Meningen

Spijtig genoeg zijn films als Antonia's Line dan de resultaten die internationale prijzen mee naar huis nemen. Het is een toonaangevende film voor het Nederlandse cinemafalen, te beginnen bij het werkelijk bedroevende acteerwerk. Net als bij soortgelijke NL-films doordrenkt scenariste en regisseuse Marleen Gorris haar film met ambitieuze en onwerkelijke dialogen die oninteressant naar voren worden geacteerd. Het voelt weinig aan als een kritische registratie en meer als een voorlezing van een halfbakken gedicht. Eenmaal dan vervolgens de pogingen tot komedie uit de kast worden getrokken was het voor mij persoonlijk meteen helder dat deze film niet serieus te nemen is, al helemaal wanneer deze komische scenes net zo snel worden afgewisseld met deprimerende momenten. Ik zat met verbijstering te kijken dat men de film nationaal en internationaal nog zo serieus neemt, maar voor mij is het een lelijk gefilmde, belabberd geacteerde wisselwerking tussen volstrekt oninteressante en onbegrijpelijke figuren.

Een dappere poging van regisseur Oliver Stone om een grootschalige sportfilm op het grote witte doek te toveren, met heel veel personages en allerlei zijpaden om een speelduur van 157 minuten mee in te vullen. Het spijtige is dat alleen de verschijningen van Al Pacino en Cameron Diaz indruk maken, vooral omdat de spelers zelf vervallen in clichématigheid en afstandelijke karikaturen. Zo'n Jamie Foxx wordt bijvoorbeeld door alle heisa compleet naar de onzichtbaarheid gedrukt en LL Cool J is amper een realistisch figuur. Het is bijzonder dat Stone zich dermate veel bekommert om de meest uitgekauwde insteken zoals rijkdom, hebzucht en misplaatste tunnelvisie, waardoor zeker het middenstuk een nogal taai weerzien vormt. Het laatste halfuur focust zich gelukkig wat meer op de sport zelf en is boeiend, maar niet genoeg om de hele film te redden.

Flauwe romantische komedie met humor in het kader van vingers in elkaars kont stoppen. Als je daar als kijker van houdt, dan is Anyone but You snel voor jou. Ben je daar een wat mindere liefhebber van, dan zal deze film al snel lang gaan duren. Regisseur Will Gluck profiteert van een mooie achtergrond (nota bene het Australische Sydney) en het duo tussen Glen Powell en Sydney Sweeney is enthousiast, maar het verloop is veel te voorspelbaar om indruk te maken. De inhoud is bovendien te leeghoofdig en rechtvaardigt veel te weinig voor een speelduur die boven de 100 minuten uitkomt. Het wordt allemaal luchtig in beeld gebracht, maar legt de vinger te nadrukkelijk op simplisme en clichés om memorabel te blijven.

Een voorganger op de grote klassieker van Roman Polanski, die door regisseuse Natalie Erika James onder handen wordt genomen. Apartment 7A benadert het verhaal in termen van stilering redelijk loyaal aan de originele film, maar bouwt daarbinnen weinig interne en/of effectieve spanning op. De acteerprestatie van Julia Garner is gelukkig overtuigend, maar de overige rollen worden erg sterk aangezet waardoor het claustrofobische effect door al het absurdisme verwaterd raakt. James dirigeert verder een aantal onbehaaglijke beelden naar het grote doek, maar laat daarnaast weinig indruk achter op het vlak van sfeer. Het voelt allemaal te afstandelijk en braafjes aan, waardoor Apartment 7A je als kijker geen reden geeft om hier ooit nog een keer aan terug te denken.

Nogal flauwe, grotendeels matig geacteerde televisiefilm met een oninteressant mysterie in de basis. Toch bijzonder dat een regisseur als Tobe Hooper zich dan laat vangen voor dit soort eenvoudige producties, maar misschien dat de financiële kanten ervan dan toch aantrekkelijk waren. In ieder geval erg simpel qua opzet, met een hoop personages die nogal ver doordraven met hun persoonlijkheden en een raadsel met een hoop toevalligheden als fundering. De omgeving en redelijk camerawerk redden nog een gedeelte, verder duurt dit vooral te lang en kent het te weinig hoogtepunten.

Niet bijzonder.

Eerste Wilder, en ik ben nog niet erg onder de indruk. Het ligt er dan ook een beetje aan dat het genre me niet erg ligt, maar hij wist me niet weg te blazen. Ook vond ik het verhaal zelf nou ook niet echt bepaald nieuw en iets dat we nu al vaker hebben gezien.

Lemmon acteert leuk, een beetje klucht-achtig en druk maar hij draagt de film zeker. De film maakt weinig gebruik van veel locaties en is de humor zeker aan het begin erg leuk gedaan. Soms moest ik er ook wel lachen, maar dan.

MacLaine had een beetje een vervelend karakter naar mijn mening, typisch weer de knappe dame die niets grappigs doet en er alleen maar is voor haar uiterlijk. Cameragebruik is soms wel leuk gedaan en ben je zo door de film heen.

Nou ja, 2,5*

Vreemd.

Drake had in hetzelfde jaar met dezelfde Willis in de hoofdrol binnen hetzelfde genre nog best aardig vermaak te pakken. Uiteraard is Willis niet meer in iets noemenswaardigs verschenen sinds de jaren 2010, maar qua vermaak slaat het nog wel aan. Alleen is dat niet het geval wanneer het op Apex Predator aankomt.

Apex Predator moet een soort rip-off zijn van het soort film waarbij er op een persoon wordt gejaagd als onderdeel van een spel. Best aardig uiteraard als je wat leuke jagers hebt en een leuke prooi, maar juist dat blijft ontbreken in deze film. Sterker nog, de mensen lijken eerder op elkaar te willen jagen dan op Willis. In principe is dit dus voor Willis zowat de ideale paycheck. Hij hoeft geen hol te doen en verdient zijn centjes niettemin.

