Meningen

Gamefilm.

Deze film werd overladen met kritiek en kreeg weinig lof, en dat begrijp ik ergens ook wel. Ik denk dat ik de film zomaar beter vind omdat ik de games nooit heb gespeeld. Ik game in het algemeen gewoon weinig, dus dit soort hypes gaan altijd een beetje langs me heen. Het zorgt er wel voor dat ik er lekker blanco in kan gaan.

Films waarbij de hoofdpersonages via een apparaat of portaal naar andere dimensies reizen om daar missies uit te voeren blijf ik geweldig vinden, en Assassin's Creed weet er soms ruimschoots van te profiteren. De werelden zien er prachtig uit, al is het jammer dat ze hier maar bij beperkte tijdsperiodes zijn gebleven. Visueel zien ze er allemaal prachtig uit, maar dan hoop je toch op iets meer variatie.

Het acteerwerk is mwa. Fassbender kan weinig met zijn rol en hetzelfde geldt voor Cotillard. Sowieso is die tweede een veel te goede actrice om nog in dit soort films mee te spelen. Tijd voor haar om weer scripts te lezen voordat ze ergens aan begint. Assassin's Creed is namelijk een simpele popcornfilm die denkt dat het heel slim is, maar eigenlijk helemaal niet is.

De gemiste kans van de film is dat het zijn finale in de "echte" wereld laat afspelen, en die actiescenes zijn wat minder aantrekkelijk op visueel vlak. Deze film is soms briljant te noemen met wat het aan de kijker presenteert, al mist het wat inhoudelijke ondersteuning. Voor een film die redelijk wat sentimentele dingen erbij sleept is het namelijk te leeg, maar dat neemt niet weg dat het een vermakelijk ritje blijft.

Goede actiescenes, leuk concept en een speelduur die wel wat aan de lange kant is maar nooit overboord gaat. Wanneer de echte finale aanbreekt valt de film tegen, en er mist wel wat variatie, verder blijven dit soort films best aardig om een keer te kijken op een regenachtige middag. Deze vorm van cinema zal nooit geweldig worden, maar qua vermaak komen ze een heel eind.

Aardig in elkaar gezette actiefilm van regisseur Ernie Barbarash, die hiermee de kwaliteiten van Jean-Claude Van Damme en Scott Adkins goed weet te benutten. Assassination Games moet het hebben van een aantal opvallend gemene momenten en een verhaal dat daadwerkelijk iets om handen heeft. Dat gaat wel gecombineerd met een hele rits aan clichés die iets te makkelijk worden ingezet door scenarioschrijver Aaron Rahsaan Thomas. De volledige finale stelt vanwege de lange opbouw ook teleur, maar uiteindelijk vermaakt het allemaal prima en doen de twee heren het verdienstelijk genoeg.

Zoveel potentie.

En toch is het zo'n teleurstelling geworden, alhoewel het niet slecht is uiteindelijk. Maar het zijn vooral de verwachtingen die ik had geschept die de film waarschijnlijk de das omdoen. Deze film heeft waanzinnige momenten, maar laat ook een hoop punten liggen.

Deze film was 1 van de films waar ik het meeste naar uitkeek. Toen het bleek dat er een zeer gewelddadig randje aanzat was ik verkocht. De trailer zag er ook erg sterk uit. Kreeg inderdaad vibes van The Purge maar die komen pas los richting de helft en de slotfase van de film.

Er is gekozen voor een dromerige aanpak terwijl de trailer een heel ander soort film leek te beloven. Ik dacht dat dit een vlotte high-school film met een splatterfinale ging worden. Maar uiteindelijk is het toch wel trager en meer artsy en dat komt de film niet altijd ten goede. Daardoor voelt het toch iets te veel aan als onzin i.p.v. een satire.

Acteerwerk is niet erg bijzonder. De vier dames zijn toch wat kleurloos. In het eerste deel waren er een paar sterke scenes te bekennen die wat druk op de kijker leggen op een sterke manier, maar die momenten zijn toch schaars. Jammer, want dat soort beelden hadden de film juist een beetje kunnen redden.

Nadat het eerste deel, traag of dromerig of niet, best wel vlot voorbij ging ging ik me daarna klaarmaken voor de finale die schijnbaar erg gewelddadig zou zijn. Ik kan je vertellen, het valt best mee. Inderdaad hier en daar expliciet gespat met bloed maar dit gebeurd maar een stuk of 2-3 keer. Voor de rest vooral wat geweerschoten en met bloed bespatte muren en vloeren.

De scene waar de camera langs de ramen en door de deuren heen zweeft was van ontzettend hoge klasse. Daarna krijgen we een finale die de druk mist, bloederige beelden of niet. Het gevoel van hulpeloosheid en chaos ontbreekt nogal en het voelt nogal mainstream aan terwijl het eerste deel nog best artsy was.

De power-puff girls-achtige finale sloeg de plank ook een beetje mis. Dat voelt toch wel net wat te kinderachtig aan. Ook wanneer de mannen en vrouwen tegenover elkaar gaan staan waarbij de film vervolgens eindigt, was een grootse misser. Wie vond dat een goed idee? Laat dan in ieder geval een paar glimpsen zien i.p.v. een korte aftermath.

Het is duidelijk een satire, met enkele erg geslaagde momenten, maar met een finale die veel kansen laat schieten. Jammer, want ik keek er erg naar uit.

Prima.

Wel bijzonder laag beoordeeld hier op MovieMeter, want ik vind dit eigenlijk nog best een prima filmpje. Misschien wel iets te gehaast, waardoor het nooit zo'n film kan zijn waarbij je op een compleet ander spoor wordt gezet eigenlijk.

