Meningen

Een regisseur als Mark Polonia staat natuurlijk garant voor een flinke scheut aan zelfbewust vermaak. Not. Amityville Exorcism vormt voor zijn doen alweer de tweede filmtoevoeging aan de desbetreffende reeks en wordt minstens net zo zielloos gebracht. Specifiek de glitchy geluidsbewerking is een groot vraagteken, aangezien het enkel een irritant effect bereikt. Polonia leek het echter als een soort demonische communicatiezender bedoeld te hebben, maar de bedreigingen in deze film komen vervolgens opdagen in speelgoedkledij en zijn daardoor in geen enkel opzicht serieus te nemen. Het plot loopt verder voor geen enkele meter, de acteurs bakken er weinig van en de horroruitwerking doet pijn aan zowel de oren als de ogen. Om te bedenken dat een regisseur als Polonia al tientallen films op zijn naam heeft staan en vervolgens met een film als deze aan komt zetten is absurd. Een speelduur van enkel 77 minuten was zelden zo'n lange zit.

Zes jaar na de remake bracht The Amityville Haunting een "voortzetting" van de desbetreffende horrorreeks en betekende de doorgang voor een ontelbare hoeveelheid aan goedkope prulletjes. Regisseur Geoff Meed neemt de taak namens productiemaatschappij The Asylum op zich om een nieuw deel te dirigeren, maar veel meer dan een uiterst goedkoop filmpje is het niet geworden. Idiote personages trekken in een spookhuis en het zoontje besluit vervolgens om onverklaarbare reden overal de camera maar bij te pakken. Tussendoor een aaneenschakeling van doorzichtige horroreffecten, slecht vormgegeven geesten en mensen die om de haverklap (onbedoeld hilarisch) dood neervallen. Het familiegekibbel oogt enigszins herkenbaar door het niet onverdienstelijke acteerwerk van Jason Williams en enkele nachtbeelden door de beveiligingscamera zien er best onheilspellend uit, maar verder is de inhoud van deze film de moeite niet waard. Mocht je het inhoudsloze plot overigens niet kunnen volgen dan is er hulp onderweg! Onze kleine held besluit namelijk na elke dag om de kijker een verbale samenvatting te geven van de uiterst opzienbarende gebeurtenissen.

Aardig.

In zijn soort ondertussen een klassieker en een status die niet geheel onverdiend is. Voor de meer recente kijkers zal dit niet meer heel eng zijn of überhaupt opgemerkt worden, maar ik kon er nog wel prima doorheen komen ondanks dat er wel enkele taaie stukjes in zaten.

Ik ging redelijk blind de film in en was verbaasd om Brolin en Kidder zo te zien. Kidder is sowieso wel een favoriet van mij en Brolin deed het ook erg aardig. De andere rollen waren wat minder, met Steiger als negatieve uitschieter. Wat een dwaze rol was dat zeg, alsof hij op de verkeerde set stond te acteren.

De sfeer wordt aardig neergezet in het eerste uur van de film en het huis heeft meteen eigenlijk al een bepaalde dreiging. Nu is het aan de film zelf om daar iets leuks mee te doen, maar dat komt er dan weer niet helemaal van. De sfeer wordt namelijk niet voor de volledige en iets te lange speelduur van 117 minuten vastgehouden.

Na een uur kakt de film wat in omdat de gekte, chaos en spanning niet vastgehouden kunnen worden. De film neemt een aantal suffe wendingen en het gespook wil ook niet echt indruk maken. De sfeer begint te verwateren en dan heb je een iets saaiere film voor je netvlies. Jammer want de film was best aardig op weg.

In de finale komt de film weer terug, maar dan is het eigenlijk net te laat. De 40 minuten daarvoor zijn wat taaier en minder interessant. Die details zoals een demonenvriendje van de kinderen zijn ook vervelend ondertussen en de spanning wordt niet altijd even keurig opgebouwd. Toch weet het uiteindelijk een aardig sfeertje te hebben en is het eerste uur gecombineerd met de finale een prima duo. Hier en daar is de film wat dwaas en taai, maar in het algemeen best te doen.

