Meningen

Zeer aardig, deze film over de opbouw naar een eindgevecht. Zeker na de vorige projecten van regisseur Ryûhei Kitamura is dit weer een kleine vooruitgang, met name omdat het minder op ambitie gericht is en meer op puur entertainment. De personages zijn daarnaast goed geacteerd, maar iets te theatraal neergezet. Zeker Takao Osawa maakt zich geregeld schuldig aan overacting, waardoor de opbouw niet ontdaan is van dode en saaie momenten. Gelukkig wordt het geduld van de kijker beloond en haalt Kitamura goed uit met het slotstuk. De draaiende camera's en creatieve vechttechnieken zorgen voor een hoop profijt in Aragami, waar ik als kijker optimaal van kan genieten. De voorgaande 50 minuten zijn van mindere kwaliteit, maar al bij al vormt het in ieder geval weer een prettig stukje vermaak.

Het zal regisseur Benjamin Brewer vast goed uitgekomen zijn dat Nicolas Cage weer populair is geworden sinds de afgelopen 5 jaar, want hij vormt een uitstekende marketingtactiek voor een film waarin enkel een bijrolletje wordt gespeeld. Gelukkig zijn de acteurs die vervolgens wél op de voorgrond staan meer dan capabel genoeg om de film in goede banen te dragen, bovendien is de bedreiging interessant genoeg om boeiend te blijven. De makers denken goed na over de vormgeving van de monstertjes en dat levert wat imposante scenes op, ondanks het ietwat overdreven warrige camerawerk tijdens de actierijkere momenten. De aanloop is ook iets te voorspelbaar en de invulling van de inhoud te makkelijk, maar uiteindelijk vermaakt Arcadian prima. Een wat brutere vormgeving van de horror en iets meer aandacht naar de spanningsopbouw hadden voor een ruim voldoende kunnen zorgen, voor nu is een kleine voldoende wel op z'n plaats.

Voor een afstudeerfilm is dit debuut van regisseur Roland Emmerich zeker op technisch vlak erg indrukwekkend, maar inhoudelijk spijtig genoeg nogal slap. Niettemin worden er op de achtergrond genoeg maatschappijkritische en boeiende concepten geïntroduceerd, maar deze worden door Emmerich amper uitgediept. In plaats daarvan een wat meer psychologische benadering van twee hoofdpersonages die allebei op hun eigen manier doodsaai acteren. De aaneenschakeling van ruimteschip-decors en interpersoonlijke escalatie weet ook niet boeiend te blijven voor 100 minuten, waardoor deze film (zoals andere gebruikers terecht hebben aangekaart) een behoorlijke uitdaging blijkt om door te komen. Omdat het op visueel vlak behoorlijk doordacht en knap ingericht is ken ik er nog een 2,0* aan toe, maar ik kan niet zeggen dat ik de film nog voor de geest kan halen over 3 dagen.

Mindere Mortimer.

Daniel Isn't Real vond ik destijds een erg geslaagde film vanuit een regisseur die voor mij zowat uit de blue kwam. Aangezien ik zo'n leuke tijd had met Daniel Isn't Real waren de verwachtingen voor Archenemy dan ook hoog. De opzet, deels animatie & deels live-action, klonk in ieder geval alvast erg ambitieus. Het uiteindelijke resultaat valt alleen tegen.

Toch is dit verre van een matige film. Mortimer kreeg duidelijk niet de meeste centjes voor deze film, maar lost het niettemin aardig op. De echt epische scenes worden namelijk met animatie ingekleurd. Animatie zag er ook fantasierijk uit, leuke en felle kleurtjes en een lekker tempo. Hierdoor bewijst Mortimer in ieder geval creatief te hebben omgesprongen met het (beperkte) materiaal dat hij had.

Het valt wel dankzij de animatie op dat de echte wereld er heel wat kaler en normaler uitziet. Mortimer probeert rauwheid te vermengen met stilistische animatie, maar die combinatie verloopt wat onevenwichtig. De echte wereld wordt namelijk wat saaier in beeld gebracht en de personages die rondlopen, met uitzondering van Manganiello en Seimetz, voelen wat leeg aan.

Verhaaltje zelf is ook niet echt iets om over naar huis te schrijven en waar Mortimer het bij Daniel Isn't Real goed wist op te lossen met genoeg leuke opvulling, weet hij dat helaas niet te herhalen met Archenemy. Op een aantal goede tracking shots na zit er qua regie weinig verbijsterends bij. Niet genoeg kleur en niet genoeg flair, het valt toch allemaal wat tegen. Enkel bij de actiescenes leeft de boel wat op, maar de actie wordt opvallend ver naar de achtergrond geschoven.

Het kijkt verder wel aardig weg en vermaakt voor wat het is, maar Mortimer lijkt problemen te ervaren met wat hij eigenlijk precies wil met deze film. Archenemy is een "echt of misschien niet?" film, maar vermengt deze twee vervolgens met elkaar. Voor een lange tijd wordt ervanuit gegaan dat het allemaal verzonnen is, maar helemaal richting het einde blijkt het dus toch dat het echt was. Het wordt echter nogal laat met de boel vermengt waardoor het een klein beetje rommelig aanvoelt.

Overigens is de rest van de film ook wat rommelig. Karakterontwikkeling is nogal kort door de bocht en het verhaal is ook wat onvolledig om echt goed te worden. Mortimer vult het meeste aan met wat trucjes, maar dat kan niet verhullen dat de finale onbevredigend is en alhoewel de film zeker afwijkt van de andere superheldenfilms wil het er als geheel toch niet helemaal uitkomen. Misschien raakte Mortimer iets te zeker van zichzelf na Daniel.

Als geheel niet slecht overigens. Het vermaakt en kijkt aardig weg. Acteerwerk is van best hoog niveau en de film probeert hier en daar toch wat moderner te zijn in vergelijking met andere films, maar het wil allemaal niet genoeg van de grond komen. Dit kan vanwege mijn hoge verwachtingen komen, maar Archenemy viel me in z'n geheel toch een beetje tegen.