Thompson is best aardig als nerd. Hij is nog jong hier, en laat best zien dat hij wat aankan met acteren. Als nerd is hij al prima, maar soms als hij ook echt wat mag laten zien kan hij best uithalen. Barton staat er inderdaad voor de looks, maar ziet er ook best goed uit.

De film verloopt best vlot. Qua komedie is het niet al te best, vond de rol van Willis net iets te onwerkelijk en overdreven. Alhoewel Willis zelf best lol lijkt te hebben in zijn rol, past het eigenlijk gewoon niet helemaal in deze film waardoor het lijkt alsof er 2 soorten films in 1 film zitten.

De mystery is niet al te boeiend, en het verloopt iets te haastig en pakt te slordig uit waardoor het nooit echt een topper kan worden helaas. Maar het blijft best fris en verveelt nergens. Vooral omdat de dommige komedie nooit de overhand neemt.

Een brave film, die weet te vermaken. Veel meer is deze film niet en wil waarschijnlijk ook niet bepaald veel meer zijn. Best vermakelijk op zijn tijd.

Aardig.

Ik zal me er maar bij neer moeten leggen dat Carpenter en ik nooit goede vriendjes gaan worden. Niettemin was dit weer een betere film, want de laatste tijd zaten de films die ik van hem zag voortdurend tegen een 2,0* aan. Ondanks dat dit cijfer ook niet geweldig is is deze Assault on Precinct 13 kwalitatief best degelijk te noemen.

Toch ga ik maar zeggen dat ik de wat gladdere en snellere remake prefereer over deze film. Deze film is wel wat unieker, en dat is voordelig. Helaas ook een stuk saaier en het duurt lang voordat de film echt opgang komt. Buiten een kind dat bruut afgeknald wordt biedt de film ook niet genoeg verrassing. Het verhaal is wel origineel te noemen, maar ik mis toch wat plotse verrassingen tijdens de opbouw.

Het acteerwerk is best matig te noemen, vooral door de onkunde van de cast om echt interessante personages neer te zetten. De namen was ik na afloop in ieder geval weer vergeten, en bovendien is de status tussen de personages vanaf het begin ook bekend zonder het überhaupt uit te hoeven leggen. Ik mis toch een beetje een eigen smoel hier en daar, maar compleet leeg zijn ze uiteraard niet.

De regie is niet echt zoals de andere Carpenterfilms, die overlopen van bombast en harde geluiden. Nee, deze film pakt het allemaal wat rustiger en stiller aan. Dit weet hier en daar uitstekende dreiging te creëren. Zo'n scene waarin een agent naar de stille buitenwereld gluurt blijven sfeervolle stukjes. Eenmaal alles wat losser raakt wordt het wat minder. Carpenter mag dan voor een lange tijd goed het beperkte budget verstoppen, tijdens de finale breekt het toch echt wel door.

De actie is wat aan de saaie kant omdat het nooit echt spannend in beeld gebracht kan worden, maar de film duurt verder niet lang en steunt op de stilte die het tussendoor neerzet. De setting kon me best smaken, de opbouw is wat lang maar daarna weet het voor een aardige tijd te boeien. Ik mis wat eigenzinnigheid vanuit de schurken, die nu vooral figuurtjes zijn die er gewoon staan. En maak me niet wijs dat dit de bedoeling is, want het eerste halfuur kende toch wel 3 duidelijke gezichten.

Assault on Precinct 13 is geen slechte of middelmatige film. De regie is soms sterk, de beelden soms sfeervol, maar echt geweldig vond ik het niet. Een ietwat beperkte finale en een net wat te lange opbouw zorgen ervoor dat mijn aandacht nooit optimaal naar de film kan gaan. Naast het centrale stuk van de film dan, want die kende toch wel een aantal zeer sterke beelden.

Leuk.

Was eigenlijk het plan om het origineel te zien, aangezien die zondagavond op Veronica moest komen, maar ze besloten toch maar om de remake dus uit te zenden. Toen die maar gekeken, want waarom ook niet. Je kijkt namelijk op dat moment toch al.

Het viel allemaal best mee. Het geeft me gelijk ook iets hogere verwachtingen voor het origineel, al lijkt die vooral spannender te zijn. Deze was niet spannend, vooral leuk. En daarbuiten zag het er ook gewoon heel goed uit qua visueel niveau.

Wat gelijk opvalt is dat er veel aandacht is gegaan om een wintersfeertje te maken. Deze komt erg goed los en zorgt ervoor dat het best wel leuk wordt zo. Ook de pakjes van de indringers met de felle brillen op zagen er leuk uit. Qua designs en omgeving zat het dus wel snor.

Sowieso hangt er wel een leuk sfeertje. Hawke doet het prima in een wat vertrouwde rol, Fishburne is lekker op dreef en een paar degelijke bijrollen. Zelfs Bello was uit te staan. Byrne was echter een wat standaard schurk die nergens echt veel indruk wist te maken helaas.

Vooral het moment wanneer de gevangenen zich aansluiten bij de agenten begint de film lekker op dreef te komen en wordt het verhaaltje erg entertainend. Ook fijn dat relatief grote karakters gewoon afgemaakt worden. Je zou denken dat Bello het overleeft en een relatie begint met Hawke, maar ze wordt gewoon afgemaakt. Lekker koel.

Samen met degelijke actie, een gave visuele look en een goed tempo zorgt het ervoor dat deze film best geslaagd is. Alleen had er iets meer dreiging mogen zijn en de sfeer binnen mocht wat intenser. Actie zelf mocht ook iets grafischer en bloederiger. Voor de rest toch weinig te klagen.

Best prima.

Typische horrorfilm die enkel als tussendoortje dient en zich vooral op young adults richt. Veel meer dan dat is het niet en pretendeert het ook niet te zijn. Erg speciaal is de inhoud ook niet, maar wel vermakelijk ten top en dat is de redding geweest van Assimilate.

