Meningen

Goed.

Vooral het eerste uur dan, want in het laatste halfuur is regisseur Kargl plots de kluts kwijt. Dat neemt dus niet weg dat het eerste uur barst van frisheid en indrukwekkend cameragebruik. En natuurlijk een gestoorde Leder die behoorlijk in zijn rol zit.

De monologen van Leder boeide me eerlijk gezegd niet zo. Het was de film zelf die me in het verhaal zoog. Dat wordt ondersteund door magistraal cameragebruik dat rondom Leder heen danst en vrijwel in elke scene een uniek standpunt aanneemt of een interessante beweging maakt.

Leder zit ook goed in zijn rol als psychopaat. Zijn monologen vond ik niet al te interessant, maar zijn gedrag is erg gestoord en absurd. Daardoor trekt hij je met gemak mee in zijn verhaal. Hij is echt een creepy ventje en de film weet dat goed in zijn voordeel te gebruiken.

Het eerste uur van de film is snel, vloeiend en vlot. Ik kwam er met gemak doorheen. De montage is vlot, het cameragebruik uniek en de gebeurtenissen genadeloos. Vooral de moord op de onstabiele man vond ik vreselijk om naar te kijken. Ik kan tegen veel geweld, maar als je het zo brengt maak je me al snel overstuur. De lege blik van de onstabiele man die eigenlijk niet eens weet dat hij nu omgebracht gaat worden krijgt me op een gekke manier hard te pakken.

Het is wel jammer dat Kargl de film niet ten alle tijden solide kan houden. Het laatste halfuur is namelijk plots een stuk minder. De camerabewegingen worden klunzig, de soundtrack dendert bruut door de film heen en de kille toon en vlotte montage lijken plots verdwenen te zijn. Uiteindelijk kijk je zelfs 10 minuten tegen een Leder aan die lijken naar zijn auto sleept. Het boeit gewoon niet zo meer. Pas aangekomen bij het restaurant begint de film weer langzaam op te leven, maar dan is de film eigenlijk weer voorbij.

Sterk eerste uur, maar een zwak laatste halfuur waar alle vaart en uniekheid plots uit de film gezogen worden. Jammer, want het eerste uur was oprecht gaaf en het cameragebruik dat hier vertoond wordt zie ik eigenlijk niet meer terug in hedendaagse cinema. Daarvoor complimenten. Ik vraag me eigenlijk nog steeds af hoe ze dat gedaan hebben.

Dalende lijn.

Ik had er goede hoop voor na erg geïntrigeerd te zijn geraakt van de poster. Ik zie vanuit de kant van Scandinavië ook niet vaak sciencefictionfilms meer naar buiten komen, dus dat deze voor mijn neus kwam te liggen was alleen maar beter. Het begint dan ook best sterk, met een aantal opvallend gedetailleerde en sterke effecten.

Het acteerwerk is aardig maar de personages zijn idioot. Het eerste kwartier is uitermate boeiend vanwege wat leuke ideeën, maar naarmate de film vordert vervalt het eerder in een psychologische kanttekening van de mensheid in een aparte situatie. Klaarblijkelijk horen daar idiote dingen bij zoals paringsrituelen, en toen was de film me toch echt kwijt.

Naarmate het ook vordert kwamen er romantische elementen bij en eenmaal het ritueel is volbracht wordt de film alleen maar bedenkelijker. Hoe kom je er toch eigenlijk op door een film die eerst zo'n puur genrewerkje was op zo'n rare manier onderuit te halen? Het lijkt bijna alsof een schrijver de eerste schrijver overnam maar zijn werk was vergeten te wissen. Sloeg na enig moment nergens meer op.

Ik kan het op een visueel vlak best waarderen, maar inhoudelijk kan het niet ver genoeg van m'n interesses liggen. Dat ik dan ook nog een 2,0* geef, betekent vooral dat het visueel ook daadwerkelijk erg geslaagd is. Complimenten daarvoor uiteraard, maar verder kan de film me gestolen worden. Ik hoop dat Scandinavië de volgende keer echt iets puurs binnen het genre aflevert zonder al die onzin.

Smerig.

Goed is de film absoluut niet, maar zo slecht als hij momenteel beoordeeld is vind ik hem absoluut niet. Het beest is wat bijzonder, maar lekker smerig en de gore mocht soms ook best aanwezig zijn. Ook grappig dat 2 oude Nickelodeon actrices hierin meespeelde.

De spanning was inderdaad niet echt aanwezig en is het verhaal allesbehalve origineel. Een echte vernieuwing is deze film dus niet. Het beest zelf was lekker smerig maar duidelijk niet al te best vormgegeven. De kills mochten wel aanwezig zijn.

Filmpje dat lekker kort duurt en weet te boeien. Er gebeurd genoeg om je geboeid te houden, maar wegens gebrek aan spanning en een beetje een origineel verhaal toch maar 2,5* gegeven.

Verfilming dus.

Het boek was best interessant om te lezen, vooral omdat het onderwerp zo briljant met het onderwerp is vermengt. Deze film is echter niet echt waardig genoeg uitgewerkt, en de animatie is ondertussen ook behoorlijk oud geworden.

Gelukkig zijn bepaalde thema's nog duidelijk zichtbaar en die helpen de film beetje bij beetje omhoog. De film kent niet een erg goede animatie, dat soms ook wel stoort, maar gaat gelukkig wel een beetje met het boek mee.

