele discussie relatief snel van de kaart. In plaats daarvan de zoveelste strijd die moet worden gevoerd tegen een of ander elitair bedrijf, een element dat (zoals verwacht) totaal niet uit de verf komt. Hierdoor is Replicas gedoemd te blijven hangen in de middelmaatsectie van sciencefiction.

Horror: The Musical.

Repo! was een film die ik al voor een langere tijd wilde zien, maar geen hoge prioriteit had. Meer een film die ik aan zou zetten mocht ik hem ooit eens kunnen meepakken. Toen ik een tripje naar de bioscoop maakte maar de film pas in 2 uur binnen kon lopen was er zo'n geval, en toen meteen maar gekeken.

In ieder geval had ik vooraf niet verwacht dat deze film 100% musical zou zijn, in een horroromgeving. Ik dacht dat het een normale horrorfilm zou betreffen met wat liedjes tussendoor, maar Bousman gaat echt all-out om dit zoveel mogelijk een musical te maken. Een keuze die blijkbaar heeft gewerkt gezien de fanbase van deze film, maar voor mij is het allemaal wat minder aantrekkelijk.

Vooral omdat ik maar weinig liedjes kon vinden die me gaan bijblijven. Enkele acteurs of actrices hebben een behoorlijke stem, maar ik kan niet zeggen dat een enkel woordje me gaat inspireren of overtuigen. Bovendien zien de personages er nogal nep uit, de kostuums zijn te simplistisch, zeker voor een budget dat richting de 8 miljoen gaat.

Daarnaast worden de scenes kleurrijk, maar inhoudsloos in beeld gebracht. De verlichting is te simpel, gewoon felle lampen neergooien werkt niet. Het tempo zit er ook niet helemaal lekker in waardoor deze film niet altijd even makkelijk uit te kijken is. Het wil gewoon nooit echt super boeiend worden gezien je gewoon naar een concert kijkt met een dunne draad die achter de naam "verhaal" schuilt.

Ik vond het allemaal wat te lang duren en te weinig bieden om deze minuten op te vullen. De redding van deze film is het acteerwerk en het concept zelf, die lekker futuristisch en creatief worden uitgeschreven. Verder is deze Repo! gewoon niet echt aan mij besteed, maar uiteraard is het leuk om te zien dat enkele mensen zich helemaal kunnen verliezen in deze film.

Middelmatige B-film waarin een aantal grote namen een zeer klein aandeel hebben in het eindresultaat. Een acteur zoals Bruce Willis staat er bijvoorbeeld alleen voor de marketing, maar voegt weinig toe aan de inhoud. Ook wanneer het op de actie aankomt brengt regisseur Brian A. Miller niet heel veel, met enkel een aardige sequentie richting de finale toe om de aandacht van de kijker te vestigen. Reprisal vormt een typerend gebeuren dat je binnen een enkele week al helemaal kwijt bent, maar daarnaast is het ook simpelweg niet al te interessant. Enkele aardige camerastandpunten leveren overigens nog wat bonuspunten op.

Polanski.

Verrassend stukje film. Ik heb van Polanski nog te weinig gezien om zijn trademarks te herkennen, maar dit wist me best te smaken. Het heeft ook veel te lang geduurd voordat ik de film zag, maar recentelijk was er dan eindelijk de kans voor. Zoals het cijfer al weggeeft viel deze film me in bijna alle opzichten mee.

Het duurt even voordat het echt lekker door kan denderen, maar eigenlijk weet de film altijd wel te boeien. Zeker voor een oudere film als deze heeft Polanski zijn sfeertje goed onder de controle. Door middel van uitstekend camerawerk en een benauwde sfeer creëert Polanski een film die erg vreemd aanvoelt, maar daardoor wel onder je huid kan kruipen, ondanks dat het nooit ijzingwekkend weet te worden.