De cast is ook opvallend genoeg best prima. Ik kon er een hoop tijdens het kijken al opnoemen, maar ik kijk dan ook young adult best graag. Personages zijn niet al te bijzonder, de rollen zijn ook wat mak geschreven, maar op z'n beurt wordt er ook niet slecht geacteerd. Vooral Matichak doet het best aardig.

De film kent een hoog tempo, mede omdat het verhaal zo onrustig wordt verteld. Alles moest er blijkbaar heel snel doorheen, en Murlowski bracht na deze film nog twee andere films uit dus de haast zal er vast wel geweest zijn. Dat levert een wat afgeraffeld maar vermakelijk resultaat op.

Visueel is het wel oké. De CGI is niet van het hoogste niveau maar de huizen en het dorpje zelf zijn prima ingericht. Genoeg kundigheid te bekennen in de decoratie. Enkele scenes zijn ook opvallend groots opgezet, zoals het omkeren van het huis met alle meubelen erin. Bovendien ligt het tempo net zo hoog als de haast die zich blijkbaar achter de schermen bevond.

Mede dankzij de vaart van de film en de korte speelduur is het allemaal erg makkelijk uit te kijken. Wel is het allemaal wat slordig en afgeraffeld. Eng is het ook zeker niet, dit is een tienerhorrorfilm, dus dat moet je ook niet verwachtten. Origineel is het ook allemaal niet aangezien het verhaal is gekopieerd van Invasion of the Body Snatchers, maar wel iets vlotter uitgevoerd.

Nu heb je dus vooral vermaak voor je kiezen dat tevens niet te lang duurt. Een echt tussendoortje voor de liefhebber. Wel een tussendoortje dat niet erg spannend of bijzonder wil worden, helaas. Er zit wel wat budget achter verscholen, maar het is toch echt de slordigheid en onrustigheid in het schrijfwerk dat het eindresultaat een beetje de nek omdraait.

Regisseur Adrian Teh lijkt door middel van Maleisië graag te willen bijdragen aan de overige Aziatische knokfilms, maar wacht veel te lang met het uiteindelijke spektakel. Het eerste uur bestaat voornamelijk uit de interactie tussen Iedil Dzuhrie Alaudin en Hairul Azreen. Ook de geschiedenis om de tweede helft beter te rechtvaardigen wordt uitgebreid uit de doeken gedaan, maar Teh voegt zo weinig originaliteit en passie toe aan dit verhaal dat het vooral een rekkende ervaring wordt. Visueel vangt The Assistant qua kleurgebruik gelukkig genoeg aan om de film te voorzien van een redelijk moderne inslag en de actievolle tweede helft boeit met gemak. De plotwending is wat willekeurig en geforceerd ingebracht, maar eenmaal de registers opengaan weet Teh voor een redelijk vermakelijke film te zorgen. Spijtig genoeg is 124 minuten veel en veel te lang om een gebeuren als dit naar het doek te brengen en mist de film wat dynamischere regie om de actiescenes wat extra kracht bij te duwen.

Regisseur Wes Anderson blijft een vakman binnen zijn industrie en daardoor is ook Asteroid City weer een uiterst verzorgde en gedetailleerde film. Dit keer alleen met een wat minder ambitieuze inhoud en meer focus op de mafheid van de desbetreffende wereld. De sciencefictionelementen worden vooral ingezet als ondersteuning van de komedie, die dankzij de goed presterende cast best effectief voor de dag komt. Echter is het allemaal ook wat aan de droge kant, waardoor de tweede helft eigenlijk een beetje stilvalt. Anderson heeft zijn films in het verleden beter afgeleverd en deze film voelt daardoor eigenlijk te bekend en veilig aan, maar het ziet er allemaal wederom prachtig en creatief uit.

Heel matig.

Alleen gekeken vanwege de cast. Ondanks de recensies dat Depp hier verre van zijn beste rol speelt is het toch vaak wel een acteur waar ik benieuwd naar ben. Theron heb ik nooit ongelooflijk bijzonder gevonden maar redelijk als actrice.

Om een beetje positief te beginnen, soms wat het inderdaad best sfeervol. De nachtmerrie, de trein en de donkere gangen kluis waren best leuk gefilmd. Theron acteert redelijk maar Depp is inderdaad een tegenvaller, niet dreigend en alsof hij er geen zin in had.

Maar daar is ook alles mee gezegd. De film is langdradig en saai, dialogen om van te huilen, er gebeurd vrij weinig en een echt ongelooflijk verhaal is ook ver te zoeken. Redelijk cliche en schrikmomenten die ook gewoon niet werken.

Grote tegenvaller, terwijl er met het idee zo veel meer gedaan kon worden. Jammer..

Popcornhorrorfilm met slecht acteerwerk en een hoop bombarie dat voor griezelige spanning moet doorgaan. Regisseur David R. Ellis staat vooral in het kader van geluid en dus is er constant wat groots te horen in Asylum. Alhoewel het tempo er effectief mee wordt opgeschroefd, is er mede daardoor voor de spanningsboog totaal geen ruimte om te stralen. Neem daar een hoop absurde scenes bij en je hebt een film die door menig kijker amper serieus genomen zal worden. Wel werkt de snelheid in het voordeel van het geheel en is er altijd wat aan de hand, maar Ellis toont zichzelf hiermee vooral een matige regisseur met weinig controle over zijn projecten.

Leuk.

Toch wel weer een leuk horrorfilmpje uiteindelijk, waarbij het me helemaal niets uitmaakte dat dit niet uit de Amerikaanse handen kwam. Ik denk dat het beter is dat dit uiteindelijk door een Argentijnse regisseur gemaakt is, want die wist duidelijk wel wat hij deed.