Verder visueel ook ongeïnspireerd buiten wat lollige gadgets en actiescenes die achter elkaar dood blijven vallen. Een positief punt kan de film vinden in de rol van McDonough. Als acteur altijd te goed geweest voor dit soort prul maar klaarblijkelijk werd hij te veel afgedankt met bijrollen. Deze film durft hem weer in een wat prominentere positie te plaatsen, maar de rol zelf is alleen wat dwaas.

Al bij al vermaakt het ergens nog wel maar Apex blijft vooral doodvallen. Willis krijgt pas helemaal in de finale wat te doen. Verder zijn het vooral acteurtjes die rondrennen in een saai bos en elkaar het leven zuur maken. Niemand buiten eerdergenoemde namen heeft echt een passende charme en qua actie is het voor het concept te veilig en te braaf om indruk te maken. Jammer uiteraard.

The Final Cut.

Ik kom nog steeds op hetzelfde cijfer uit, alhoewel het net wat beter is dan de Redux-versie. De korte versie nog (steeds) niet gezien. Het was eigenlijk ook de bedoeling dat ik die zag ipv The Final Cut, maar ik kwam er dus achter dat mijn opname The Final Cut betrof. Maar de remastered-versie was ook geen straf om uit te zitten.

Apocalypse Now kent een waanzinnig eerste uur, dat vond ik al in de eerste film. Het moordende tempo van de film slaat behoorlijk aan, en de overdaad aan iconische scenes blijven vermaken en opvallen. Apart in beeld gebracht / geschoten, Coppola laat hier goede regiekwaliteiten zien.

De helikopteraanval blijf ik de beste scene vinden van de film. Dit keer in remastered-kwaliteit wat het genot alleen maar versterkt. Toch ga ik geen punten geven voor het feit dat The Final Cut remastered is, omdat elke film er mogelijk beter/anders uitziet als opgepoetste versie. Ik vind het een klein beetje oneerlijk.

Acteerwerk is in orde. Ik begreep alleen nooit de hype rondom het karakter van Duvall. Ik vind het maar een behoorlijk stereotiepe verschijning. Sheen & co doen het ook goed, zeker gezien de omstandigheden waarin ze moesten werken. De jonge Fishburne is ook zeker grappig om zo te zien.

Het is fijn dat een aantal overbodige scenes eruit zijn geknipt, scenes die wel in de Redux-versie zaten. De seksscène met de bunnies is er bijvoorbeeld uit. Kon ik alleen maar toejuichen. Andere scenes die ik ook nogal remmers vond ik de Redux-versie zitten er echter nog steeds in. De sequentie op de Franse plantage blijf ik de slechtste sequentie vinden. Het lijkt alsof iemand anders dit regisseerde. Ultiem slappe dialogen, ongezond tempo. Vreselijk gewoon.

De beelden en voice-overs, zeker in het eerste gedeelte, blijven sterk. Het eerste deel van de film gevolgd door het avonturengedeelte blijven sterke stukjes die volop boeien dankzij het hoge tempo van de film. De aparte manier van in beeld brengen, de volle sets, de gestoorde sfeer. Het blijf allemaal goed naar voren komen.

Ik ben minder fan van de stukken waarop Kurtz zijn intrede maakt, daar kan ik me nooit geboeid doorheen zetten. Dat stuk met een geschminkte Brando kan ik niet serieus nemen. Voor de rest verdient de film zeker zijn status, al zal het wat mij betreft meer om de productie zijn. Ik moet nog steeds de versie van 153 minuten zien, en kijken of mijn cijfer dan wel hoger kan worden. Ik ben namelijk dol op het eerste deel van de film, en minder dol op het tweede.

Vermakelijke, maar overroepen zombiefilm die verrassend hoge cijfers toebedeeld krijgt voor het redelijk middelmatige verloop. Op conceptueel vlak mist het originaliteit en de speelduur is veel te lang voor dit redelijk platte verhaal. Niettemin houdt regisseur Carles Torrens het tempo er aardig in en zet hij een aantal spannende, intense momenten neer die dit project gemakkelijk op sleeptouw nemen. Het verloop is gelukkig ook niet al te klassiek, met een redelijke afwisseling tussen rustige en dreigende momenten. Spijtig genoeg zijn de personages tijdens die rustigere momenten niet zo boeiend en dan gaat de film gevoelsmatig snel langer duren. Tot een grootse confrontatie tijdens de finale komt het evenzeer niet, waardoor Apocalypse Z vanuit mijn kant geen voldoende gaat krijgen.

Nog een Apocalypse.

Jammer dat dit eigenlijk wel een mindere is dan World War II. Vooral omdat het hier aanvoelt alsof ze minder te vertellen hebben. De beelden zelf vond ik ook niet meer zo adembenemend als in WWII, al heb je hier en daar wel sterke beelden.

Opnieuw volledig met oude beelden in kleur, die aansluiten op de stem van de verteller. Helaas merk je som wel dat ze helemaal niet aansluiten op de verhalen en dat bepaalde geluiden er wel heel geforceerd in geplaatst zijn. Het is allemaal wat slordiger dus.

Ook wel wat saai eigenlijk. Normaal kan ik hier eindeloos naar luisteren, maar hier betrapte ik mezelf wel vaak erop dat ik mijn aandacht volledig verloor. Hierdoor had ik een aantal belangrijke stukken gemist, maar dat komt er o.a. door dat de beelden niet echt interessant waren. Vooral in de eerste 2 stukken.

