Meningen

Ik hoopte dat deze herziening me een kleine traktatie zou opleveren nu ik me door alle voorgaande delen heen heb gezet, maar het eindresultaat werd er achteraf enkel minder op. Voordelig is wel dat de relatie tussen Bella Thorne en Cameron Monaghan een originele horrorinsteek oplevert en bovendien wordt versterkt door het degelijke acteerwerk van beiden, jammer genoeg leek Jennifer Jason Leigh er alleen absoluut geen zin in te hebben. Problematisch aan deze heropleving van de reeks is dat er geen geslaagde vorm van spanning wordt opgeroepen, waardoor je als kijker vooral wacht totdat er iets noemenswaardigs is gebeurd. De dramatische inslag kan de film namelijk niet dragen en de achterliggende legende is dermate uitgekauwd dat ook dit niet bepaald een filmische meerwaarde levert, waardoor de conclusie dat regisseur Franck Khalfoun duidelijk niet de juiste man voor deze film was alleen maar wordt versterkt. Links en rechts nog een redelijke opbouw, maar vaak genoeg teniet gedaan door de belabberde uitwerking van het paranormale. De film raakt een wat wildere toonzetting eenmaal de finale aanbreekt, maar het is niet genoeg om deze ietwat zoutloze remake te laten excelleren.

Je moet behoorlijk vergevingsgezind zijn om dit vierde deel in de reeks nog enigszins te kunnen waarderen, want de concepten die hier uit de doeken worden gedaan zijn wel heel dwaas. Waar sommige horrorreeksen de boel tegen het vierde deel aan naar de ruimte sturen, besluit Amityville gewoon lekker een behekste lamp in een ander huis te plaatsen en daar een film omheen te breien. Uiterst eenvoudig bedacht en het levert in ieder geval een behoorlijk lompe film op met zeer ondermaatse acteerprestaties. Enkele scenes tussendoor waarin er flink wordt gespookt zijn nog de moeite waard, maar toen die kleine snotaap eenmaal bezeten raakte van een lichtgevend voorwerp wist ik als kijker wel hoe laat het was. De horrorelementen worden verder op een idiote manier uitgewerkt en inhoudelijk staat de boel op instorten, zo heb je bijvoorbeeld een gezin dat hulp krijgt van een priester, om uiteindelijk die lamp gewoon collectief uit het raam te gooien. Hadden ze dat niet eerder even zelf kunnen doen? Regisseur Sandor Stern dirigeert een wanhopige poging om een steeds minder effectieve reeks nieuw leven in te blazen, maar zakt behoorlijk door de ondergrens.

Door middel van valse marketing probeert regisseur Carlos Ayala liefhebbers te grijpen om zijn kwaliteiten aan te kunnen tonen, want met Amityville heeft dit weinig te maken. Sterker nog, dit begrip wordt geen enkele keer benoemd in het script. Where the Echo Lives bevat niettemin een aantal opvallende insteken, met een sfeervolle locatie en een handjevol potentieel spannende momenten. Helaas worden die grotendeels voortijdig afgekapt door Ayala, die verder heel lang bezig is met totaal onbelangrijke zaken. De speelduur wordt opgerekt door middel van scènes die niet veel meer tonen dan Sarah McDonald die eten uit de koelkast pakt, gaat hardlopen, wat internetpagina's afzoekt en af en toe een familielid ontmoet. Deze oninteressante lus gaat vervolgens bijna een uur lang door, om uit te komen bij een onopvallend paranormaal onderzoek met betrekkelijk weinig spanning.

Deprimerend vormgegeven film over een seriemoordenaar, alleen door regisseur Uwe Boll op geen enkel vlak voorzien van iets noemenswaardigs. In alle opzichten wordt er gebruik gemaakt van clichématige aankleding om het hoofdpersonage memorabel te maken, maar effect heeft het alleen niet. Niettemin gaat de boel meteen los gedurende de opening, om daarna meteen op het rempedaal te trappen. In een onvoorstelbaar saaie scene die eindeloos lijkt te duren volgen we random beelden op een televisiescherm (een afwisseling tussen porno, exploitatie en dierenleed) waarop een gewelddadige finale volgt. Het had bijzonder schokkend kunnen zijn, maar het incompetente knip-en-plakwerk evenals de uitermate saaie invulling van het hoofdfiguurtje maken het vooral tot een lange zit.

Het regiedebuut van regisseuse Danielle Harris bevat een aantal sterke scenes naar het einde toe, maar komt uiteindelijk om in de goedkope opmaak van de film. Among Friends steunt dan ook op de castleden, waartussen vooral AJ Bowen het goed doet. In principe is deze film niet veel meer dan een lang uitgerekt spel. Leuk bedacht, maar zeer beperkt uitgewerkt. Alle logica doet er absoluut niet toe, waardoor je als kijker geen moment overtuigd raakt dat de hoofdpersonages zich daadwerkelijk in gevaar bevinden. Eenmaal de aanloop voorbij is escaleert de boel ook wel erg snel, waardoor er van een zekere spanning eigenlijk geen sprake is. Gelukkig is de finale een degelijke afsluiter en mag de hallucinatie (met cameo's van Michael Biehn en Xavier Gens) er absoluut wezen.

Onredelijk slecht. Een film die leunt op het concept waarbij een dodelijke ziekte is uitgebroken en enkele overlevenden het met elkaar moeten uitzoeken. Worsey had denk ik al vroeg door dat het met de horror van de film niets zou worden en besloot daarom maar extra in te zetten op de zwaardere, dramatische toon van de film. Het resultaat is een onbegrijpelijk vermoeiende film, eentje die eigenlijk nergens een professionele voetnoot kan maken. Het acteerwerk is ver ondermaats, maar ook de wat simpele regie weet te weinig potentie te benutten. Gooi daar nog een halfbakken mix op tussen diverse horrorconcepten en camerawerk dat ik zelf op een vrije middag na had kunnen bootsen, en je hebt Among the Living. Ik zal nooit kunnen begrijpen dat je als regisseur tevreden kan zijn met dit soort projecten. Je zou maar doorbreken en er dan aan worden herinnert dat je dit hebt gemaakt als beginsel.

