Meningen

Ok Kramer.

Ik verwachtte van te voren een film met een zelfde stijltje als Running Scared, maar die verwachtingen kon ik al snel loslaten. Gelukkig betekende dat niet gelijk dat de rest van de film daarmee slecht was, maar ook niet heel goed uiteindelijk helaas.

Macy en Baldwin zijn wel echt de showstealers van de film. Macy is een heerlijk typetje en een echte loser. Hij is nu ook wel standaard best geknipt voor deze rol, maar hij voert hem dan ook behoorlijk overtuigend uit. Ook Baldwin speelt bovengemiddeld voor zijn doen. Bello maakte niet al te veel indruk op mij, buiten haar uiterlijk dan.

Las Vegas is een mooie locatie, maar van de locatie wordt bij lange na niet optimaal gebruik van gemaakt. En nu is Kramer als regisseur best goed, dus waarom niet wat meer van de stad zelf? Camerawerk was wel in orde, niet zo knap in elkaar gestoken als Running Scared, maar het voldoet wel.

Soundtrack vond ik erg matig. Vaak werd het compleet verkeerd toegepast. Het is een behoorlijke stoorzender. Het casino had vaak ook wel wat knapper in beeld gemogen. Begin is ook te traag, pas in het tweede deel krijgen we wat meer vaart.

Film is wel een stijgende lijn, maar wanneer de film ook echt leuk begint te worden is hij nagenoeg al weer geëindigd. Wel jammer, want de film was helemaal niet verkeerd, maar mist wel die elementen die het soms nodig heeft. Verhaal waar het op steunt is ook bij lange na niet goed genoeg voor zo'n setting als dit.

Mwa.

Opzicht nog wel een vrij redelijke horror. Leuk idee, dat dit keer de kinderen in zombies veranderen. Dat geeft de film weer extra punten op en creëert ook een aantal verrassend komische scenes. Wel vrij ongeloofwaardig, zoals die kinderen voor transformatie doen.

De film mist alleen wel de gore, en daar kunnen meerdere mensen het wel met me eens zijn. Het idee is wel leuk en er zitten zeker een aantal leuke scenes in met die zombie kinderen. Elijah Wood is een beetje een eng mannetje geworden, maar was wel te pruimen.

Humor was soms wat te flauw en gore ontbreekt echt wel een beetje. Al is dat moment waarop de directeur opgegeten wordt op het schoolplein een klein hoogtepuntje. Voor de rest een vrij vlotte horror/komedie. Zo slecht als het gemiddelde vond ik hem niet, maar had op een aantal punten wat beter gekund ja.

Beste Watts tot nu toe.

Dus inclusief zijn Spider-Man films. Voor hij met die speelse en energieke films aan de slag ging kregen we nog wat rauwere films die in veel opzichten anders zijn dan Watts zijn superheldentoevoegingen. Clown was daarin wat minder, maar deze Cop Car is dan wel weer geslaagd.

Veel klachten over de langzame opbouw, maar ik vond deze juist wel intrigerend. Ik vond het ook best spannend toen die kinderen op de weg reden met een politieauto. Spannender dan het wat hardere tweede deel in ieder geval, maar blijkbaar komt dat niet echt over bij de mede MM-gebruikers. Jammer, want ik vond het degelijk in elkaar gestoken.

Strak geregisseerd van begin tot eind. Bijna geen soundtrack en een rustige opbouw. De eerste 45 minuten zijn vooral introductie, maar best strak uitgevoerd en solide gemonteerd. Acteerwerk is erg goed, alleen vond ik de rennende Bacon een beetje apart.

Visueel is het redelijk kaal en droog, maar dat hoort er een beetje bij. Het is vooral de montage die zo strak is dat het wel wordt verbloemd. Het ontbreken van details is daarmee vergeven. De kinderen zijn erg vulgair voor hun leeftijd, maar ook die zullen uiteraard bestaan. Verder wil de film erg realistisch overkomen, maar het is allemaal volstrekt ongeloofwaardig qua verloop, dus dat lukt niet helemaal.

De jongens zijn erg goed gecast, spelen eigenlijk de volwassen cast eruit. Dat zie je niet vaak, maar toch kan het dus nog. In het tweede deel treedt er wat meer geweld in het verhaal om uiteindelijk naar een gewelddadige climax te leiden, maar het is allemaal niet heel erg expliciet. De toon is harder dan het geweld.

Ik vond het best een leuk filmpje. Solide geregisseerd, wat mij betreft zonder twijfel kwalitatief de beste film van Watts tot zover. Lekker stoffig en strak. Niet veel regisseurs kunnen ze zo nog maken, maar aan de score te zien is daar ook geen interesse voor helaas.

Regisseur James Mangold levert altijd wel een basishoeveelheid kwaliteit af, al zijn het vooral de castleden die Cop Land complementeren. Harvey Keitel, Robert de Niro en Robert Patrick zijn altijd wel betrouwbare namen en zo ook hier. Onhandig dat dan iemand als Sylvester Stallone de absolute hoofdrol moet vertolken, die wel uitstraling heeft als kille agent maar minder als gevoelige man. Mangold kiest qua opmaak voor een erg troosteloze visuele richting, maar die komt slechts gemengd goed aan bod. Het is dan vooral het verhaal dat soms nog verrassend uit de hoek komt, al zijn de meeste onthullingen rondom het middenstuk uit de doeken gedaan.

Matig.