Prima.

Niet veel minder of beter in vergelijking met het origineel die ik best recent zag. Ik meen ongeveer 2-3 weken zelfs, en vandaag was het dan tijd voor de remake. Ik had weinig positieve geluiden gehoord, maar van de remakes die er al zijn is deze zo slecht nog niet.

Vooral (en onverwacht) Reynolds weet de show te stelen. Ik zie hem vaak als lolbroek in beeld, maar om hem nu in een serieuzere rol te zien was nieuw voor me. Ik vond het in ieder geval erg goed uitpakken en dit laat zien dat Reynolds toch echt tot meer in staat is dan enkel grapjes maken voor de camera.

Visueel is het beter dan het origineel. De opening is erg stijlvol en de cinematografie mag er zeker wezen. Het ziet er erg verzorgd uit, maar neigt ook weleens naar het ouderwetse door weleens misplaatste slowmotion beelden erdoorheen te gooien. Zo heb je een moderne remake die toch oud aanvoelt soms.

Een andere combinatie die niet altijd even goed werkt is de gekte van Reynolds en de geesten zelf. Omdat de paranormale beelden vaak niet echt een prominente intrede doen rondom Reynolds voelt de bezetting van Reynolds wat random aan. Paranormale beelden die dan wel weer vaak in beeld komen zijn de geesten, maar of dit nou zo goed is? Ik vond het tamelijk cheesy om die geesten constant zo duidelijk te zien.

Verder ook niet bepaald eng. Een goede sfeer wordt er niet gecreëerd. Dat deed het origineel dan weer beter. Deze film wil niet echt akelig worden en pakt zijn zaken iets te onrustig aan waardoor de engere momenten van wat flauwe scares afkomstig zijn. Dat het af en toe tamelijk bloederig is wil ook niet altijd een meerwaarde hebben.

Het doet wat dingen anders dan het origineel en husselt wat met de volgorde maar duurt uiteindelijk vooral minder lang en is wat strakker. Eng verre van, en de sfeer is niet heel voelbaar, maar visueel een grote vooruitgang en qua vermaak ook erg effectief. Reynolds doet het erg goed, maar ook de overige namen mogen er best wezen. Reynolds eist echter alle ruimte op en neemt hier gretig gebruik van. Ik mag het wel, zo'n gekke rol. Leuk voor het vermaak, maar voor een echt enge horrorfilm zou je naar een ander adres toe moeten.

Middelmatig spookhuis.

De knapste scene op het vlak van cinematografie krijg je binnen deze film eigenlijk al bij de opening te zien, waar er door middel van aardig camerawerk en sterk locatiegebruik een goede sfeer wordt geschept van het huis. De akelige sfeer spat op die manier al snel van de plek af waardoor je als kijker gelijk geïnteresseerd raakt in het verhaal.

Helaas is wat er volgt niet echt iets dat de eerste scene eer aan doet. Regisseur Damiani raakte bij andere spookhuisfilms waarschijnlijk verveeld door de lange introducties, want het bloed spuit hier al binnen 10 minuten uit de kraan. De registers voor het gespook gaan nagenoeg meteen open, en dat maakt een rommelige indruk, ondanks dat het tempo er wel lekker mee doorschiet.

Acteerwerk is best slecht te noemen en de personages maken weinig indruk. Al vanaf het begin is het bekend dat de meest gewone familie ter wereld hier de zaken gaat regelen, en zelfs onder de invloed van demonische activiteit weten ze geen moment echt goede personages te worden. Meer opvulling van het beeld, maar dat is niet bepaald waar een film voor moet gaan.

Buiten wat indrukwekkende en sfeervolle scenes is Amityville II niet veel meer dan een ordinaire en erg luidruchtige spookhuisfilm die een gemiddeld horrorfan waarschijnlijk niet al te lang zal bijblijven. Ik denk dat dit de typische film is waar iemand bepaalde scenes van herinnert, maar verder nauwelijks voor de geest kan halen waar het eigenlijk überhaupt over ging.

