Meningen

Prima.

Na het zien van No Escape destijds vond ik Dowdle een uitstekend regisseur op het gebied van spanning opbouwen en vasthouden. Dan zou je denken dat horror voor hem geen probleem moet zijn, maar dat blijkt het achteraf toch wel zo te zijn, want hij heeft me op het gebied van horror nog niet weten te overtuigen.

Het is allemaal desondanks best aardig opgezet. Ik ben altijd al zenuwachtig rondom liften, dus een horrorfilm die zich in een lift afspeelt zou geen probleem moeten vormen, zou je denken. Toch voelde ik maar weinig spanning, en dat is het voornaamste probleem waar Devil mee zit.

Het is allemaal gewoon niet zo heel spannend, Dowdle weet de spanning niet op te wekken en/of vast te houden. De film mist dreiging, pit en vooral spannende scenario's. Sprake van claustrofobie is er ook niet echt, ondanks een enkele poging.

Waar de film wel zijn kracht uit weet te halen is het mysterygehalte, acteerwerk en vaart. Er wordt solide geacteerd, en het who-is-it plot werkt erg goed. De vaart zit er bovendien al vroeg in, en met een speelduur van enkel 80 minuten zit je gegarandeerd goed voor een klein anderhalf uur aan goed vermaak.

Visueel is het oké. De CGI kent mankementen, maar de film is prima geschoten en ge-edit. Het feit dat de film voor horrorbegrippen niet erg lang duurt weet de vaart er goed in te houden waardoor de film erg makkelijk uit te kijken is. Het is alleen jammer dat de uiteindelijke twist waar het toch die oude vrouw blijkt te zijn die de duivel is een beetje flauw is.

Leuk vermaak die blijft boeien. Het is niet erg spannend of uniek, maar wel met lekker veel vaart geregisseerd. Er had uiteraard veel meer ingezeten, maar het uiteindelijke resultaat is op z'n minst vermakelijk genoeg.

Leuk.

Een typische film die gebaseerd is op een goed verhaal. Niet dat ik dat verhaal heb gelezen, maar als ik deze film zo zie lijkt het me een goed, apart verhaal. Hopen dus dat de film het nog een beetje bij het bronmateriaal heeft gehouden, anders zijn mijn woorden snel ongedaan gemaakt.

De film is voor Amerikaanse principes opvallend duister en hard. Je ziet het niet vaak dat Amerikaanse films met zo'n cast toch nog best kunnen uithalen qua hardheid en gruwelijkheden. Honden die bijvoorbeeld gekruisigd worden. Nog niet vaak gezien in Amerikaanse Netflix-films.

Regisseur Campos heeft er een grote cast bijgehaald, en ook de juiste cast wat mij betreft. Holland doet het erg goed en maakt hiermee duidelijk niet alleen sullige types te kunnen spelen. Ook Skarsgård, Clarke en Melling spelen erg goed. Maar in het algemeen wordt er heel netjes geacteerd door de hele cast.

De film blijft boeien en het tempo zit er lekker in. Er gebeurt vooral heel erg veel, en enkele harde stukken vereisen vaak genoeg je aandacht. De film doet wel erg slim, maar het uiteindelijke plot is makkelijk te ontrafelen. Het had soms ook iets spannender gemogen, nu was het vooral boeiend.

De personages zijn op hun eigen manier leuk, vooral leuk dat er een hoop daadwerkelijk een eigen smoel hebben. Nog steeds zijn het bekende types, maar allemaal apart genoeg uitgewerkt om niet te irriteren. Vooral Pattinson verraste me, maar hij wil zich uiteraard graag losmaken van zijn vampierenpersonage.

Visueel toch een beetje teleurstellend. Soms wel aardige beelden, maar er had meer uitgehaald kunnen worden. Ik mis een beetje betrokkenheid in het camerawerk of claustrofobische regie hier en daar. Cinematografie had ook een klein toontje scherper gemogen.

De toon van de film, het goede acteerwerk en het boeiende verloop maken The Devil All the Time een geslaagde Netflix-productie. Dat zie je niet zo vaak meer, maar het kan dus toch. Jammer dat het visueel helaas niet zo geslaagd is als de film zelf, maar voor de rest valt er niet heel veel te klagen. Een goede film dus.

Matig.

Friedkin mag dan wel een talentvolle regisseur zijn, als documentairemaker is hij duidelijk te gebrekkig. Niettemin is het idee van de film best leuk. Eerst een klassieker regisseren met demonen in de hoofdrol, en vervolgens een echte uitdrijving bijwonen. Of het vervolgens allemaal echt is of niet mag volledig aan de kijker overgelaten worden.

Ikzelf vond het allemaal maar ongeloofwaardig. De priester is dan wel geloofwaardig, dat vrouwtje vond ik bijna een actrice. Ik durf niet met zekerheid te zeggen of dit allemaal wel of niet echt was, maar het feit dat Friedkin een geluidseffectje onder het geschreeuw monteert versterkt het gevoel dat het allemaal maar een toneelspelletje was geweest.

Verder kan Friedkin wel erg goed vertellen en is het een intrigerend persoon. Als interviewer valt hij wederom wat door de mand en filmt alleen maar de antwoorden die hij zelf wil weten. Alle andere mogelijke opties worden uiteraard buiten beeld gelaten, net als de finale die daarom ook maar enkel in verhaalvorm toegankelijk blijft.

Het blijft een kort en vermakelijk filmpje die je vlot door z'n speelduur heen weet te leiden, maar heel veel inhoudelijks voegt deze documentaire niet toe. Toch slaagde de film erin om me voor de volledige en korte speelduur geboeid te houden en weet Friedkin uitstekend de aandacht op te wekken en vast te houden.