Goed.

Maar echt briljant vond ik het niet, niettemin wel de beste van de trilogie geregisseerd door Iñárritu. Als regisseur heeft hij een aardige balans weten te vinden in het combineren van sterke verhalen met een aantrekkelijke visuele look. Hij weet ook heel goed hoe hij de aandacht maximaal kan vasthouden, door direct met een intense scene te openen.

Met Amores Perros volgen we weer een aantal personen die allemaal tegen ongeluk en hoop aanlopen, waarbij honden ook een centraal thema vormen. Niet zo moeilijk te raden, want "Hondse liefde" is tenslotte de titel van de film. Zodra er dus honden op komen dagen lijkt het me vanzelfsprekend dat er een diepliggende boodschap aanwezig is, en die wordt keurig verwerkt.

Jammer genoeg komt de film nooit boven het niveau uit van het eerste uur. Vond het verhaal rondom de jongens verreweg het meest intrigerende stuk. Daar lijkt ook het meeste aandacht naartoe te gaan, want de andere verhaaltjes lijken vooral toevoeging te zijn. Bij lange na niet zo sterk uitgewerkt als het eerste verhaal ook, en dat was jammer want er wordt veel potentie benut in het eerste uur.

Qua stilering moet het je ding zijn. Er wordt snel geknipt, geplakt en gemonteerd. Iñárritu weet daarmee knap de druk en spanning te verhogen, al heel vroeg in het verhaal. Vervolgens weet de redelijk rauwe en lompe stijl van de film ook keurig te boeien, al weet het vooral effect te hebben op het eerste verhaal dat een stuk duisterder opgezet is dan de andere verhaaltjes.

Leuk dat ze elkaar raken, maar het vermengen van de verhalen zal niet al te veel tijd hebben gekost vrees ik. Niettemin was het een boeiende film waarvan de lange speelduur slechts enkele keren gevoeld wordt. Een aantal indrukwekkende beelden en een pakkende stijl, Iñárritu weet erg goed waar hij mee bezig is en gaat daar vol voor. Ik mag het graag zien, maar een meesterwerk vind ik het niet.

Wel ok.

Maar niet meteen bijzonder. Alhoewel dit toch wel Maas zijn beste tijdperk was weet zijn Amsterdamned me niet volledig te overtuigen. Er zitten zeker wel een paar wat bekendere en sterkere scenes in, zoals de bekende achtervolging op de gracht.

Maar het verhaal is niet erg sterk. Huub Stapel krijgt een vrij slecht script maar voert dit toch wel keurig uit. Monique van de Ven is alweer veel minder en staat er volgens mij alleen voor haar uiterlijk. Voor de rest is het visueel wel oké, al zie je dat het een vrij oude film is.

Ik heb me hier redelijk mee vermaakt, duurt ook eigenlijk veel te lang. Begin was veel sterker dan het tweede deel, De vrouw die ondersteboven tegen de boot hangt is de beste scene vind ik. Een beetje een typische Dick Maas film, niet slecht, niet meesterlijk.

Regisseur Dick Maas is wellicht de effectiefste maker van popcornfilms binnen Nederland, want ook Amsterdamned II is goed in het vermaakt houden van zijn kijkers. Dat neemt niet weg dat deze film zeker gebukt gaat onder een aantal vervelende obstakels, vooral qua logica. De hele finale en bijbehorende verklaring zijn bijvoorbeeld zo absurd dat je er niet meer omheen kan. De onthulling zal bovendien vrijwel elke kijker teleurstellen vanwege de grootse voorspelbaarheid en totale ongeloofwaardigheid. Toch komt Maas aanzetten met een aantal knap in beeld gebrachte momenten, genoeg excentrieke personages, een uitstekende terugkeer van Huub Stapel en genoeg actievolle momenten om verveling actief tegen te gaan. Het overdoen van de befaamde achtervolging is echter een domper, vooral omdat de montage hier niet echt mee wil.

Een dalende lijn.

Amusement kwam tamelijk recent pas om mijn kijklijst, maar ik had er al langer van gehoord. Die clown is onder de horrorfans misschien wat bekender, maar ik zette de film voornamelijk pas later op mijn lijst omdat ik de titel vergeten was. Gelukkig was ik hem dankzij een top-10 video weer te weten gekomen.

De film begint met een leuke sequentie, "Shelby". Meteen voor mij ook de leukste dankzij het snoeiende tempo. Wel een wat afgeraffeld gebeuren, maar vooral erg entertainend. De tweede, "Tabitha" is waarschijnlijk het bekendste stukje en kent wel zijn momenten maar ik vond Shelby toch leuker. De derde ben ik vergeten qua naam, maar die vond ik ook best grappig.

Op het eerste gezicht lijkt het op een soort anthologiefilm maar uiteindelijk, en ik plaats het niet tussen spoilers want de omschrijving geeft het al zo'n beetje aan, komen de verhaaltjes samen en dat is het punt waarop het mis gaat. Waar de losstaande verhaaltjes vooral vermakelijk zijn is de slotfase vooral rommelig, chaotisch en saai.

Acteerwerk is wel oké. De dames spelen best leuk. De killer is ook een aparte verschijning, maar het voelt aan alsof O'Donnell toch een wat unieke touch mist. Hij is gewoon niet zo creepy of eng. Wel grappig hier en daar, maar ergens mist toch wat en ik kan mijn vinger er niet helemaal op leggen.