Wat aardige stijloefeningen, een aardig vermakelijk verloop en goed camerawerk. Verder een redelijk banale film met lomp gespook en een groot gebrek aan spanning. Het budget dat in de film is gestopt heeft het waarschijnlijk gered. Een minder deel in de erg lange reeks. Wikipedia zegt dat de film wel 22 delen heeft. Dan heb ik nog aardig wat te gaan.

Pulpregisseur Mark Polonia heeft het eindelijk voor elkaar gekregen om het spookhuis naar de ruimte te schieten, zodat het zich kan voegen bij de andere horrorreeksen die hier ook in zijn geslaagd. Alhoewel het een kijkbaarder geheel oplevert in vergelijking met zijn andere films, blijft het nog altijd rotzooi met een ongeïnteresseerde en energieloze uitwerking. Dit keer ook beduidend minder humor aanwezig, iets dat ik persoonlijk een merkwaardige keuze vond gezien het concept. De overdosis aan computereffecten en bijzondere bedreigingen zorgen soms voor vlot vermaak, maar vanuit een objectief oog is dit natuurlijk brolwerk van de bovenste plank met zielloos acteerwerk en graflelijke cinematografie.

Regisseur Dustin Ferguson heeft in het verleden slechtere Amityville-films gemaakt, maar dat bekijk ik vanuit een bijzonder vergevingsgezind perspectief. Dit keer wordt er gekozen voor humor boven horror, al draait dat in de tweede helft van de film enigszins om. Kijkers die bekend zijn met deze uitgemolken reeks zullen wellicht al weten dat hier weinig sfeer, spanning of mooifilmerij aan bod komt en het acteerwerk is ook zeker niet iets om over naar huis te schrijven. Het is vooral de absurditeit van het concept (drugs zijn dit keer het behekste voorwerp) dat nog weet aan te slaan. Overigens is dit alweer het derde deel van een aparte tak binnen de reeks, maar het is niet erg als je de eerste twee delen hebt gemist. Ferguson besteedt namelijk zeker een minuut of 10 aan opeenvolgend flashbackmateriaal.

Een aanfluiting, maar dat kan je natuurlijk verwachten als je een film van regisseur Mark Polonia opzet. Volgens mij kan het hem niets schelen wat er precies met zijn projecten gebeurt, zolang hij er maar een stuiver mee kan verdienen. Het levert elke keer een geheel op dat werkelijk niet om aan te zien is, met erbarmelijk acteerwerk en lamzakkerige horroreffecten. Het inhoudelijke verhaal slaat verder ook nergens op en de humor die door het geheel wordt gemixt is vooral storend. In de verste vertes kan je een glimp opvangen van een zekere creativiteit, maar dat raakt snel achter een hoge en dikke muur eenmaal de uiterst goedkope productiekwaliteit naar voren wordt geschoven.

Toch bijzonder hoe je zoiets onzinnigs kan uitrekken tot wel 104 (!) speelminuten, maar regisseur Shawn C. Phillips hoeft er ook niet zoveel moeite voor te doen. Voeg gewoon een collectie van slecht geacteerde, half humoristische scènes toe en je komt al snel aan zo'n lange duur. Lauren Francesca is eigenlijk de enige die enigszins beseft in wat voor onzin ze terecht is gekomen, maar voor de rol is ze duidelijk te jong en goedkoop opgemaakt. Een uitgestofte pruik moet dan maar dienen om te benadrukken dat het hier om een karen gaat, maar ik denk dat de meeste kijkers wel beter weten. Verder gaat Amityville Karen vooral nergens over en komt nooit tot een grandioze conclusie. Zowat op het niveau van het overige brolwerk in de reeks.