Een aantal wat flauwe scenes die er niet helemaal in passen, maar omdat de boodschap toch wel mooi door blijft schemeren krijgt het nog een voldoende. Ik zal zeggen dat je beter het vrij korte verhaal van Animal Farm zelf beter kan lezen.

Eh.

Ik hoef niet zoveel kwijt over het verloop van Animal Kingdom. Het is zeker geen slechte film, maar wel eentje die me nergens maar een klein beetje kon boeien. Het heeft ontzettend lang geduurd voordat ik me echt verbonden begon te voelen met het verhaal, maar ook op het vlak van spanning, verrassing en sfeer liet de film me koud.

In het bijzonder is de acteerprestatie van Mendelsohn sterk en daarmee ook het enige personage dat me echt een beetje naar het verhaal kon trekken. De rest vind ik nogal kleurloos. Edgerton en Pearce lijken vooral op de automatische piloot te spelen, Weaver vond ik zelfs bijzonder zwak en Frecheville is een ongeschikte acteur om een film als deze op sleeptouw te nemen, zeker met zo'n doods personage.

Klaarblijkelijk heb ik Animal Kingdom ooit op mijn kijklijst gezet, maar waarom weet ik niet. Zal wel per ongeluk zijn gegaan, want weinig in deze film raakt me echt. Het kon me vooral amper interesseren, maar ik heb elke minuut van de totale 113 keurig uitgezeten. Het is absoluut een goed verhaal, maar een goed verhaal maakt alleen maar indruk als je ook goed meegevoerd wordt.

Het derde project van de beruchte regisseur Lex Ortega laat zien dat hij wel degelijk interesse heeft in andere subgenres binnen dezelfde hoek die zich niet per definitie focussen op snoeihard geweld, maar Animales Humanos is desondanks een middelmatige film geworden. Het eerste halfuur is gelukkig nog te behappen, met een goed opgebouwde nuance en een doeltreffend ruwe benadering wat betreft het bewust laten inslapen van huisdieren. Ortega laat je als kijker begrip tonen voor beide kanten, maar gaat daarna over in een slaapverwekkend home-invasiongebeuren waarin de inbrekers belachelijke maskertjes dragen en daarmee alle dreiging verliezen. Liefhebbers van harde beelden zullen hier teleurgesteld mee weglopen, maar Ortega compenseert ook simpelweg te weinig op andere toevoegingen.

Vervreemdend.

Rare film. Zeker één van de meest bizarre films die ik in de afgelopen tijd heb gezien. Wat die indruk nog wat doet versterken, is dat de film geen gevoel afgeeft dat het extra z'n best doet om die indruk af te geven. Buiten wat fantasierijke momenten is het vooral de derde akte die deze perceptie sterker doet aanwakkeren.

Een probleem dat ik had met Animals was dat het allemaal, zeker voor de best heftige kern, nogal afstandelijk aanvoelt. Het is moeilijk om je met een persoon als Pla te identificeren. De film schept een redelijk neutraal beeld van de situatie. Erg op afstand geschoten. Niet erg betrekkelijk. Ondanks dat dit gewoon de stijl kan zijn van de film om de sfeer er op die manier in te houden, werd het als geheel al snel saai hierdoor voor mij.

Verder is het acteerwerk niet charmant of innemend genoeg vanuit de cast. De personages vereisen best sterk acteerwerk, maar de huidige acteurs zijn vooral expressie- en emotieloos. Hierdoor wordt het nog wat moeilijker om je te sympathiseren met de personages. De eerste twee aktes van de film zijn er best taai door. Gelukkig voegt regisseur Forés wel een aantal pakkende elementen toe, zoals een pratende teddybeer. De relatie die tussen Pla en de teddybeer ontstaat biedt nog wat steun.

Waar de film past echt pakkend begint te worden is de finale, waar plots alles wel goed lijkt te gaan. Het verhaal verkrijgt een mysterieuzer sfeertje. De fantasie wordt wat teruggedrongen en een wat onheilspellendere sfeer keert ervoor terug. We krijgen vervolgens een lange sequentie binnen een school waar wat sterke momenten mee worden verkregen. Leuk geregisseerd met genoeg creatieve ideeën.

Het is dat de film voor een te lange tijd te afstandelijk blijft, want de sporen en paden die het uiteindelijk neemt zijn uiterst sterk te noemen. Het is een wat aparte benadering voor een film om onderwerpen zoals depressie op deze manier te tonen. Misschien dat het voor sommige mensen werkt. Voor mij werkt het minder, ik wordt liever wat meer meegetrokken in de sfeer als het op deze onderwerpen aankomt. Dat gevoel ervaarde ik hier gewoon te weinig.

Leuke anthologie.

The Animatrix was een film die ik al voor een langere tijd op het oog had, maar het kwam er niet echt van. Als fan van het bronmateriaal is dit echter een animefilm die ik niet echt kan laten schieten. Ondanks dat ik eerder had verwacht dat het resultaat me zou tegenvallen, bleek het een erg competent stukje animatie te zijn.