Visueel is het allemaal redelijk TV-achtig en eng is het ook allemaal niet. De eerste helft moet het vooral van het vermaak hebben en minder van de kwaliteit. De tweede helft en ook de film zelf voelen erg gehaast en chaotisch aan. Alles moet met zo'n vaart verteld worden waardoor je niet echt een band kan opbouwen met een personage. Alles gaat daarnaast zo vlug dat het je als kijker weinig uitmaakt wat er eigenlijk gaat gebeuren.

Veel meer heb ik eigenlijk niet te zeggen over de film. Leuke losstaande verhaaltjes, wanneer ze samenkomen vind ik het een stuk saaier en suffer. De film ontkomt niet aan de chaotische en gehaaste aanpak. Gelukkig ligt het entertainmentgehalte erg hoog en het duurt daarnaast ook niet lang, dus je komt er wel makkelijk doorheen.

Mwa.

Ondanks de ultiem slechte recensies vond ik dit nog een redelijk project. Grote slangen zijn tegenwoordig met alle SyFy producties totaal niet origineel meer natuurlijk. Vooral Lopez in een hoofdrol brengt je in de twijfel. Ook Voight in een nogal bijzondere rol.

Uiteindelijk vond ik ondanks dat het acteerwerk niet eens zo beroerd. De slang zelf vond ik eigenlijk ook best prima gemaakt. De film faalt alleen op spanning. Nergens wordt de film spannend of meeslepend, waarmee het soms niet altijd even boeiend is.

Uiteindelijk gewoon een redelijk project, maar in het genre is het niet erg goed.

Zelfbewuste, maar brave Amerikaanse komedie waarin Jack Black en Paul Rudd vooral hun eigen ding doen. Regisseur Tom Gormican hoeft zelf buiten het script om weinig toevoeging te leveren, want de acteurs zijn veruit de meest intrigerende aspecten van Anaconda. Fijn ook dat er op een creatieve manier met dit soort reboots wordt omgegaan, wat toch een element van verrassing brengt. Spijtig genoeg houdt het daar wel zo'n beetje mee op. De spanning komt nooit van de grond, de slang ziet er veel te geanimeerd uit en de humor blijft spijtig genoeg te flauw om grappig te zijn. Hierdoor wil Anaconda best entertainen, maar nergens echt overtuigen.

Een klein beetje vooruitgang.

Als ik dit deel naast deel 1 hou vind ik deze toch wel echt de winnaar. Alhoewel het verschil wellicht niet groot is, is dit waarschijnlijk wel het laatste deel geweest voordat de films in SyFy-feestjes veranderde. Die delen heb ik nog niet gezien, maar als ik die beelden zie kan ik die conclusie wellicht al trekken.

De cast is in ieder geval geen verbetering. Het eerste deel kampte met bekendere namen die relatief ridicule personages speelde, dit deel kent onbekendere namen die iets "normaler" spelen maar qua acteerkracht niet beter zijn. Ik zie allemaal stijve koppen en weinig uitdrukkingen helaas. Vooral Messner en Marsden leken wel botox te gebruiken.

Voor de rest is het allemaal iets bloederiger en "spannender" dan het vorige deel, die een 12+ op de kijkwijzer kreeg. Daar is verandering aan gebracht in dit deel, maar de spanningsboog wil nog steeds niet lukken. Het is nergens echt eng en de jungle had ook iets spannender gemogen.

Het blijft gelukkig wel vermaken. De boottocht is weer een klein half uurtje aan kostelijk vermaak, en ook het avontuur daarna en de algemene feeling breken goed door. Er gebeurd veel en vooral genoeg, en de film geeft ook ruimte aan andere gevaren ipv constant grote slangen aanvallen. Bovendien duurt de film niet al te lang waardoor je er als kijker weer lekker snel doorheen bent.

De slangen zijn redelijk geanimeerd, maar de bewegingen slaan de plank mis. De snelheid van die slangen laten zien dat de CGI toch nog niet echt up to date was. Jammer, want als ze normaal door de jungle slungelen zien ze er eigenlijk wel weer degelijk uit. Maar het blijven helaas niet de spannendste dreigingen uit de filmhistorie.

Tot slot kent de film een aantal slordige montage momenten, maar in zijn algemeenheid is het een leuk anderhalf uur aan vermaak. Iets grootser dan het vorige deel en vooral wat meer horror, maar heel veel verbetering is niet te bekennen. Toch verkies ik deze omdat deze net wat meer ballen heeft om echt tot grootse dingen over te gaan.

Schattig.

Anastasia was een kinderherinnering van mij eigenlijk, en dat soort films ga ik tegenwoordig toch wel met een twijfelachtige mindset in. Vroeger kan ik me herinneren dat ik met grote ogen braaf het verhaal mee aan het volgen was, maar nu vind ik het vooral een nostalgische ervaring die best onderhoudend weet uit te pakken.

Misschien dat de animatie her en der wat verouderd is, maar in het algemeen is het technisch nog best indrukwekkend te noemen. De omgevingen en achtergronden worden magistraal getekend. Er wordt een best magisch geheel van een bestaande wereld gecreëerd die altijd wel weet te boeien. Al vanaf het begin voel je aan dat er daadwerkelijk wat liefde naartoe is gegaan.

Leuke invulling van de personages ook. Niet bijster origineel uiteraard, maar wel charmante verschijningen die enkel door het gebruik van de stem al chemie hebben. Er worden behoorlijk wat goede keuzes gemaakt om de film mee in te spreken. Bekende acteurs, dat wel, maar met genoeg eigenzinnigheid ingesproken om geen enkel personage in de vergetelheid achter te laten.

Verrassingen waren het einde en dat de film soms actief probeert zich te onderscheiden van soortgelijke films. Niet dat het echt een geheel eigen ding is, maar ik voelde de film op sentimenteel vlak een stuk meer dan soortgelijke films. Waarschijnlijk één van de weinige films waarin het zogenaamde wij-moeten-uit-elkaar moment echt werkte. Blijft toch altijd weer leuk om te zien.