Zeer ondermaats deel in de ellenlange Amityville-reeks, maar wel eentje die door wat aparte momenten boven de rest van het prutswerk uitsteekt. Ik moet bekennen dat de setting me dan ook aanzienlijk meer aanspreekt. Dit keer geen gezin dat een huis bewoond waar het spookt, maar een familiebijeenkomst die snel escaleert. Het is een gegeven dat me meer motiveert geïnvesteerd te raken in deze wereld, al is dat soms moeilijk vanwege het erbarmelijke acteerwerk. Geen spanning of sfeer die de moeite waard is, wel een opvallende finale waarin de vader zijn familie uitmoordt met een jachtgeweer. Het geheel duurt bovendien enkel 66 minuten, waardoor het een ideaal en snel tussendoortje is. Je bent het uiteraard binnen no-time vergeten, maar ik vond het net wat interessanter dan het andere goedkope werk binnen de "tweede reeks".

Na een mysterieuze opening besluit regisseur Hilton Ariel Ruiz om zijn film ultiem over te zetten op een found footage-gebeuren waarin twee dames en een man zichzelf opnemen terwijl ze ellenlange rituelen uitvoeren. Echt waar, het grootste gedeelte van de speelduur gaat op aan het bijwonen van tarotspelletjes en ouijaborden. Daarna wordt er nog even gekletst over wat ze ervan vonden en gaan ze door naar de volgende oninteressante locatie. Heel af en toe een wat spannender momentje (klassiek met deuren gooien en enge geluiden horen), maar tegen de tijd dat ze naar het daadwerkelijke Amityvillehuis trekken is de film eigenlijk weer afgelopen. Bijzonder hoe elke deelnemer binnen de reeks van verschillende regisseurs toch altijd consistent het gevoel aanjaagt dat er geen passie bij betrokken was.

Eerlijk is eerlijk, regisseur Thomas J. Churchill loopt zijn medecollega's binnen deze reeks vooruit. Uiteraard zegt dat vooral veel over de concurrentie, maar toch was het fijn om een Amityville-film te aanschouwen die voor de verandering wat makkelijker uit te zitten valt. Vooral de opzettelijke poging om daadwerkelijk gebruik te maken van praktische effecten is fijn, daarnaast is het acteerwerk niet eens zo heel onuitstaanbaar. Uiteraard gaat dat gecombineerd met een idioot verhaal, een saaie visuele vormgeving en een ontzettend kale inrichting waardoor het niettemin nog altijd een erg laag niveau kent. Mijn enigszins positieve commentaar mag niet verbloemen dat het nog altijd met weinig inspanning geregisseerd is, maar ten opzichte van de andere rommeltjes valt dit nog te doen.

Regisseur Daniel Farrands dirigeerde voor deze film enkel documentaires over horrorreeksen, dus wellicht dat hij doelbewust een compleet andere richting koos. Om dan meteen met Amityville aan de haal te gaan is dan ook een gewaagde keuze, aangezien deze serie allang niet meer bekend staat vanwege haar uitzonderlijke kwaliteiten. Niettemin kan ik de motivatie respecteren, ondanks dat Farrands duidelijk uit was op het vertellen van fictie. De film oogt relatief sfeervol en de opbouw kijkt prima weg, bovendien wordt er door de castleden meer dan degelijk geacteerd. Alhoewel de boel nooit kan ontpoppen tot een nagelbijter blijft het dus wel vermaken, waarmee The Amityville Murders meteen een voorsprong kent ten opzichte van de andere delen. Het mist echter wat afwerking op het visuele vlak (te veel lelijke computereffecten) en de finale zorgt simpelweg niet voor de benodigde kers op de taart. Elke verklaring met betrekking tot het bronmateriaal wordt daarnaast afgeschoven op paranormale invloeden en dat was naar mijn inzien te makkelijk, maar de 98 minuten gingen niettemin vlot voorbij.

Ach.

Nog een toevoeging aan de Amityville-reeks, die ooit als ordinaire spookhuisfilm begon. Toen was het kwalitatief nog wel aardig. De beelden waren zelfs nog weleens spannend en het was ook een totaal andere film dan alles wat 20 tot 30 jaar later uitkwam. Tegenwoordig is het vooral een excuus om goedkope rommel te marketen.