Vooral de eerste drie stukjes vond ik erg sterk. Het helpt dan ook dat twee daarvan direct op elkaar aansluiten. Gaandeweg kregen we allerlei filmpjes te zien met allemaal hun eigen stilering, maar ook met een inhoud die het wat mij betreft niet kan halen bij de eerste drie stukjes. Het zijn dan ook vooral die stukjes die de film integraal over de lijn trekken voor me.

Wat ik vooral constant voelde, is dat deze film niet helemaal doordacht is als geheel. Dat geen stukje op elkaar aansluit met uitzondering van "The Second Renaissance" had ik al verwacht, maar in zijn geheel voelde de film erg aan als een paar makers die hun eigen ding doen met het bronmateriaal dat ze aangereikt krijgen. Niet elk stukje voelt echt gerechtvaardigd aan, en voor een film die letterlijk moet aansluiten op het oorsprongsmateriaal vind ik dat wel kwalijk.

Verder is niet elk stukje even boeiend, sommige stukjes gingen volledig langs me heen, maar daartegenover staat wel een film die er goed in slaagt om redelijk hetzelfde niveau aan te houden. Sommige stukken zijn wat gewelddadiger (opvallend bloederig zelfs) terwijl andere stukjes eerder wat meer verdwijnen in sciencefiction en technologie.

Al bij al heb ik me best goed vermaakt met deze animefilm. Er zijn er niet zoveel die me goed liggen, maar daarom helpt het dan ook dat ik de Engelse dub heb gekeken en de film consistent dezelfde flow kan aanhouden. Misschien niet voor iedere liefhebber iets waar hij of zij op zit te wachten, verder wel leuk vermaak dat niet te lang doorratelt.

Realistisch opgezette dramafilm uit Denemarken, die het vooral moet hebben van de vraagstukken die het zijn kijkers oplegt. Regisseur Jacob Thuesen beheerst zijn camera-opmaak goed en zorgt daarmee voor een doeltreffend sombere filter over zijn beelden heen. Toch zijn het Troels Lyby en Sofie Gråbøl die voor de meeste pluspunten zorgen met diens uitstekend gecontroleerde acteerwerk en daarmee een aanzienlijk deel van de goede beoordeling binnenhalen. De finale is uiteraard logisch en daarmee wat voorspelbaar, maar wordt niettemin uitstekend benut. Anklaget brengt weinig vernieuwing, maar staat in de basis zonder zorgen als een huis.

Niet best.

Niet al te best opnieuw van Besson, die keurige titels op zijn naam heeft staan waar ik er ongetwijfeld nog een paar van moet bekijken. Enkele scenes zien er dan nog wel aardig uit, maar in het algemeen is er niet heel veel wat bijzonder is hier.

Het actiegenre is misschien wat misleidend. Als er actie is, is het dan wel weer goed, maar in het algemeen is dit meer een misdaadthriller. Vooral thriller dan, dan is het genre wat de film overheerst. Maar nergens is het heel spannend helaas.

Luss doet het aardig, maar is niet altijd even overtuigend. Bij een hoop mensen vallen de Russische accenten wat door de mand, het is te gemaakt. Evans en Murphy maken weinig indruk, Mirren is wel wat overtuigender maar lijkt niet veel moeite te doen.

Het minste aan de film is dat Besson de film zo "intelligent" mogelijk wil laten overkomen. Een hoop twistjes, een hoop tijdsprongen (veels te veel overigens) en een hoop gedoe dat slim hoort te zijn, maar eigenlijk gewoon knullig is.

De twisten zijn niet bepaald knap, de tijdssprongen zijn vooral vervelend en in het algemeen maakt de film niet heel veel indruk. Een aantal knap geschoten actiescènes, dat wel, het is alleen jammer dat de film nooit echt een volbloed actiefilm wordt.

Alhoewel het ergens wel vermakelijk is, voelt het te dom aan voor een film die heel slim wil zijn. Besson probeert te hard om een goede film te maken, maar faalt hier uiteindelijk in. Er moet meer denkwerk ingaan en betere scriptschrijvers misschien.

Omdat de tijdsprongen op den duur gaan vervelen en zelfs irritant begint te worden, geen voldoende. Maar heel slecht is het gelukkig allemaal ook weer niet.

Herzien te voorbereiding op de kerstdagen. Nog altijd een geweldige mix van allerlei stijlelementen en genres, waarbij regisseur John McPhail er goed voor kiest nooit een specifieke richting op te gaan. Uiteraard wordt het wat melodramatischer richting de tweede helft, maar in principe gebeurt er constant wel iets om de boel op de rails te houden. De liedjes zijn pakkend, het zombiegeweld is meer dan voldoende en het tempo ligt hoog. Ella Hunt doet het overigens geweldig in de hoofdrol. Het enige dat ik persoonlijk niet zou hebben geïncludeerd is de ietwat misplaatste rol van Paul Kaye, maar dan waren er wel een paar geinige nummers uitgeknipt. Als je deze film ziet vraag je je af wat er in godsnaam mis is gegaan met Dear David, die door dezelfde regisseur onder handen werd genomen.