Geen briljante en inhoudelijk matige documentaire. Er zit genoeg in deze film om te bekritiseren, en de erg lage recensies zijn dan ook niets minder dan volledig terecht. Toch vond ik het geen moeizame en toch best boeiende zit over een onderwerp die wel een veel betere aanpak had moeten hebben om echt geslaagd te worden. Friedkin speelt de kaarten wel heel erg open hier. Jammer.

Matige thriller.

Deze film kent een leuk concept en een zeer intrigerende poster. Het lijkt een film te beloven die zich afspeelt in een ijzig bos, waar ook een monster zijn thuis heeft gebouwd. Ik ben persoonlijk best liefhebber van films die zich maar op een enkel genre storten, in dit geval had dat dus thriller moeten zijn, maar eerst moet je toch door wat drama.

Niet meer de meest originele vorm van drama ook. Films van dit kaliber lijken zichzelf nu al eeuwen te introduceren door middel van dramatische beelden, maar vaak werkt het niet. Ook deze film is spijtig genoeg geen uitzondering, want het drama vooraf is best slepend. Een groter probleem is echter wat erna komt, want dat valt best vies tegen.

Om wel op een positieve noot te beginnen, de film ziet er gestileerd aardig uit. Door middel van aardige filtertjes en een sterke look wordt al vroeg een goede indruk gemaakt. De film sleept zich wat langzaam voort maar verliest nooit de focus op de pracht van de natuur. Zowel fantasierijk als natuurlijk levert dit een aantal mooie plaatjes op.

Helaas mist de film het primaire element waar het zich na een tijd wel op probeert te focussen en dat is spanning. Het voelt aan alsof regisseur Brown op dat gebied erg ongeduldig was en de film zo snel mogelijk naast zich wilde leggen. Er is nauwelijks sprake van focus of opbouw, het is vooral rennen met weinig gevoel voor zowel thriller als de korte elementen van horror.

Monster komt niet heel duidelijk in beeld maar als kijker krijg je wel een goed beeld van hoe deze eruit ziet, en helaas is dat niet super speciaal. Het acteerwerk is nog aardig te noemen, maar deze film vond ik voor een groot deel een gemiste kans helaas. Voor een thriller gewoon niet spannend genoeg, maar gelukkig niet zonder zijn visuele hoogstandjes tussendoor.

Bell met de camera.

The Devil Inside is een film die over redelijk ruim gebied maar weinig wordt gewaardeerd. En dat snap ik maar al te goed. De film is als horrorfilm niet bepaald foutloos te noemen, maar wel erg vermakelijk. Tussen alle luide en bombastische beelden van de film in zat er zelden een moment tussen waarin ik me heb verveeld.

Dat neemt niet weg dat deze film niet kan ontkomen aan de gebruikelijke logicafouten en een narratief dat gaandeweg gewoon compleet verdwijnt. Ik weet dat ik me tijdens de tweede helft van de film een aantal keer heb afgevraagd waar ik eigenlijk precies naar aan het kijken ben. We zien wat demonen, stunts en geschreeuw, maar samensmelten doet het eigenlijk zelden naar behoren.

Al die onduidelijkheid wordt wel mooi gecompenseerd met acteurs die het proberen, genoeg gespook om het als geheel boeiend te houden en een tempo dat snoeiend door de film heen knalt. Sommige scenes maken de kijker ook oprecht comfortabel, en Bell weet wat technieken tussendoor regelmatig met succes in te zetten. Wat vooral knap is, is dat de horrorscenes ook daadwerkelijk afschrikken. Net wat gemener ook qua toonzetting. Lekker.

Het is jammer dat het allemaal maar een rommeltje is en dat de film zichzelf in de tweede helft niet meer kan bijhouden, maar als je daar een beetje omheen kan kijken wacht je eigenlijk wel een leuke en lekker snelle film op. Bell is onder de horrorliefhebbers een soort Uwe Boll geworden, meen ik, maar ik kan zijn films altijd tot op zekere hoogte waarderen.

Charmant maar soms klungelig.

Dit soort filmpjes zijn wel altijd de betere oudere filmpjes naar mijn mening. Een beetje een rauwe uitstraling en een charmant sfeertje eroverheen. Ik heb nog niet veel Hammer films gezien, maar deze maakt in ieder geval een redelijke indruk.

Lee in een goede rol dit keer. Vooraf had ik eigenlijk gedacht dat hij de sekteleider zou spelen, maar hij is dus de good guy. En dat doet hij meer dan redelijk. Hij blijft vergelijkbaar met Vincent Price, alleen gaat mijn voorkeur uiteindelijk naar Price.

Rest doet ook vrolijk mee. Gray is als sekteleider ook opmerkelijk kwaadaardig in zijn rol. Zowel uitstraling als acteren. Dat soort rollen worden tegenwoordig vaak weer weggewuifd door CGI en weinig verheffende acteurs. Moet zeggen dat rondom deze tijd de beste acteurs naar voren kwamen.

Voor de rest is het een charmant en vermakelijk filmpje maar persoonlijk soms ook wat stuntelig. Vooral Arrighi was een beetje misplaatst en een stuk te theatraal voor mijn doen. Ook wanneer die spin verschijnt tijdens het ritueel. Hij verandert vaak van grootte, dat hadden de regisseurs moeten voorkomen. Ook die Prince of Darkness was wat knullig gebracht.