Ik ben wel blij dat ik niet eerst Cop Out zag voordat ik aan Red State begon. Ik denk dat Red State nog even terug de kast inging mocht ik deze eerder gezien hebben. De actieregie hier is toch wel beduidend anders dan in Red State. Ook de enige film die Smith niet zelf heeft geschreven maar wel geregisseerd, en wat mij betreft hoeft hij dat niet nog eens te doen.

Ik kwam ergens op het internet tegen dat Smith en Willis geen ideaal duo waren achter de schermen, en dat blijkt, want Willis acteert alsof hij er totaal geen zin in heeft. Zijn delivery van dialogen en komedie was serieus zwak en ik schrok er zelfs van, want hij heeft toch echt goede en enthousiaste rollen gespeeld in klassiekers.

Maar ook de regie van Smith is wat terughoudend. De komedie is niet al te grappig, ondanks de enthousiaste pogingen van Morgan. Enkel William Scott komt met een aantal grappige stukjes, maar in het algemeen kon ik weinig lachen om het duo die de hoofdrollen vertolkte. Er zat geen enkel gevoel voor timing of vaart bij helaas.

Film duurt ook wat lang met een speelduur van 107 minuten. Ik zou het bijna ridicuul noemen, want deze film wijkt geen enkel moment uit voor een typisch Amerikaans buddy-cop filmpje. Vrijwel op elk gebied worden elementen vertoond die we al hebben gezien, zelfs qua schurken. Als het de Russen niet zijn, dan zijn de Mexicanen het wel.

Dan hoop je dat er wat gave actie inzit, maar ook op dat gebied wordt je teleurgesteld. Actie wordt met weinig overgave in beeld gebracht en komt met niet al te spectaculaire beelden. Vond het eigenlijk maar een tam gebeuren allemaal. Ook de slotfase, waar genoeg ruimte wordt gegeven voor een lekkere shoot-out, slaat de plank mis.

Ik moet wel zeggen dat ik hier en daar heb kunnen lachen, maar dat kwam (meestal) niet door het duo, maar vooral door de random gebeurtenissen door de film heen. Smith heeft ergens wel een goed gevoel voor humor, en soms komt het eruit, maar in het algemeen houdt hij zich te veel in. Dat resulteert in een licht vermoeide en vooral tamme 107 minuten aan komedie met wat tintjes aan actie.

Omdat ik soms wel heb kunnen lachen en de film er visueel voor de rest niet heel verkeerd uitziet, ken ik het nog een 2,0* toe.

Het is best duidelijk dat regisseur Joe Carnahan binnen het actiegenre op de juiste plek zit, maar meestal probeert hij zijn concepten vol te proppen met allerlei achtergrond en extra details. Soms werkt het bij andere regisseurs, alleen bij Carnahan moet ik dat nog ontdekken. Ook Copshop weigert het om de boel simpel te houden, al is een deel ervan te rechtvaardigen om de situatie wat op scherp te zetten. Problematisch is dat veel personages ondanks hun excentrieke aard snel uitgewerkt zijn. Gerard Butler en Frank Grillo krijgen allebei simpelweg veel te weinig te doen en aparte figuren zoals Toby Huss blussen snel uit na een enkel hoogtepunt. Tussen de vreemde heren in krijgen we ook nog wat saaiere figuren. Alexis Louder doet het niet onaardig, maar kan niet tippen aan rollen die gewoon veel meer charme meekrijgen vanuit Carnahans regie. Nadat het verhaal helemaal is opgebouwd en uitgelegd volgt de actie, maar die weet nergens strak, cool of slim genoeg te zijn om de lange eerste helft van de film eer aan te doen. Toch houdt Carnahan het voor enige tijd aardig onder de controle, maar richting de finale stort de film ineen en wordt 't volgepropt met allerlei lompe wendingen. Gewoon onnodig dat Carnahan altijd extra hooi op de vork wil nemen. Wat rest is een film die goed vermaakt en degelijk wordt geacteerd, maar het wordt tijd dat Carnahan zich eens wat meer op actie gaat focussen en minder op achtergrond. De cartooneske visuele stilering trekt Copshop nog naar een nipte voldoende.

Jammer.

Jammer ja, want ik had bijna de gehele speelduur het gevoel dat ik zat te kijken naar een film die toch wel wat meer te bieden had dan een gemiddelde detectivefilm. Vooral qua regie dan, en ook van enkele personages. Maar het is helaas de climax waarbij de film in de steek gelaten wordt.

Amiel kende ik hiervoor enkel van The Core, en dat schept natuurlijk niet bepaald de hoogste verwachtingen. Desondanks wilde ik Copycat een kans geven, en gelukkig bewijst Amiel hiermee dat er wel andere punten zijn waar hij als regisseur wel mee kan scoren, ipv slechte special effects gebruiken in een rampenfilm.

Copycat heeft dan gelukkig ook net wat meer te bieden dan een gemiddelde detectivefilm. Ik ben niet verzot op het genre, dus daarom is het alleen maar prettiger om wat betere elementen te zien in een film. Vooral qua regie heeft deze film nog wel wat te bieden hier en daar.

Vooral in de scenes waar agorafobie wordt weergegeven vond ik geslaagd. Vooral in de slotfase waar de camera even over het dak zweeft. Vond het zeer aantrekkelijk om naar te kijken. Maar in het algemeen hangt er een vermakelijk, spannend en vlot sfeertje waardoor de 123 minuten nooit een echt moeizame opgave dreigt te worden.

Hunter vond ik daarnaast ook goed spelen, vooral de trekjes die ze aan rechercheur Jane weet mee te geven zorgen er bij mij voor dat ik haar nog wel leuk vind om te zien. Het is ook 1 van de weinige keren dat ik een rechercheur een leuk personage vind, want ik vind ze meestal maar matig uitgewerkte, irritante en narcistische verschijningen.