Halfje erbij na herziening. De regie van John R. Leonetti kan wat mij betreft niet tippen aan de delen die later volgden, maar wanneer het op horror aankomt doet Annabelle nog altijd wat het moet doen. Toch mis je als kijker, zeker als je verwend bent met de regie van James Wan, de kundige en dreigende cinematografie. De omgeving in deze film is wat statischer en dat kan niet opgeleukt worden met de ietwat middelmatige chemie tussen Annabelle Wallis en Ward Horton. Eerstgenoemde acteert overigens wel beter dan ik me kan herinneren, maar echt indrukwekkend zijn de personages nergens. Een film als deze moet het dan ook vooral hebben van de horrormomenten tussendoor, waarbij met name het eerste schrikmoment en de afdaling naar de kelder positief opvallen. Dat zijn toch de momenten waarin je ziet dat Leonetti best een horrorfilm kan regisseren, zolang hij maar niet teveel aan de computereffecten gaat zitten. Uiteindelijk ben ik als liefhebber genoeg aan mijn trekken gekomen, maar dat neemt niet weg dat Annabelle best een visuele stoot had kunnen gebruiken.

Ook dit derde deel vond ik altijd degelijk gespook blijven en de herziening verandert daar weinig aan. Het mag echter wel gezegd worden dat dit deel een stuk vriendelijker is qua toon. Zo komt er bijvoorbeeld geen enkel levend personage in de film om, maar iedereen is sympathiek genoeg dus ik had er niet veel moeite mee. Het verschil in kwaliteit vergeleken met de eerste film in deze specifieke reeks is merkbaar, Dauberman weet zichzelf zeer regelmatig tot waardige regisseur te kronen als het bijvoorbeeld aankomt op opbouw. De pay-offs stellen, zoals enkele anderen al terecht hebben aangegeven, wat teleur. Annabelle Comes Home dient ook duidelijk als een soort marketingfilm voor toekomstige Conjuring-projecten, maar dat is niet iets waar ik als kijker zo'n last van had. Het is fijn dat een film als deze gewoon allerlei soorten creativiteit uit de kast trekt en een huis vol verschillende demonen is daar natuurlijk een perfecte basis voor, dat dit vervolgens de deur opent tot meer films kan ik alleen maar begrijpen. Hoe die dan zullen zijn is uiteraard een aparte beoordeling, maar voor de studio enkel wat extra geld. Zodra de film in de tweede helft belandt worden alle registers opengetrokken en kan ik vrolijk herhalen wat ik in mijn eerdere recensie zei, namelijk dat de film erg aanvoelt als een soort tocht door een spookhuisattractie. Die indruk heeft de film altijd op mijn netvlies achtergelaten en de herziening verandert daar niet veel aan.

Overigens mag het duidelijk zijn dat Dauberman als regisseur wat heeft afgekeken bij de regiekwaliteiten van James Wan, zeker als we naar het camerawerk kijken zijn de gelijkenissen treffend. Alleen maar logisch natuurlijk, want Wan produceerde de film en was zelfs aanwezig op de set. Puntje van kritiek overigens op deze film is dat enkele toevoegingen zoals de CGI-hellehond niet in het plaatje van de toonzetting passen, maar het drukt maar een klein deel van de pret.

Bij herziening toch moeten concluderen dat dit een erg kundig gemaakt horrorfilmpje is. Daarom is het ook zo'n zonde dat Sandberg na deze film aan de slag ging voor DC, films waarin zijn echte regiekwaliteiten toch een stuk minder aan te pas komen. Gelukkig zijn er nog wel enkele kortfilmpjes van hem te bewonderen, evenals een 4-uur durend shot waarin hij zijn middelvinger naar de kijker opsteekt.

Over de film zelf kan ik kort zijn, het is het beste werkje binnen het Conjuring-universum dat niet door James Wan zelf werd geregisseerd. Sandberg slaagt er vrijwel direct in een erg kille sfeer op te roepen, iets waarmee Leonetti in het vorige deel toch een grotere moeite mee had. De opbouw evenals de rustige cinematografie zorgen voor een mooi beeld, maar het mag ook genoemd worden dat Sandberg zeker gedurende het eerste uur zijn tempo nooit de vrije loop laat, waardoor de horrorfilm nooit afgeraffeld of ongeduldig overkomt. De tweede helft ruimt de opbouw voor wat directere bombarie, maar eigenlijk kon ik daar ook prima mee leven. Annabelle: Creation staat garant voor een avondvullende horrorfilm met bijzonder sterk acteerwerk van Bateman en Wilson.

Halfje erbij.

Schattig.

Krijgt wel een heel laag gemiddelde. Ondanks de stijl, die natuurlijk heel kinderlijk is, is dit best een gezellige film. De kinderen zijn schattig, al zijn de stemmen misschien wat vervelend af en toe. Vanaf dat snap ik de beoordelingen wel een beetje.

Visueel is er niet veel bijzonders, en is de film qua acteerwerk ook niet echt super. De liedjes zijn soms wat irritant, maar toch wel lief. De kinderen zijn best leuk, en de liedjes zijn ok. Ja, de film is wat theatraal, maar ja, het is ook een beetje naar jonger publiek gericht.

Wel een lieve musical. Niks mis mee voor een gezellig avondje.

Vermoeiend.

Ik kan me er wel in vinden dat de eerste 10 minuten van de film van hoge kwaliteit zijn, maar alles wat daarna komt is veel en veel minder. Allen belooft een vlotte film vol met aparte beelden en grappige vondsten, maar deze verdwijnen dus eigenlijk al na de eerste 10 minuten.