Alhoewel de horrorfilm best simpel is qua opzet, is de uitwerking gewoon leuk. Het eerste deel deed me heel erg denken aan enkele urban legend verhaaltjes. Het had een bijna sprookjesachtige sfeer erdoorheen vermengt waardoor het een vreemd, fantasierijk charme over zich heen had.

Rugna heeft geen hoogstaande horrorfilm gemaakt, maar wel 1 die spannend is soms en ook vermaakt. Er zijn genoeg interessante stukjes in vermengt waar er enkele van leuk zijn uitgewerkt. De schaduwbeeld had wel iets meer belicht mogen worden, maarja.

Acteerwerk was prima. De film zelf begint aardig akelig en soms wordt het ook spannend. Alhoewel er heel veel horror is en weinig drama, blijft de film boeien. Zo zie je maar dat je niet onnodig veel drama of komedie erin hoeft te plaatsen om een filmpje af te leveren die volop voor horror gaat. En deze moest ook gewoon alleen voor de horror gaan.

Veel berichten spreken hun lof uit over dat kindje en de beginscenes, maar ik vond de allerlaatste scène een perfect voorbeeld van goed opgebouwde horror. Veel dreiging, waardoor het echt spannend is. In het algemeen vond ik het een geslaagd horrorfilmpje dat niet te lang duurt, vermaakt en spannend is.

Gavras.

Kende hem als regisseur vooral van videoclips, dit is de eerste echte speelfilm die ik van hem zie. Dankzij zijn videoclipcarrière raakte ik geïnteresseerd in de film, die een erg gelijkmatige soort sfeer hanteert. Dat betekent dus verzien van een hoop gewelddadig kabaal en een erg rauwe regiecommunicatie.

In ieder geval is er van een zekere inleiding totaal geen sprake. We worden voorzien van een synopsis vooraf en daar moeten we het mee doen, want de film impliceert het verleden vooral en concentreert zich op het nu. Gavras windt er verder ook geen doekjes om. Meteen worden we in een overval gegooid en met erg lange takes worden we verder gesleept.

De regie is gedurende de eerste helft zonder meer indrukwekkend door meteen te openen met rauwe actie en een hoog tempo, die er vervolgens zelfs op rustigere momenten in wordt gehouden met goed sturend cameragebruik. Je voelt je daadwerkelijk meegetrokken in het verhaal die al snel een soort dystopische toon aanneemt. De verschillende perspectieven waren niet perse nodig, maar veel maakt dat niet uit.

Pas richting de tweede helft laat de film z'n zwaktes zien, zeker omdat de rellen zelf weinig indruk maken. Een camera die zich wel mengt met de heisa, maar dit nooit goed in beeld weet te krijgen. Hier was Gavras in het verleden beter in, deze film reageert afstandelijk en komt toch te stoffig over om ons de angst of het zweet van de personages te laten proeven. Aangezien actie uiteindelijk ook wordt vervangen door drama begint het steeds minder te werken. Dat neemt niet weg dat de eerste helft van hoog niveau was en Netflix mag zichzelf eindelijk weer eens trots voelen met een original.

Goed geacteerde misdaadfilm met een te lange duur. Regisseur Louis Malle wekt een stabiele sfeerzetting tot leven die goed past bij de inhoud, maar lijkt weinig zorg te steken in de overige presentatie. Een aantal scenes tussendoor zoals Dave's achtervolging maken indruk, maar verwateren in het grote plaatje. En alhoewel Burt Lancaster en Susan Sarandon het prima doen, zijn de avonturen die ze samen meemaken niet interessant genoeg en wil de chemie amper van de grond komen. Hierdoor duurt Atlantic City gevoelsmatig een stuk langer, maar de atmosferische vormgeving en een aantal individueel sterke momenten redden nog wat.

Oei.

De eerste minuten deden me nog even opkijken, want toen was de eerste indruk nog best hoopvol. Naarmate de film dan vordert mag het echter duidelijk zijn dat ze geen centen over hadden voor sciencefiction. Ze zijn gewoon naar een bos getrokken en hebben er het kaartje overheen gehangen dat ons moet vertellen dat we op een andere planeet staan.

Ik word er wel een beetje moe van, films die alles op deze manier oplossen. We moeten het er als kijker maar een beetje bij fantaseren, maar ik zie gewoon een bos met weinig gevaar. Gevaar dat sowieso nooit echt een heel interessante vorm krijgt, dus regisseur Bartoli hoeft het dan ook niet zo serieus te nemen. Het zijn de standaard dingetjes die bij dit soort films altijd misgaan.

Veel meer hoef ik er dan ook niet echt over te zeggen. Acteerwerk brak, effecten matig en qua verloop gewoon mislukt. Gelukkig ergens nog wel origineel bedacht en toch zijn er tussendoor nog wat scenes die een redelijke vorm van sfeer hebben. Het is de mysterieuzere kant van het verhaal die Atlantis Down draaiende houdt, want de rest faalt zowat pijnlijk.

Herzien.

Overigens niet voor mijn lol maar voor een evenement waaraan ik meedoe. Anders had ik de film ook niet snel herzien, van mij hoeft dat allemaal niet zozeer. Het cijfer blijft echter hetzelfde maar niet om de redenering die ik aangaf in mijn vorige bericht die hier nog op de pagina te vinden is.

De film was dit keer een stuk taaier om doorheen te komen en dat lag er vooral aan dat de setting niet bepaald interessant is. De locatie is bijna volledig een pinautomaathokje en die is gewoon niet zo boeiend, ondanks enkele pogingen om het wel interessant te maken. Het wil gewoon niet zo lukken.

Acteerwerk is ook maar half. Eve en Peck spelen redelijk, maar Geraghty loopt er maar verloren bij. Zijn rol komt geen moment oprecht over. Verder vond ik de dreiging van de killer niet meer overkomen. Vroeger vond ik zijn uitstraling wat enger, maar nu vond ik het allemaal maar simpel. Saai figuurtje ook eigenlijk.