Ook zorgt Amiel ervoor dat er een vlotte spanning door de film hangt die het allemaal kijkbaar houdt. Wel jammer dat de film nooit optimaal spannend weet te zijn, en het vooral bij opbouw houdt en een subtiele soundtrack gebruikt om de spanning op te bouwen. Maar echt eng of heel spannend wordt het helaas nergens.

Omdat ik het allemaal wel een degelijk gebeuren vond, dacht ik er nog aan om deze film een 3,5* te geven. Maar helaas vliegt de film wel een beetje de bocht uit in de slotfase. Waar ik de rest van de film nog wel speciaal vond, is het jammer dat er hiervoor is gekozen voor een wat typerende slotfase die helaas nogal voorspelbaar is.

Ook jammer dat er soms voor iets te makkelijke zijwegen wordt gekozen. Zeker het personage van Weaver is net wat te "slim". Die scenario's waar mensen de leeftijden kunnen raden van 1 enkele foto blijf ik toch nogal hinderlijk vinden. Weaver zelf speelt ook wat zoutloos, maar doet niet onder aan de rest. Hunter komt er echter toch wel als duidelijk winnaar uit.

Vermakelijk geheel, die helaas geen solide cijfer weet te krijgen wegens een teleurstellende slotfase. Voor de rest degelijk geheel. Heb me in ieder geval niet verveeld.

Een fijne herziening. Regisseur Henry Selick is duidelijk getalenteerd binnen het animatievlak en wekt een film tot leven met bijzonder indrukwekkende aankleding en een uitstekend oog voor detail. Het compenseert gedeeltelijk de nogal vervelende personages die zeker in de eerste helft niet bepaald kunnen rekenen op de sympathie van de kijker. Inhoudelijk profiteert Coraline van origineel bronmateriaal, maar gebruikt daarbij iets te weinig lef om het integraal door te trekken. Zo betreedt Selick richting de slotfase een wat duisterder pad, maar neemt nergens te veel risico. Het ontneemt het eindresultaat van grotere kansen, maar gelukkig kijkt het nog altijd goed weg en bevat veel passie voor het vak.

Tja.

Eigenlijk niet eens een heel slecht filmpje dit, maar alleen een beetje rommelig afgewerkt waardoor de gemiddelde kijker hem misschien niet zo leuk zou kunnen vinden. Vooral het begin is nogal rommelig, waardoor je redelijk vaak de draad kwijt bent.

Waarom ze er überhaupt met tijdsperiodes wisselen is me een raadsel aangezien het verhaal behoorlijk simpel is eigenlijk. Sowieso zit er niets in dat intelligent genoeg is om dat soort keuzes te maken, maar het vermaakt allemaal wel en de tweede helft is daarmee ook een stuk beter.

Acteerwerk is verrassend goed eigenlijk, Jagger is niet bijzonder maar als actieheld of Meneer Nash kan hij er zeker mee door. Hauer is eigenlijk maar 1 scene in beeld, geen idee waarom hij op de poster staat. McDowell is ook weer van de partij, al is de echte persoon die de show steelt Feldman. Heeft tenminste het meeste charme, maar hij heeft ook eigenlijk de leukste rol.

De actie mag er zijn, al zijn de actiescènes wat te kort om echt leuk te zijn. Bloed spat soms behoorlijk in het rond al had het allemaal wat opvallender mogen zijn. Het meeste bloed zijn ook tenslotte op de vloer of muren, terwijl de actie, wel bloederiger dan de gemiddelde film, minder inhoud heeft daarin.

Duurt allemaal niet te lang gelukkig en ik kan niet zeggen dat ik me erg verveelt heb. Actie is niet opwindend, horror is al wat beter. Camerawerk is soms onnodig nerveus, kleurgebruik is opmerkelijk, want het valt hier en daar nog best op.

Kijken of dit ooit nog een reeks zal worden, zou je wel verwachtten met een alternatieve titel zoals "Corbin Nash The Origin".

Oei.

Toch wel een teleurstelling in het genre van de rampenfilms. Vooral omdat ik het genre echt wel graag kijk, maar dan doe ik het vooral voor de grote verwoestingen. Helaas waren die in deze film zo goed als minimaal aanwezig, helaas.

Het is wel opmerkelijk als je naar het budget kijkt, hoe weinig Amiel ermee gedaan lijkt te hebben. Alles ziet er echt belabberd uit, zeg maar het niveau SyFy. En aangezien het budget zal ik zelfs zeggen nog een niveau eronder. Maar goed, als de film zich meer op verwoesting had geconcentreerd had ik dat nog wel een beetje door de vingers gezien.

De film wordt vooral overeind gehouden door enkele leukere scenes en de cast. Eckhart probeert er hert beste van te maken bijvoorbeeld. Tucci (had hem niet herkend), Lindo en Qualls zijn ook gewoon goed. Swank wat minder, en dat had vooral met haar rol te maken.

Het gaat allemaal ook wel wat simpel eigenlijk. Hoe makkelijk ze zo'n bizar idee voor elkaar krijgen is best opmerkelijk en wat lui geschreven. Het gaat te soepel, en te simpel natuurlijk. Daarbij komen we alle rampenclichés ook weer tegen die er maar zijn.

Enkele scenes zijn trouwens nog wel ok, Golden Gate Bridge verwoesting bijvoorbeeld. Maar in het algemeen voor een rampenfilm concentreert de film zich verrassend veel op de "astronauten" onder de grond, en vermengt met slechte effecten brengt dat vaak niet al te veel spanning mee.