Wat deze film wat in de weg zit is Deneuve zelf. Ik heb het eigenlijk nooit een goede actrice gevonden. Haar schoonheid lijkt haar in deze rol te hebben gezet, maar alles voelt nogal gemaakt aan. Erg geacteerde uitstraling, en dit is ook niet de enige film waarin ze dat doet. Viel me ook al erg op in Belle de Jour. Twee prominente rollen, maar nooit overtuigend.

Polanski gooit van alles in zijn film om de boel wat unieker te maken, en ondanks dat deze ideeën vaak ver uiteenlopen past het op een vreemde manier goed samen. Soms kent de film een inkakmomentje en echt spannend is het niet, maar wel lekker bevreemdend en claustrofobisch. Het gevoel van eenzaamheid, duidelijk een centraal thema binnen deze film, mag regelmatig doorbreken en helpt de film vooruit.

Goede film, beter dan verwacht ook. Polanski is een beetje een hit-en-miss voor me, veel van zijn films loop ik ook met een grote boog omheen, maar wat ik dan wel van hem zie maakt best indruk. Leuke verrassing die wat aan de lange kant is maar behoorlijk wat includeert om de film een uniek sfeertje te bezorgen die goed op de kijker wordt overgebracht. Ruime voldoende voor deze geslaagde stijloefening.

De Franse regisseur Hervé Renoh levert de kijker puur vermaak op, maar wel van het soort dat zeker tegen de finale aan behoorlijk cheesy uitpakt. Het kan een film maken en omverblazen, bij Requiem is er vooral sprake van dat tweede. Er wordt voor een klooster gekozen als setting, iets dat ik persoonlijk binnen het gijzelingsonderwerp niet eerder heb gezien. Daarmee scoor je natuurlijk meteen punten, bovendien maakt Renoh er ook goed gebruik van. Het acteerwerk is aardig, al springt er geen naam tussenuit. Ieder karakter wordt voorzien van een eigen persoonlijkheid en dat is binnen dit subgenre natuurlijk een vereiste, maar aan de andere kant maakt het van het totale gebeuren een ietwat voorspelbaar geheel. Richting de finale worden de registers opengetrokken en verandert de film van een thrillergebeuren in een puur actiegeheel. Vanaf dat punt pakt Requiem uit met de eerste echt dwaze momenten, maar uiteindelijk is het allemaal best vermakelijk en kijkt het gemakkelijk weg.

De herziening blijft nog altijd een indrukwekkend weerzien. Regisseur Darren Aronofsky levert hiermee één van zijn beste projecten af door actief te leunen op onderscheidende visuele inspanningen. Het snelle camerawerk, de agressieve editing en de indringende muziekkeuzes leveren daardoor effectief gegruwel op waarin het gebruik van drugs uitmuntend wordt neergezet. Extra fijn is dat Aronofsky overtuigend een stijgende lijn neerzet, waarin elk seizoen steeds een stukje sterker wordt en uiteindelijk aankomt bij een overdonderende finale. Jammerlijk is dat het acteerwerk van Jared Leto evenals Jennifer Connelly erg gescript aanvoelen en het daardoor stevig moeten afleggen tegenover een onvergetelijke Ellen Burstyn.

Televisiehorror.

Die term alleen doet waarschijnlijk al niet de beste verwachtingen opdoemen, maar toch kijkt het nog redelijk weg. Scerbo vond ik vroeger een vreselijk vervelende actrice, ondertussen kan ik wat meer waardering opbrengen voor haar. Als actrice eigenlijk te enthousiast voor dit soort onzin, dus ze zal er zelf wel voor hebben gekozen.

In ieder geval begint de film aardig apart en daarmee creëert het nagenoeg direct kansen voor zichzelf. Kansen die voor een hele, hele lange tijd niet worden benut. Meyerson kiest namelijk voor een klassieke en traditionele setting in plaats van een originele en verrassende (AKA de opening). Dat betekent dat we het gewoonlijke vrienden-tegenover-mysterieuze-killer verhaal krijgen. Eentje die alleen niet spannend, sfeervol of bloederig genoeg is om zichzelf te kunnen onderscheiden van de concurrentie.