Ook had de film op sommige stukken gerust wat harder mogen zijn. Die geit was erg leuk, maar er wordt weinig mee gedaan. Ik had graag een impactvol ritueel willen zien, want de film geeft een rauwe indruk en enkele rauwe beelden zijn dan ook meer dan welkom.

Richting de allerlaatste scene wordt de film ook een beetje te, maar in het algemeen was het een charmant en boeiend filmpje. Duurt niet te lang en heeft enkele leuke ideetjes. Heel af en toe creepy, met de spin bijvoorbeeld, eerlijk is eerlijk. En in het algemeen best een leuk filmpje.

Regisseur David Frankel keert na 20 jaar terug om een vervolg te breien aan zijn eigen creatie en besteedt wederom uitgebreid aandacht aan de modewereld. Dit keer zonder de carrièreopbouw van Anne Hathaway, want we zijn inmiddels natuurlijk een levensfase verder. In dat opzicht staat er dit keer wel een andere inhoud voor de kiezen, maar helaas met weinig originaliteit of enige verrassing. Hathaway speelt gelukkig nog altijd een uitmuntend hoofdpersonage en geniet veel bijval van zowel Meryl Streep als Stanley Tucci. Helaas moeten alle personages uiteindelijk het veld ruimen voor een aantal opvallende plotgaten, een niet al te treffende finale en een wat oubollige visuele opmaak. Daarmee haalt dit vervolg niet het niveau van het eerste deel en rechtvaardigt zijn bestaan eigenlijk onvoldoende, maar vermaken doet het nog altijd.

Beter dan verwacht.

Eigenlijk veel beter dan verwacht, want uiteindelijk keek ik dit alleen om Blunt in haar wat jongere jaren te zien acteren. Maar ik was toch best verrast hoe goed dit filmpje er uiteindelijk inging. Vooral vooruit geholpen door het sterke acteerwerk.

Hathaway, Streep, Blunt en Tucci maken erg veel indruk. Allen hebben plezier in hun rol en lijken veel te geven. Vooral Streep steekt er dan met kop en schouders bovenuit. Lijkt haast wel geknipt te zijn voor de rol, straalt veel charme uit.

Het is ook de montage die de film absoluut vooruit helpt. Als kijker wordt je al in minuut 5 volop in het verhaal gezet. De actieve montage geeft de kijker een soort zenuwachtig en nerveus gevoel. Je voelt al snel de stress die Hathaway zelf ook heeft.

Nergens is de romantiek uitmuntend of de komedie erg goed, maar het verhaal zelf is gewoon erg leuk om te volgen. Je gaat er waanzinnig makkelijk doorheen terwijl je compleet nerveus bent door de montage en het verhaal. Knap gedaan.

Wel wat geforceerd voorspelbaar helaas, al doet de film hier en daar wel een aantal dingetjes die wel merkwaardig zijn. Dat Hathaway uiteindelijk toch naar bed gaat met Baker bijvoorbeeld. Meeste filmpjes laten het niet zo ver gaan en dan valt deze film dankzij dat soort momentjes best op.

Drama lukt wel goed soms, al blijft de luchtige toon het vaak wat belemmeren qua impact. Maakt niet uit, want het tempo en de luchtige toon maken de film eigenlijk juist. Dat zo'n standaard verhaaltje nog zo leuk verfilmd kan worden zie je tegenwoordig ook niet zo heel vaak meer.

Leuke uitkijker uiteindelijk, sterk acteerwerk en sterke montage. Voor de rest werkt niet alles, maar het is een leuk zitje.

Prima Hackford.

Parker vond ik niet al te best, maar omdat Hackford wel betere producties op z'n naam heeft staan heb ik deze film maar eens opgenomen toen hij op Canvas kwam. Inderdaad, dit is een stuk beter dan Parker, maar perfect is het nog niet.

Het eerste uur is eigenlijk gewoon een lange inleiding, wat nergens spannend is maar wel boeiend gebracht is. Een normaal drama eigenlijk, in het tweede deel gaat de film echter meer over in het paranormale met een grotere inslag van Pacino, die het behoorlijk goed doet.

Reeves bewijst ook wel te kunnen acteren, maar alleen Pacino en Reeves doen het ook echt opvallend goed. De rest vond ik een beetje tegenvallen. Het verhaal zelf is boeiend gebracht, maar om dit 144 minuten te laten duren? Sommige scenes voelen ook onnodig aan.

Hier en daar best beklemmend met een lekker sfeertje, maar daarnaast vond ik dit voor de climax nog best gewoontjes eigenlijk. De twist wordt eigenlijk al met de titel weggegeven, waarmee deze dus niet echt meer schokkend aankomt. Maar het wist allemaal wel te boeien.

Echt heel realistisch vond ik dit nergens, er zitten wat maatschappelijke problemen in maar daarmee werd het niet altijd even geloofwaardiger. Pacino had eigenlijk vaker van dit soort rollen moeten spelen waarmee hij soms lekker los kan gaan.

Erg matig.

Byrne had me redelijk vermaakt met The Loved Ones, die veel en veel beter was dan deze film. Dit ging echt helemaal nergens over. Natuurlijk is een verhaal in een horrorfilm ver te zoeken, maar hier word er ook echt geen bal mee gedaan.

Niet eng, niet sfeervol. De verfscenes wisten me ook niet te pakken of een vreemd gevoel te geven, de cast doet het redelijk matig. Zelfs Taylor Vince wist niet te overtuigen met zijn rol, de effecten zijn matig en het camerawerk simpel.

Een van de slechte horrors, kan je gerust overslaan.

Bousman.