Schattige, kleine Chileense romantiekfilm die regisseur Rodrigo Sepúlveda lekker klein weet te houden. Hij lijkt goed te begrijpen dat niet elke film binnen deze soort moet komen met extra sterk aangezette dramatiek of een verhaal dat geforceerd intelligent wil zijn. Nee, in plaats daarvan krijgen we een film met sympathieke castleden en een vlot tempo. Andrew Bargsted en Vivianne Dietz delen samen een gezonde chemie en leveren meer dan aardig acteerwerk af. Sepúlveda maakt het zichzelf soms op inhoudelijk vlak wat te moeilijk door de includering van korte politieke elementen en een onnodig middenstuk waarin Dietz uit belediging ergens anders gaat wonen. Ondanks dat het nergens te zwaar is, wordt er hier al bij al net wat teveel ingezet op bijzaak. Dit staat een erg schattig filmpje in de weg, maar uiteindelijk heb ik me prima weten te vermaken met het eindresultaat. Zoiets als dit kan eens in de zoveel tijd absoluut geen kwaad.

Boeiende coming-of-age met uitstekend acteerwerk van de jonge Abby Ryder Fortson, die helaas naar het einde toe een iets te makkelijke weg kiest voor de conflictoplossing. Regisseuse Kelly Fremon Craig maakt gebruik van boekmateriaal om haar film mee in te kleuren en weet de algemene sfeer van het desbetreffende tijdperk goed neer te zetten. Het camerawerk is klassiek en er wordt weinig ondernomen door Craig om haarzelf met haar kwaliteiten opvallender op de kaart te zetten, maar de basis staat hoe dan ook als een huis. Het resultaat is een interessant verhaal met genoeg gebeurtenissen en humor om niet te vervelen, maar tegen de tijd dat de zwaardere klanken hoorbaar zijn wordt er gekozen voor een beduidend eenvoudige uitweg. Voor een film die zo nadrukkelijk voor een realistische inslag gaat, had het allemaal wat minder braaf mogen zijn. Een voldoende is op zijn plaats, maar echt indruk maken doet de film niet.

Peli op pad.

Op pad naar area 51 dit keer wel, een concept dat voor zowel sciencefictionfilms als horrorfilms een ideaal gegeven is. Jammer genoeg lijkt Peli zich vooral in te houden, zoals de meeste mensen als ze de grens van regio 51 doortrekken en achtervolgd worden door politie. Peli zit echter niet achter het stuur, maar achter de camera.

In ieder geval gebeurt er tijdens deze film gedurende het eerste uur helemaal niks. We volgen wat personages die plannen om het beruchte area 51 te bezoeken zonder officiële toegang. Leuk bedacht, maar we krijgen eigenlijk meer van de auto te zien dan de binnenkant van het gebouw. Altijd zonde, want de film wordt pas beter als ze de deuren plattrappen.

Richting de finale kent de film wat interessante beelden die dit subgenre weten te overstijgen. Om daar te komen moet je echter door minder interessante beelden heen die het subgenre helemaal niet overstijgen. Acteerwerk is matig en de personages zijn saai. Mysterie weet ook niet echt stand te houden als je er als regisseur helemaal niet op ingaat.

Spanning is er eigenlijk ook niet, het is vooral dat wat je te zien krijgt in de finale nog wel leuk is, al zijn dat niet de aliens. Die worden namelijk volledig buiten beeld gelaten met uitzondering van wat snelle schaduwen en glimpen. Ik snap best goed dat je als regisseur ook wel eens een andere kant op wil in plaats van altijd tieners tegen de aliens, maar kies dan wel een pad dat eroverheen gaat en niet onderdoor.

Niet echt vermakelijk totdat het laatste halfuur aanbreekt, maar dat is een veel te lange inleiding om een redelijk standaardprojectje boven water te houden. Area 51 bevat te weinig om stand te houden tegenover soortgelijke films. Zonde eigenlijk van het budget, want Peli kon met deze film meer spenderen dan dat hij 8 jaar voordat deze film uitkwam kon uitgeven.

Matig.

Bij enkel een blik op de poster denk ik dat menig kijker wel kan invullen waar deze film heen zal gaan. Je zit er ook hoogstwaarschijnlijk niet ver vanaf. Arena keek ik enkel en alleen omdat ik wel zin had om een lekker simpele actiefilm te kijken waarin 1-op-1gevechten centraal staan. Helaas moet er hier weer een hoop onzin omheen worden verzonnen.

Arena kenmerkt zich in redelijk indrukwekkende filters en soms fraai vormgegeven actiescenes. Helaas zijn dezelfde scenes vaak inhoudelijk nogal zwak. Jonah Loop is als regisseur niet bepaald meegegaan met de tijd en besluit daarom om meer dan de helft van de actie in slowmotion plaats te laten vinden. Het ziet er vaak ook niet uit. De gevechten maken geen indruk en de acteurs voelen slapjes aan.

Acteerwerk is ook niet geweldig. Jackson doet zichzelf zeker geen eer aan door in dit soort films te verschijnen. Lutz is als actieheld verder bijna onzichtbaar en de rol van Winter voegt bitter weinig toe. De scriptschrijver heeft overigens ook beslist geen indruk gemaakt. Aan alle kanten ontbreekt de logica, zoals dat menig tiener met dezelfde groep de gevechten online steeds weer bekijkt ondanks de duidelijk protesten van enkelen onder hun.

Een simpele film die hier en daar kan steunen op een indrukwekkende look en redelijk grof geweld. Het bloed mag dan niet rijkelijk vloeien, maar wanneer het moet is er stevig wat. Het spat veel richtingen op in ieder geval, net als dat ledematen er soms in groteske manier afgerukt worden. Verder is het eerder een nogal mak gebeuren met weinig kick en stoere handelingen. Jammer, want het concept is interessant.

Eerste Affleck.

Ik denk dat hij zichzelf heel goed vind in acteren, want in elke film geeft hij zichzelf de hoofdrol. En hij doet dit niet eens zo heel overtuigend, er is iets in zijn gezichtsuitdrukkingen die ik niet al te serieus bij hem kan nemen, en dat valt me altijd op.

Argo probeert gelijk de toon te zetten, en doet dit redelijk. Het is meer gewoon een soort van spannend dan dat het echt binnenkomt. Helaas maakt Affleck de fout om na de opening een soort komedie neer te zetten met veel Amerikaans gedoe en arrogante dialogen.