De killer zelf is eigenlijk leuker zonder dan met masker, en eenmaal de film pas echt intrigerend wordt binnen zijn wat klassiekere gebeuren wordt het alweer afgekapt naar de finale die zichzelf weer helemaal opnieuw moet opbouwen. Al bij al is dit een film die wel een hart heeft, maar zichzelf gewoon te weinig kan onderscheiden. Hierdoor kan je het als gebeuren te makkelijk vergeten. Acteerwerk is redelijk, het verloop vermakelijk, maar de film is visueel niet imponerend genoeg en qua schrijfwerk niet innovatief genoeg. Meyerson komt wel ergens, maar lijkt de prioriteiten van de film voortdurend in de verkeerde hoek te plaatsen. Jammer.

Matig.

De nieuwe grote haaienfilm van 2022 is er dan. Ondanks dat er maar weinig echt kwalitatieve films uit dit subgenre komen blijf ik ze altijd kijken. De echt supergoedkope dingen gaan langs me heen, maar de duurdere films wil ik graag eventjes zien. The Requin was daarin de meest recente, en als haaienfan kan ik die niet laten schieten.

Toch moet ik zeggen dat je waarschijnlijk dik teleurgesteld zal zijn als je een op en top haaienfilm verwacht, want de promotie heeft ons er weer mooi ingeluisd. Weinig haaienactie te bekennen hier en dat is jammer, maar aan de andere kant ook een goede keuze, want de haai ziet er behoorlijk slecht uit. Lelijke animatie die het beest nooit naar behoren naar voren weet te krijgen.

Het acteerwerk is opvallend sterk. Silverstone doet wat ze kan en weet daardoor zelfs nog wat indringende momenten mee te creëren. De argumenten en gesprekken tussen haar Tupper weten oprecht te boeien en de opmerkelijke situatie waarin ze terechtkomen (met hotelkamer en al het water op drijven) is leuk genoeg om ons even geboeid te houden.

Toch duurt het nogal lang voordat de elementen naar voren komen waar je als kijker daadwerkelijk op zit te wachten en wanneer het komt valt het vies tegen. De cinematografie is best aardig hier en daar maar de effecten afgrijselijk lelijk en de spanning ver te zoeken. Het is vooral dat het allemaal zo apart en onwerkelijk is, anders had The Requin wel heel weinig om het lijf gehad.

Toch heb ik me best met deze simpele film vermaakt, maar ze maken het met de promotie dit keer wel heel bont. Ik ga er ook vanuit dat de vernietigende reacties zullen blijven binnenstromen, en dat snap ik heel goed. Zelf heb ik hier niettemin genoeg vermaak uit weten te halen en veel daarvan valt te danken aan Silverstone. Kiet heeft als regisseur potentie, maar hij mag wel een aantal cursusjes animeren bijwonen.

Knap gemaakte en overvolle oorlogsfilm, die helaas geregeld oninteressant en terughoudend voor de dag komt. Regisseur Werner Herzog heeft duidelijk gevoel voor locaties en kiest dan ook precies de juiste achtergronden uit voor Rescue Dawn, waardoor er weinig moeite ondernomen hoeft te worden voor een treffende sfeerzetting. Een aantal scenes daartussendoor maken indruk en het oogt allemaal doordacht en doelbewust, maar de personages die hier rondlopen hoeven geen moment op sympathie vanuit de kijker te rekenen. Matig geacteerd (Steve Zahn zit duidelijk niet in zijn element hier) en weinig memorabel neergezet, zelfs Christian Bale maakt een ietwat verloren indruk als magere krijgsgevangene. Het middenstuk is nogal taai van toon en de finale mist spanning, maar het waargebeurde aspect zorgt niettemin voor een macabere indruk die aanstekelijk werkt.