Ze hadden eigenlijk gewoon een ander team voor dit project moeten zoeken, want zo zie je maar dat met het verkeerde team ook een film eruit komt rollen die op alle vlakken (op acteerwerk na) tekort schiet. Vooral de effecten hadden echt beter gemoeten. Maarja.

Ok.

Wel een prima film dit, die een mix bevat tussen een hoop genres. Voornamelijk musical, want de horror, komedie, fantasy en drama wisselen elkaar gelijkwaardig af. Toch vond ik het jammer dat de musical de overhand neemt, want de snelheid waarmee de nummers achter elkaar komen is wat eentonig.

In ieder geval is het duidelijk dat je een redelijk uniek project voor je kiezen krijgt. Een soort volwassenen versie van de kleine zeemeermin. Smoczynska wil dit alleen wel heel erg duidelijk maken door zich belachelijk veel te focussen op nudity. Zo veel dat het me op den duur ging irriteren, en dat lijkt me toch niet echt de bedoeling.

Visueel verder wel degelijk. Cinematografie en kleurtjes zien er goed uit, soms zijn de decoraties alleen wat kaal waardoor je tegen wat lege settings aankijkt. Voor een film die zich bijna uitsluitend mikt op visueel vlak is dat wat tegenvallend. Absurd is het zeker, maar dat betekent niet altijd dat het meteen goed is.

Acteerwerk vond ik ook maar half. Het is degelijk, maar ook niet bijzonder. De twee dames hebben zo hun momenten, maar acteren iets te gemaakt. Ook de bijpersonages vallen niet al te veel op, met uitzondering van Preis en Gierszał. Nummertjes zijn verder wel pakkend, met een paar briljante stukjes, maar soms ook wat mindere stukjes.

Het duurt allemaal niet te lang, maar ik kan niet zeggen dat ik met volle toeren kon genieten. Vooral de belachelijke focus op nudity zorgt voor wat irritaties. Het is na een tijdje wel duidelijk dat dit geen kindervariant is van het sprookje, leg de focus er dan ook niet zo dik op. Verder kent het The Lure nog een paar waanzinnige stukjes, maar die beperken zich tot 2 scenes. Dat is de sequentie van "The Loop" en de operatie.

Degelijke film. Niet perse goed voor een snel tussendoortje, maar apart genoeg om op te vallen. Kon wat werk hebben op het audiovisuele vlak, maar is ook niet dramatisch. Sterke kleurtjes, paar briljante scenes, maar verder The Lure komt niet heel ver boven de middelmaat uit.

Onbegrijpelijk hoog gewaardeerd brolwerkje met een aantal stijlvolle camerabeelden en daar zowat alles mee heeft afgedaan. Het is geen geheim dat de Giallo-periode vanuit Italiaanse makelarij niet aan mij is besteed, maar Torso ontsnapt desondanks niet aan de grootschalige technische tekortkomingen. Het barslechte acteerwerk is uiteraard aanwezig, maar ook de stompzinnig lang uitgerekte sequenties van seksuele handelingen en andere idioterie (zoals een hippiefeestje) die er totaal niet toe doen, zijn dooddoeners. En alhoewel regisseur Sergio Martino soms mannelijke personages portretteert als geile dieren, is het toch vooral hijzelf die zichzelf op een dergelijke manier afbeeldt. Positief is dat het voor de verandering eens niet ruim over de 100 minuten heengaat, maar de dunne inhoud al na een klein anderhalfuur afsluit.

Kort maar krachtig?

Leuke quote, deze film is dat echter niet. Corpse Bride stond al voor een aardige tijd op de radar, maar eigenlijk enkel en alleen voor de regisseur die het heeft geregisseerd. Tim Burton is al voor een aardige tijd onder de filmliefhebbers bekend als een creatief regisseur, helaas is deze film niet zijn beste voorbeeld.

Om wel positief te beginnen, de animatie is van hoog niveau en daar kan denk ik elke gebruiker het wel over eens zijn. De beelden schieten prachtig voorbij en de film zit vol met lichtgevende sfeer die het als geheel op weet te beuren. De personages zijn goed ontworpen en het kleurgebruik zit helemaal goed. Het is dan ook best creatief op visueel vlak te noemen.

Het verhaaltje zelf is dat echter niet. De visuele pracht waarin het verhaal verpakt zit smaakt naar meer, dat levert de film echter niet af. We krijgen een erg kort romantiekverhaaltje te verduren die maar net aan weet te boeien. Als kijker krijg je al snel door dat het verhaaltje niks gaat bieden dat maar een beetje vernieuwend is en tot overmaat van ramp wordt het ook allemaal in een speelduur van enkel 76 minuten gepropt.

De film kent een eigenaardig verloop en is zo ingericht dat het op een oude film lijkt die wat meer kleur betreft. Veel beelden worden opzettelijk met zwart-wit geanimeerd waardoor er een oud sfeertje over de film hangt, en dat is best voordelig. De film spreekt het vervolgens tegen met nogal kinderachtige humor die de subtiele sfeer weleens om zeep wil helpen.

Bij elkaar is Corpse Bride geen slechte film, maar door inhoudelijk gebrek aan creativiteit en botsende tonen is het als resultaat redelijk rommelig. Het hart zit niettemin op de goede plek, en later bewees Burton zich een koning met animatie, Corpse Bride is echter nog niet helemaal perfect. Maar de film loop over van potentie en regisseur Burton mag wel qua visueel beelden zijn stempel behoorlijk afdrukken.