Hij is me er wel eentje. Een regisseur die zijn hart wel op het horrorgenre heeft liggen, maar waarschijnlijk op een totaal andere plek daarin dan we denken. We kennen hem misschien het meest van zijn mainstreamhorror, maar als hij zelf de creativiteit in hand neemt komen er horrormusicals uit. Wel van een merkwaardig niveau.

The Devil's Carnival valt vooral op omdat het zich de hele film lang in een enkele setting laat afspelen. Daarin lopen allerlei figuurtjes in rond die je waarschijnlijk 5 minuten later bij naam kan opnoemen, maar echt nodig is dat ook niet. Het voelt namelijk toch al aan als een soort collegafeestje, maar dan bijgestaan met een camera en een verloop dat doordendert voor 55 minuten.

Acteerwerk is leuk en de typetjes gaan ook echt op in hun rol. Ergens zit het qua decoratie ook wel goed, maar dat zijn schaarse scenes. Al bij al vond ik het namelijk een iets te simpel opgebouwde boel van een regisseur die vooral lol wilde maken en daar niet veel over na wilde denken. Leuk als experiment dus, maar kwalitatief niet erg denderend.

Tragisch.

Het concept ligt een beetje in de lijnen van Death Note, maar veel wordt er niet mee gedaan. Devil's Diary is een goedkope TV-horrorfilm die lijkt te dienen als snel tussendoortje maar de vele dramatische gebeurtenissen hinten naar een film die toch wel ambitieus bedoelt lijkt te zijn.

Jammer dat het niks van die ambitie weet waar te maken. Deze film komt niet veel verder dan een leuk idee dat vooral goed op papier staat, maar in de uitwerking compleet brak is. Met het concept creëert Mann veel kansen voor zichzelf, maar weet er weinig te benutten. Hierdoor blijft Devil's Diary ten alle tijden een brave en veilige film.

Gore en bloed komen bijna niet voor. De moorden / ongelukken worden afgeraffeld en qua horror wil het nooit spannend worden. Sterker nog, het zit soms tegen het ridicule aan, en dat is geen compliment. Neem nou zo'n scene als Apanowicz die tevreden in haarzelf loopt te lachen. Vreselijk geacteerd waardoor het al snel ongemakkelijk wordt.

Regie voegt verder niet al te veel toe. De stijl is leeg en bleek en de cinematografie is zowat afwezig. Erg hun best zouden ze niet gedaan hebben, want op alle regievlakken is deze film veilig. Visueel ziet het er daarom ook niet uit. Brakke TV-effecten, klassiek cameragebruik en lompe spanningsopbouw zorgen er allemaal voor dat deze film vaak amateuristisch aanvoelt.

Acteerwerk is ook niet best, Johnson uitgezonderd die met haar beperkte rol nog het een en ander voor elkaar weet te krijgen. Ze wordt echter nergens ondersteunt want de loop van de film is saai en veilig. En als je denkt dat ze eindelijk door een suffe slotfase zijn gekropen komt er nog een belachelijke finale achteraan die al helemaal duidelijk maakt dat deze film absoluut niet serieus te nemen valt.

Nee, deze film was erg brak. Veilig geregisseerd en brak geacteerd. Een leuk idee hadden ze zeker, al kan je niet meer zeggen dat het origineel was. De uitwerking is echter zo veilig dat je je afvraagt of de regisseur überhaupt nog wel een stem had tijdens deze productie. Rampzalig op een hoop vlakken, maar Johnson maakt nog wat goed in de hoofdrol. Daarvoor nog een 1,0*.

Voordat het regisseursduo Matt Bettinelli-Olpin en Tyler Gillett naar de grote bioscopen trok was er dit werkje, waarin een aantal van hun kwaliteiten al vroeg worden getoond. Iedereen zal (waarschijnlijk) in het begin met minder centjes moeten beginnen voordat de doorbraak volgt en Devil's Due verwerkt dat prima. Links en rechts wordt de spanning aardig op de spits gedreven en de acteurs doen het naar behoren, maar de uitgekauwde inhoud neemt een boel van het griezelplezier weg. Het helpt dan ook niet dat de sfeerzetting instabiel oogt en weinig laat zien om je aandacht doorlopend op te eisen. Vrijwel alle horrorideeën heb je als liefhebber hoogstwaarschijnlijk al eens gezien en de finale wordt te chaotisch in beeld gebracht om indruk te maken. Niettemin sta ik een beetje te kijken van het bijzonder lage gemiddelde en kon er zelf genoeg uithalen voor een nipte onvoldoende.

Mwa.

Redelijk droge vertelling van een waargebeurde zaak. Ze kozen dit keer voor een misdaad waarvan ik nog nooit had gehoord. De persoon waarmee ik de film keek raadde me ook meteen wat documentaires aan die ik hierover kon bekijken. Ik hoop alleen wel dat die wat minder "keurig" als deze film aanvoelen.

Met het acteerwerk is weinig mis en de film begint al vroeg met de kern van de film. De inleiding duurt nooit te lang, dat ik best fijn vond. Eenmaal ze de basis hebben uitgelegd komt er toch een wat moeilijkere film uit. Niet alleen door het complexe karakter van het verhaal, maar ook door de regiestijl die er maar moeilijk een mengseltje van kan maken dat werkt.

Het is dat de zaak zelf mysterieus en apart genoeg is om te blijven boeien, maar de regisseur zelf slaagt er te weinig in om ook het onheilspellende ervan over te zetten. Soms kunnen we tussendoor plots een kort momentje van thriller aantreffen, stukjes die de hele film laten opleven. De chemie evenals toonzetting ontbreken namelijk bij de rest van de beelden.