Allen is voor de rest wel grappig hier en daar, maar na 30 minuten heb ik zijn karakter wel door en heb ik het wel gezien. Van alles een overdrijving maken is ook niet leuk voor 93 minuten lang. Het is wel duidelijk dat Allen de aandacht van de kijker vast wil houden, maar deze had hij al snel niet meer bij mij.

De romantiek is ook vreselijk saai. Keaton is vooral irritant en de chemie is nergens echt zoet of vermakelijk. Allen zelf is ook maar een onsympathiek personage waar ik nergens iets mee kon behalve af en toe eventjes om lachen.

Als de teller op 60 minuten staat werd de film echt heel vermoeiend. Ik overwoog eventjes om hem gewoon te laten voor wat het is. Ik kan echt wel een oude film waarderen, maar zelden zijn oude of nieuwe films op een gegeven moment zo vermoeiend als deze.

Dat ligt er vooral aan dat het karakter van Allen niet leuk is voor 90 minuten lang. Je kijkt al de volle speelduur tegen hem aan, en dan heb je het wel gezien op een gegeven moment. Maar de eerste 10 minuten waren wel erg leuk gedaan.

Ook wel vreemd dat Allen dan ook niet de hele film in zo'n vlot stijltje aan je voorbij laat gaan, maar daar moest ik het dan maar mee doen.

Prima.

Annihilation is niet echt de film die ik had verwacht. Ik had natuurlijk meer spanning en actie verwacht. Natuurlijk had ik kunnen weten dat de maker van Ex Machina zich daar niet erg op in gaat en meer van echte Sciencefiction houd.

De CGI is niet op z'n sterkst, maar ik vind het geen drama. Ik stoorde me niet aan de CGI en zelden aan het acteerwerk. Ook is de film best vermakelijk en kom je er prima doorheen. Soms zit er een redelijk spannende scene in maar verwacht geen 2 uur spektakel.

Kort samengevat, redelijk filmpje. Maar ik heb toch echt wat hulp nodig voor het einde, kan iemand me iets uitleggen?

Brave highschoolfilm met een jonge cast die het best aardig doet. Helaas ondervinden ze weinig ondersteuning vanuit regisseuse María Torres, die ze opzadelt met een nogal voorspelbaar verhaal en weinig innemende plotinsteken. Anonymously Yours kijkt vooral lekker weg, mede door de relatief makkelijke inhoud. Helaas wordt dit iets te breed uitgesmeerd tot een duur van 100 minuten en kent daarvoor te weinig originaliteit, maar de liefhebbers van zachtaardige en weinig ambitieuze cinema zullen zich hier prima mee kunnen entertainen.

Aparte film die 130 minuten lang gaat over een conspiratie, waarin Shakespeare wordt neergezet als eersteklas loser. Je moet het natuurlijk aandurven, maar regisseur Roland Emmerich weet zich er aardig mee te redden. Helaas worden de meeste punten verkregen met de visuele invulling, want de inhoud is slechts beperkt boeiend. Het acteerwerk zorgt voor wat interesse, maar uiteindelijk worden de perspectieven te vaak afgewisseld en de grootschalige gebeurtenissen te onhandig omgeruild met "kleinere" scenes. Er mist een bepaald soort uitgangspunt in Anonymous, want merendeel van de plot voelt aan als puur en onzinnig gezever. Daartegenover indrukwekkende en goed verzorgde cinematografie, waartussen Rhys Ifans uitstekend past. Je moet een interesse hebben voor de wereld die hier wordt geportretteerd, anders zal een film als deze al snel in saaiheid vervallen. Tot op zekere hoogte kon ik er wat mee, maar geef mij toch maar een Emmerich waarbinnen hij de wereld gewoon opblaast.

Teleurstellende Oscarwinnaar, ondanks de vlotte benadering vanuit regisseur Sean Baker. Het fijne aan Anora is dat de balans tussen komedie en drama best aanstekelijk werkt en de film vooral luchtig genoeg weet te houden. Jammerlijk is het volstrekt onsympathieke figuur van Mikey Madison. 139 minuten lang wordt er door haar voornamelijk getierd, gevloekt en geschreeuwd en de relativering vanuit Baker daarop komt veel te laat. Het maakt van Anora met enige regelmaat een onuitstaanbaar geheel dat vooral veel te uitgesponnen uitpakt en te weinig laat zien om zo'n duur te rechtvaardigen. Zo had zeker het eerste uur flink ingekort mogen worden, maar de cinematografie is gelukkig netjes en het acteerwerk zeer degelijk.

Regisseuse Isabel Coixet experimenteert er inhoudelijk op los, maar kan niet verhullen dat het basisgegeven nogal dwaas is. Hoe serieuzer het dus wordt gebracht (en het gebeuren is behoorlijk serieus), hoe minder effect het kent. Sophie Turner heeft binnen haar loopbaan een aantal puike personages gespeeld, maar in deze film zal ze vast niet op acteertalent zijn verkozen. Een deel van haar weinig overtuigende acteerprestatie valt te wijten aan het scenario van Coixet en medescenarist Cathy MacPhail, die veel personages als een soort theaterfiguur naar voren schrijven. Persoonlijke interacties en dialogen ogen behoorlijk onmenselijk, bovendien wordt er geen enkel figuur maar een moment sympathiek. Gelukkig wordt de boel wel voorzien van genoeg sfeer en een knap oog voor detaillering en mag het acteerwerk van Rhys Ifans zeker benoemd worden. Uiteindelijk is het vooral de te ambitieuze aanpak van Coixet die de film tegenwerkt, want de zoektocht naar filmische originaliteit mondt vooral uit in onbenullige conceptontwikkeling. Dat neemt niet weg dat de film zeker weet te overtuigen met een aantal horrorbeelden.