Het deel "Hell" is het beste stuk van de volledige miniserie. Het enige deel dat me de hele speelduur geboeid kon houden, met de meest adembenemende beelden van de serie en heftige stukken die dan soms wel binnenkomen. Ook "Rage" bevat enkele sterke stukken.

Het is allemaal gewoon wat minder interessant met meer stukken die totaal niet boeien (Ferrari familie) en dat haalt de vaart er een beetje uit. De stem van de verteller zelf klinkt ook wat jong, maar je went er snel genoeg aan omdat hij toch wel een pakkende stem heeft.

Uiteindelijk kan ik dit niet echt een onvoldoende geven, omdat ze verhalen soms goed verteld zijn met enkele indrukwekkende beelden daarbij. Het weet allemaal gewoon minder te boeien dan bijvoorbeeld WWII. Desondanks nog steeds iets wat wel bijzondere indrukken weet op te wekken.

Toch maar eens een deel van Apocalypse geproefd.

Eerst liet ik me even tegenhouden door die 312 minuten, maar aangezien dit een miniserie is kan ik af en toe even op adem komen van de beelden. Niet dat het alleen maar heftig materiaal was, maar zo lang tegen oude beelden aankijken heeft af en toe ook eens een pauze nodig.

De film is inderdaad 312 minuten lang oude, ingekleurde beelden met iemand die er een verhaal tussendoor vertelt en de feiten dan verteld waarop de beelden zich op het verhaal aanpassen. Simpel dus qua opzet, maar het werkt gelukkig wel.

Eerste afleveringen kwam ik zo goed als niet doorheen, verloor toch wel een hoop keer mijn aandacht, maar alles wat voor de oorlog gebeurde ligt me ook wat minder. Wanneer de oorlog zelf begint, was het voor mij een stuk interessanter met indrukwekkende oorlogsbeelden.

Vooral de beelden vanuit een vliegtuig gefilmd zijn adembenemend, en zo heb je nog meer beelden die grootste indruk maken. Alleen is de hele film dat materiaal en heb je af en toe weleens de gedachte dat je niet aan het kijken bent naar wat er verteld wordt. De landmijn bijvoorbeeld, je ziet iemand een stap zetten en dan klinkt er een klik. Maar zo te zien werd die er gewoon er in geplaatst met editen, laat dan gewoon slechts de ontploffingen zien.

Enkele schokkende beelden ook, met veel bombastisch geweld in de laatste episodes. Beperkt in beeld gebracht natuurlijk, aangezien de kwaliteit wel altijd voelbaar is, maar nog steeds best effectief gebracht. Daarbij geholpen door de hele bombastische, maar effectieve muziek van Kawai die behoorlijk door weet te denderen in sommige scenes.

Sommige beelden zijn inderdaad aan de schokkende kant, waardoor je dit beter niet in een basisschool kan laten zien, maar richting wat oudere jongeren is deze miniserie een ideale geschiedenisles, met genoeg indrukwekkende beelden en een duidelijk verteller.

Misschien nog een ander deel in de Apocalypse serie meepakken ooit.

Half geslaagd.

Gibson is een regisseur die me wel steeds meer aanspreekt, omdat hij niet bang is om grofheid en bruutheid te schuwen, zoals ik in The Passion Of The Christ ook zag. Braveheart was ook vrij lomp, maar wat meer in een humoristischer manier.

Deze film schuwt voor een groot deel ook geen bruutheid, zelfs niet in de vorm van dierendoden en mishandeling. Al had ik meer moeite met het doodsteken van een Jaguar dan de moorden op volkeren. Sommige scenes zijn erg fraai en intens in beeld gebracht, met het offeren voorop. die koppen die van de trap rollen, gaf me soms toch wel de rillingen..

Ook mooie beelden van de jungles, maar de film duurt toch echt wat te lang en is iets te langdradig waardoor je niet altijd je aandacht echt vol naar de film kunt blijven houden. Desondanks is Apocalypto een goede film.

Ok.

Uiteindelijk vond ik het niet heel veel meer dan een wat doorsnee biografie verfilming die duidelijk door Amerikaanse handen is afgeleverd. Desondanks blijft het toch wel altijd op niveau, alleen weet de film hier en daar kansen te laten liggen.

Vaat is toch wel prima. Wel Amerikaans, en echt Pro-Amerikaanse koppen, maarja. Hanks is best leuk bezig, Bacon en Paxton voldoen ook wel. De rest, inclusief Harris, was wat onzichtbaar uiteindelijk. Voor de rest niet heel veel uitschieters.

Het duurt eventjes voordat ze de ruimte ingaan, maar echt saai wordt het nooit. Ondanks dat de drama niet perfect en impactloos is, weet het wel te boeien. Eenmaal in de ruimte krijgt de film wat vaart, maar de spanning wordt niet al te lang vastgehouden echter.

Ik vond de focus op de mannen in de ruimte uiteindelijk niet al te groot. Eenmaal ze de problemen hebben, lijkt de focus vooral op het grondpersoneel te zijn. Het zijn toch wel de verkeerde focussen die de spanning wegzuigen uit de film. De aanloop naar het probleem bijvoorbeeld was best spannend.

Richting het einde krijgt de film wel weer wat kracht, maar alles daarvoor vind ik vooral wat standaard gepraat dat niet al te opwindend is. Respect naar alle mensen die de 3 mannen op de grond kregen, maar deze film vond ik het simpelweg niet helemaal hebben. Maar desondanks krijgt het een voldoende.

Solide.

Ik had er op voorhand ook best wel hoge verwachtingen voor. Ondanks de slechte kritieken wist ik wel dat deze film voor mij zou zijn. Dit soort FF-films vallen binnen mijn straatje, voornamelijk omdat ik deze manier van filmmaken gecombineerd met een uiterst leuke setting erg kan waarderen. Vergezocht, maar oh zo bevredigend.