Acties van de personages zijn nog steeds stom, ondanks dat angst misschien een belangrijke factor kan blijven. Onder angst denk je nou eenmaal wat veiliger denk ik zo, of juist niet. In ieder geval waren er genoeg momenten waarbij je weg kon rennen. Zo ver naar een openbare weg was het allemaal niet.

Visueel verder best stijlvol en koud, maar gewoon niet genoeg om het als geheel interessant te maken. Camerawerk is te klassiek en spanning is net te ver weg. Gelukkig duurt het niet lang en het begin is wel aardig, opzet ook wel prima bedacht. Als tussendoortje nog wel te doen, als geheel toch wel matig. Ook fijn dat de komedie in het begin ook niet vervelend is en de personages dit zelf ook nooit worden.

Nee.

Wat een vervelende film was dit zeg. En dat met een regisseur die later het best vermakelijke Deadpool 2 op het scherm toverde. Theron wilde duidelijk eens een keer een stevige actieheldin spelen, maar faalt hier eigenlijk gewoon voor een deel in. En dat is vervelend.

De film ging gewoon aanvoelen als een soort Theron promotie film. De film is in zijn geheel vrij saai en kent bijna geen enkele goede acteur. Na McAvoy's goede prestatie in Split weet hij hier niet echt goed uit de hoek te komen, waarom Boutella hier in zit is me al helemaal een raadsel. Ik heb haar zelden goed zien acteren.

Paar leuke actiescenes en dan heb je het alweer gehad. Ik vond dit maar een vervelende film die aanvoelde als 150 minuten. De film probeert weleens wat qua twistjes maar deze komen gewoon vrij lomp en cliche over.

Sentimentele en tragische romantiekfilm die me even lelijk verraste door als kostuumdrama te beginnen, een subgenre dat me niet bepaald ligt. Enkel de beelden van Duinkerke lijken de kijker eraan te herinneren dat we ons in de Tweede Wereldoorlog bevinden, anders had het (romance)gebeuren zo uit een omgeving in 1792 kunnen komen. Ouderwetse, theatrale relatieontwikkeling viert hoogtij en dat zorgt vooral voor ongemakkelijkheid, maar als het je ligt kent dit uiteraard een geheel ander effect. Atonement haalt vooral kracht uit de visuele achtergronden, die door regisseur Joe Wright prachtig in beeld worden gebracht. Zeker de oorlogsscenes zijn indrukwekkend, bovendien kon ik de uiteindelijke verhaalsinsteek zeer waarderen. Om daar te komen moest ik echter een weg zien te vinden door de duffe romantiek en uitgesponnen dramasequenties, die zeker gezien de misselijkmakende actie van Saoirse Ronan amper sympathiek naar voren worden gedirigeerd.

Slecht.

Korte film die maar niet over leek te gaan. Deze werd op een avond gestreamd, en aangezien de speelduur erg kort was heb ik de film maar meegepakt. Ik kwam na afloop tot de conclusie dat ik niks gemist zou hebben mocht ik de film gewoon over hebben geslagen.

De eerste drie kwartier bevatten vrijwel weinig tot niets. Wat rondraven rondom het huisje en wat fratsen door de crewmembers vullen de minuten op. Voor de zogenaamd "gevonden beelden" stoppen de makers er wel erg veel irrelevante onzin doorheen. Je zou denken dat als deze beelden in de handen kwamen van de politie dat ze die onzin er wel uit hadden geknipt, maar deze film moet vervolgens door de hele rits heen.

Door alle onzin is het nauwelijks interessant en de interesse in waar het allemaal heen gaat verdwijnt per minuut. Spannend wordt de film tussendoor ook nergens, want er gebeurt echt geen hol. Geen enkel momentje van spanning, en zeer weinig scenes die echt met horror te maken hebben. Pas in de laatste 25 minuten krijgen we wat beelden die dichter tegen het genre aanzitten.

Maar ook die beelden zijn niet bepaald interessant, aangezien zeker de helft van de beelden wat ronddwalen door een doolhof bevatten, en niet bepaald van de spannendste soort. De reden waarom de mensen de camera nog draaiende houden gooit Atrocious ook compleet overboord, want van logica heeft deze film geen kaas gegeten.

Het is dat de slotminuten nog aardig gruwelijk zijn, en hoe de vork uiteindelijk in de steel zit nog wel leuk uitpakt. Verder is dit een bijdrage in het found footage genre die totaal niets toe weet te voegen. Veel dom gelul en oninteressante beelden waardoor de korte speelduur van 75 minuten aanvoelen als 110 minuten. Slechte film dit, maar voor een snel tussendoortje kan je hem weleens meepakken.

Niet veel meer dan een heleboel smeerlapperij achter elkaar geplakt, waar regisseur Lex Ortega zijn uiterste best doet om elke scene met de volgende te overtreffen. Atroz is daardoor beslist geen prettige zit en bevat een aantal beelden die ik in mijn donkerste fantasieën absoluut niet had kunnen verzinnen. Het fijne is dat de makers goed overweg kunnen met praktische effecten en genoeg ballen hebben om zonder grenzen te werk te gaan, maar daar houdt het vervolgens ook weer zo'n beetje op. Het acteerwerk is namelijk bedroevend en de speelduur veel te lang voor deze behoorlijk dunne inhoud. Zoveel expliciete gewelddadigheden gaan na enige tijd namelijk vervelen en het laatste halfuur test je geduld dan ook behoorlijk, maar onder de dikke laag aan gruwelijkheden en misantropie zit wel een zekere vorm van kwaliteit en talent. Hopelijk leert Ortega zijn volgende projecten wat beter te sturen, zodat hij wellicht een wat groter publiek aan kan spreken.

Tja.