Marvel weer.

Niet de beste, maar deze Marvel viel absoluut niet tegen in de oneindige serie van superheldenfilms. Ook dit is eigenlijk weer een beetje een herhaling van wat je al gezien hebt, maar dan natuurlijk met een andere superheld en andere specialiteiten.

Gelukkig ziet het er visueel weer helemaal top uit en verveelt de film eigenlijk helemaal nergens. Rudd als de Ant-Man is een prima toevoeging aan de Marvel reeks, al heb ik hem nog niet bij de Avengers gezien. Maar ja, ze moeten er wat mee op een gegeven moment.

Nou ja, dit is dus weer een prima toevoeging in de reeks, verveelt niet, visueel top maar het verhaal is ondertussen zo vaak gedaan dat het allemaal voorspelbaar is geworden. Een voldoende heeft hij binnen, maar geen hoge voldoende.

Marvel op niveau.

Erg hoog zal dat waarschijnlijk niet worden en deze film stijgt zeker niet boven het niveau uit. Peyton Reed lijkt me ook geen regisseur die zich erop richt om andere films uit de reeks te overtreffen. Meer focus lijkt te liggen om van Ant-Man 2 een vermakelijke en avondvullende superheldenfilm te maken en dat weet aardig te lukken.

Jammer genoeg is het unieke waar de film niet naar streeft juist hetgeen dat de film hard nodig heeft. De film kent een vlot tempo en een aardig verloop, maar kan nergens echt boven het niveau uitstijgen. De actiescenes vermaken, maar overtuigen niet. De personages worden degelijk geacteerd, maar zijn nergens memorabel. De visuele invulling ziet er professioneel uit, maar treedt nergens buiten de lijn.

Zo blijft de film altijd hangen op de middelmaat. Daar sleept het de kijker wel makkelijk doorheen, maar het zal hoogstwaarschijnlijk voor de meeste kijkers geen indruk achterlaten. Niettemin zie ik Rudd graag in een personage als deze. Blaast toch een wat frisser tintje in het universum tussen al die serieuze gezichten. Ben ook blij dat Rudd het personage dan ook op zich neemt, want als acteur lijkt hij zich wel thuis te voelen in meligheid.

Ondanks dat de film duidelijk op een vermakelijk verloop gericht is probeert Reed er hier en daar wel wat sentiment in te boezemen, dat vervolgens doodklapt. Fishburne en John-Kamen zijn ondanks hun menselijke tintjes nergens intrigerende en leuke personages. Ter voortgang van de actie is het aardig, maar ik hoop eerlijk gezegd niet dat ze nog terugkeren voor het volgende deel.

Je avond vullen zal de film makkelijk doen. Speelduur is aan de lange kant maar begrijpelijk voor een superheldenfilm. Het voornaamste voordeel is dat het allemaal wel weet te vermaken dankzij genoeg humor en een goed tempo. Je zal het waarschijnlijk alleen snel ook weer vergeten zijn, want de film doet niets waarmee het zich kan onderscheiden van de andere herofilms.

Reed laat het vallen.

Niet dat dit derde deel van de Ant-Man reeks slecht te noemen is overigens. Peyton Reed heeft echter met de voorgaande delen altijd wel een zeker niveau weten te behalen. Hoog was datzelfde niveau nooit, maar de actie in deze specifieke reeks liep altijd wel vlotjes. Dit keer wordt de setting in een CGI-wereld neergezet. Ik denk dat precies deze verandering de redenering is voor het mindere niveau.

Ondertussen zijn we een aantal jaar verder dan het vorige deel waardoor het dochtertje nu wordt gespeeld door Newton, die alleen uitzonderlijk matig acteert. Compleet kleurloos en vooral enorm ingedamd door het script. Rudd doet ondertussen ook niet veel meer dan wat inhoudsloze grappen vertellen en stompen uitdelen. De toevoeging van Modok was te idioot voor woorden, geen idee waarom ze in dat ding zoveel potentie zagen. Komisch is het in ieder geval niet, daarvoor is het kortweg teveel voer voor nachtmerries.

De wereld is wel mooi geanimeerd en de actiescenes volgen elkaar in een aangenaam tempo op. Veel spektakel van begin tot eind en regelmatig best creatieve vondsten. Die probabilitystorm is zonder twijfel, voor mij persoonlijk, het hoogtepunt van de film. Majors als schurk vond ik ook wel wat hebben, jammer genoeg maakt Reed er uiteindelijk vooral een basisfiguurtje van dat gewoon verslagen moet worden, zoals elke andere schurk.

Groots, bombastisch, vermakelijk, rommelig, onbegrijpelijk en vlot. Zo kan dit derde deel van Ant-Man het best beschreven worden. De twee uur zijn zo voorbij, maar wat mij betreft is het nu wel tijd dat regisseur Reed zijn spullen gaat pakken en aan wat nieuws gaat beginnen. Voor enige tijd kon hij het niveau goed behouden, nu begint de reeks langzaam te dalen en is het wellicht tijd dat een frissere regisseur het stokje gaat overnemen.