Ik vond het een aangename en plezierige ervaring. Hier kunnen tegenwoordige Disneys nog wat van leren, want het geldwolvengehalte heerst hier pakweg een heel stuk minder dan die ongeïnteresseerde nieuwere films. Overigens is een punt van kritiek vanuit mijn kant wel dat het verhaal rondom de schurk erg onbevredigend wordt uitgewerkt en de laatste confrontatie behoorlijk snel over is. Een schurk kan je eigenlijk te moeilijk verwaarlozen in films als deze. Verder een lieve film.

Ridicuul.

Anatomie leek op voorhand een film die erg makkelijk kan inspelen op de angst die veel mensen hebben voor het ziekenhuis, en ik zou liegen als ik beweer dat ik zelf niet een beetje ongemakkelijk wordt als ik zo'n complex binnenloop. De eerste 20 minuten van de film leken dat ook te beseffen, maar daarna gaat het snel mis.

Potente is een aardig bekend actrice onder enkelen, maar dit soort rollen zullen wel de betekenis zijn waarom ze op de dag van vandaag niet meer in echt goede dingen kan verschijnen. Dom geacteerd in een rol die te veel van haar vraagt. Wanneer er een traan wordt verwacht komt er een soort kluchtprestatie uit. Ik zat met stijgende verbazing naar haar te kijken naarmate de film vorderde.

Verder kan de film profiteren van wat nare en gruwelijke beelden in het begin waar het nog niet in duidelijk wordt waar de film heen gaat. Het gebrek aan een donker randje is de film dan vergeven, maar eenmaal de film zichzelf langzaam bloot begint te geven daalt het niveau aanzienlijk. Uiteindelijk leek het namelijk of ik naar een klucht aan het kijken was.

Naarmate de film vordert verliest het zichzelf en komt het over als een sportauto die in volle vaart tegen een boom klapt. De wendingen en beslissingen worden ridiculer en belachelijker. Toen ze aan kwamen zetten met Nazi-achtergronden en sektes met die gekke zwarte doeken kon ik het nergens serieus meer nemen. Het leek wel alsof ik tijdens de helft per ongeluk op een andere film had gedrukt. Als er dan ook nog wordt verwacht dat ik het serieus ga nemen kon ik er helemaal niets meer mee.

Een eigenzinnig en effectief concept wordt in een soort Hollywood-sausje gebraden die de tweede helft volledig om zeep helpt. Anatomie is uiteindelijk gewoon een klucht die zijn opgebouwde geloofwaardigheid volledig verliest. Punten voor enkele gruwelijke en nare scenes tijdens het eerste halfuur die best effectief waren. Daarna kiest de film voor een richting die niet te verdedigen valt. Wat een zonde.

Rechtbankdrama met uitstekend acteerwerk van alle castleden, maar aan de andere kant veel te uitgesponnen en bekend. Regisseuse Justine Triet laat vooral de inhoud het woord doen en voegt achter de camera niet veel toe, buiten een aantal betrokken camerabewegingen en doeltreffend koude setpieces. Op visueel vlak oogt Anatomy of a Fall te droog en onopvallend, maar gelukkig wint het kracht door de overtuigende wisselwerking tussen Sandra Hüller en haar medecollega's. De ruzies gaan door merg en been, daarnaast wordt het mysterieuze karakter best aardig in leven gehouden. Het jammerlijke is dat de melodramatische kant duidelijk voorrang krijgt en dat valt binnen een totale speelduur van 151 minuten te zwaar. De uiteindelijke ontknoping is simpelweg niet bevredigend genoeg voor zo'n lengte, maar het valt niettemin goed op te maken waarom deze film prijzen in de wacht wist te slepen.

Vervolg.

Ik was niet de grootste fan van het eerste deel, maar dat is ondertussen weer een jaartje of 2 terug, dus misschien is mijn gevoel voor humor wat anders geworden. Dat leek tijdens dit tweede deel ook even het geval te zijn, maar uiteindelijk begint de film een beetje te vervelen, en dan is een speelduur van 113 minuten wel echt te lang.

Ferrell, Carell, Rudd en Koechner hebben het allemaal duidelijk naar diens zin en je merkt al snel dat de film waarschijnlijk een groot feest was om te maken. Er zitten een hoop scenes in deze film die een stuk te duur zijn voor dit soort komedies, maar daardoor wel behoorlijk leuk zijn. Zeker de finale en een bepaalde scene met een bus en een bowlingbal steken er bovenuit.

Verder kent de film een aantal aardige grappen die genoeg droogheid bevatten om me aan het lachen te krijgen, maar die verschijnen voornamelijk tijdens het redelijk doelloze eerste uur. Eenmaal de film echt ergens voor wilt gaan begint het in te zakken en zijn de grapjes duidelijk wat minder, gezien het vooral leunt op geschreeuw en woordgrapjes.

Je kan de film uiteindelijk gewoon wat lui noemen met de grapjes, en de leukste stukjes zitten toch in de scenes die groots en episch zijn. Anchorman 2 is te vlot in zijn geheel om vanuit mijn kant een onvoldoende te krijgen, maar echt goed kan ik het niet noemen. Ik lag nooit echt compleet dubbel van de lach, en terwijl de film daar wel uit alle macht voor gaat.

Het vermaakt, maar duurt te lang en het tweede uur is toch niet echt heel leuk meer. Het acteerwerk van enkele bijrollen is ook moeilijk te behappen, zoals een Applegate of Good. Toch van die types die te serieus en saai zijn om in zo'n dwaze film als Anchorman rond te lopen. Droog, vermakelijk en soms grappig, daar houdt het voor deze film ook weer zo'n beetje op.

Niet al te bijzonder.

Nooit echt in de gaten gehouden wat voor een humor Ferrell nu precies heeft, maar ik denk dat deze film daar wel een prima indruk op heeft nagelaten. Ik hoef hierom niet veel meer komedies met Ferrell meer te zien want zo grappig is hij nu ook weer niet.