Jammer.

Ik vind dit toch wel een van de mindere Tarantino's. Zijn stijl is wel duidelijk te herkennen. Het verhaal pakte me op een of andere reden gewoon niet. Ik vond het soms nogal simpel gebracht, terwijl Tarantino zeker zijn best doet om er een paar mooie twisten in te stoppen.

Wel knap dat het voor een groot deel op een locatie afspeelt. Er zijn een aantal iconische scenes, Madsen en Buscemi zijn ook goed op dreef. Het geweld was soms lomp gebracht maar het waren meestal nogal saaie scenes.

De film wist me gewoon niet te boeien, maar ik snap best dat mensen dit een topfilm vinden. Slechts was hij zeker niet. Ik moet hem misschien een keer in de herziening gooien, kijken of hij me nu dan beter bevalt.

Niet bijzonder.

Vooral voor een zombiefilm niet, daarvoor is de film te standaard en simpelweg alles behalve spannend. De sfeer en de echte actie die nodig was lag er ook niet bepaald in. Deze elementen zijn eigenlijk wel vrij cruciaal voor een film zoals deze.

Visueel wel wat beter, enkele leuk bedachte scenes. Dat computermeisje was bijvoorbeeld best een leuke schurk. Jovovich vind ik geen goede actrice en al helemaal niet hierin passe, voor de rest was het acteerwerk ook niet bepaald briljant te noemen.

Visueel wel ok, matige actie maar vlotte vertelstijl. Iets anders dan de standaard zombiefilm, maar toch mist het een aantal elementen die hier toch wel van belang in zijn. Een dat is jammer, want het had best geslaagd kunnen zijn.

Aardig.

Om mezelf op de reboot voor te bereiden die ik best graag wil zien besloot ik recentelijk maar even de originele reeks af te maken. Gebaseerd op de populaire videogames, maar of deze ze ook letterlijk opvolgen dat weet ik niet. Boeit me overigens ook niet. De games en de films zijn redelijk losstaande dingen lijkt me namelijk.

In ieder geval wordt de hoofdrol wederom vertolkt door Jovovich. Anderson probeert van zijn vrouw uit alle macht een memorabel figuur te maken door haar prominent op de voorgrond te plakken. Alle zes de delen hebben dit nu en alle zes zijn ze er niet best door. Ook hier acteert ze niet bepaald sterk en de gevechten worden zo snel geknipt dat je je afvraagt of Jovovich eigenlijk wel kan vechten of dat dit wordt verhult met een digitale schaar.

Visueel in ieder geval weer een stap vooruit ten opzichte van het vorige deel. Anderson is nooit de man geweest van sterke verhalen en ook dit deel kenmerkt zich niet bepaald door zijn inhoudelijke kwaliteit. Erg dunne film, maar binnen horror en actie zit Anderson best wel redelijk op z'n plek. Lomp en bot, actie waar je niet bij hoeft na te denken met veel focus op de presentatie. Ik mag dat wel.

Niettemin een beetje jammer van de best matige effecten en het overdreven gebruik van slowmotion, want verder ziet de film er best aardig. Zo gestileerd als de allereerste scene is de rest van de film alleen niet en de personages zijn zo plat dat je rood wordt van schaamte, verder doet deze film wel waar het voor gemaakt is en dat is vermaken.

Fijn dat er genoeg ledematen en bloed vloeit gecombineerd met een redelijk stilistische aanpak die de film ten goede komt. Anderson had een ruim budget van 60 miljoen en neemt het ervan. Dit vierde deel van de reeks vormt misschien wel de meest onderhoudende film, maar is niettemin zo plat als een dubbeltje en met dialogen die constant kant nog wal raken is dat jammer. Wel vond ik Larter best gaaf, Anderson geeft haar best wel wat flair mee.