Het eindigt allemaal sterk gelukkig en laat ook genoeg vragen achter. Het fijne is dat de film best eerlijk lijkt te blijven tegenover de zaak zonder allemaal conclusies eraan te breien zodat je het wel serieus kan nemen als vertelling. De manier van vertellen is alleen niet erg interessant, en dat is jammer. In ieder geval is het aan te raden voor de liefhebbers van de daadwerkelijke zaak.

De beste Zombie.

Zombie is een horror-regisseur waar je van moet houden. Bij mij valt Zombie nooit helemaal lekker. Maar ik kom zijn filmpjes uiteindelijk regelmatig tegen, voornamelijk tijdens de K.O. van Moviemeter. Dit keer was de hoogst beoordeelde eens aan de beurt.

Ik moet zeggen dat dit tot nu toe de beste Zombie is die ik heb gezien. En dan tel ik Grindhouse niet mee want daar zit er maar een klein filmpje in. Deze film keek vooral het beste weg en zat het beste in elkaar. Maar Zombie wist me desondanks nog steeds niet helemaal te overtuigen.

Het is vooral dat deze film behoorlijk vermakelijk is. Met name Haig als Captain Spaulding is regelmatig een showstealer. Van Moseley ben ik wat minder te spreken, al doet hij het niet verkeerd. Moon Zombie is gewoon bloedirritant. Krijgt sowieso te veel aandacht in deze film. Lijkt voor de rest alleen maar mee te doen omdat zijn man de regisseur is.

De film begint sterk. De schietpartij is echt gaaf. Vervolgens gaat de film in een hoog tempo door met een rauw sfeertje en iets minder chaotisch dan voorganger House of 1000 Corpses , waar ik overigens veel minder tevreden over was. Wellicht vind ik dat zelfs zijn minste film.

De film is redelijk genadeloos en smerig. Vooral sadistisch eigenlijk. Maar meestal ook wat doelloos. Vermakelijk zeker wel, maar wat doelloos. Een trio van moordenaars die een beetje op pad zijn en hier en daar wat mensen doodschiet. Ik vind het een slap excuus om wat sadistische praktijken te laten zien.

Bovendien snap ik enkele bedoelingen van Zombie niet helemaal. Moeten we richting het einde ook medelijden met het trio krijgen? Want ik had alle duimen op voor de sheriff. Het is dan ook met name bevredigend als de sheriff het trio hard aan het martelen is.

De film eindigt sterk, maar in het algemeen vind ik het een wat doelloze bedoening. Een beetje nutteloze praktijken in een vieze omgeving. Een hoog tempo en hier en daar sterke actie. Maar de focus ligt te veel op de smerige zaakjes van het trio en minder op een normaal lopend verhaal.

Bij vlagen indrukwekkende gore en het vermaak zorgen er voor dat de voldoende er nog wel is. Zombie is duidelijk verliefd op zijn vrouw, maar ik kan haar elke keer weer niet uitstaan. Volgens mij ook anderen niet, want veel succes kreeg ze buiten Zombie-films niet bepaald.

De nieuwe anthologie dus.

Betwijfel alleen wel of deze film überhaupt opgemerkt gaat worden, want voor mij is het niet veel minder dan een aanklikker ter verveling geweest. Ik hou altijd de nieuwe horror wel een beetje in de gaten, dus deze film ook. Het viel me als geheel best mee, alleen had het vaak veel en veel beter kunnen zijn.

De film kan vooral profiteren van de stukjes in de eerste helft. De sequentie die de gehele film (wel nogal armoedig) met elkaar verbindt is zonder twijfel het beste stukje. Een beetje jammer dat ze niet goed over de connectie van de film hebben nagedacht, want de stukjes worden nogal random door de algemene lijn heen geplakt. Denk dat het enige dat deze filmpjes met elkaar verbindt het feit is dat alle stukjes door vrouwen zijn geregisseerd.

Stukje op het treinstation is het beste stukje van de losse filmpjes zelf. Daarna gaat het toch wel snel bergafwaarts. Sommige regisseuses weten best wel wat aan te vangen met het beperkte budget, anderen gaan nogal arrogant te werk. Met name het stukje waarin een vrouw met overgewicht wordt gepest wordt ontzettend lang uitgerekt. Verder ook meerdere stukjes die de politiek wat onder het vergrootglas leggen zonder dat dit nodig is, maar dat is makkelijk te vergeven.

Erg goed is het niet, maar ik prefereer het nog altijd over de anthologieën waarin wat bekendere namen gewoon wat rondholen met camera's zonder een echte kern te includeren. Dan heeft deze film wat meer hart, alleen is de algemene lijn te rommelig en het niveau van de tweede helft te afwisselend om er nog een voldoende uit te trekken. Niettemin nog best aardig voor een keertje.

Matig.

Gelukkig wel wat beter dan de indruk die ik er vooraf van kreeg. Het is tijd dat we die Granaderos wat meer naar de voorgrond gaan smijten binnen Hollywood. Die man zit al jaren klem in wat simpele horrors, maar ik zie hem daarin nooit een slechte rol spelen. Hij kan ook allerlei personages aan, waarmee zijn waarde alleen maar wordt erkent.

Overige acteurs zoals Mitchell en Hirsch kunnen er ook absoluut mee door. Hebben ooit in betere films gespeeld, maar spelen nu in prulletjes waarin hun acteerkwaliteiten echt worden benut. Devil's Workshop kent z'n hoogtepunten wanneer er wordt gezocht naar het kookpunt van een personage. Dat zijn de meest intrigerende stukjes die ook daadwerkelijk aanslaan.