Underrated.

Cosmic Sin is zeker geen beste film, maar de cijfers die het nu krijgt zijn wel heel overdreven. Het is een wat goedkope film die wel de poging doet om wat passie uit te stralen. Het krijgt alleen een tweedehands gevoel door Willis en Grillo op de voorkant te plakken. Anderzijds zijn dat wel diens marketingstrategieën.

Vind ook dat de film wel erg beperkte en ronduit vreemde kritiek krijgt, zoals dat Willis enkel 5 minuten in beeld zou komen. Ik heb hem toch wel veel voorbij zien komen. Of hij daarmee ook een goede rol neerzet is een ander verhaal. Voor hem is het een best veilige rol, en hetzelfde geldt voor Grillo. Overige acteurs zijn ook van B-niveau, maar lijken het ergens nog wel te proberen.

Ik vond de look van de film best oké. Best aardige decoraties en presentaties van de scenes. De actie is niet bepaald spectaculair maar ik vond de opbouw nog wel prima en het vermaakt prima. Het is alleen jammer dat de regie te afstandelijk blijft tijdens deze scenes waardoor ze ook niet echt indruk kunnen maken. De tweede helft staat in het kader van een relatief rommelig verhaal waardoor de film uiteindelijk inderdaad wat afbreekt.

Verder nog wel vermakelijk en soms onderhoudend. Voor Willis zijn doen niet het beste wat hij heeft gemaakt, maar tussen de saaie rommel die hij tegenwoordig ook aflevert vind ik dit dan nog wel een opbeurend dingetje. Regie is alleen niet echt betrokken genoeg, en ze hadden ook beter een andere schrijver in kunnen huren die dit soort films wel naar een normaal einde kan schrijven. Gewoonweg simpel vermaak.

Merkwaardig gebeuren.

Die Cronenberg is toch wel een bijzonder regisseur geworden. Ging in de latere films binnen zijn regiecarriere een andere richting op dan horror met een sterke basis in effecten. Cosmopolis lijkt te voelen als een film die zijn intelligentie moet tonen, maar uiteindelijk vond ik het vooral een aardig dwaze film die nergens echt overkomt.

Wel zijn er audiovisueel wat nette keuzes, zeker wanneer het aankomt op interieur en locatiekeuze. De film voelt wel degelijk modern aan ondanks de toch wel ouderwetse inhoudelijke kwaliteit. Die valt vooral te merken in termen van dialoog en houding. De personages gedragen zich vooral alsof ze vast zitten in de jaren 80 met een nogal een opvallend mekkerende toon die de hele film lang aanhoudt.

Verder maakt de film regelmatig merkwaardige keuzes, die vooral worden versterkt door het aardig idiote en storende personage van Pattinson. Ondertussen maakt hij betere keuzes voor filmrollen, dit was namelijk echt een misser. Hij past er totaal niet in, maar ook de overige castleden bakken er weinig van. Veel rollen zitten de film in de weg, de enige die ik vond uitblinken was Giamatti.

Soms aardig op visueel vlak, maar verder een film die vooral een merkwaardige en vervelende indruk maakt. Nadat de film was afgelopen heb ik me even op mijn achterhoofd gekrabd over wat de bedoeling precies was. Neem aan dat een liefhebber het vast beter zal zien dan ik, maar ik kan hier maar weinig mee. Mag hopen dat Cronenberg, mocht hij nog een film maken, het gewoon lekker bij horrorfilms houdt.

Het filmdebuut van Johan Nijenhuis staat bekend als een bijzonder slecht werkje, maar het ging voor een lange tijd volledig over mijn hoofd. Niet dat ik overigens actief opzoek was naar een film als deze, maar een filmliefhebber kijkt uit interesse soms zelfs de absolute drek. Costa! profiteert duidelijk van de locatie (Het Spaanse Salou) die regelmatig voor een luchtig sfeertje zorgt, alleen is het niet zo dat Nijenhuis hier bijzonder veel mee kan aanvangen. De omgeving is namelijk al zomers en sfeervol genoeg zonder regieinbreng. Verder zitten met name de personages een film als deze in de weg. Daan Schuurmans speelt werkelijk één van de allerdomste mensen die ik ooit op het witte doek heb zien rondlopen. Ik spreek niet voor vrouwen, maar als ik zelf een vrouw was zou ik het gedrag van Schuurmans behoorlijk afstotelijk vinden en hetzelfde geldt voor Katja Schuurman. De slotfase waarin elke halve zool dus opeens als engeltje wordt neergezet deed me dan ook met stomheid verbazen. De enige, al is het maar als licht getikt individu, die ik een redelijke indruk vond maken was Georgina Verbaan. Erg sympathiek is ze niet, maar een stuk geloofwaardiger dan de overige crewleden waar ze mee optrekt. Wat rest is een film met behoorlijk wat geluidsproblemen (soms zijn schreeuwende mensen zelfs niet te horen), een stompzinnig plotverloop en een concept dat regelrecht van de Amerikaanse buren overgenomen lijkt te zijn. Iedereen binnen deze film was laaiend enthousiast over de getoonde danspasjes, maar ik stond vanaf afstand vol afschuw te kijken. Een film die, wat mij betreft, gewoon terecht de boekjes is ingegaan als filmramp.