The Amityville Theatre is daarin niet echt anders, want het is vooral een nogal ellendige boel. Een aantal kinderen die allemaal stuk voor stuk slecht acteren wandelen met hun saaie persoonlijkheden een verlaten bioscoop in. Alhoewel het conceptueel gelukkig geen gebeuren is dat zichzelf naar de letterlijke ruimte beweegt, weet het gegeven nooit echt te prikkelen.

De bioscoop kent wat sfeervolle beelden. Vond vooral de droomsequentie met de paars getinte entertainmentzaal een geslaagde scene, maar buiten die schaarse hoogtepunten is dit vooral een vermoeiende zit. Ook een nogal kaal gedecoreerde zit trouwens, want visueel zit er werkelijk niets bij dat leuk wil zijn. Ook de bedreigingen of geesten of whatever voelen ongeïnspireerd aan.

Ondertussen moet de liefhebber hopelijk weten dat de recentere films nog weinig te maken hebben met waar het ooit begon. Het zou je maar overkomen, een iconische en beruchte misdaad die uiteindelijk eindigt in een filmuniversum met wel 30+ films die allemaal van slechte kwaliteit zijn. Deze film doet het allemaal geen eer aan, en markeert zowat alle minpunten af die goedkope rotzooi als deze kan hebben. Makkelijk te skippen dus.

De eerste helft kijkt nog redelijk weg omdat regisseur Calvin Morie McCarthy een oprechte inspanning lijkt te geven binnen het creëren van dreigende sfeer, maar eenmaal het laatste halfuur aanbreekt is het toch weer ouderwets klokkijken geblazen. Het acteerwerk is uiteraard onder de maat en de personages kennen geen enkele interessante eigenschap, dus alle dramatiek die bij het geheel komt kijken heeft dan ook vanzelfsprekend weinig effect. Het is dat er soms wat wordt geknutseld met computereffecten en spanningsopbouw, anders was dit zoveelste werkje binnen de reeks een nog grotere worsteling om doorheen te komen.

Het is regisseur Mark Polonia inmiddels eindelijk gelukt om zijn goedkope, maar praktische effecten in te wisselen voor AI-gegenereerde beelden. Ik vroeg me al af of zijn kunsten waren verbeterd, maar een snelle achtergrondcheck maakt dat ongegrond. Slecht geacteerde productie met zielloze effecten en een flutverhaaltje. Dat ze inmiddels erin zijn geslaagd om dino's te vermengen met het beruchte spookhuis zegt in ieder geval wat over de huidige staat van filmmaken.

Voor de verandering komt er een regisseur opdagen die zijn Amityville-film juist niet serieus neemt, maar volgens mij was het voor Bobby Canipe Jr. vooral een excuus om zijn gebrekkige inzet goed te praten. Menig geïnteresseerde zal ook moeten weten dat Jack the Ripper enkel 10 minuten in beeld is en weinig anders doet dan banale onzin lullen en off-screen moorden plegen. De (letterlijke) aankleding en het visuele vlak ogen derdehands en het acteerwerk is beneden alle peil, maar het feit dat de film regelmatig de vierde muur doorbreekt zorgt voor enige onvoorspelbaarheid. Het gevoel dat de makers liever iets met aliens hadden gemaakt heerst sterk, want regelmatig wordt het gebeuren onderbroken voor een grapje met betrekking tot het buitenaardse.

Regisseur Thomas J. Churchill speelt leentjebuur bij John Carpenter door het concept van Assault on Precinct 13 min of meer volledig over te nemen. Uiteraard is dit een Amityville-film, dus kan je rekenen op een compleet andere en minder reële bedreiging. Tot mijn verbazing kijkt het echter best degelijk weg, met genoeg interessante situaties en een enigszins onvoorspelbaar verloop. Niettemin weet Churchill zich geen enkele raad met sfeerzetting en/of spanningsopbouw, waardoor je wel zonder enig gevoel zit te kijken. De weinig energieke vormgeving helpt daar bovendien in negatieve zin aan mee en de constante nieuwsonderbrekingen vervelen al snel, maar de speelduur ging een stuk vlotter om in vergelijking met de andere films binnen dit universum.