Apollo 18 is duidelijk niet de spannendste film binnen het genre en ook niet binnen zijn soort, maar niettemin weet regisseur López-Gallego een aardig sfeertje op te bouwen met het materiaal dat hij heeft. Als dit de beelden zijn die van de maan moeten komen, had ik het waarschijnlijk nog geloofd ook. Door de slimme geluidstechniek en rauwe beveiligingsbeelden wordt een realistisch toontje meegegeven aan de film, en dat is voordelig.

Acteerwerk is te doen en er wordt genoeg met de sciencefiction gedaan. Slimme zet om de bedreigingen lang buiten beeld te houden. Eenmaal ze dan wel verschijnen moet je het vooral doen met donkere schimmen en wat snelle beelden. Ik vind het juist leuk, want zo krijg je een mysterieuze indruk van de monsters. Het werkt niet altijd, maar binnen deze film juist uitstekend.

Voor een goedkope film uitstekend ingericht, maar na enige tijd gaat het gebrek aan spanning en beklemmende beelden wat aan je knagen. Uiteindelijk is de horror binnen deze film uitgewerkt en dan kan de film niet altijd meer zijn steun vinden. Iets interessantere personages hadden de film ook goed gedaan, want diegene die er nu staan zijn vooral opvulling.

Interessante, intrigerende film in zijn geheel, vooral geholpen door een uitstekende visuele inrichting. Het is niet de meest originele, complexe of inhoudelijke film, maar wel een goed anderhalf uur aan vermaak. Leuke ideeën en een nog leukere uitvoering. Jammer dat deze film niet de erkenning krijgt die het zeker wel verdient. Zeker genoten van de film ondanks dat zwakkere punten zeker aanwezig zijn.

Anna Gunn en Linus Roache doen het voortreffelijk in deze half geslaagde psychologische thriller, waar regisseur Alison Star Locke zeker in het middenstuk van de film te weinig aan bijdraagt. Het filmische sterktepunt is dat het dusdanig onschuldig begint dat ik de wending persoonlijk niet zag aankomen, maar eenmaal dat achter de rug is wordt er weinig meer mee gedaan. The Apology verzandt namelijk al snel in een redelijk clichématig kat-en-muisspel dat richting de finale een echte punch hoopt uit te delen. De desbetreffende stoot komt alleen nooit aan, aangezien het scenario van Locke de kijker nogal onbevredigd achterlaat. Bovendien wil het niet echt boteren qua spanning, zelfs met een best verdienstelijke, kille sfeer op de loer. Hierdoor zijn de uiteindelijke geweldstaferelen niet erg boeiend om te volgen en moet je het als kijker uiteindelijk gewoon doen met twee leden die goed acteren. Locke had zich er beter aan gedaan de grenzen wat meer op te zoeken, want The Apology is nu gedoemd te blijven hangen op de precieze thrillermiddelmaat.

Nou nou.

Evans weet wel zijn eigen brutale draaien aan zijn films te geven. Eerder deed hij het al met The Raid maar bewijst nu dus ook wel harde horrorfilms te kunnen regisseren. Dit mag hij overigens weleens overdoen, want perfect is deze Apostle nog niet.

Het eerste deel neigt eigenlijk naar het saaie, het is te traag en duurt te lang. Daarmee is 130 minuten ook wel flink lang voor een horror zoals dit. Het tweede deel is al wat interessanter. Daar gaat Evans ook echt over in horror en dat is te merken.

Sommige scenes zijn bijzonder brutaal en heftig voor een Netflix film, die in mijn ogen meestal wel vrij soft blijven. De 'zuivering' van Jeremy was bijvoorbeeld een nogal pijnlijke scene om te zien en zit het qua gore op andere momenten ook wel goed. Sfeer en spanning is niet helemaal goed uit de verf gekomen.

Acteerwerk was ook wel ok. Sheen speelde zijn rol best goed, Stevens kwam pas aan het einde overtuigender over. Het eerste stuk vond ik hem redelijk debiel doen, door de rare gezichten die hij af en toe trekt en vreemde bewegingen die hij maakt. Maar ja, dat kan bij zijn karaker horen.

Het is alleen vaak wat saai, het verhaal duurt iets te lang. Vooral het begin en delen in het midden weten eigenlijk onvoldoende te boeien en slepen maar wat voort. Een voldoende krijgt de film zeker, alleen ik denk dat Evans wel iets beter kan.

Mwa.

Wederom weer een NL film die het niet al te goed bij me doet. Alhoewel dit filmpje duidelijk wel wat groter is opgezet, dan de gemiddelde Nederlandse film. Dan is het nog knap dat hier best een klein budget in is gegaan want het lijkt best op Hollywood materiaal.

Hoekstra is wel lekker brutaal qua uitstraling, maar qua acteren voegt ze niet al te veel toe uiteindelijk. Ze weet niet te dragen in ieder geval. De Russische leraar vond ik dan veel charmanter. Uiteindelijk zijn er een hoop best bekende Nederlandse gezichten waarvan er maar weinig weten te overtuigen.

Dit had eigenlijk een staalharde horrorfilm moeten worden denk ik zo. Het idee is beat leuk in ieder geval en de app ziet er geinig uit. Daarbij doet de beschrijving een uitdagende en harde film beloven, maar de kijkwijze is eigenlijk een groot minpunt en stoorzender hier.