Makkelijk bioscoopvoer voor het grote publiek, gemaakt om zoveel mogelijk geld in het laatje te brengen. Dit soort films komen namelijk niet vanuit de passie van de schrijvers of regisseur Jon Karthaus. De humor is erbarmelijk slecht, het acteerwerk geregeld tenenkrommend en de inhoud springt van hot naar her. Merkwaardig genoeg vormt het een stabieler geheel dan de voorganger, die na een kwartier al volledig uit de bocht schoot. In dit geval profiteert Karthaus van een zonnig sfeertje, het uitermate hoge tempo en de fijne afwisseling tussen absurde situaties. Costa!! is een typische film die gemaakt is om geen verveling te laten toeslaan en in die opzet is het geslaagd, maar goede cinema krijg je er alleen niet mee tot stand.

Best vreselijk.

The Cottage is een bijzondere film geworden, en daarmee meteen totaal anders dan wat ik ervan had verwacht. Ik heb enkel naar de poster en wat castleden gekeken, en op basis daarvan had ik een brute genrefilm verwacht. Iets compleet anders dan dit in ieder geval, maar dat pakt niet bepaald positief uit.

Om te beginnen is dit eigenlijk meer een komediefilm dan een horrorfilm. Dat hoeft geen probleem te zijn, en met namen als Serkis moet je ook een eind komen. Althans, dat zou je denken, maar dat lukt de film totaal niet. Het is een erg hyperactieve vorm van humor, die vrijwel altijd vervelend uit de hoek komt en het verhaal zelf behoorlijk in de weg zit. Er wordt niets serieus genomen binnen deze film, dat gecombineerd met staalharde horror goed hoort en kan werken.

Van staalharde horror is echter geen sprake binnen deze film, maar wel wellicht wat onvoorspelbaarheid, en dat houdt de film op de been. Verder valt er weinig te genieten. De mismaakte bedreiging is erg saai te noemen, enige vorm van spanning is ver te zoeken en de gore is zowat compleet afwezig. Zelfs de beperkte hoeveelheid moordpartijen worden off-screen in beeld gebracht.

Had geen probleem geweest als de rest van de film zich een beetje in balans kon houden, maar de drukke uitvoering en saaie invulling op het visuele vlak steken hier een stokje voor. Op die manier is The Cottage snel een film die verveeld, maar ook nog eens vervelend is. Die combinatie is dodelijk op een negatieve manier, en ik vond het dan ook een vermoeiend geheel om doorheen te komen. Veel meer heb ik er niet over te zeggen. Niet mijn ding. Bonuspunten voor goed acteerwerk en wat onvoorspelbare wendingen die het verhaal neemt.

Half.

Heeft wel potentie om een goede film in zijn genre te zijn maar is dit eigenlijk gewoonweg niet. Scott probeert zijn verhaal vlot en moeilijk te maken zodat de kijker gedwongen is zijn aandacht erbij te halen maar faalt daar eigenlijk gewoon in.

Ondanks dat de film een aantal dappere pogingen doet om de donkere kanten van de misdaad in beeld te brengen is het allemaal net niet. Het verhaal mag dan wel prima uitgewerkt zijn, uiteindelijk is het een standaard gebeuren verpakt in een verhaal met te veel karakters.

Wat de film nog wel overeind houdt is dat het allemaal wat onvoorspelbaar blijft met de vraag wie er levend vanaf komt en wie niet. Maar de dreiging daarvan blijft uit. Ondanks een aantal brute scenes is het nergens spannend of dreigend en komen de gevolgen van de misdaadswereld niet echt lekker uit de verf.

Acteerwerk verschilt. Diaz is vreselijk, terwijl acteurs zoals Fassbender en Pitt wel beter uit de verf komen. Al heeft Fassbender een wat stroef script waardoor emoties soms behoorlijk uit de lucht komen vallen. Daarbuiten heeft de film alle potentie om vlot te zijn maar wordt om zeep geholpen door het trage cameragebruik en verhaallijn.

Wel jammer, want er zitten sterke momenten tussen in geweld. Dat machine die je langzaam onthoofd was een naar gebeuren maar ook de uitkomst van Cruz mag gedurfd zijn. Echter haalt Scott simpelweg niet het maximale uit zijn film.

Niet verkeerd.

Film werd destijds in de bios niet bepaald goed ontvangen en na het zien van de trailers werd ik er ook niet warm of koud van. Overslaan in de bioscoop dus en een keertje thuis kijken was daarom de conclusie. Dat keertje thuiskijken is bij deze gebeurd.

Het is vooral een luchtige horrorfilm geworden met een leuk concept. Dit soort digitale horrorfilms beginnen uitgemolken te worden, maar zoals het nu gaat zijn ze nog leuk en bij vlagen creatief. Jammer dat deze film het enkel bij een aftel-app houdt en niet veel meer doet dan dat.

Wat er nog bij komt kijken zijn een hoop geesten, demonen en magere heinen. Erg denderend klinkt dat niet voor de doorgewinterde horrorfan, maar de "hoofddemoon" is nog best goed gelukt, lijkt net op een verschijning die je in het universum van The Conjuring kan tegenkomen.

De horror is niet denderend of zenuwslopend, maar er zitten enkele geslaagde schrikmomenten bij. Het script vertoont genoeg mankementen en ongeloofwaardigheden, maar de luchtige toon maakt dit wel een beetje goed. Het is een film die vooral voor het vermaak gaat en dan vooral het soort vermaak waar je niet te lang bij stil hoeft te staan.

Luchtig geregisseerd, een beetje herhaald hier en daar. Met een concept zoals deze zou je toch meer moeten kunnen doen. Het had ook allemaal iets minder veilig gemogen, het is nu typisch PG-13 horror. Hier en daar spannende momenten, maar het had allemaal een stuk enger en uitdagender kunnen zijn. Acteerwerk is voor de rest niet briljant, maar dat is in dit soort films niet erg meer van belang. Ik ben goed vermaakt, en niet veel meer.