Anchorman is dan ook veel leuker met de droge momenten en cameo's. Dat straatgevecht bijvoorbeeld, ik denk dat de meeste hem wel kennen, maar dat zijn toch wel de stukjes die het leukst zijn in de film. De satire zelf is duidelijk aanwezig, maar wel iets te overdreven om echt leuk te zijn.

Grappen zelf wisselen ook behoorlijk. Carell vond ik bijvoorbeeld veel grappiger dan Ferrell. Koechner vind ik ook altijd wel leuk. Ferrell kan wel iets leuks doen, maar zodra dat geschreeuw zijn intrede moet doen is het gewoon niet leuk en zelfs erg suf. Telefooncel en de jankscene in de bar waren niet om aan te zien. Maar ook Applegate is gewoon niet heel grappig, en dat heeft vooral te maken met haar karakter.

Het verhaal zelf stelt, zoals verwacht, niets voor. Hoeft ook niet, maar dit lijkt dan soms wel meer op een excuus om wat geschreeuw erin te gooien met af en toe iets leuks daardoorheen. Als de film zich alleen maar had bezig gehouden met de echt leuke stukken, was dit een stuk leuker geweest.

Visueel is er niet al te veel gedaan, set ziet er wel aardig uit maar het cameragebruik is tamelijk klassiek en het acteerwerk kan ik moeilijk beoordelen. De komieken lijken er allemaal wel zin in te hebben, maar de grappen die van hen af komen (op Carell na) zijn gewoon niet erg grappig.

Wel leuk dat er een hoop cameo's in zijn gegooid, maar af en toe heb ik me echt doodgeërgerd aan dat geschreeuw. Het schreeuwt ook altijd de sympathie voor een karakter weg en dat rare gedoe in een gesprek kan ik ook missen als kiespijn.

Half.

Een tijdje geleden zag ik de miniserie van dit verhaaltje, en daar heb ik me veel kostelijker mee vermaakt dan dit. Toch moet ik zeggen dat diegene die ooit op dit concept is gekomen absoluut goud in handen heeft, want raden wie de killer is tussen een groepje 'onschuldige' mensen blijft leuk. Het brandt hier alleen niet optimaal los.

Dat heeft er vooral mee te maken dat de personages niet echt interessant genoeg zijn om ons naar het gebeuren toe te trekken. Iedereen gaat heel erg op in zijn eigen typetje, maar als er vervolgens een poppetje verdwijnt kan ik niet zeggen dat het me maar een beetje boeide. Wat ook een beetje mist is een goede akelige en mysterieuze sfeer. We worden nooit echt in de setting gezogen.

Wel degelijk geacteerd en inhoudelijk staat het als een boom. Het is moeilijk om te kunnen zeggen dat het allemaal niet klopt en qua raden is er genoeg te doen. Het is alleen niet erg uitnodigend om op dat vlak mee te denken, en zeker daar kamp de film een beetje mee. Ben blij dat ik de film van mijn lijst kan strepen, maar zo goed als de herbewerking van 2015 vond ik het bij lange na niet.

Sterk.

Vooral de regie maakt deze miniserie. Ik kende Viveiros niet zo goed, maar na het zien van deze miniserie ben ik best benieuwd naar zijn andere films/series. Die lijken alleen wel erg te verschillen van deze, dus dat heeft geen haast. Viveiros laat in ieder geval wel zien dat hij weet wat hij met het materiaal aan moet.

De film blijft de totale speelduur van 180 minuten ten alle tijden sfeervol. Viveiros zet de sfeer soms zo onheilspellend neer dat het naar een horrorserie neigt qua toon. De soundtrack, het camerawerk en de sets hinten naar een spookachtige situatie, en die is er dan ook. Alleen niet zo zeer spookachtig, gewoon lekker spannend op een ouderwetse manier.

Acteerwerk is sterk. De cast weet precies wat er van hen verwacht wordt en enkele castleden zijn ook uitermate geslaagd gecast voor diens rollen. Denk maar aan Dance, die leeft zo'n beetje voor dit soort rollen. De toon blijft altijd mysterieus en als kijker kan je lekker puzzelen. Dit is precies het soort mystery waar ik van hou.

Regie is zoals ik al eerder zei erg sfeervol en knap. Subtiel uitgevoerd zonder onnodige haast in het schrijfwerk. Het mysterie blijft mysterieus genoeg en het schrijfwerk is best prima. De twist kiest er een beetje flauw voor door 1 iemand nep dood te laten gaan, maar het blijft wel een persoon onder de 10 die de daden uitvoert en geen ridicule twist waarbij de gastheer toch onder de mensen blijkt te zitten ofzo. Wel had ik mijn pijlen al op de juiste dader gezet.

Luchtig is het niet zozeer, maar wel erg vermakelijk. Uitstekend geregisseerd en ingericht. Het maakt de lange speelduur die dit soort miniseries met zich mee brengen goed te doen. Ik heb lekker kunnen puzzelen. Spannend is het soms best en verliest zijn sterke sfeer geen moment uit het oog. Niet elke regie kan dit doen, maar hier weet het te lukken. Bravo.

Plain simple.

Anderson Falls is niet bepaald de meest intelligente film in zijn soort, en regisseur Seri lijkt dit zelf ook wel te weten. Deze film is een korte film geworden die plotwendingen en moeilijke termen compleet overboord gooit, wat voor velen een nadeel kan vormen, maar voor mij vooral een voordeel vormt.

Zo is dit een film die je enkel aangooit op momenten dat je geen zin hebt om na te denken. Weinig vernieuwend plot en simpele voortgang gedurende de 84 minuten. Al moet ik zeggen dat deze film zeker niet voor de tamme kijkertjes is, aangezien de opening van de film opvallend hard is. Niet qua bloedvergieten, maar wel qua toon.