Dit botst extreem met de sfeer die in de eerste scene neergezet wordt, en past hier totaal niet in. Heel serieus ga je het niet meer nemen, en ik vraag me eigenlijk ook af waarom dit een Oscar kreeg. Vooral opmerkelijk, omdat Afflech niet gek lang daarna het allemaal weer serieus wil maken, maar de overgang wil dan zoals verwacht niet echt werken.

Affleck doet het ok, zoals ik al zei kan ik hem niet bizar serieus nemen. De sfeer uit de 70's heerst niet echt in Amerika, daar moest nog wat aan gedaan worden. Had meer het idee dat ze zich aan het verkleden waren. Maar goed.

De rest van de cast is ok, wel overtuigend gespeeld soms maar niks dat me echt bij gaat blijven. Waar ik vooral positief om ben is dan toch wel de slotfase, die wel degelijk een thriller was. Ik hield mijn adem wel in, vooral omdat ik in zo'n situatie waarschijnlijk niet kalm was gebleven.

Maarja, het is soms spannend maar de overgang naar Amerika van Iran werkt totaal niet en botst wat met de film. Daarom geen hoge voldoende.

Regisseur Matthew Vaughn lijkt de laatste tijd de richting te zijn kwijtgeraakt, want ook Argylle is voor zijn doen een erg matige film. Het gebeuren opent al vroeg met een redelijk bombastische actiescene, maar wel eentje die schrikbarend lelijk tot leven wordt gewekt per computeranimatie. Binnen een productie van 200 miljoen is dat eigenlijk onvergeeflijk, maar gelukkig loopt het overige gedeelte van de film wat beter. Sam Rockwell en Bryan Cranston spelen daarbinnen verdienstelijke rollen, Bryce Dallas Howard kent enkel effect als introverte schrijfster. Als dubbelspion valt ze namelijk zwaar door de mand, erg vreemd dat een regisseur als Vaughn dat zelf klaarblijkelijk niet inzag. Het tempo ligt verder hoog en het scenario biedt genoeg plotwendingen om je aandacht te rechtvaardigen, maar uiteindelijk haalt Argylle enkel twee keer uit met een echt geslaagde (actie)scene. Dan spreken we echter over 5 minuten binnen een compleet geheel van 139 minuten, een speelduur die veel te lang is voor de relatief dun geformuleerde ideeën. Hopelijk herpakt Vaughn zich met zijn volgende project snel, wellicht dat films die het meer van de inhoud moeten hebben gewoon niet zo voor hem zijn weggelegd.

Ok.

Dit was de eerste aflevering van Black Mirror die door een vrouw werd geregisseerd. Prima keuze natuurlijk, maar jammer dat ze dan Foster aanwijzen om dat klusje geklaard te krijgen. Vind haar nou niet meteen de beste regisseuse in de filmwereld, en ook hier niet.

De voldoende die ik aan de aflevering geef komt dan ook voornamelijk door het verhaal zelf, die weer iets nieuws doet in de Black Mirror wereld. Daarbij komen een aantal typische Black Mirror-elementen kijken, al moet ik zeggen dat dit wat minder BM is dan een hoop andere episodes uit voorgaande seizoenen.

Foster past bij vlagen wat aparte regie toe. De camera wordt vaak in het gezicht of in de rug van personages geduwd, waarschijnlijk om een rauwer gevoeltje te creëren. Dit voelt echter net wat te geforceerd aan. Al moet ik zeggen dat de omgeving weer ouderwets (geslaagd) deprimerend is.

Acteerwerk is ook prima. DeWitt weet net genoeg kracht mee te geven aan haar moederkarakter, al is het personage iets te kort en vluchtig om indruk te maken. Episode zelf is vermakelijk en het concept is leuk, maar de uitwerking gaat toch iets te veel richting standaard-cinema ipv BM-cinema.

De slotfase is solide, en de aflevering zelf is relatief kort en verveelt niet. Hier en daar wellicht wat voorspelbaar en zeker 1 van de mindere episodes uit de serie, maar nog steeds is het allemaal net goed genoeg voor een nipte voldoende.

Ok.

Ondanks de best goede recensies is dit me toch achteraf wel een beetje tegengevallen. Vooral omdat ik me niet zo kon vinden in het verhaal en dat dit echt zou kunnen gebeuren ging eigenlijk een beetje langs me heen. Er zit niet echt een dreiging in.

Robbins doet het wel goed, Bridges was wat wisselvallend. Af en toe was hij wel overtuigend maar in het algemeen vond ik hem nergens heel speciaal. De opening was best sterk, maar de film zwakt daarna wat af in zijn spanning en dreiging.

Soms zitten er wel redelijk sfeervolle scenes in, en naar het einde toe is het ook wat spannender. Alleen vond ik de handelingen van het verhaal ongeloofwaardig en soms zelfs dicht bij stompzinnig aan zitten. Dat verdween eigenlijk pas helemaal in het einde.

Voor de rest is het allemaal wel vrij boeiend en onderhoudend gebracht, alleen heb ik dit soort dingen ondertussen wel vaker gezien en kan ik eigenlijk al raden hoe het verder gaat aflopen. Ik was hier niet helemaal door overtuigd dus.

Mindere Bay.

Alhoewel zijn aanpak weinig subtiel is valt het moeilijk te ontkennen dat elk regiepunt van hem faalt. Bay maakt van elke film een visueel spektakel, en ook Armageddon ziet er soms fantastisch uit. Toch behoort deze film tot 1 van zijn mindere films. Mede door elementen die Bay eigenlijk nooit uit de weg gaat, maar ook andere, nieuwe elementen.

In ieder geval kent het eerste halfuur een aardig trage opbouw, met enkele uitspattingen van bombast. De meteorietramp die zich in het eerste halfuur plaatsvind is geweldig in beeld gebracht met spektakel waar je u tegen mag zeggen. Bay weet de praktische effecten uitstekend met geanimeerde effecten te combineren en dit creëert enkele waanzinnige scenes op het gebied van actie. Heerlijk hersenloos vermaak.