Franse herbewerking van One Cut of the Dead volgt erg braaf de lijntjes, waardoor regisseur Michel Hazanavicius de kijker niet kan voorzien van het verrassende effect. In principe is het dan ook bekend terrein waar deze Coupez! heengaat, maar het acteerwerk is gelukkig net wat beter en de visuele aankleding wat strakker. Het jammerlijke is dat dit soort projecten vallen en staan met de wendingen en een herbewerking doen van een dergelijke bron vraagt natuurlijk om problemen. Hazanavicius beschikt over een compacter team en betere acteurs, maar brengt zelf te weinig om het bestaan van deze film goed te rechtvaardigen.

Middelmatige komedie met een behoorlijk noemenswaardige cast. Echter zijn het vooral Vaughn en Favreau die de film op sleeptouw moeten nemen en de grappige situaties uit de film trekken. De rest acteert namelijk als een krant, vooral de acteerprestatie van Åkerman sloeg echt nergens op. Regisseur Billingsley plant zijn film verder neer op een tropische locatie die alleen nauwelijks benut wordt. Ik snap dat een doordeweekse komedie niet veel moet hebben van visuele verwennerij, maar deze film verwaarloost het gewoon compleet. Als dan de komedie waar het volop voor gaat ook niet echt weet te werken, is Couples Retreat al snel een onnodig lange zit. Wel met een degelijke finale, maar tegen die tijd was ik alweer klaar met de film.

Oerdegelijk.

Zonder meer een van de apartere films die ik recentelijk heb mogen aanschouwen. Ondanks het beperkte succes van de film in ons land kan ik wel zeggen dat de film onder een specifiek publiek bekend is geraakt. Binnen die kringen wordt het ook goed geprezen. Het bronmateriaal waarvan het is mag ik niet zo, deze film echter wel.

In ieder geval voelt deze film, ondanks een redelijke standaardaanpak, best vernieuwend aan. Vooral in het kader van dat er een ander gevoel bij je wordt opgeroepen. Ook al ontbreekt het de film niet aan enkele rommelige sequenties, het voelt altijd aan als een soort avontuur waar je met veel gemak overheen wordt geloodst. Daarbij komen nog wat lollige moorden tussendoor kijken.

Visueel zit het redelijk half met de film. Soms zitten er magische beelden tussen die precies vastleggen wat Giallo bijzonder maakt. De sfeer wordt op zo'n moment volledig overgenomen. Soms is het visuele aspect echter te makkelijk. Ietwat karrig in elkaar gezette setpieces hebben de film weleens in handen. Dat zijn de momenten waar de sfeer in mindere mate doorbreekt.

Ik ben zelf heteroseksueel, dus van de beelden hierin raak ik niet bepaald opgewonden. Niettemin vond ik wel dat er de juiste, absorberende toon aan wordt toegevoegd die de film geen enkel probleem maakt om uit te zitten. Erg aantrekkelijk vond ik het niet, maar de balans heeft regisseur Gonzalez goed in handen. De film voelt daardoor nooit te opdringerig of vervelend aan. Er wordt een mooie controle over gehouden met genoeg intrigerende en spannende sequenties.

Jammer is wel dat het tempo plots in elkaar zakt richting de helft, wanneer het personage van Paradis zich even distantieert van de filmsets en wat meer op zichzelf zit. Zo zie je maar dat geen enkele interessante scene van haar afkomt, maar van de mensen en sets om haar heen. Vermoeiend gebeuren was dat maar, gelukkig weet Gonzalez zichzelf weer te herpakken in het laatste halfuur. Ik vond het een mooie, geslaagde film. Een favoriet zal het alleen niet worden.

Onoverzichtelijke en uiterst rommelige fantasiefilm die allerlei insteken op een hoop gooit en vervolgens nooit bij elkaar weet te krijgen, een chaotische indruk die wordt versterkt door het feit dat The Coven achter de schermen gewoon een familieproject is geweest. Regisseur John Mackie dirigeert daarbinnen een film die werkelijk niet te overzien valt en zelf ook niet helemaal lijkt te weten wat het precies wil zijn. Er is van alles aan de hand, maar bij enige vorm van spanning en/of sfeer komen de makers nooit in de buurt. Personages wandelen langs elkaar heen, rennen tegen elkaar aan, rennen vervolgens van elkaar weg, zeveren wat slappe dialogen in het rond en sommigen delven uiteindelijk het onderspit, of zoiets. The Coven is totaal niet te volgen, maar dit zit hem vooral in het feit dat deze filmische bende simpelweg nooit uitnodigt om gevolgd te worden. Een zware en uiterst vermoeiende zit die flink wat uithoudingsvermogen van de kijker vergt.

Tienerfilm met een hoog tempo en regisseur Renny Harlin weet altijd wel de juiste toonzetting te vinden voor doordenderend entertainment, maar er kan van The Covenant moeilijk gezegd worden dat het een goede film is. Rommelig neergezet op inhoudelijk vlak en sterk verouderde effecten zijn daar primair voor aan te kijken, daarnaast raakt het personage van Sebastian Stan na een degelijke en mysterieuze introductie totaal verwatert naar de vergetelheid. In principe doet de cast het niet onaardig, maar kunnen niet op tegen het onoverzichtelijke bombast waar de makers ze mee opzadelen. De finale is verder te kort om nog wat goed te maken, maar de korte speelduur en de vele gebeurtenissen zorgen voor enige compensatie.