Zo is deze film nooit echt vrolijk en blijft ten alle tijden serieus. Geen humor, geen luchtige wendingen, nee Seri neemt zichzelf aardig serieus. Dat gecombineerd met een nogal matig uitgedacht geheel gaat niet al te best samen, want deze film had toch wel een stuk vlotter en sneller kunnen zijn zodat het ook als geheel iets opvallender is.

Acteerwerk is verder half. Er wordt aardig geacteerd, maar er zit niks grensoverschrijdends bij. Ashmore is aardig als hoofdpersonage, maar zowel hij als de rest blijven nogal plat en onopvallend. Seri vult elk personage precies binnen de lijntjes in, en dat is eigenlijk het voornaamste zwaktepunt van deze film, het is te veilig.

Toch raakt het wel enkele gemene onderwerpen aan, maar gaat hier niet overdreven veel op in buiten een nare opening. Het kijkt als geheel ook aardig weg. Visueel ziet het er nogal zandachtig uit, een beetje droog dus, maar ook genoeg naar behoren om aan de filmstandaarden te voldoen. Daarnaast duurt het ook relatief kort en kent genoeg tempo om niet vervelend of saai te worden.

Als Anderson Falls iets meer buiten de lijntjes durfde te treden had het uiteraard beter kunnen werken, want nu zit je met een resultaat dat weinig opvallend wil worden. Het kijkt gelukkig erg aardig weg en echte irritaties waren er niet. Je bent er zo doorheen, en ik heb me aardig vermaakt. Omdat ik in een goede bui ben wil ik er nog wel een voldoende aan geven, maar geen hoge.

Mooi.

Maar ergens viel het ook wel een beetje tegen. Russische films zijn films die me zover nog nooit hebben teleurgesteld. Deze vind ik van de 4 die ik in totaal heb gezien echter wel de minste, maar misschien ben ik nog niet helemaal ingesteld op fulltime arthouse.

Het beste gedeelte in de film is absoluut de regie. Het is misschien door de wat aparte dialogen soms wat moeilijk te volgen, maar saai vond ik het absoluut nergens. Alhoewel er voor de doorsnee kijker wel saaie stukken in kunnen zitten, vond ik dit absoluut nergens saai.

Ik heb het dan ook op het grote doek bij Kino mogen aanschouwen. Zo'n film met een status als deze kan je ook als filmliefhebber moeilijk laten schieten. De film opent fenomenaal. Het "vliegen" was niets minder dan fascinerend gebracht.

Knap, erg knap cameragebruik soms. Zoals ik al zei, de opening, die bevat misschien wel het beste camerawerk. Alhoewel Tarkovsky niet altijd alle remmen qua cameragebruik losgooit, blijft het altijd interessant en als je er eventjes 15 minuten rustig voor gaat zitten wordt je vanzelf helemaal meegesleept in het verhaal.

Alhoewel het duidelijk wel oud is en soms wat knullig is, is het visueel erg knap. De film zit vol met mooie en soms epische beelden. Alhoewel de scene die blijkbaar als indrukwekkend wordt gezien maar weinig indruk op me naliet. Ik heb het over de inval van de Tataren. Er zaten een aantal harde beelden bij, maar in het algemeen vond ik het zeer knullig gebracht.

Soms wat onnozel dus, en ook het geluid, dat wel duidelijk het jaartal is, kan soms wat vreemd en knullig overkomen. Soms praat iemand op de achtergrond bijvoorbeeld heel luid, en diegene die recht voor de camera staat heel zacht.

Maar uiteindelijk ben ik best onder de indruk. Het meesterwerk waar hij om bekend hoort te staan vond ik het niet, maar wel een interessante, meeslepende film met schitterende beelden, maar wel wat onnozele en knullige momenten. Zoals ik al zei, je moet er even inkomen, maar de film weet je vroeg of laat echt wel mee te nemen.

Teleurstellend.

Heel erg teleurstellend zelfs want ik had deze miniserie van 3 uur al een langere tijd op het oog. Zeker in de huidige lockdown is het wel een grappig concept om te bekijken in verband met het thema. Helaas was deze miniserie nou niet heel bijzonder te noemen.

De miniserie opent wel redelijk duister, maar kan het niveau daarna niet echt meer zo houden. Zeker de eerste helft van de miniserie is vooral gepraat en dialoog maar van het soort dat niet echt interessant is. Bijzonder gezien het interessante concept is dat wel. Het komt gewoon niet helemaal over.

De sfeer daarbij inbegrepen. Het voelt totaal niet intens, spannend of realistisch aan. Je krijgt totaal geen gevoel dat er iets heel ernstigs aan de hand is. De beelden van het virus willen niet bepaald intrigeren of boeien. Wat het virus uiteindelijk doet is wel interessant maar daar krijgen we vervolgens maar een handjevol beelden van helaas.

Acteerwerk is verder niet heel bijzonder. Er lopen enkele bekende acteurs in rond, maar heel erg opvallen doen ze niet. De dialogen zijn ook gewoon niet interessant en geen enkel personage weet een uniek of bijzonder randje mee te geven. Het zijn allemaal een beetje saaie wetenschappers die hun krachten moeten bundelen.

Visueel is het verder leuk gedecoreerd maar als het op wat grootsere beelden moet uitkomen faalt de film inderdaad. Het is al door andere gebruikers aangekaart, maar de CGI kan echt niet. Houterig gebeuren wat 1 van de redenen is dat de sfeer niet echt wil lukken. Het ziet er allemaal nogal goedkoop en afgeraffeld uit.

Verder gebeurd er gewoon weinig interessants. Een paar korte actiebeelden om de kijker even uit diens slaap wakker te schudden en wat virusgeweld maar dat blijft zeer beperkt. Het is allemaal nogal tam. Opzicht zou het nog wel kunnen werken als de dialogen of de situatie onderling interessanter was maar dat is het dus niet.