Daarna gaat de film een andere richting uit, maar nog steeds duidelijk door Bay geregisseerd. Dit valt te merken aan de weinig subtiele karakteropbouw. Iedereen speelt een plat en overdreven personage waarvan er geen enkele interessant is, ten koste van goede prestaties vanuit Willis en Tyler. Het zijn de meest bordkartonnen personages en de pogingen van Bay om ze toch een achtergrond te geven falen behoorlijk.

Wanneer de setting zich naar de ruimte verplaatst verslikt Bay zich ook een beetje in de visuele regie. Er worden meerdere pogingen gedaan om het spektakel intens te maken, maar Bay vergeet de film overzichtelijk te maken en negeert regelmatig wetenschappelijke logica. Niet vreemd in een Bayfilm, maar gezien de setting hier valt het extra op. Het is echter zo dat ik vaak geen idee had wat ik aan het kijken was omdat de camera te heftig heen en weer schud. Normaal ben ik hier een voorstander van, maar bij films waar je het spektakel gewoon wil zien heeft het een nadelig effect.

Verhaallijn is verder relatief voorspelbaar met enkel minimale verrassingen. Verrassingen omdat het Bay is, die meestal een erg duidelijke formule gebruikt voor zijn films, en in dit geval daar soms van afwijkt. Toch zijn enkele scenes nog redelijk geregisseerd op het gebied van spanning. Grappig dat dit direct in zijn werking gaat wanneer Bay zijn camera niet in elke hoek van de ruimte smijt. Op die gebieden zie je plots dat Armageddon eigenlijk niet zo'n hele verkeerde film is.

Visueel zitten er zoals verwacht aardige beelden bij, maar deze spelen zich vooral op de aarde af. Bay lijkt zich minder raad te weten met de scenes die zich in de ruimte afspelen. Willis en Tyler spelen goed, maar de film geeft te weinig ruimte aan z'n personages om te kunnen stralen. Armageddon is een film die Hollywood zowat kenmerkt, maar dat betekent niet dat het meteen een goede film is. Vooral een film met weinig diepte en veel visuele verwennerij. Voor Bay zijn doen ondermaats, maar nog steeds relatief vermakelijk.

Snipes dus.

Apart hoe een redelijk ervaren regisseur nog zo'n saai resultaat kan afleveren, terwijl het idee juist erg interessant moet zijn. Snipes schijnt deze film ook geproduceerd te hebben, maar wellicht moet hij jhet gewoon volledig bij acteren laten en vooral betere projecten uitzoeken.

Want Snipes zelf is geen slecht acteur. Hij acteert hier dan ook best redelijk en dat valt dan wel op. Dat mag overigens wel, aangezien hij nu wel een ervaren acteur is. Ook andere redelijk bekende gezichten zoals Heche, maar ik kan niet zeggen dat ik heel blij was om haar nu te zien.

Visueel nog best aardig. Dat gebouw is best leuk ingericht en de ontdekking van de lijken in het begin weten nog wel een bepaalde gruwel met zich mee te brengen. Echter had de gehele film wel wat harder gemogen in actie, ondanks dat er nog wel enkele bloederige momenten inzitten.

Het is vooral gewoon niet erg vermakelijk. De film neemt zichzelf heel erg serieus, en dat komt niet ten goede. De regie had wel wat strakker gemogen ook. De actiescènes zien er regelmatig wat klunzig uit met wat nep gespat met bloed dat elke keer herhaald wordt. Bovendien ontbreekt het de film volledig aan strak geschoten actie.

Hier en daar doet de film nog pogingen om hard over te komen, en de scene waar een familie wordt geëxecuteerd in een flashback is nog wel bijzonder om zo te zien. Echter nog steeds geruïneerd door de rare manier van bloedspatten. Het ziet er allemaal totaal niet realistisch uit.

Echter kent de film nog wel vlagen van degelijke regie. Zoals ik al eerder aangaf ziet het gebouw er prima uit, en de film kent enkele opvallend harde kills, al hadden deze wel wat explicieter in beeld gemogen. Maar het pletten van een gezicht met een auto en het afrukken van de armen waren nog best grappige scenes.

Snipes mag ook wel eens projecten uitkiezen die zichzelf niet zo serieus nemen want dat is meestal een killer in dit soort films. Spanning en spanningsopbouw waren de film ook zeker ten goede gekomen.

Leuk.

Een beetje zure scores hier, want deze film is gewoon vrij eenvoudig maar effectief in zijn genre. Het bevat gewoon alles voor een prima thriller met wat actie en misdaad elementen hier en daar. De korte speelduur hebben me nergens verveelt.

Leuk dat dan ook een grote cast meespeelt. Reno was leuk, Fishburne was leuk en Dillon was erg leuk. Short doet ook wel goed mee. Voor de rest niet al te bijzonder. De film kent een redelijk tempo, neemt wel een iets te lange aanleiding voor de al best korte speelduur maar nergens is het echt saai.

Zodra we een beetje op de helft zijn is de film pas echt leuk. Ik zie enkele recensies dat het niet spannend was, en daar kan ik me wel een beetje in vinden. Antal had het allemaal net iets intenser en beklemmend mogen maken, al vond ik het nog wel een beetje spanning hebben.

Misschien achter de sturen van de trucks iets te chaotisch cameragebruik, maar alles daarnaast is goed in beeld gebracht. Enkele verrassend goede bewegingen met de camera, met draaien hier en korte tracking shots daar. Zo hoort het eigenlijk wel in een film zoals dit.

Mensen die puur voor de "kick" gaan zullen hier niet al te veel pret aan beleven, maar ik heb me erg goed vermaakt. Misschien hier en daar een beetje voorspelbaar, maar met genoeg tempo en vermaak gebracht waardoor je nog wel goed kan genieten.

Had vooraf meer een soort achtervolgingsfilm verwacht, maar dit vind ik eigenlijk nog een stukje leuker. Leuke actie, genoeg thriller om het allemaal vermakelijk te houden. Visueel ook nog heel redelijk gebracht. Leuk voor een avondje bankhangen.

Die Raimi toch.

Weer een typische film waarbij de lol van de cast eraf spat. Ik moet de eerste paar delen nog bekijken, maar aangezien eigenlijk alles al in minuten wordt uitgelegd wat je hebt gemist kon ik het eigenlijk verrassend goed volgen. Volgens mij wijkt dit ook een beetje af.