Matig.

Film die sterk begint, maar uiteindelijk kopje ondergaat in de boodschap die het wil overbrengen. Ik raad overigens iedereen aan die interesse toont in deze film de trailer niet te bekijken. Je krijgt direct het idee een horrorfilm te gaan zien, maar daar blijft niets van over in deze film.

Wat het dus vervelender maakt dat Bush en Renz er toch voor gaan. De soundtrack geeft constant een bepaalde dreiging weg die niet komt. Alles wat je te zien krijgt is vooral een rauwe film, die in het begin de vorm aanneemt van een slavenfilm. Uiteindelijk krijg je dan toch een reguliere film voor je kiezen, maar die is erg irritant.

Jammer, want het eerste half uur is best goed te noemen. Schitterende longtake daar in het begin, en een sterke algemene look met oog voor detail. De wereld wordt mooi tot leven gebracht, wat het veel lelijkere tweede deel alleen maar slechter maakt. Het tweede deel is meer een reguliere film, en veel visueel talent blijft er niet meer over.

Jammer dat deze film verder zo prekerig is. Het wordt werkelijk vanuit je keel tot in je voeten gepropt. Ik heb zelden een film gezien die zo weinig subtiliteit toont als deze. Nuance? Nee hoor, daar doen wij in horrorfilms niet meer aan. Sowieso is de keuze om deze onderwerpen in dit geval met een horrorfilm te vermengen erg vreemd, want 1: het werkt niet en 2: Antebellum neemt nauwelijks de vorm aan van een horrorfilm.

Of de boodschap juist of niet is laat ik er even buiten, want daar zal ik wel weer te weinig verstand van hebben. In ieder geval wordt het zo dik op je neus gedrukt dat de finale er op een verkeerde manier ongemakkelijk mee wordt. De gruwelijke aard van de wraakacties voelen wat misplaatst aan. Tevens werd er eerder gezegd dat ze als groep niet weggezet willen worden als "angry black people" dus waarom er dan ook fragmenten bijkomen zoals boos zijn op TV en al helemaal die finale? Dat snap ik niet.

Verder duurt het ook te lang en ik vond dat ze de twist juist heel duidelijk weggaven. Toen ik dat meisje in die kledij in de lift zag staan wist ik al meteen hoe laat het was. Verder ook geen briljante twist, gewoon gehusseld. Niks bijzonders aan, slim al helemaal niet. Wat rest is een redelijk boze en vermoeiende film die te weinig nuance en subtiliteit toont. Met horror heeft het geen donder te maken, dus daar moet je de film niet voor kijken. Jammer, want ik had best redelijke verwachtingen verder.

Tamelijk indrukwekkend.

In een rustige en muisstille zaal deze film dus ook eindelijk mogen aanschouwen, wat tegelijkertijd ook mijn eerste echte Von Trier ervaring is geworden. En die liet eigenlijk gelijk, verrassend genoeg een best goede ervaring na met Antichrist.

Schokkend of enorm verontrustend vond ik het nergens, er zitten een aantal walgelijke momenten in ja en de film durft soms behoorlijk veel waar je de geest van Von Trier soms ernstig in twijfel gaat trekken. Maar hij schreef het verhaal ook onder depressie.

Ik ben vast de enige, maar die Gainsbourg heeft ze ook niet helemaal op een rij met dit soort rollen denk ik zo, maar ze voert hem wel met overtuiging uit. Dafoe was ook vrij sterk. De film is visueel echt prachtig, erg intrigerend en meeslepend. Vooral rustige bosopnames barsten soms van de sfeer. Net als die opening trouwens.

Ook een griezelige soundtrack, dat perfect matcht met de sfeer die soms sterk neergezet wordt. Nergens saai naar mijn mening, misschien soms wat moeilijk om te volgen hooguit. Een vreemde, maar een vrij indrukwekkende ervaring dus. De woorden "Chaos Reigns" bleven nog even in mijn hoofd zitten na de film.

Vreemde en ronduit oersaaie horrorfilm die me absoluut niets deed. Specifiek de hoofdrol van Gravina was te erg voor woorden. Dat een film als deze vooral obscuur is gebleven is iets waar ik niet minder om kan malen. Niettemin vond regisseur De Martino het wel nodig om de film uit te rekken tot 112 minuten terwijl het amper wat te melden had. Basisexorcisme, duidelijk om op het succes van de klassieker uit 1973 mee te liften. Alleen nu met belabberd acteerwerk, geen sfeer en bedenkelijke ideeën. Al dat goedkope effectbejag met seks heb ik ook nooit begrepen, maar dat markeert alleen maar het feit dat dit maar een krakkemikkige B-film is. Ik werd echt helemaal gestoord van dat geschmier van Gravina, dus toen de film eindelijk was afgelopen heb ik dan ook even mijn handen in de lucht gestoken om het te vieren. Punten voor wat mooie interieurkeuzes, beter dan ik had verwacht van een film als deze. Verder ronduit één van de slechtste (film)producten die ik heb mogen aanschouwen.

Mwa.