Deze miniserie bleek achteraf een grotere uitdaging dan verwacht. Ik had gehoopt op een erg boeiende virusminiserie maar dat bleek achteraf dus niet zo te zijn. Oninteressant gewauwel tussen oninteressante personages met tussendoor een aantal speciale beelden. De hollywoodfinale geeft ook niet bepaald een meerwaarde mee. Nog extra punten voor de mooie decoratie en aankleding, en vooral de beelden van het beschadigde stadje.

Goed.

Toch wel weer een degelijke film van Aziatische kant. Niet mijn meest favoriete kant van de cinema maar toch wel meerder keren bewezen tot behoorlijke dingen in staat te kunnen zijn. Nu is dit niet bepaald het beste uit die hoek maar het doet in ieder geval een aardige poging.

Het valt inderdaad op dat de film een stuk harder is dan de algemene wraakfilm. Amerika zal hier niet snel in de buurt bij komen. Dat is dan wel fijn aan Azië, ze tonen in ieder geval wat ballen en houden de harde beelden gewoon onder je neus. Jammer alleen dat Azië ook regelmatig theatraal acteerwerk gebruikt om dit te ondersteunen. Maar dat valt mee hier, en daarom werkt het dus beter.

Bij vlagen erg knap geschoten, bij vlagen ook een beetje pitloos geschoten. In het algemeen hangt er een goed, kil sfeertje die de hele film blijft aanhouden. Die sfeer zorgt ervoor dat de 141 minuten wel kijkbaar blijven. De regelmatig harde beelden ondersteunen de pret een beetje.

Min-sik is goed als moordenaar. Heeft regelmatig crazy momentjes en weet wel dreiging over te brengen. Lee doet het ook heel degelijk als held die eigenlijk niet perse een held is. Horror is het nergens echt, behalve een paar ijskoude beelden van geweld. Maar de horror is vooral de eerste en laatste 10 minuten.

Bloederig is het soms zeker, maar geen over-the-top splattergeweld. Vooral hard en kil geweld dat regelmatig de revue passeert. Alles wordt ook gewoon lekker in beeld gehouden, waardoor de impact wel wat versterkt. Daardoor blijft deze film regelmatig opvallen in het genre. Ik kan het wel waarderen.

Enkele scenes zijn strak geschoten. Vooral de steekpartij in de taxi was een klein hoogtepunt.Voor de rest blijft de film goed vermaken en kom je de 141 minuten best makkelijk door. De drama slaat niet heel erg aan, en er zijn momenten dat de film uiteindelijk wel wat te lang aanvoelt. Maar dankzij enkele kille en sterke beelden slaat de film best aan.

Veel voorspelbaarder kan je dit soort actiefilms eigenlijk niet maken, maar niettemin neemt regisseur Ric Roman Waugh zijn materiaal uiterst serieus. Net als bij een hoop van zijn andere films levert dat een overdaad aan dramatiek op zonder dat dit enigszins onderscheidend voor de dag komt. Als je vervolgens een typerende schurk zoals Danny Huston op ziet komen dagen is de uiteindelijke wending ook geen verrassing meer. Wanneer het op de actie zelf aankomt, lijkt Waugh zijn vak gelukkig goed te verstaan. Het levert een rits aan snel gemonteerde, knap gefilmde actiescenes op die het tempo redelijk hoog houden. De finale is ook dermate spectaculair dat een film als Angel Has Fallen het nodige vermaak garandeert, maar het scenario houdt zich helaas ook nogal veel bezig met allerlei randzaken die er amper toedoen. De onzin met Nick Nolte bijvoorbeeld had makkelijk geschrapt kunnen worden en de opbouw is veel te lang, waardoor ik persoonlijk toch de neiging heb de minder beoordeelde voorloper te verkiezen.

Tegenvallende Parker.

Door veel platformen evenals liefhebbers warm onthaald, maar ik kan er niet inzien wat anderen er wel in kunnen zien. Alan Parker is doorgaans een regisseur die ik al enige tijd volg, maar ik denk ondertussen dat ik per ongeluk zijn beste films eerst heb gekeken want ondertussen blijven ze alleen nog maar tegenvallen.

Angel Heart is niet echt toe te rekenen als volbloed genrewerkje, want het duurt even voordat de wat eigenzinnigere beelden om de hoek komen kijken. Helaas komt daar een detectiveverhaal voor in de plaats, en die valt vooral vies tegen. Dit heeft er alles mee te maken dat de niet interessante personages naar voren worden geschoven en de wel interessante personages zoals die van De Niro juist naar achteren.

De uitkomst is interessant en intelligent, verder heeft de film erg weinig on het lijf wat mij betreft. Voordelig zijn de beelden waarin Parker overschakelt naar hallucinerende sequenties die een knap effect teweeg brengen. Nadelig is zowat de rest. Kleurgebruik is erg lelijk, de film lijkt zowat uitgespoeld te zijn. Ook de voortdurend donkere kleuren zitten de film eerder in de weg en de camera doet veel te weinig behalve staan en ernaar kijken.

Als de personages vervolgens voor geen moer interesseren maakt het niet veel meer uit wat de volgende zet is, want Parker was me toen al kwijt. Het zal best dat de film bijzonder verrassend uitpakt, maar tegen de tijd dat we daar komen zitten we nog door 80 minuten aan pure verveling te worstelen. Bijzonder dat Rourke een erg eigen acteur is geworden op latere leeftijd. Ik vind hem hier namelijk maar een saai mietje.

Ok.

Dit tweede deel alleen gekeken omdat deze film bij de lijst van duurste films aller tijden stond. Ik wil altijd wel een beetje budget proeven zo nu en dan. Maar de duurste films aller tijden staan niet altijd garant aan een goede film, en zo ook deze Angels & Demons niet.