Het Raimi & Campbell duo is leuk en blijft boeien, de film kent een hoop komische noten en lekker lompe en foute horror/actie. Campbell heeft een heerlijk charme maar het ziet er allemaal wel behoorlijk nep uit soms, wat soms teveel opvalt.

Genoeg lol, maar die 12+ heeft de film geen goed gedaan, als je voor een lompe aanpak gaat, ga er dan volledig voor. Gelukkig is dit absoluut niet slecht en heb ik me best vermaakt, lekker veel ongein en vermaak. Dan zit je hier ook wel goed.

Matig.

Army of One is zo'n film die menig kijker waarschijnlijk nagenoeg direct vergeet. Zoveel includeert de film namelijk niet echt en kan op een hoop vlakken maar matig overtuigen. Toch beloofde de poster wat, want de eerste indruk is spectaculair en hard. Echter is de film dat zelf nergens echt, maar gelukkig wel kort.

Dankzij het aardige acteerwerk weet de film net aan genoeg te boeien, maar verder heeft het niet bepaald veel om het lijf. De wraakscenes vallen tegen en missen de hardheid. Tevens ontbreekt een machteloos gevoel en spannende sfeer. Het is wat rondrennen in het bos en af en toe met een zwak gemonteerde vechtscene je tegenstander uitschakelen, maar geen moment indringend in beeld gebracht.

Ik hoef er verder niet zo veel over te zeggen. Army of One overtuigd niet en beschikt niet over de attributen om dat te kunnen. Een iets vluggere en frissere regisseur had wonderen kunnen doen, want dit was eerder terughoudend en saai. Een wraakfilm moet kunnen bouwen op een goed wraakgedeelte, maar daar is bijna geen sprake van helaas. Altijd jammer.

Aardig.

Deze grootse zombiefilm van actieregisseur Zack Snyder werd tot in de extremen gepromoot. Elke dag van elke maand tijdens het jaar 2021 verscheen er zowat een nieuwe poster van deze film. Het leek er ook even op dat dit een waar toppertje zou gaan worden, maar het resultaat heeft de hype helaas niet waar mogen maken.

Army of the Dead kent zijn beste momenten al in het eerste kwartier, waar tijdens de openingscredits op bloederige en interessante wijze wordt kennisgemaakt met de hoofdpersonages. Er komen er echter nog een heleboel voorbij na de intro, en Snyder doet erg zijn best om ieder personage uniek te maken. Helaas werkt dit niet altijd, want in principe is ieder personage een bepaald (standaard) type (de clown, de macho etc).

Daarnaast kan Snyder gewoon niet afblijven van de CGI, en Army of the Dead zit propvol met effecten. Zelfs zombies zijn geanimeerd, en als een film als deze kan scoren op een bepaald gebied, dan zijn het wel praktische effecten. Helaas bevat deze film bijna geen praktische effecten, en de CGI begint na een tijd te vervelen. De film duurt ook gewoon veel te lang om zo'n simplistisch plot als deze uit te werken.

Bloed mag rijkelijk in het rond vloeien, maar eigenlijk krijgen de zombies in deze film niet de centrale focus. Snyder probeert de boel interessant te houden door er wat nieuwe ideeën doorheen te gooien, zoals een zombietijger en koning en koningin zombie. Helaas zijn deze ideeën gewoon niet erg leuk te noemen, en krijgen de geanimeerde bedreigingen nooit echt een flair of iets leuks.

Vermaak is er nog wel, en met het acteerwerk is ook weinig mis. De grootste verrassing van Army of the Dead is absoluut Notaro. Wie had gedacht dat deze vrouw het stoerste karakter kon spelen in een film met bijna uitsluitend macho's in de hoofdrol, en ook nog eens met weinig screentime. Erg knap, en elke scene met Notaro is ook raak. Verder doet Bautista het ook wel aardig, maar de personages krijgen toch net wat te weinig ruimte, en dat is toch wel opmerkelijk voor zo'n lange film.

De CGI is niet altijd even knap, maar je kan het de film niet ontnemen van het feit dat het allemaal erg groots is. De actie mag er soms zeker zijn, het had alleen allemaal cooler kunnen zijn, en dat mist bij deze film. Het is gewoon vermaak, maar zonder gevoel. Geld lijkt dan ook de voornaamste focus te zijn van deze film, en de promotie heeft zijn werk gedaan aan de kijkcijfers te zien. Jammer dat dit geen goed begin is van een klaarblijkelijke filmreeks en animeserie. Jammer.

Vlotte film.

Het valt vanuit mijn kant moeilijk in te denken dat een misdaadfilm die zich in het zelfde universum afspeelt als de epische zombiefilm Army of the Dead, die een veel leuker concept kent, beter uitpakt dan eerdergenoemde film. Komt met regisseur Schweighöfer ook vanuit een totaal onverwachte kant.

Waar Snyder zijn film vooral een lang uitgerekte en veel te serieuze film was geworden op wat lekker dom plezier had kunnen zijn raakt Schweighöfer wel de juiste noten. Ondanks dat er nauwelijks zombies in deze film voorkomen loopt vrijwel alles een stuk vlotter in vergelijking met Army of the Dead. Dat alleen al zal zorgt ervoor dat de speelduur van 127 minuten nergens een opgave wordt.

Verhaal is net wat te voorspelbaar en dun om een speelduur als deze te rechtvaardigen, maar Schweighöfer heeft zijn toon onder de controle. Vaak lekker luchtig vermaak met de juiste, gekke personages. Montage is vlot genoeg en de visuele invulling mag er ook wezen. Qua actie mag het dan wel eens wat sneller lopen hier en daar, maar de film vermaakt door zijn hele speelduur heen.

Het jammere is wel dat het je hoogstwaarschijnlijk met een koud gevoel achter zal laten, buiten de gedachte dat je zojuist vermaakt bent geweest. Het verhaal klopt maar is vooral te lang en de lijn is net wat te duidelijk. Einde weet daardoor ook niet echt iets met je te doen. Het zijn vooral de extraatjes die ervoor zorgen dat Army of Thieves nooit te ver buiten boven de middelmaat treedt.