Keek er lang naar uit, maar de resultaten vallen dan toch wat tegen. Antisocial had vooral een erg gave poster, zo breng je een personage in ieder geval onder de aandacht bij horrorfans (of alleen ik). Maar ik vond die grove uitstraling in ieder geval pakkend.

Dat dit een goedkoop project ging worden, dat wist ik al. Maar de uitwerking is uiteindelijk ook gewoon in bijna alle opzichten goedkoop, op een geslaagde finale na. Maar de opzet is nogal simpel, en behalve dat social media nu een centrale rol speelt lijkt deze film gewoon richting zombie-lockdown te gaan in zijn genre.

Acteerwerk is ook niet al te best, op Mylett na, die het nog wel probeert. De rest is nogal onovertuigend, spelen ook alsof ze nerveus zijn om in een film te spelen. Dat is natuurlijk naturel, maar het verhullen hiervan gaat dan niet helemaal lekker.

Op de intense manier van het in beeld brengen na maken maar weinig horrorscenes in de eerste 75 minuten indruk. Wat makke jumpscares en een wat voorspelbare en saaie loop. Genoeg tempo, maar niet genoeg interesse helaas. Bovendien wordt er met de social media zelf net wat te weinig gedaan, op een paar video's en nieuwsberichten na.

Had de toon halverwege de film ook graag grover gezien. Beveiligingscamerabeelden van de situatie op straat bijvoorbeeld. Creëer die angst en druk. Die zie ik hier op geen enkel moment terug. Het is pas in de finale dat de film langzaam indruk begint te maken met een paar geslaagde scenes.

Wat ik ook een klein beetje mis is de echt harde gore. Dat het een goedkope productie was, akkoord, maar je ziet het regelmatig terug dat als je met enthousiaste make-up artiesten aan de bak gaat dat er mooie resultaten kunnen volgen. Die waren hier blijkbaar niet tot beschikking.

Voor de rest nog wel ok voor een horrorfilm, maar iets te saai en standaard uitgewerkt met wel een relatief gave finale.

Veelbelovend langspeelfilmdebuut van regisseur Brandon Cronenberg, die daarmee op ambitieuze wijze in de voetsporen van zijn vader probeert te treden. Het probleem van Antiviral is de speelduur, aangezien het vergezochte maar originele concept veel te breed wordt uitgesmeerd over een lengte van 110 minuten. Cronenberg lijkt moeite te ervaren om zijn gegeven over zo'n lijn interessant te houden, het volledige misdaadplotje eromheen om de maatschappijkritische toon wat leven in te blazen lijkt er dan ook met de haren te zijn bijgesleept. Caleb Landry Jones speelt echter een indrukwekkend hoofdpersonage en er wordt veel aandacht besteed aan een visueel aantrekkelijke vormgeving met een voorkeur naar de witte kleur. Er werken duidelijk artiesten met veel talent voor bodyhorror aan de film mee, maar helaas blijven deze scenes redelijk ingeperkt en krijgt het drama evenals de misdaad-kant van het verhaal een duidelijke voorkeur. Antiviral is dus niet doorlopend interessant, maar wel gemaakt met veel potentie en vooral veelbelovend voor de toekomst van de makers.

Interessant.

Best leuke toevoeging aan het genre, die ik op klokslag middernacht van Halloween mocht aanschouwen in de bioscoop. Volgens mij is dit de film die een behoorlijke vertraging kende in zijn release. Had toch eigenlijk vorig jaar al moeten uitkomen, maar COVID-19 heeft daar roet in het eten gegooid. Of eerder gezegd: de mensen die niet luisterden.

In ieder geval is deze film inhoudelijk niet zo boeiend, maar de vormgeving ervan is best sterk. Cooper versiert zijn nieuwe horrorfilm op een sfeervolle wijze en kiest vaak goede standpunten uit om zijn camera op of in te plaatsen. Antlers voelt erg aan als een intieme film die naast wat pogingen om angst aan te jagen ook graag mikt op de voortgang en ontwikkeling van personages.

Het is jammer dat die ontwikkeling wat wordt afgeraffeld in de tweede helft, maar het was een aardig eind op weg. Dankzij genoeg achtergrond en degelijke acteerprestaties komt de film wel ergens, maar toch is het de design van het creatuur dat wegloopt met de eerste prijs. Erg gaaf vormgegeven Wendigo in de finale. Had het niet verwacht, was dan ook een positieve verrassing. Het is echter ook hier zo dat het best snel klaar is eenmaal het dan zo ver is.

Het is jammer dat de finale het als geheel wat afremt, want de film was goed op weg. Door middel van een deprimerende en sombere sfeer raakt de kijker betrokken in het gebeuren en ondanks dat het plotgaten niet uit de weg gaat was ik de volledige duur geboeid. Buiten het concept is het niet erg fantasierijk vormgegeven, Antlers is eerder een dramafilm die wat meer naar de horrorkant toe wandelt gedurende de tweede helft.

Herinnerde me de trailer niet, dus deze film was een aardige verrassing. Ik ging er niet met verwachtingen in dat het een meesterwerk zou zijn. Dat was het dan ook niet, maar wel een onderhoudende en sfeervolle film die op veel visuele punten het doel weet te raken. Het blijft alleen jammer dat de film terughoudt gedurende de finale, waar het wel lang naartoe werkt. Verder een leuke film.