Want als het op de rest van de film aankomt is het eerder terughoudend. Traag lopend plotje zonder al te veel verrassing. Nou ja, de finale is aardig bijzonder, maar trekt het plan zover door dat het niet veel uitmaakt. Ik vond het vooral vervelend waar het heenging, alsof je op het laatste moment snel wat shock uit de kijker wilt trekken. Hoe dan ook, de film komt zelden tot leven. Degelijk acteerwerk en korte lichtpuntjes, verder een traag lopend verhaal dat vooral een saaie indruk achterlaat helaas.

Tweede Russell.

Tommy zette destijds al een beetje de verwachtingen voor de film, maar eigenlijk was ik verder niet heel geïnteresseerd in deze film. The Devils werd me aangeraden door een aantal kennissen, en bovendien had deze film best een status. Op voorhand lijkt een dergelijke film die zich vooral richt op visueel verwennerij een natte droom voor mij, maar dat was het niet.

Het is moeilijk om te ontkennen dat Russell geen enkele aandacht besteed aan het visuele aspect van deze film, want als geheel ziet het er eigenaardig uit. De sets zien er bijna hedendaags uit en de look van de film intrigeert direct, maar verder kent deze film ook een hoop elementen die het als geheel afremmen. Een voorbeeld van zo'n element is de personages, maar dan ook echt alle personages.

Als ze geen stompzinnige dialogen uitkermen, dan is het wel geschreeuw. De hele film is luid en dit creëert soms onnodige chaos. Ik snap dat een film zoals deze een beetje chaos nodig heeft soms, maar tijdens het eerste uur is al dat lawaai vooral nadelig. Het voelt vooral aan als een rommelig gebeuren, en de chaos werkt totaal niet in het voordeel.

Bovendien is de rare focus op naaktheid hier en daar en de film in zijn geheel vooral vervelend, zeker tijdens het eerste uur. Ik wist na afloop nog steeds niet of er überhaupt een introductie was, of een opbouw. Dat is wel bijzonder, maar niet voordelig. Ik had liever dat een film zoals deze die iets meer de rust pakt, want voor nu leek het vooral alsof de makers geen idee waar ze mee bezig waren en zichzelf verloren in de chaos.

Wel maakt de film een behoorlijke draai in de tweede helft, waar de chaos plots voordelig werkt en de film verandert in een intense achtbaanrit die het cijfer een behoorlijke boost geeft. Ik mis nog wel passend camerawerk, maar verder zijn de sets overweldigend, net als het geluid en het geweld. The Devils is een harde, nare film, maar wordt afgeremd door een hoop elementen die een echt meesterwerk in de weg zitten.

Visueel knap ingerichte oorlogsfilm met een te lange speelduur en ietwat gebrekkige ambitie. Natuurlijk kan een verhaal dat rondom een waargebeurd persoon draait niet verdraaid worden, maar regisseur J.D. Dillard laat Devotion wel heel erg aanvoelen als soortgelijk historisch materiaal dat in Amerika keer op keer wordt verfilmd. In dat opzicht doet deze film weinig opzienbarends, maar toch wordt het budget van 90 miljoen voluit benut. De oorlogsscenes komen overtuigend en stijlvol voor de dag en er wordt over de grote lijn goed geacteerd, al krijgen weinig leden de ruimte om onder hun karikatuur uit te kunnen komen. Het is uiteindelijk de lange speelduur en een gebrek aan hoogtepunten die Devotion de das omdoen, maar dit neemt niet weg dat Dillard zeker kwaliteit heeft getoond.

Regisseur Timur Bekmambetov keert terug naar de Russische omgeving om dit historische verhaal te laten ontwaken. Vooraf werden vooral de technische innovaties van Devyatayev in het nieuws gerapporteerd, maar op dat vlak is er spijtig genoeg weinig verschil te merken. Wel blijft het gevoel voor actie goed in leven, met een spectaculaire opening en een spannende slotfase. Op visueel vlak ziet het er allemaal erg netjes uit, maar toch kan Bekmambetov niet verhullen dat het middenstuk bijzonder taai van de grond komt. Het gebrek aan focus op de personages is daar primair voor aan te kijken, waardoor de inhoud eigenlijk niet bijzonder interessant voor de dag komt. Extra vervelend dus dat het middenstuk verantwoordelijk is voor ongeveer 60 minuten, waardoor het eindresultaat net niet tegen een voldoende aanloopt.

Ach.

De la Inglesia lijkt zich vooral op projecten te storten die koste wat het kost niet op andere films willen lijken. Met zijn latere films weet dat ook aardig te lukken, maar bij Day of the Beast hebben tegenwoordige films deze wel een beetje ingehaald. Misschien dat daarom de humor niet echt wilde werken voor me, want het liet me koud.

Het eerste gedeelte van de film is vooral komedie. Komedie die een beetje aan de staarten trekt van allerlei soorten scenario's. Het acteerwerk waarmee de grapjes worden afgeleverd is niet briljant, maar enkele stukjes zijn wel erg leuk uitgedacht. Tot een lach kwam het niet, maar ik kon sommige scenes zeker waarderen. Aangezien de eerste helft van de film vol zit met dezelfde soort humor, gok ik dat de film snel zal aanslaan bij kijkers die het kunnen waarderen.