Verder wel lekker vlot met een lange speelduur die snel over lijkt te gaan. Schweighöfer richt zich met zijn toevoeging aan het Of the Dead-universum vooral op het vermaak. Zijn personage had alleen eigenlijk geen eigen film hoeven hebben. Ik denk dat hij zelf gewoon graag nog een keer in de huid wilde kruipen van deze Ludwig Dieter. Hij levert gewoon degelijk entertainment af, dus ik heb er weinig over te klagen.

Mwa.

Niet een al te bijzondere film dit, heeft me nergens echt weten te overtuigen. Is toch wel een film waar een behoorlijk budget in is gegaan. Dit is overigens niet overal echt te merken in de kwaliteit van de film, want visueel is het niet al te bijzonder.

Schwarzenegger als koning is ook een bijzondere keuze, en doet dit niet al te overtuigend. Normaal vind ik hem echt prima, maar hier past hij niet echt. Chan staat er ook alleen maar voor zijn kunstjes, en Coogan is ook nogal naturel hier.

Wat wel leuk is is het verhaal, dat dan wel. Sommige locaties zijn mooi in beeld gebracht, de film had alleen wel wat korter gemogen. Duidelijk een kinderfilm met hier en daar wat meer actie maar voor de rest is het niet al te bijzonder.

Epische Oscarwinnaar.

Around the World in Eighty Days was een film die ik regelmatig op televisie voorbij heb zien komen, maar nooit echt de motivatie had om de film ook daadwerkelijk op te pikken. Toen de film nog een keer voorbijkwam, ben ik toch maar overstag gegaan. Het uiteindelijke resultaat bleek tegen verwachtingen in ook nog best mee te vallen.

Wat vooral opvalt zijn de cameratechnieken die soms worden ingezet om het als geheel wat vlotter te maken. Zo wordt er weleens een camera op een fiets of kar geplakt. Tegenwoordig niet echt iets waar we nog van opkijken, maar voor een film uit de jaren '50 vind ik dat een stuk indrukwekkender om te zien. Om te bedenken dat de film maar een budget van 6 miljoen had. Uiteraard had geld toen een andere waarde, maar ik blijf het indrukwekkend vinden.

Regisseur Anderson haalt verder uit met kolossaal opgebouwde setpieces. Vrijwel in elk dorp waar het groepje komt vindt er een groots evenement plaats. Het jammere is dat de luchtballon in het begin daarvan de meest boeiende is. Vervolgens is het leuk dat de film een grote variatie aan locaties kent, maar daar houdt het wel zo'n beetje op. Na enige tijd slipt het gevoel dat de heren op groots avontuur zijn er wel uit.

Zodra de film ook daadwerkelijk voorspelbaar begint te worden, beginnen de 188 minuten wel wat te wegen. Wat ik ook minder kon waarderen, was het feit dat de muziek van de film erg misplaatst aanvoelt. Nu zit je naar een film te kijken die technisch zijn tijd vooruit is, maar qua toonzetting nog steeds in de jaren '20 klemzit. Lijkt me dat de regisseur moeite had om van het tijdperk los te komen.

Voor de status en de prijzen die het gewonnen heeft is de film leuk om eens te bekijken. Het duurt alleen wel lang en erg vernieuwend is het niet, buiten het concept dat ze de wereld overreizen. Maar dat hebben ze daadwerkelijk niet gedaan, aangezien de meeste sets gewoon netjes zijn opgebouwd in eigen studio. Ik zal de film waarschijnlijk voor een groot deel snel weer vergeten.

Erg indrukwekkende Sciencefiction.

Ik ben absoluut geen fan van Villeneuve, en de rest zit allemaal tegen de 2,5* en 3,0* aan, maar jeetje, dit was een geweldig stukje sciencefiction. Nooit verwacht, ik ging zelfs met lage verwachtingen ervoor zitten, aangezien hij binnenkort van Netflix gaat, gelukkig heb ik hem niet gemist.

Adams is een sterke hoofdrolspeelster, nergens irritant en altijd realistisch, beheerst en sympathiek. Dit is precies hoe iemand zich zou kunnen gedragen op zo'n moment. De film pakt je eigenlijk al gelijk beet met wat chaos hier en daar en vooral die beklemmende toon die zo realistisch aanvoelt, terwijl het over aliens gaat.

Effecten zien er ook allemaal top uit, dit past perfect bij de realistische toon van het verhaal. Villeneuve bewijst dat het helemaal niet nodig is om met over the top geweld en spanning de kijker naar het scherm toe te trekken. Dit is eigenlijk gewoon meer een drama, verbonden met sci-fi en mystery.

Een voordeel is dat de drama ook echt werkt, je wordt er ook gewoon stil van. Loodzwaar en toch zo luchtig. Om met open ogen naar te kijken gewoon. De mystery is ook goed, door eigenlijk de aliens niet volop in beeld te brengen, waardoor o.a. de eerste ontmoetingen hou-je-adem-in momenten zijn.

De spanning is niet het eerste genre, maar toch is het de gehele film aanwezig. Er is altijd een soort beklemmende toon aanwezig. De 118 minuten gingen erg snel om, en ik had het echt niet erg gevonden als dit wat langer had geduurd. Ook door het gebruik van "news footage" is de film nog een stukje realistischer, dat ook gewoon perfect in de sfeer past.

Nooit verwacht dat Villeneuve mij weg zou blazen, en toch slaagt hij erin. Deze film kan gemakkelijk mijn favorieten in. Het enige minpuntje is dat het soms eventjes te veel op clichés leunt. Zoals dat Adams het risico neemt haar pak in dat schip uit te trekken was al te raden, en dat natuurlijk Rusland en China de aliens de oorlog verklaren was te raden.

Bijna perfecte sciencefiction dus. Heerlijk gewoon. En die twist is ook niet minder dan briljant, komt flink binnen.