Het is allemaal te soft en te tam. Er is weinig spanning en dreiging, en dit lijkt dan meer op een typische normale hap die je zo gekeken hebt. In dat opzicht doet de film zijn werk wel, maar het maakt nog geen goede film. Er gebeurd best veel in het algemeen, maar nooit krijgt het die charme of spanning die het nodig heeft.

Het had uiteindelijk ook iets langer mogen duren. Alles wordt nu heel haastig verteld alsof de film niet langer dan 80 minuten mocht duren uiteindelijk. Er moest meer ruimte worden genomen voor enige opbouw in plaats van een soort afgeraffelde huiswerkopdracht uiteindelijk. Jammer.

Te Tamme film met weinig trucjes en weinig materiaal om op te vallen bij de kijker. Jammer. Want met dit idee kan er best iets leuks ontstaan uiteindelijk.

Apparition stond op MovieMeter aangegeven als onderdeel van de Amityville-reeks, ook al heeft dit er echt niets mee te maken. In plaats daarvan een melodramatische thrillerfilm met een aantal horrormomenten, die me even wist te verrassen in het eerste kwartier. Het acteerwerk van Jody Quigley, Katrina Law en Lili Bordán is bovengemiddeld, het is vooral regisseur Quinn Saunders zelf die zijn film niet echt kan laten excelleren. De horrormomenten weten nooit spannend te zijn, de cinematografie oogt nogal mossig en de film ziet er nergens echt sfeervol uit. Het scenario van Pete Cafaro en Andrew Kayros is wat de film nog enigszins op de been houdt, want ondanks de matige spanningsopbouw boeide de voortgang van het verhaal me oprecht. De mentale vooruitgangen en terugvallen van Quigley vallen wat in de herhaling, maar de dramatische aard van de film werkt een stuk effectiever dan de horrorkant. Al bij al is het een niemendalletje, maar zeker niet van het ergste soort.

Tam.

Een horrorfilm die alles behalve memorabel weet te zijn eigenlijk. Dit is vooral een hele tamme variant op spookhuis-horrorfilms. Eentje die eigenlijk helemaal niets in het genre weet toe te voegen. Wel jammer, want spookhuis-horrorfilms doen het altijd wel goed bij mij.

Deze film weet eigenlijk echter helemaal niets te bieden. Het begint nog wel leuk, en verveelt ook nergens echt, maar de film weet eigenlijk nooit iets er mee aan te kunnen. Het spookhuis is niet spannend, de locatie is niet sfeervol en de film is niet eng.

Visueel ook weinig interessante dingen. Het camerawerk is wat saai, de locatie is te normaal en qua sfeer komt er eigenlijk niets bij kijken. Dan heb je nog een aantal redelijk acterende mensen bij elkaar maar in een film die niet echt meewerkt.

Slechts enkele momenten waren nog wel aardig. Vooral de videobeelden van de "opening" en de laatste scenes met een grijze supermarkt, waarbij Greene wordt gegrepen. Maar voor de rest is dit een nogal normale film die niets nieuws weet te brengen en nergens eng of sfeervol wordt. Niet eens een beetje.

Redelijke horrorfilm die nergens heel spannend weet te worden, maar uiteindelijk aardige controle over het mysterie toont. Cate O'Connor speelt een opvallend innemende hoofdrol en draagt deze film vrijwel eigenhandig naar een hoger niveau, want de regie van Perri Cummings en Paul Anthony Nelson blijft wat vlakjes. Zeker het kleurenpalet komt aan de kale kant voor de dag en de camera draait niet altijd even vlot met de actie mee, maar gelukkig zijn er wat praktische effecten om de horrorliefhebber tevreden te houden. Nergens is Apparitions bijzonder kwalitatief, maar het vermaakt voor een keertje best aardig.

Het langspeelfilmdebuut van regisseuse Anna Zlokovic laat niet de beste indruk achter, maar een filmische ramp is het allerminst. Met name de inzet op het creëren van een enigszins originele conceptuele uitwerking werpt zijn vruchten af, want ik heb bepaalde inhoudelijke ideeën hier nog nooit eerder gezien. Jammerlijk is het matige acteerwerk van Hadley Robinson, die van Zlokovic duidelijk een veel te zware rol toegereikt krijgt. Zowel de expressieve als de verbale kant van deze Hannah komt nooit uit de verf, maar ook veel van de bijpersonages zijn weinig noemenswaardig. Het creatuur heeft ook even de tijd nodig om op gang te komen, vooral vanwege de cheesy uitwerking gedurende het eerste halfuur. Na enige tijd zit de vaart rondom dit wezen er echter lekker in en verkrijgt de film een prettige, eigenzinnige sfeerzetting. Omdat het verloop verder aardig onvoorspelbaar blijft en de visuele afwerking best gelikt is weet Appendage zeker te boeien, maar de boel komt nooit volledig op de rails. De kleine rol van Desmin Borges is overigens erg geslaagd.

Rauw.

Maar wel op een manier gebracht die het ook serieus saai maakt om er doorheen te komen. Ondanks dat de film onmogelijk valt aan te rekenen als een slechte film, had ik er wel van gehoopt dat het wat interessanter en vooral sneller zou zijn dan dat het nu is. Ondertussen ben ik dit soort stijlkeuzes namelijk wel beu.

Het is namelijk een beetje vermoeiend ondertussen. Zware onderwerpen worden wel vaker op de meest trage, realistische manier gepresenteerd. En dat is uiteraard een logische keuze, maar regisseur Boo stelt wel erg weinig eisen aan het gebeuren. Zolang het er maar zo echt mogelijk uitziet dan slaat het wel aan, zou hij gedacht hebben. Dat mag bij deze film dan ook duidelijk gewerkt hebben.