De regisseur heeft maar enkel 4 films geregisseerd, allemaal binnen dit universum. Vanuit zijn kant zal het dan wel een droom zijn geweest die hij maar wat graag wilde verzilveren. Attack of the Killer Tomatoes! is een film die vooral een eigen publiek kent. Ik kan er soms wel om glimlachen, maar niet veel meer dan dat.

Wat kan je eigenlijk over het verhaal zeggen? Een stad wordt aangevallen door enkele hongerige tomaten. Groentes zijn dus de ultieme schurk in deze film, maar De Bello pakt er dan nog wel redelijk grof en lomp mee uit. Had het vooral ingeschat als een soort goedkope cultfilm, maar er zijn daadwerkelijk explosies, stunts en grote groepen in te bekennen. Het draagt een klein beetje bij aan de charme.

Echter blijft het allemaal nogal houterig in elkaar gestoken. Qua regie weinig talent, het zijn vooral de domme acties die worden gemaakt die boekdelen spreken. Acteerwerk is uitermate brak, de effecten vooral simpel en heel veel van de flauwe grapjes missen het doel. Het mag dan er zelfbewust zijn, maar uiteindelijk moet er ook wat flow zijn. Binnen deze film valt dat absoluut niet te bekennen. Ze hadden ook wel iets meer R mogen gaan overigens, want met dit soort concepten kan je toch veel brutaler uitpakken? Al bij al matig maar soms wel komisch.

Ok.

Ik keek deze film eigenlijk alleen voor Boyega. Ook hier stellen zijn prestaties niet teleur. De rest van de cast is matig, op Sam na die nog wel redelijk uit de verf komt. Vooral de straatgangstertjes komen maar over als brugpiepers.

De monstertjes zagen er uit als knuffelberen. Lieve zachte donzige beren of wolven met volgens mij neon tanden of iets in de buurt. Ze zagen er niet eens zo heel slecht uit. Maar ze waren eigenlijk gewoon een beetje te schattig voor een film zoals deze.

Volgensmij hebben de makers zowel de acteurs er wel veel plezier in en is er genoeg te beleven. Maar op mij maakt het toch niet erg veel indruk.

Slecht.

Die Mary Lambert is er niet veel beter op geworden door de jaren heen. Begon ooit als regisseuse van een bekende horrorfilm, maar was in 2008 bij dit soort films geëindigd. Dan heb je toch wel iets fout gedaan en met een enkele kritische blik op deze film wordt dat nagenoeg direct duidelijk. Het is namelijk maar een brak dingetje.

Fans van Daddario opgelet, ze komt enkel in de opening voor. Denk niet dat ik dat hoeft te markeren. Desnoods dat ik er wat fans mee kan redden zelfs. Niettemin is haar vervanger best aardig te noemen. Moss is een degelijke actrice die doet wat ze kan met haar vreemde personage. Ze kan er alleen niet veel mee, maar levert in ieder geval beter werk af dan de andere leden die compleet zoutloos blijven.

Wat aardig interieur en een redelijk sfeervolle opening zijn de voornaamste pluspunten van de film. Na enige tijd zal menig kijker hoogstwaarschijnlijk over zijn of haar scalpje krabben. Ik vroeg me op de helft van de film af waar ik in godsnaam naar aan het kijken was. Door een groot gebrek aan structuur en goed schrijfwerk voelt de film snel onwerkelijk en ongemakkelijk aan.

Daarnaast voegt de regie bitter weinig toe. Dat Lambert een ervaren regisseuse was valt er hier niet vanaf te lezen. Het is een erg sfeerloos gebeuren geworden zonder spanning of effectiviteit. Het concept is nog wel aardig mits daar een degelijke uitwerking aan vastzit, maar daar is met The Attic geen sprake van.

De enige reden dat het cijfer nog op een 1,5* blijft is omdat het acteerwerk naar behoren wordt vervuld en de film nog wel een poging doet om een onvoorspelbaar verhaal te vertellen. Het is echter een rommelig en futloos geheel geworden die in heel veel scenes amateurisme uitstraalt. Het behoort misschien niet tot het slechtste werk, maar Lambert lijkt haar kwaliteiten in de regiestoel met deze film compleet kwijt te zijn.

Regisseur Chris Sparling beschikt over een intrigerend concept, maar ontkomt niet aan een zeer slecht acterende cast. Specifiek Rya Kihlstedt is nodeloos theatraal en zet daardoor een bijzonder belachelijk figuur neer. Daarbij komt kijken dat het ridicule uitgangspunt en de weinig opzienbarende docu-inslagen evenzeer weinig effect kennen, waardoor Sparling moeite ervaart met het ontwikkelen van een effectieve spanningsboog. Alhoewel bepaalde invloeden origineel voor de dag komen en de film nergens te lang duurt, wil daardoor de volle potentie nooit benut worden.

De Franse regisseur Louis Malle baseerde dit verhaal op zijn eigen jeugdjaren, waardoor dit project uiteraard een persoonlijke lading krijgt. Het levert in ieder geval een uiterst verdienstelijk oorlogsverhaal op waarin Gaspard Manesse en Raphael Fejtö erg degelijk spelen als de twee hoofdpersonages. Wie hoopt op een film waarin de oorlog van dichtbij wordt laten zien komt echter bedrogen uit. De Tweede Wereldoorlog is namelijk meer een gebeurtenis die zich op de achtergrond afspeelt. De dreiging is ten alle tijden voelbaar, maar expliciet geweld wordt niet geïncludeerd. In plaats daarvan een traag ontluikend drama, waarin eigenlijk net wat te veel originaliteit mist. Ondanks het bronmateriaal includeert Malle te weinig om het geheel onderscheidend te houden, maar daar komt gedurende de slotfase verandering in. De beklemmende atmosfeer komt hierin optimaal tot z'n recht waardoor Au Revoir les Enfants uiterst sterk eindigt. Het is al bij al niet mijn favoriete soort oorlogsfilm, maar desondanks een intrigerend en drukkend vormgegeven eindresultaat.