Clichématige misdaadfilm met een aantal hilarische actiemomenten, waar regisseur Steven C. Miller duidelijk de meeste kracht uit put. Zeker voor hem komt dat binnen Arsenal goed uit, want wanneer het op de inhoud aankomt is er voor de kijker bitterweinig te beleven. Scenarioschrijver Jason Mosberg doet ook niet bepaald zijn best om enige vorm van originaliteit in het gebeuren te betrekken, waardoor vrijwel de volledige eerste helft van Arsenal te verwaarlozen is. Het acteerwerk is verder degelijk, maar niemand steekt erbovenuit. De finale is uiteraard wat een film als deze maakt, met doeltreffende slowmotionscenes die opvallend memorabel voor de dag komen en de meeste punten winnen voor de eindbeoordeling.

Niet best.

Maar op z'n beurt ook wel vermakelijk. Althans, als je de wil hebt om over de nodige rommel heen te kijken. Dat is mezelf overigens ook niet gelukt, want Branagh laat er behoorlijk wat gaten inzitten. Om dan te bedenken dat deze film meerdere keren is uitgesteld. Dan zou je denken dat ze ruim de tijd hebben om dit weer een beetje aan te passen.

Branagh vind zichzelf waarschijnlijk een stuk interessanter dan het merendeel van het publiek hem als regisseur vindt. Dat hij geen carrière heeft gemaakt kan je niet ontkennen, maar of hij ook goede films heeft gemaakt, daar valt wel over te twisten. Artemis Fowl is voor zijn doen een iets energieker uitstapje tussen de andere films die wat meer rust creëerde, maar klaarblijkelijk heeft dat behoorlijk effect gehad op de structuur van de film.

Veel interne rommel. Verhaal springt van hak op de tak, ontwikkeling tussen personages is plots en de film lijkt minstens de helft van het boek over te slaan. Niet dat ik het gelezen heb, maar het feit dat deze film als een soort snelle, filmische samenvatting aanvoelt maakt meer dan duidelijk dat het nogal een lastige opgave bleek om de papieren op het witte doek te krijgen. Branagh slaagt er dan ook niet in.

Gelukkig wordt de boel wat opgeleukt door aardige effecten waarvan er genoeg te bekennen zijn. Fantasierijk is het allemaal wel, in de verte ook wel creatief met wat redelijke camerabewegingen en een film die altijd in beweging is. Het ongenoegen over het verhaal begrijp ik volledig, maar op het visuele aspect ziet de film er meer dan redelijk uit. Samen met een korte spelduur (alhoewel dit eigenlijk niet had gemoeten) kom je er dan ook vlot doorheen.

Ik vond het voor zo'n kolossaal de grond ingestampte film nog best te doen, maar rommelig is het zeker. Ik vind het vooral een beetje zielig voor de kinderen die hierin meespelen. Ze doen het aardig, maar deze film kan voor hen een slecht startpunt betekenen. Ik wens ze in ieder geval succes. Branagh trouwens ook, want die lijkt na het falen van deze film weer terug te zijn gestapt naar materiaal waar hij meer voeling mee heeft.

Wel leuk.

Briljante cinema vond ik The Artist nergens, maar dat zijn dan ook vooral verwachtingen die de winnaar van een Oscar schept. Als ik alleen naar het overzicht kijk van de 84ste Oscaruitreiking is het best logisch dat een film als The Artist wint. Ik heb niet alle tegenstanders gezien, maar deze film zou me persoonlijk dan ook wel opvallen.

Allereerst geweldig geacteerd door Dujardin. Bijzonder hoe het regelmatig oprecht leek alsof ik naar een poppetje uit de jaren '20-30 keek. Erg leuk gedaan en daar kan in The Artist geen enkel personage tegenop. Niettemin vond ik Bejo best sympathiek en Cromwell doet het ook absoluut niet verkeerd, maar halen geen moment het charme aan van Dujardin. Echt verbazingwekkend om zijn acteerprestatie te zien.

Visueel is het allemaal opgepoetst. Eigenlijk iets te schoon voor een film die zo'n oud stuk moet nabootsen, maar aan de andere kant houdt dat de boel kijkbaar. De eerste helft is verder meer dan vermakelijk. Pas in de tweede helft begon ik het gebrek aan creativiteit te merken. Het personage van Dujardin wordt wat vermoeiender en de onverklaarbare steun van Bejo over een periode van bijna 5 jaar is nogal kort door de bocht geschreven. Op deze manier vraagt een romantiekfilm teveel van je verstand.

Wat rest zijn een aantal schattige scenes, maar te weinig momenten die me als kijker echt hebben geraakt. De film deed me ergens denken aan Ed Wood. Ook zo'n resultaat die een oude film stilistisch probeert na te bootsen. Dan raakt een film me als Ed Wood een aanzienlijk stuk meer en vond ik The Artist vooral een hele simpele film die met name opvalt door Dujardin en de stijloefeningen. Jammer vind ik vooral dat een film die dan zo bijzonder wordt opgezet me eigenlijk nauwelijks gaat bijblijven, vandaar geen hoger cijfer dan een 3,0*.

Mwa.

Uiteindelijk is het een horrorfilmpje dat wel griezelig is soms, maar uiteindelijk niet heel griezelig weet te zijn. Daarvoor mist het simpelweg een ingrediënt. En dat ingrediënt is dreiging. Nergens voel ik maar een beetje spanning of dreiging.

Qua acteerwerk weet ik weinig toe te voegen. Veel karakters weten weinig te doen en dat ligt natuurlijk aan de manier van filmen. Iedereen staat dicht op elkaar en weet weinig toe te voegen qua acteren. Van alle was het wel ok, en dat is het dan ook wel.

Film duurt lang voordat ze de grotten binnenstappen, maar als ze binnen zijn begint de echte horror al tamelijk snel. Het eerste ongeluk was er al snel. Dan volgen de horrormomenten rap op, maar geen van alle maken veel indruk.

Eenmaal in het laatste half uur gaat het compleet los en wordt het vooral chaotisch. Er komt zo veel snel achter elkaar dat je je afvraagt waarom de personages nog van die domme dingen doen. Het is simpelweg te veel achter elkaar, waardoor het buiten de found-footage nog een stuk chaotischer wordt.

Maarja, het vermaakt er wel mee. Soms een eng momentje, maar dat was het dan ook wel weer eigenlijk. Wel grappig dat dit daadwerkelijk in de Catacomben van Parijs was gefilmd.

Matig geheel.