Je zou denken dat een film met een look die zo lelijk en goedkoop is als deze niet de capaciteit zou hebben om later nog uit te halen qua schaal, maar niets is minder waar. We krijgen namelijk een finale die best spectaculair te noemen is, maar tegen de tijd dat deze aanbreekt was ik al verveeld geraakt door de eerste helft. Ik heb natuurlijk wel genoemd dat het humor is die soms aansloeg, maar verder liet het me erg koud.

Zo streeft de film langzaam maar zeker de speelduur door. Soms vermaakt het, de finale heeft z'n momenten, maar al dat gedoe van de priester in de eerste helft was na enige tijd diep vermoeiend. Dan maakt het ook weinig verschil meer of ik vind dat de grappen goed zijn geschreven of niet. Ach, leuk als anderen hier dan wel weer van kunnen genieten zeg ik maar.

Aardig.

Dit was meteen de laatste echte horrorfilm uit de top 250 die ik nog moest zien. Niet dat er veel horrorfilms in de top 250 staan overigens. Ik meen dat een merendeel bestaat uit dramafilms, of historische films, met een speelduur van rondom 135 minuten. Deze film is dan wel een kleine opluchting omdat het niet al te sentimenteel is.

Diaboloques leunt op een erg simpel en makkelijk verhaaltje die veel mooie dingen tot stand kan brengen. Voor een oude film wordt het allemaal ook best fris uitgevoerd. Goede decors, geweldig gespeel met het licht en aardig camerawerk. Visueel ziet Les Diabolioques er netjes en voldoende uit, en zeker voor die tijd is dat best een groot compliment.

Verder duurt het wel wat lang voordat het mysterieuze gedeelte van het verhaal begint. De introducties van de personages en het opbouwen van de band tussen Clouzot en Signoret is weinig aan. De personages zijn in principe volstrekt oninteressant en hebben ook best weinig charme. Niet dat die ruimte ze erg gegund wordt, want regisseur Clouzot zelf is op dat gebied niet de meest innovatieve regisseur.

Het blijft ook voor een lange tijd niet bepaald spannend door de film heen. Eenmaal het mysteriegenre zijn intrede doet is er wel iets om naar te kijken, het is echter de finale zelf die wat qua horror weet uit te halen. De eerste helft van de film is nogal taai aangezien het daar meer een dramafilm is met wat thrillerelementen. Dat stuk wil echter gewoonweg niet interesseren. Er is geen sfeer of houvast om leuk tegenaan te kijken. Ietwat saaie cinema.

De finale is gelukkig wel geweldig te noemen. De twist is ondertussen nog best simpel en hoe alles is uitgewerkt wordt enkel geïmpliceerd wat ergens een gemiste kans is, maar regisseur Clouzot weet wel wat spanning op te wekken, zeker voor die tijd. Verder weet de film tijdens de tweede helft gewoon erg te boeien, jammer van de eerste helft die toch wel veel te lang doorgaat.

Slap whodunnit-vehikel van regisseur Ed Bye, die hier klaarblijkelijk ook nog een trilogie uit heeft weten te halen. De voorgaande delen laat ik in ieder geval na het zien van dit nogal matig vormgegeven komediegebeuren voorlopig links liggen. Enkel het acteerwerk weet Dial M For Middlesbrough enigszins behapbaar te maken, want zodra het op humor, horror of mysterie aankomt heeft Bye weinig te melden. De moordzaak omtrent te weinig om actief wat mee te kunnen, de spanning wordt zeer slordig opgebouwd en de humor is wel erg flauw. De onbenulligheid waarmee de typetjes worden neergezet maakt het verder ook niet bepaald leuker om met de (schaarse) hintjes mee te denken. Eenmaal de onthullingen worden gedaan hield ik mijn schouders op, net als gedurende de rest van het verloop.

Klassieke thrillerfilm met een erg sterke eerste helft, waarin regisseur Alfred Hitchcock wel degelijk een stempel weet te drukken op zijn carrière. De inhoud zit binnen Dial M for Murder namelijk goed in elkaar en de wisselwerking tussen personages werkt uitstekend, ondanks dat de dialogen met enige regelmaat iets scherper of bijtender hadden gemogen. De opzet van het plan evenals de uitwerking ervan vormen een boeiend weerzien, maar helaas lijkt de film op de rem te trappen naarmate de tweede helft vordert. De personages raken enigszins uitgewerkt en de inhoud begint minder te overtuigen, waardoor de film met een ietwat zoutloze indruk eindigt. Niettemin wordt een voldoende makkelijk gerechtvaardigd met de inleiding.

Aardig tragisch.

Ik wist van tevoren eigenlijk ook helemaal niet dat dit een Madeafilm betrof, dit was een film die ik uit verveling op een dag vanuit Netflix had meegepakt. Na een korte aanraking met het internet ben ik er ook achter gekomen dat dit de eerste film was die de omalol van Perry voortbracht, waarin hij zichzelf voor het eerst in een jurk stopte bij een film.

Inhoudelijk is dit wat serieuzer en prekeriger dan de andere Madeafilms, maar eigenlijk daarom ook juist slechter. Ze moeten met dit soort films gewoon van de serieuze dingen afblijven, want het werkt voor geen meter. Het begint eigenlijk ook al bij Elise, die niet kan acteren en veel scenes die van haar afhankelijk zijn in het honderd laat vliegen. Het lijkt nergens op.

Veel bijrollen zijn echter niet veel beter, maar ik geef hen er maar deels de schuld van. Regisseur Grant kan namelijk van geen enkel personage een verschijning maken die meer uitdieping krijgt dan 4 zinnen. Zeer stereotiep, zeer saai. Dit zijn niet bepaald de personages die een speelduur van 116 minuten met gemak kunnen opvullen, met uitzondering van Perry's personages. Die personages botsen echter op dusdanige manier met de andere personages dat de ongebalanceerde toon de grapjes overmant.