Het acteerwerk is redelijk al is de humor soms irritant. Het einde is sterk, het begin intrigerend, het middenstuk echter oersaai. Er worden veel diepgaande vragen aan zowel het hoofdpersonage als aan ons als kijker gesteld, en toch weet het zo weinig indruk te maken. Het totale gebrek aan interessante presentatie maakt van de film namelijk zo'n lange zit dat het me niet meer boeide wat er precies van me gevraagd werd.

Dat neemt niet weg dat de film onderscheidend omgaat met wat het heeft. Er zitten zeker wat goede stukken in de film en wanneer het echt aankomt op de wat meer confronterende scenes zitten we ook echt goed. Dat maakt van de film net genoeg om er een 2,0* aan te geven, maar ik heb me voornamelijk toch wel lopen te vervelen terwijl het verhaal me erg aansprak. Jammer.

Slecht.

Nee, dit was hem niet helemaal. Een slasher die enigszins verrassend uit de hoek wil komen maar uiteindelijk niet veel verder komt dan een erg saai gebeuren met een twist. Ik betwijfel of er horrorliefhebbers zijn die hem nog niet kennen, en het is eigenlijk het enige leuke aan de film.

Dit keer heeft de slasher een thema waarbij er grapjes worden uitgehaald, niet het meest interessante onderwerp om te combineren met bloedvergieten. Al snel merken we ook dat de slasher weinig te bieden heeft. Sfeerloos, zoutloos en vooral spanningsloos, en dat vervolgens voor de volledige 89 minuten. Het resultaat wordt er al snel vermoeiend mee.

De aandacht bleef er dan ook maar moeizaam bij, want veel interessants gebeurt er niet in deze film. Wat mistmachines en donkere decors, maar vooral erg saaie opbouw en pay-offs. Het acteerwerk is slecht, maar ook de moordpartijen zijn behoorlijk saai en ongeïnspireerd.

De twist is eigenlijk het enige leuke aan de film, maar de film zelf stijgt er nauwelijks mee. Het was een nogal vermoeiend anderhalf uur dat soms niet over leek te gaan. Het duurt en duurt, maar zonder ergens indruk te maken. Deze film kan echt nergens in opvallen qua uitvoering, en daar ligt het pijnpunt dan ook.

Nee, dat was hem dus niet. Toch 1 van de mindere, maar bekendere slashers die ik heb gezien. Weinig belevenis, weinig indrukwekkends en een tempo die nooit echt omhoog wil schieten. Het resultaat is een saaie slasher die ik snel weer vergeten ben op een enkele sequentie na.

Brak.

Ik dacht dat deze remake niet meer dieper kon zinken onder het origineel, die ik eerlijk gezegd ook al dramatisch vond. Dan bewijzen de makers van deze remake er dus toch nog overheen te kunnen gaan. Dit was een erg bedenkelijke remake van twee erg bedenkelijke regisseurs.

April Fool's Day kenmerkt zich door middel van een rommelig verhaal, oersaaie uitwerkingen en het complete gebrek aan sfeer. Ze negeren de sfeer eigenlijk compleet. Elke scene wordt net zo bedroevend en levenloos in beeld gebracht als de scene ervoor en de scene erna. Op het visuele vlak zit er echt geen enkel shot bij die deze film de moeite waard maakt.

Ook het verloop zelf is saai te noemen en de opzet flauw. De schrijvers hebben er niet lang over nagedacht, dat mag duidelijk zijn. Ik heb met groeiende verbazing gekeken hoeveel clichés deze film heeft meegenomen. Met het origineel heeft het weinig meer te maken, behalve het feit dat er soms naar wordt verwezen. De aanpak en de uitwerking zijn echter compleet anders. Beide films zijn saai, maar de uitwerking van deze film was wel heel ernstig.

Het acteerwerk van enkele crewleden is ook ronduit bedroevend. De enige leden die zich net aan boven water weten te houden zijn Taylor-Compton (ontspannend als ze eindelijk niet alleen maar schreeuwt) en Henderson. Die twee zijn eigenlijk de enige factoren die de film redden van een 0,5*, want ik had het wel even overwogen tijdens het kijken.

De moorden zijn saai, de logica ontbreekt aan alle kanten en de uitwerking is levenloos te noemen. Ik heb me niet vaak zoveel verveeld tijdens een slasher, maar April Fool's Day was toch echt wel een remake om bij in slaap te vallen. Geen verrassingen, flauwe wendingen, vreselijk einde en een sfeerloze inrichting. Ik vraag me af of de makers dit project überhaupt wel wilde doen, want plezier valt er nergens vanaf te lezen.

Pijnlijk.

Ik geef zeer zelden de laagste score aan films, en dit is pas de zesde film die een dergelijke score krijgt vanuit mijn kant. Uit bijna 3000 stemmen moet dat wel wat over deze film zeggen. Ik kan ook met volle overtuiging tegen de geïnteresseerden zeggen dat ze deze film kunnen overslaan. Met de andere April Fools films heeft het overigens niks te maken.

Wat kan ik eigenlijk zeggen over deze film? Ik heb zelden een film gezien met zulke omslachtige fouten en zo weinig logica. Er zit echt niets in deze film dat een beetje te onderbouwen valt. Van het klem raken onder een kast van nauwelijks 20 kilogram naar aanwijzingen vragen nadat een agent al heel duidelijk de status van een zaak heeft aangegeven. Het moet wat zeggen over de inhoud van de film, waarvan ik verdenk dat de makers het per ongeluk op papier hebben gezet tijdens een avondje stappen en uit pure wanhoop maar hebben besloten het te verfilmen. Veel meer dan bloknotities zal het script niet hebben ingehouden.

