Requiem for a Scream (2022)

Televisiehorror.

Die term alleen doet waarschijnlijk al niet de beste verwachtingen opdoemen, maar toch kijkt het nog redelijk weg. Scerbo vond ik vroeger een vreselijk vervelende actrice, ondertussen kan ik wat meer waardering opbrengen voor haar. Als actrice eigenlijk te enthousiast voor dit soort onzin, dus ze zal er zelf wel voor hebben gekozen.

In ieder geval begint de film aardig apart en daarmee creëert het nagenoeg direct kansen voor zichzelf. Kansen die voor een hele, hele lange tijd niet worden benut. Meyerson kiest namelijk voor een klassieke en traditionele setting in plaats van een originele en verrassende (AKA de opening). Dat betekent dat we het gewoonlijke vrienden-tegenover-mysterieuze-killer verhaal krijgen. Eentje die alleen niet spannend, sfeervol of bloederig genoeg is om zichzelf te kunnen onderscheiden van de concurrentie.

De killer zelf is eigenlijk leuker zonder dan met masker, en eenmaal de film pas echt intrigerend wordt binnen zijn wat klassiekere gebeuren wordt het alweer afgekapt naar de finale die zichzelf weer helemaal opnieuw moet opbouwen. Al bij al is dit een film die wel een hart heeft, maar zichzelf gewoon te weinig kan onderscheiden. Hierdoor kan je het als gebeuren te makkelijk vergeten. Acteerwerk is redelijk, het verloop vermakelijk, maar de film is visueel niet imponerend genoeg en qua schrijfwerk niet innovatief genoeg. Meyerson komt wel ergens, maar lijkt de prioriteiten van de film voortdurend in de verkeerde hoek te plaatsen. Jammer.