De inmenging van regisseur Guy Ritchie is slechts gematigd voelbaar, maar dat neemt niet weg dat The Covenant een zeer professionele en intrigerende oorlogsthriller blijft. Jake Gyllenhaal is bovendien perfect gekozen voor de hoofdrol en Dar Salim versterkt zijn aanwezigheid overtuigend, maar de scenaristen hadden niettemin iets meer tijd mogen stoppen in de relatieopbouw tussen deze twee. Het loopt allemaal te snel van stapel en de spanning wordt enkel laat in de tweede helft effectief opgevoerd, maar de kundige regie zorgt gelukkig voor extra vermaak en snelheid. De cinematografie ziet er goed uit en de inhoud is boeiend, waardoor de speelduur van 123 minuten snel voorbij is. Na een aantal kleine missers doet Ritchie zich weer tegoed aan betere werkjes en ik zie hem graag in deze lijn doorgaan.

Eh.

Nogal een wonderlijk idee dit, dat ook op het eerste gezicht qua titel meer aan een The Asylum film doet denken dan een film waar ook daadwerkelijk een behoorlijk budget in is gegaan. Helaas, ondanks het lollige idee, is de film niet maximaal uitgewerkt.

Craig komt niet echt geloofwaardig over in dit bizarre verhaal dat eigenlijk volkomen nergens op slaat. Qua effecten is het nog wel om aan te zien, maar in het algemeen is de film eigenlijk wat saai, en dat hoort hier absoluut niet in.

Het had allemaal wel wat grover gemogen, maar vanwege de aliens zelf en sommige mooie visuele momenten krijgt het een 2,5* Het voelt een beetje aan dat dit geen R-rated was zodat het geld meer in het laatje kwam.

Moet bekennen dat de herziening me behoorlijk is bevallen en het meeste filmplezier in tijden heeft geleverd. Daardoor Coyote Ugly bekroont met een welverdiende verhoging van het gemiddelde. Regisseur David McNally zet een weinig ambitieuze wereld neer, maar werkt deze met een hoop amusement, fun en tempo uit. Piper Perabo is perfect gecast als naïeve hoofdrolspeelster die haar geluk in een grote stad zoekt en daarbij terechtkomt in een nachtclub. Vanaf dat punt moet de film het eerder hebben van de feestelijke atmosfeer dan van de inhoud, ondanks dat er geregeld nog een aantal pogingen worden ondernomen tot dramatiek. Weinig originaliteit en veel voorspelbaarheid dus, maar uiteindelijk werkt het allemaal dermate aanstekelijk dat het Coyote Ugly te vergeven is.

Rommelige horrorfilm met een enthousiaste regisseur achter de camera, maar ook een zeer ondermaats in elkaar gezet scenario. Wanneer het op bloedvergieten aankomt levert Cradle of Fear dubbel en dik, want ondanks het microbudget zitten er een aantal smerige en onbehaaglijke beelden in deze film. De castleden doen er daarnaast alles aan om enige emotie in het geheel te betrekken, maar de meeste leden kennen genoeg een chronisch gebrek aan acteertalent. Specifiek Dani Filth oftewel “The Man" levert een treurige wanvertoning af als moordenaar die klaarblijkelijk erg intimiderend moet overkomen. Regisseur Alex Chandon kiest er soms voor om daadwerkelijke onthoofdingen en porno te tonen, wat verraadt dat de makers geregeld uit waren op "edgy content" en niet zozeer op kwaliteit. Voor liefhebbers van grafisch geweld een aanrader, verder is het allemaal vooral een totale productiechaos.

Tegenvaller.

Ik keek best uit naar The Craft, ondanks dat het onderwerp van hekserij me niet heel erg interesseert. Dit soort films zijn vaak de projecten die heel populair zijn bij een bepaald publiek, en ik dacht dat ik daar zelf ook tot toe behoorde. Ik zat helaas fout, want deze film kon me minder bekoren dan ik had verwacht.

Het gaat eigenlijk al mis bij het acteerwerk. De vier dames zijn bekende personages en allemaal krijgen ze genoeg achtergrond en eigenzinnigheid om onthouden te worden. Toch levert dit team niet het beste acteerwerk af, en dat is te danken aan de tweede helft van de film die geen goede dialogen meer kent en veel opbouw van de eerste helft overboord gooit.

Visueel een beetje karig, ondanks het geëxperimenteer met effecten. Enkele stukjes zijn best geslaagd te noemen, en de speelse scenes van hekserij pakken gedurende de finale leuk uit. Ze hebben gedaan wat ze konden met de middelen die ze hadden, en dat levert wat voordeel op. Ik vond het vooral jammer dat de opbouw naar een goed verhaal gedurende de tweede helft omver werd geblazen.

In plaats daarvan krijg je in de tweede helft een film die nog steeds vermaakt, maar zo basic als een gemiddelde Hollywoodfilm van Bay is. Het acteerwerk wordt niet beter, maar gewoon hoe de film wordt afgemaakt, ik vond het maar zonde. Wat wel goed is, dat is dat de film motieven heeft opgebouwd die wat gaten van de tweede helft goed weten te vullen en het weten te redden van een complete rommel.

Kortom, The Craft was een teleurstelling waarvan ik een speelsere, coolere en sterkere film had verwacht. Uiteindelijk kreeg ik een film die naar iets moois op weg was, goede variatie kende en een aardig concept bevatte, maar veranderde naarmate de tweede helft aanbrak. Toch ben ik benieuwd naar Legacy, al verwacht ik daar nu nog minder van.