Matig.

Toen er weer langzaam een trend opkwam op MM om de meest verontrustende films allertijden te zien wilde ik er ook nog eentje voor de lol even snel meepakken. August Underground was daarop de keuze, ondertussen een verontrustende film die al een aardige tijd op mijn lijst stond.

Ik kan niet zeggen dat ik teleurgesteld was want ik had al een relatief matig resultaat verwacht. August Underground is een film die de liefhebber zal vinden mocht deze naar de meest extreme kanten van cinema zoeken. Als je lang genoeg zoekt kom je in de diepste krochten terecht waar je titels van Lucifer Valentine en Marian Dora tegenkomt. August Underground lijkt er nog boven te hangen, maar kent zijn status niet voor niks.

Uiteindelijk vond ik zelf de inhoud nog wel meevallen. Alhoewel dit zeker niet tam te noemen is. Vogel had bijna geen budget en heeft dit aardig weten te verhullen door een ontzettend lelijke filter over de film te gooien. Ik vond het best passend eigenlijk, maar toch niet genoeg om te kunnen verhullen dat er maar weinig budget aanwezig was. Moet wel even zeggen dat het leek alsof je een 3D-film zonder bril keek.

De eerste minuten zijn waarschijnlijk de sterkste minuten, door eigenlijk meteen raak te schieten met een erg smerige en gemene setting. Daarna wordt het wel erg snel duidelijk dat Vogel enkel en alleen uit was op shockfactor. De martelingen zien er gemeen uit, maar gaan werkelijk zo lang door terwijl de martelingen zelf vooral psychologisch zijn. Het echte geweld blijft off-screen, is doorzichtig of erg vlug voorbij.

Zo gaan de treiteringen van die snotaap achter de camera (vervelende kerel was dat overigens, slaagt er weleens waar in slecht te acteren zonder in beeld te komen) ellenlang door terwijl het niet veel laat zien. Veel gehuil, veel geschreeuw en veel getreiter. Soms lijkt dit wel 10 minuten achter elkaar door te gaan, en dat is te veel van het goede.

Tussendoor zien we nog een aantal beelden die 0,0 aan het verhaal toevoegen maar wel het gevoel geven dat je de daadwerkelijke camera hebt gevonden van de moordenaars. Het is alleen zo jammer dat Vogel zo veel zijn best doet om iets schokkends neer te zetten. Het is allemaal geforceerde horror, met de vrouw op de achterbank als goed voorbeeld. Daar moet ook nog een vagina ontzettend expliciet in beeld komen, om de moord zelf weer doorzichtig te tonen.

Filter is geslaagd, de setting is gemeen, maar de inhoud valt nog wel mee. Liefhebbers van gore gaan hier denk ik juist niet aan hun trekken komen (het blijft vooral bij een snel shot over een lichaam en met poep & bloed besmeerde muren), maar ook de liefhebbers van psychologisch geweld kunnen bedrogen uitkomen. Realistisch neergezet, en toch voelt het niet zo aan. Wel nog goed acteerwerk van Vogel, als enige, maar dat is niet zo gek als je zelf de regisseur bent.

Mordum zal de volgende verontrustende titel zijn voor mij, en daarna misschien naar mr. Valentine. Heeft beide echter geen haast.

Pfoe.

Na het zien van August Underground werd het eens tijd om mijn tripje binnen de meest extreme films voort te zetten. Mordum draagt binnen deze reeks de titel van de meest verontrustende film, en die was daarom dus aan de beurt (en ook omdat het deel 2 was). Achteraf verkies ik toch echt deel 1 boven deze.

Ondanks mijn lage score heb ik niet bepaald spijt dat ik deze film heb gezien. Het is typisch zo'n geval dat je er nu over "mee kan praten". Nu is er ook nog eens een derde deel in de reeks, maar of ik die ook ga zien weet ik niet. Wellicht ooit als ik er eens zin in heb misschien. In ieder geval nu nog even niet.

Waar deel 1 nog scoorde met het concept in het volgen van twee seriemoordenaars, ligt nu de focus puur op het bloedvergieten en andere gestoorde zaken. Dan heb je wel een film die zeer verontrustend is, maar ook een film waarvan het concept dat nog een beetje degelijk in deel 1 werd uitgevoerd verwatert.

Je maakt het jezelf als regisseur ook wel erg makkelijk als je nu een actrice aan boord neemt die zichzelf daadwerkelijk in de arm snijdt voor het effect of medecrewleden onderkotst. Van de 2470 films die ik heb gezien heb ik dit nog nooit meegemaakt. Er zullen er vast meer zijn, maar dit was best bizar om zo te zien.

Verder is deze film genadeloos. Zodra je dit drietal tegenkomt weet je dat je het nooit meer gaat overleven. Grafische en brutale beelden volgen elkaar snel op, met tussendoor wat nietszeggende beelden. De film is wel duidelijk goedkoop en daarom scoort de film meer op smerigheden dan daadwerkelijke gore.

Mensen die zo'n film als deze niet trekken begrijp ik volkomen. Het is allemaal erg ziek, maar met 0.0 verhaal gebracht waardoor het allemaal duidelijk voor het schokeffect is gemaakt. Dat is wel een beetje makkelijk, dat lost deel 1 beter op namelijk. Acteerwerk is buiten Vogel om ook niet bepaald bijzonder, hoeveel smerigheden je ook wil uitvoeren op de camera.

Kaal en vlak geregisseerd. Het voelt erg aan als een simpel projectje van mensen die serieus een draadje los hebben zitten. En ondanks de vele gruwelijkheden zit er nauwelijks een goed schokeffect aan verbonden. Pas tegen het einde aan waarbij de familie wordt omgebracht schokte de film me. Alles daarvoor is zo geforceerd voor de shock gedaan dat het geen indruk op me maakt. Mordum maakt het gewoon te duidelijk dat ze enkel voor shock gingen en verder niets.