Al had ik nog wel korte hoop na het zien van de eerste 3 minuten, waar ik oprecht nog wel een glimlach vandaan kon toveren. Echter waren de andere 136 minuten andere koek, en bleek de film helaas in het genre te vallen van komedie waar ik niet zo dol op ben.

Wel een Nicholson die behoorlijk goed op dreef is. Hij is dan ook wel knipt voor deze rol, en speelt hem dan ook met verve. Heeft een perfecte uitstraling, perfecte charme voor deze rol. Bovendien zie ik Nicholson persoonlijk als 1 van de beste Amerikaanse acteurs ooit.

Echter wordt Nicholson niet bepaald geholpen door de film om hem heen, die me nagenoeg nooit echt mee wist te nemen. Opvliegerige types vliegen regelmatig om je oren en bovendien zijn ze allemaal nogal karikaturaal. Het is moeilijk om een band op te bouwen met 1 personage in deze film, boeide me eigenlijk niet veel als er eentje plots werd overreden door een truck.

Humor is ook niet echt mijn ding. De humor komt meestal van het karakter van Nicholson, en daar komen dan nog weleens de glimlachjes vandaan. Maar de ietwat Amerikaanse humor en voornamelijk de humor van Hunt vliegt de bocht uit. Vooral omdat het allemaal gewoon niet echt grappig is.

Film duurt bovendien ook nogal lang en weet helaas niet al te veel te doen om zo'n behoorlijke speelduur te rechtvaardigen. Ik krijg geen enkele band met een personage en de drama en persoonlijke problemen van de karakters weten me niet te raken. Hunt is nogal inwisselbaar, Kinnear is nagenoeg onzichtbaar en ook Gooding Jr. lijkt nogal geforceerd grappig te spelen.

Het werkt ook allemaal toe naar een aantal laatste minuten waar ik ook eigenlijk geen sympathie voor op kan wekken. Ik merkte pas een opbouw in liefde tussen Hunt en Nicholson in de laatste 30 minuten, en als er al 100 minuten voorbij zijn gegaan gaat die opbouw nogal snel. Dat ze uiteindelijk verliefd worden, heel lief en schattig, maar ik kan er geen sympathie voor opwekken als de liefdesopbouw niet veel voor weet te stellen.

Geen vermoeiende zit echter, en Nicholson speelt zijn rol met verve. Daarvoor ken ik geen genadeloos laag cijfer toe.

Hm.

Als oorlogsfilm toch net wat te kort door de bocht om echt indruk te maken. Het komt wel met een onderwerp waar ik persoonlijk nog niet eerder een film over heb gezien. Wel waar dit soort onderwerpen voorbijkomen, maar geen volledige focus krijgen.

In ieder geval wordt de film met de juiste sfeer en regie gebracht. Rauw en realistisch. Sfeer van de omgeving komt sterk naar voren, en het wegnemen van de soundtrack op confronterende stukjes komen de film ten goede. Dat levert ook enkele harde stukjes op.

Een beetje jammer dat de film op te lege momenten de soundtrack juist op het maximale volume smijt. Voelt net wat te sentimenteel en goedkoop aan. Maar ik was allang blij dat het niet gebeurde tijdens de verkrachtingsscènes. Wat zou dat een partij vreemd aangevoeld hebben.

Film zelf is ook net wat te kort eigenlijk. Het leiden van de vrouwen is niet van al te lange duur. Niet dat ik daar zo graag naar kijk, maar als je het in een oorlogsfilm doet, doe het dan met de juiste lengte, want dat zorgt voor de juiste impact. Die bleef in dit geval helaas uit bij mij.

Eenmaal de film overgaat in de opbouwende romantiek tussen Štukan en Petrović doet de film een aantal stapjes terug. Vooral omdat het een beetje makkelijk aanvoelt. Bovendien vind ik het een nogal bizarre keuze. Het zal vast wel gebeurd zijn, maar zoals het hier afgebeeld wordt vond ik het niet erg geloofwaardig.

Qua oorlog voelt het allemaal dus net wat te gehaast en vluchtig aan. Er had net wat meer focus op de confrontaties zelf gemogen. Ik kick er zeker niet op, maar dit voelt te haastig aan. Een echt sterke impact heeft het daarom niet op mij. De laatste 10 minuten zijn echter wel weer wat beter, maar ook opnieuw net wat te gehaast. Maar het einde is wel zeer gepast. Lijkt me ook vreselijk, een kind krijgen van je verkrachter.

Niet slecht, maar net wat te gehaast. Omdat ik eigenlijk niet echt een dreun kreeg van de film geef ik het niet hoger dan een 3,0*.

Regisseur Flying Lotus komt wederom aanzetten met een originele kijk op het visuele vlak, waar Ash optimaal van profiteert. De wereld wordt kleurrijk en uniek neergezet, met een fijne mix tussen digitale beelden en praktische effecten. Specifiek de finale dendert lekker door, maar het uur dat daaraan vooraf gaat is aanzienlijk trager. Het acteerwerk is spijtig genoeg niet sterk genoeg (vooral Aaron Paul oogt ongemotiveerd) om dat te compenseren, waardoor Ash niet ontdaan is van een aantal saaie momenten. In vergelijking met Kuso is deze film ook beduidend minder ambitieus, maar dat gebruikt Flying Lotus volop in zijn voordeel door gefocust in te zetten op fijne genre-elementen.

Ash and Bone is een film die meelift met het recept van bijvoorbeeld TCM. Het zet puur in op het concept van een aantal protagonisten die worden aangevallen door gekken diep in het bos of bovenop de lokale berg. Bijzonder geslaagd wordt dat hier niet uitgevoerd, wel mikt regisseur Wallen net wat meer op vermaak en worden er toch wel pogingen ondernomen tot wat smerigheid. Films gebaseerd op TCM-achtige taferelen hoeven uiteraard niet volop in te zetten op het visuele aspect, maar deze film in het bijzonder had wel iets interessanter mogen zijn voor het oog. Je camera oppakken en neerplanten in het bos is toch net te makkelijk. Daarnaast raast het met 98 minuten ook net wat te lang door. Met een wat pakkender tempo was dat minder een probleem geweest, hier wordt het op den duur een lange zit. Toch, in vergelijking met een hoop andere horror tegenwoordig, viel me dit nog mee.