Deel 1 zag ik een tijd geleden. Ik kan me wel het verhaal herinneren, maar ik was niet bepaald onder de indruk van de film. Als deze dan ook niet een budget had van 150 miljoen had ik hem dan ook links laten liggen voor een wat langere tijd.

Nu dus eindelijk gezien en het viel best mee. Al vond ik het niet meteen een meesterwerk. De boeken zijn wel geprezen, maar het verhaal spreekt me voor de boeken niet genoeg aan. Het verhaal klonk voor de rest ook redelijk duf, dus dat de film er nog redelijk vermakelijk en luchtig inging was dan ook een pluspunt.

Hanks vond ik weinig indruk maken. Een beetje typerend voor hem, en heb hem echt veel beter zien acteren. Voor de rest wel betere rollen van Kaas en McGregor. Vooral Kaas, die ik voor de rest niet kende, vond ik weer een memorabele schurk neer zetten. Deel 1 had Bettany als memorabel figuurtje, Kaas kan niet tegen zijn rol op, maar is nog steeds een boeiend karakter.

Visueel redelijk. Vond het vaak een tikkeltje simpel. Paar indrukwekkende sets maar voor de rest kreeg ik het gevoel alsof ze gewoon een historisch gebouw inliepen en daar gingen filmen. Dat lijkt me wat simpel, en is weer een klein minpunt.

Voor de rest redelijk verhaal. Niet bijster intelligent. Maar het zit redelijk in elkaar. Minder mystery dan deel 1, Hanks krijgt zijn antwoorden wel heel gemakkelijk en vlot en dat valt inderdaad op. In de slotfase springt er dan plots wat sciencefiction bij en dan gaat het mis.

Die bom in de lucht past totaal niet in de film. En dan ook nog zo'n flauw twistje waar McGregor dan toch de schurk is. Een twist die wel iets te prominent wordt weggegeven. Redelijke film, niet perfect. Iets luchtiger en vermakelijker dan 1, maar qua plot wat minder sterk.

Mwa.

Redelijk doordeweekse Sandler-film. Dit keer mag hij alleen naast een zeer bekende acteur lopen, eentje die ik niet snel had verwacht in deze film. De eer gaat naar Nicholson, een naam die me eigenlijk gewoon te goed lijkt voor een film als deze. Hij speelt dan ook verreweg de beste rol, alhoewel Sandler ook doet wat hij moet doen.

Het verhaal is wat aan de simpele kant en wat moraal richting de finale zorgt voor wat vraagtekens. Verder is dit een redelijk voorspelbare film met wat min- en pluspunten. De minpunten liggen toch wel vooral aan de kant van de komedie, waarvan veel grapjes niet weten te landen. Zelfs van ervaren acteurs komen de monologen en dialogen er nooit geweldig uit. Toch wel jammer.

Niettemin vermaakt de eerste helft goed en betreedt de film een pad dat niet meteen uit te tekenen valt. Ik kan er alleen maar van genieten, maar het neemt niet weg dat de film in de tweede helft wat uit de bocht vliegt. Om een poging te doen niet voorspelbaar te zijn neemt de film namelijk een aantal wendingen (De neprelatie van Nicholson en Tomei) die te moeilijk te plaatsen zijn. Verder een vergeetbare, maar aangename kijkervaring die nergens verveelt.

Dubbel gevoel.

Ergens had dit een hele goede film kunnen zijn, maar vermengt met een vreemd, soms veel te sterk aangezette Amerikaanse komedie daartussen door. De drama is soms erg aardig gelukt, maar door de toon kan je het vaak niet erg serieus nemen.

Williams is weer prima op dreef. Duidelijk 1 van de grootste verliezen die we hebben gehad in de filmindustrie. Hij kan veel, alhoewel het door de toon zijn hysterische komedie wat uit de toon valt. Voor de rest weet hij de boel wel een beetje te redden.

Ook Kunis en Dinklage mogen genoemd worden. Vooral van Kunis schrok ik wel, want normaal maakt ze nooit echt indruk op me, maar op 1 of andere wijze doet ze het toch ver bovengemiddeld. In het begin vreesde ik even dat ze een verkeerde keuze had gemaakt, maar dat valt reuze mee.

Voor de rest is de komedie wat flauw. Door de titel verwachtte ik verschillende grappige momentjes met de woede van Williams, maar die verwachtingen waren niet bepaald ingelost. Alhoewel de drama soms goed gelukt is, wordt het te veel overschreeuwt door net wat te flauwe komedie.

Voor de rest duurt het niet te lang is verveelt het niet echt, maar ergens hoopte ik op een veel uitdagendere film. Het moet alleen wel een beetje een keuze maken, die Robinson blijkbaar niet kon maken. Of je moet meer op de drama ingaan, of de komedie. Maar allebei lukt niet, en dat bewijst zich hier wel een beetje.

Flauw.

Niet een al te genietbare animatiegameverfilming. Ooit eens in het vliegtuig gekeken maar bij een recente herziening maar weer besloten om hier een mening op te schrijven. Het spel heb ik weleens gespeeld, vond het wel lollig dus mijn interesse hiervoor was vroeg gewekt.

Echter vond ik het het spel nauwelijks eer aan doen en zit het vol met irritante karakters (vogels hier) die niets toevoegen in het verhaal een vaak alleen maar de speelduur uitrekken. Dit had niet boven de 90 minuten moeten komen.

Verhaal zelf stelt ook maar weinig voor, vooral de voorspelbaarheid is allang bekend bij ons. De varkens zijn natuurlijk slecht en gaan alleen voor de eieren, dat kan iedereen vanaf het begin al raden. Qua humor zijn er wel weer een aantal glimlach momenten, dat maakt het wel goed.

Pakkende slotfase en een prima animatie trekken de flauwe kinderfilm wat omhoog. Kinderen die het spel ook spelen zullen dit wel slikken, voor de rest is het allemaal vrij bedenkelijk.