Het is allemaal gewoon een beetje te simpel vind ik. Erg goedkoop met een handvol aan effectieve scenes. Verder gaat de film weer eindeloos lang door op compleet idiote zaken zoals kots, daar had deel 1 ook al last van. Jaja, super vies en ranzig allemaal, maar voor mij worden 3 minuten bestaande uit elkaar onderkotsen echt niet veel ranziger dan 10 minuten van hetzelfde.

Leuk om eens voor het meepraten gezien te hebben. Verder raad ik deze film niet aan. Geen verhaal, geen goed verloop. Enkel shock, en dat een ruime 80 minuten lang. Mordum is een kei en keiharde horrorfilm die op mij ironisch genoeg niet altijd realistisch overkwam. Ik vond de effecten regelmatig te doorzichtig en vooral nutteloos.

Vogels afsluiter.

Eindelijk nu de trilogie die bekend staat om zijn heftige inhoud mogen afsluiten. Het duurde uiteindelijk toch wat langer dan ik vooraf had gewild, maar spijt heb ik er niet van. Het zijn films die alleen onder een bepaald publiek bekend zijn, maar het zijn toch ook wel films die interessant zijn om eens gezien te hebben.

Penance is zonder twijfel kwalitatief de beste film van de drie, maar dat mag ook wel als je twee films lang de kans en tijd hebt gehad om jezelf te verbeteren. Inhoudelijk wat minder grafisch dan de voorgangers maar het geweld komt toch net zo hard aan omdat het erg goed te zien is. Duidelijker en overzichtelijker, het levert wat ranzige en zieke beelden op.

De eerste helft van de film blijft toch wat taai omdat de film zelf niet perse iets anders doet dan de eerste twee delen. Erg lange moordscenes die soms bijna een kwartier duren worden afgewisseld met beelden die zowat compleet willekeurig aan de kijker voorbijschieten. Inhoudelijk is het dan ook zonder twijfel een zwakke film en de moorden zelf vervelen na een tijdje, of ze er nou echt uitzien of niet.

Indrukwekkende effecten wel, maar vooral versterkt door de manier van filmen en de kwaliteit daarvan. Ik snap dan ook best dat mensen behoorlijk schrikken van dit soort films, maar na het zien van de voorgangers weet ik wel beter en ben me er dan ook van bewust wat me te wachten staat. August Underground's Penance is zonder twijfel een snoeiharde film maar voegt gewoon niet zo veel toe aan de wereld van cinema. Het is gewoon 84 minuten aan bloederige moorden en ranzige beelden.

Het laatste kwartier maakt uiteindelijk het verschil, gezien het geschreeuw daar ook echt binnenkomt en het even emotioneel intens wil worden. De moorden zelf beginnen ook wat te vervagen naar de achtergrond, grappig dat de film interessanter is op momenten die niet eens centraal staan. De afsluiter van de trilogie is een harde film, maar de voorgangers leken wat meer op het grafische geweld te mikken. Ik vind dit deel de beste van de reeks, maar nog steeds blijft het best bedenkelijk.

Regisseur John Wells mag zijn cast van harte bedanken voor het redden van zijn film, want het acteerwerk in August: Osage County is van uitzonderlijk hoog niveau. Met name Meryl Streep, Julia Roberts en Julianne Nicholson leveren ongeveer het beste af wat ze in hun gehele carrière hebben laten zien. Aan Wells vervolgens als regisseur om de balans tussen dramatiek en komedie enigszins evenwichtig te houden, maar dat gaat hem minder goed af. Het levert enkele komische noten op die wat willekeurig toegevoegd lijken te worden, maar aan de zijde van de dramatiek staat de film als een huis. Meerdere complexe vraagstellingen worden op de kijker gelanceerd en ondanks dat geen van allen een echt gefocuste uitdieping kennen, wordt het door Wells uitgesproken boeiend neergezet. De opbouw van druk en conflict is effectief en de slotfase draaft volledig af van de gebruikelijke clichés. Ik vond het een originele insteek op familiedramafilms waar ik van begin tot eind geïnteresseerd naar heb gekeken. Het jammerlijke is dat Benedict Cumberbatch en Juliette Lewis net iets te karikaturaal spelen, waardoor ze duidelijk het onderspit moeten delven tegenover de andere castleden.

Niet verkeerd en met een duidelijk doel geschoten door regisseur Uwe Boll, maar het doet allemaal toch wat goedkoop en eenvoudig aan. Auschwitz presenteert zichzelf als een semi-documentaire door te openen en af te sluiten met interviews van jeugdige Duitse scholieren. Een wat makkelijke manier om menig kijker wijs te maken dat de jongeren een zeer gebrekkige kennis hebben over de Tweede Wereldoorlog (iets dat ik overigens helemaal niet tegenspreek, maar de benadering van Boll is te gemakkelijk en doet denken aan aan het werk van Sunny Bergman. Zes tot zeven scholieren kunnen natuurlijk nooit een betrouwbare indruk geven van miljoenen mensen). De reconstructies van vergassingen in het vernietigingskamp zijn gelukkig beter en maken een grauwe en gepast kwaadaardige indruk. Het in elkaar knippen en plakken van deze scenes had wat beter gekund zoals Boll dat eerder deed bij Rampage, maar de bedoelde weergave komt zeker over en daar leek het de beste man waarschijnlijk ook om te gaan. Ik snap de bedoeling van deze film en sta er volledig achter, maar het lijkt toch wat snel en ondoordacht in elkaar te zijn gezet om zoveel mogelijk impact voor zo weinig mogelijk geld af te leveren.