Want echt, dit soort logica zal ik enkel en alleen verwachten van mensen die ver heen zijn. April Fools kent nergens een degelijke uitwerking en is verschrikkelijk slecht opgenomen en geschoten. Het is bijzonder om je te bedenken hoeveel deze film kan verpesten in een speelduur van enkel 70 minuten. De makers zullen wel een spelletje "meeste clichés aantikken in een zo'n kort mogelijke speelduur" hebben gespeeld, want die indruk laat deze film achter.

De moorden zijn saai, de filters lelijk, het acteerwerk werkelijk bedroevend (de crewleden zullen er vast in gedwongen zijn want deze castleden kunnen never nooit door een fatsoenlijke auditie komen) en het verhaal verhaalloos. Is er eigenlijk wel een verhaal? Verder behoort deze film ook tot het soort film waarvan je het gezicht van de moordenaar al (per ongeluk) kan zien, waardoor de wending totaal geen indruk meer achterlaat.

Met groeiende verbazing en afgrijzen heb ik mezelf door de 70 minuten geworsteld, en met wijde ogen gekeken naar hoeveel deze film verkeerd doet. Ik kan werkelijk geen goed punt opnoemen, al sla je me dood. Misschien dat de film enkel 70 minuten duurt, maar dat is toch echt te weinig aanleiding om een film zoals deze niet te voorzien van de laagste score mogelijk. Ik probeer in elke film wat positiefs te zien, maar dat kon ik hier oprecht niet vinden. Er was nog wel 1 shot die ik aardig vond, maar 1 scene gaat geen punten opleveren.

Wat mij betreft 1 van de slechtste horrorfilms ooit gemaakt. Geen budget hebben betekent niet dat je je film zo veel moet verneuken dat het een so-bad-its-good status krijgt. Bovendien is het helemaal niet goed of leuk omdat het slecht is, die ruimte gunt de film je niet. De enige grap is dat de film zichzelf weliswaar serieus neemt, maar ik denk dat geen enkele kijker zo'n flopstuk als dit serieus kan nemen. Ik vond dit in ieder geval echt dramatisch om naar te kijken. Een wel verdiende 0,5*.

Singer.

Een regisseur die wel bekend is geworden, maar het naar mijn mening gewoon niet echt in zich heeft om een echt goede film af te leveren. In het superheldengenre vond ik hem ook al niks, en in Hollywood heeft hij ook niet zo veel te zoeken. De enkele uitschieter was The Usual Suspects.

En na het zien van Apt Pupil blijft het ook bij die film naar mijn mening. Apt Pupil is anders dan een hoop andere Singer-films, maar niet beter. Het ging wel een tijdje de goede kant op, maar op een gegeven moment laat de film een aantal steken vallen. Overgenomen van het boek of niet, enkele scenes hadden gewoon niet in het eindresultaat gemogen of hadden beter uitgewerkt moeten worden.

Eén van de grootste problemen waar Apt Pupil mee zit is McKellen. Doorgaans een goed acteur, maar in deze rol was hij echt een miscast. Het accent alleen al bewijst dat McKellen gewoon de verkeerde keuze was. Had dan liever een daadwerkelijk Duitse acteur genomen, al had dat dan weer met eer te maken kunnen hebben.

Renfro doet het voor de rest redelijk. Op zijn meer emotionele momenten komt hij best uit de verf, maar als hij dreigend wil acteren valt het weer door de mand. Je kan het enthousiasme van Renfro niet ontnemen, maar qua acteren wil het niet altijd even lekker lopen. Wel jammer, want aan McKellen had hij weinig concurrentie.

Verhaaltje is voor de rest wel leuk bedacht, maar ik was wel even verbaast toen ik las dat dit een verhaal van King was. Ik heb het boek niet gelezen, maar zoals de film het weergeeft lijkt het me wel heel simpel voor zijn doen. Buiten dat het verhaal "wel leuk bedacht is" wil het niet altijd boeien. De sfeervollere momenten voelen cheesy aan en de chemie tussen McKellen en Renfro wil nooit van de grond komen.

De film moet het vooral hebben van de streken van Renfro, een paar leuke twistjes en een redelijk tempo. De film wordt regelmatig geremd door ridicule scenes (een marcherende McKellen) en een te lange speelduur, maar het eindresultaat is niet heel dramatisch. Singer heeft ze slechter gemaakt, maar toch behoort dit wat mij betreft tot 1 van de mindere Singer-films. Zijn films zijn nooit echt goed, maar ook nooit echt dramatisch. Ik denk eigenlijk dat creativiteit een beetje het missende ingrediënt is binnen zijn carrière.

Slippertje van Wan.

Ondanks dat het geen slechte film is en de regie van Wan ook niet zo zeer, is het vooral de film zelf die Wan te weinig ruimte gunt om zijn kwaliteiten als regisseur echt te laten zien. De film zit zo vol met CGI, alternatieve werelden en digitale beelden dat er gewoon geen kans voor Wan overblijft om zichzelf te bewijzen.

Bovendien verslikt Wan zich regelmatig in de effecten, die zeker onderwater niet altijd even mooi uitgewerkt worden. Het voelt regelmatig een beetje gehaast aan, en alhoewel het moeilijk is om dit soort onderdelen te animeren voelt het niet aan alsof er altijd even veel aandacht naartoe is gegaan.

Momoa is uitermate geschikt voor deze rol, maar herhaalt zijn trekjes regelmatig te veel. Zijn charme is zeker perfect, maar het is goed dat Wan niet te veel sentiment in zijn handen schoof want in dat terrein zag hij er een beetje verdwaald uit. Heard was wat ondermaats, maar krijgt ook een (te) moeilijke rol.