Het is verder vooral het gemak vanuit de scriptschrijvers die deze film het laatste duwtje geeft om in het awful-cinematerrein te komen. Problemen die bijna 10 jaar duren worden door middel van een liedje opgelost. Ik snap dat de doelstelling van deze film feelgood is, maar op deze manier kan je het voor mij niet rondmaken. Het is gewoon te makkelijk, en zeker voor een film die zich eerst door 100 minuten aan (filmische) ellende werkt is het gewoon een zure appel.

Het acteerwerk van Perry en zijn personages brengen soms nog wat leven in de brouwerij, en de wraaksequentie is ook nog wel aardig, verder is deze film een opstapeling van makkelijke clichés die elkaar in sneltreinvaart opvolgen. Het raakt nergens, boeit nergens en vermaakt nergens. Voor Grant was dit een niet al te best begin van een best aardige filmcarrière.

Apart.

Weer een apart filmpje dit, wat met de poster en titel wat naar een jeugdfilm doet ruiken. Maar laat je niet misleiden, dit is totaal geen jeugdfilm, ondanks de jeugdige setting. Ook wat vreemd dat er als symbool 16+ voor drugs wordt gegeven, ik had eerder seks gegeven.

Sterke, overtuigende rol van Powley. Onvoorspelbaar karakter die ze zowat naadloos uit weet te voeren en weet daarmee enkele grote namen eruit te spelen en de film best te dragen. De rest doet het best prima, maar naast Powley blijven ze achter.

Het is allemaal vlot en entertaining, al leek er richting het einde eventjes geen einde aan te komen, De film lijkt nooit echt goed te weten wanneer hij het best kan eindigen en gooit dan vaak nog wat scenes erin die niet al te veel toevoegen.

Daarbij is de verhaallijn ook het gene wat misgaat. Vaak lijkt de film wat doelloos te vertellen, met wat voice-overs en wat gedichten maar een verhaal dat nergens naartoe lijkt de gaan behalve de vreemde en wat ongemakkelijke relatie tussen Powley en Skarsgard te promoten.

De switch naar cartoonscenes is goed en weet de film even wat charme te geven. Het is allemaal vlot en makkelijk uit te kijken, ondanks een aantal dipjes. Acteren dik in orde overigens, ik kan soms wel de geïrriteerde Amerikanen ruiken die zeuren over het seks van oude mannen met meerderjarigen.

Mwa.

De boeken weleens opengeslagen, maar ik heb het idee dat die allemaal een beetje hetzelfde zijn. Zachary Gordon was toch wel een uitstekende keuze voor een sulletje. Robert Capron was al wat vervelender, en de film is eigenlijk verrassend niet grappig.

Het concept van high school komedies liggen me altijd wel, al ben ik er zelden echt van onder de indruk. De grappen waren echter niet zo grappig, maar het verhaal was vrij vlot. Leuk dat Moretz er even was, maar haar personage voegt eigenlijk vrij weinig toe.

Het resultaat is een vermakelijke, maar nogal flauwe boekverfilming. Kijkt vrij makkelijk weg en duurt gelukkig ook niet al te lang, maar echt lachen zal je waarschijnlijk niet. Daarvoor kan je beter andere komedies opzetten.

Enthousiaste animatiebewerking van de populaire jeugdboekenreeks, die inhoudelijk vooral wat gebeurtenissen uit zijn bronmateriaal haalt en deze achter elkaar plakt. De scenes worden aan elkaar gepraat met wat voorspelbaar moraal, maar deze komt nogal halfslachtig uit de verf. Je kan natuurlijk ook niet van een film die niet eens de 60 minuten aantikt verwachten dat de personages enigszins overtuigend worden uitgediept, maar hun avonturen in combinatie met de tekenstijl zijn uiteindelijk boeiend genoeg. De stemmencast doet het bovendien enthousiast genoeg om de boel verder op stoom te helpen, maar na enige tijd zorgt het gebrek aan variatie voor een ietwat vermoeiende laatste 20 minuten.

De animatietechniek is bovengemiddeld, maar de inhoud is vergelijkbaar met de voorgaande delen. Het hoofdpersonage loopt tegen een variatie van problemen en situaties aan die allemaal plichtmatig voorbij denderen. Erg boeiend worden de figuren hier ook niet, waardoor het als kijker toch moeilijk blijft om mee te leven met het uiteindelijke moraal. Gelukkig is de speelduur nog altijd zeer kort en ligt het tempo hoog, maar de makers lijken eigenlijk weinig moeite meer te stoppen in het schrijven van een film als deze.

Deel 3 alweer.

Deel 1 en 2 waren al niet bepaald goed te noemen, maar ook deel 3, opnieuw met dezelfde familie moest op het scherm komen. Gordon is eigenlijk al te oud geworden hier en is het gewoon een puber, waarmee de acteurs overgang in deel 4 weird overkwam.

Weer niet heel komisch en veel te ongemakkelijk eigenlijk. Meer onnodig familiedrama dat vrij weinig toevoegt aan het verhaal en de cast is eigenlijk vervelender dan normaal. Dit geld ook voor Zahn, die normaal wel goed overweg kan met zijn rol.

Jammer, maar deze reeks had echt een vernieuwende toon nodig, en dit deel kan dat dus niet bepaald waarmaken. Bowers zet hier niet bepaald zijn film af, al is het wel wat vlotter geworden. Helaas nergens nog echt goed te noemen.