Andere rollen komen ook niet erg uit de verf. Wilson is ondertussen een acteur die altijd terugkeert in de films van Wan, Lundgren speelt ook een bijzonder personage en Kidman was erg slecht. In de eerste minuten van de film moest ik toch echt even slikken omdat het voor Wan zijn doen overduidelijk onbekend terrein was.

Eenmaal de film boven het water stijgt krijgt de actie een boost en krijgt Wan ruimte om zijn kwaliteiten als regisseur echt te laten zien. Het camerawerk is regelmatig erg scherp en de actie dendert lekker door. Wan is duidelijk zijn talent niet kwijt, maar kiest vooral een project die hem te weinig ruimte gunt om zichzelf echt te laten zien.

De slotfase is erg gaaf, maar bijna het volledige eerste deel, dat zich onderwater afspeelt, maakt weinig indruk. De werelden en aankleding zijn eigenlijk simpelweg suf te noemen. De effecten blijven zich ook regelmatig een beetje verslikken, vooral met de animaties van vissen. Op de slotfase en de The Trench-sequentie na valt er niet al te veel te genieten van de effecten zelf.

De film duurt ook wel erg lang voor een verhaal dat niet al te veel om het lijf heeft. Wat mij betreft is dit Wan zijn minste film, en normaal ben ik groot fan van zijn films. Dit is ook pas de tweede film die een 3,0* scoort vanuit mijn kant. Ik hoop wel echt dat Wan weer terug gaat keren naar horror en superhelden achterwege laat.

Een regisseur als James Wan hoort zijn jaren simpelweg niet te verspillen aan superheldenfilms, want het talent waarover hij beschikt is niet suitable voor dergelijk ingeperkte films. Aquaman and the Lost Kingdom is dan ook een beetje het resultaat wat je van tevoren kan verwachten. Een visueel indrukwekkende film waarin het geluid non-stop door je oren dendert, maar de inhoud van een nat velletje papier kent. Daarnaast kent de film een absoluut spervuur aan dwaze rollen, maar de grootste domper is opvallend genoeg Jason Momoa zelf. Hij vormt een uitgesproken lompe Aquaman, schrikbarend matiger in vergelijking met zijn vorige rollen. De schaal binnen dit vervolg ligt ook een aanzienlijk stuk kleiner dan de vorige film. De achtergronden en onderwaterpaleizen ogen nog altijd groots en spectaculair, maar de actiescenes zijn opvallend minder ambitieus. De slotfase is dan ook uitermate teleurstellend en oogt de actie middenin de film een stuk explosiever. Wan voorziet zijn film van genoeg kleur, mooie designs en tempo, maar hopelijk is zijn superheldenavontuur nu definitief klaar.

Flauw.

Kinderfilm waarvan ik toen ik jonger was wel meerdere gezichten van zag voorbijkomen. Volgens mij was het zijn van zeemeermin of het ontmoeten ervan altijd wel een gedachte die populair was tijdens onze kindertijd, waar deze film dus een beetje op inspeelt. Ik kan alleen niet zeggen dat het verder erg geslaagd is.

Rollen worden vertolkt door bekende actrices, een aantal namen die zeker in de tijd van nu echt wel carrière hebben gemaakt. Mocht het echter aan deze film liggen, dan had ik er weinig aan opgemerkt. Alle drie de dames spelen namelijk nogal doodse rollen. Allemaal moeten ze een eigen persoonlijkheid hebben en er zitten wel aardige scenes tussen, maar verder komt het nauwelijks uit de verf.

Verder qua inrichting wel wat fantasierijker, maar weinig echt indrukwekkende beelden. Misschien dat het gegeven van een zeemeermin nog wel voor wat entertainment zorgt. Daar komen de creatieve stukken namelijk ook vandaan, maar verder is dit een film voor kinderen die nauwelijks echt de fantasie of nostalgie kan invullen van vroegere tijden.

.

Waterparken en horror, een ideale combinatie voor Shadowed. Aquaslash stond al voor een aardige tijd op de lijst, maar ik wist van tevoren al dat de film niet geweldig zou worden. Ik had echter ook niet verwacht dat ik het een erg leuke slasher zou gaan vinden, ook al is horror niet eens de voornaamste focus van de film.

Aquaslash neemt inderdaad erg lang de tijd om zich naar horror toe te werken, waardoor ik het moeilijk als horrorfilm kan classificeren. Het grootste deel van de film bestaat uit tienerdrama met een licht tikje van romantiek. Dit is in principe geen horrorfilm dus, vooral een dramafilm met een nogal bloederige finale die een kers-op-de-taart effect heeft.

Het acteerwerk is niet geweldig, maar ook niet vreselijk. Geen enkel personage is echt geweldig uitgewerkt, maar vervelend zijn ze ook niet. We hebben ze beter gezien, we hebben ze slechter gezien. Ik heb er weinig op aan te merken, maar slim zijn ze in ieder geval niet. Dit bewijst zich vooral tijdens de finale waarin enige vorm van logica overboord wordt gegooid.

Ik kwam er in zijn geheel zeer vlot doorheen, aangezien de film ook enkel een speelduur aantikt van 71 minuten. Een ideaal en snel tussendoortje is het er al snel mee. Ik kan de kritiek dat het te lang duurt voordat de horror begint dan ook niet ondersteunen. Het is een korte film, het maakt me echt niet uit. Bovendien kent de finale bakken met bloed om dit goed te maken.

Als je de film voor logica kijkt zal je bedrogen uitkomen. Logica kent de film namelijk niet. De finale doet genoeg dingen die absoluut onmogelijk zijn, maar ik kon de zwaar aangezette horror zeer waarderen. Ik snap uiteraard waarom men hier afhaakt en de film in zijn geheel afkraakt, ik ga dit echter gewoon mijn guilty pleasure noemen. Waterglijbanen en bloed, sign me up!