Vogelverschrikkers heb ik altijd een apart fenomeen gevonden en in het verleden werd ik positief verrast door dit concept binnen goedkope horror. Er was dus goede hoop aanwezig voor Amityville Scarecrow, maar uiteraard had ik achteraf beter moeten weten. Het merendeel bestaat uit een drietal slecht acterende en oninteressante dames die achterna worden gezeten door een evenzeer oninteressante bedreiging. Vrijwel alles binnen deze film oogt dan ook saai, van de kale locatiekeuzes naar het complete gebrek aan een imposante sfeerzetting. Het is dat regisseur Jack Peter Mundy tussendoor nog wat uitprobeert met computereffecten en muziek, anders was er al helemaal geen doorkomen aan.

De meest merkwaardige eigenschap van Amityville Scarecrow 2 is dat het niet de enige sub-reeks vormt binnen dit universum. Dat zijn de dingetjes waar je achter komt als je besluit een aanzienlijk deel van dit pulpgebeuren te bekijken. In ieder geval valt het op dat regisseur Adam Cowie en scenarist Craig McLearie erg geïnteresseerd zijn in dramatiek. De volledige film wordt overladen met allerlei dun gezever en eindeloze dialoogscenes die geen moment aan weten te slaan. Het gepraat neemt zo'n aanzienlijk deel van het totaalplaatje in beslag dat er eigenlijk amper meer de tijd wordt genomen voor de finale, die volledig wordt afgeraffeld. De vogelverschrikker ziet er wat beter uit en de acteurs zijn best capabel, maar uiteindelijk blijft het nogal saai gegriezel.

Onderdeel van de Amityville-reeks, maar met iets meer gedachtegang naar de uiteindelijke inhoud. Niet dat regisseur Michael Angelo of scenarist Amanda Barton overigens in de buurt komen van originaliteit, maar het loopt net wat logischer dan soortgelijke onderdelen in deze reeks. Jammerlijk is dat de acteurs met het ogenschijnlijk minste talent altijd naar de voorkant worden geschoven, waardoor de minst boeiende personages steeds in de spotlight komen te staan. De dramatiek op de zijkant is verder vooral uitgekauwd, de plotwendingen zitten tegen het idiote aan en qua special effects wordt er het een en ander ondernomen, maar nooit op een impactvolle manier. Sommige horrorreeksen hebben drastisch een nieuwe inslag nodig, maar deze heeft vooral de oude formule nog een keer nodig. Elke keer proberen een volslagen achterlijk concept naar de voorgrond te bewegen heeft geen zin, al helemaal niet op de banale manier van The Amityville Terror. Het huis op de poster wordt overigens nergens in gebruik genomen.

Schaamteloos brolwerk met geen greintje passie erin verwerkt. Nu is de Amityville-reeks al voor een lange tijd niet de meest noemenswaardige naam geworden, maar regisseursduo Will Collazo Jr. en Julie Anne Prescott maakt het wel heel bont. Slecht acteerwerk, een half uitgedacht verhaaltje en een geheel kwartier dat wordt gespendeerd aan random mensen die op televisie wat scriptjes oplezen, vormen de boventoon. Dat laatste lijkt overigens gedaan te zijn als initiatief om deze film de financiële middelen te geven, waarmee mensen kunnen betalen om een klein rolletje te krijgen. Het is bij vlagen echt schrijnend hoe weinig gevoel deze film weet op te wekken, zonder meer een van de mindere kandidaten binnen dit ondermaatse universum.

Weliswaar beter dan het vorige deel van regisseursduo Will Collazo Jr. en Julie Anne Prescott, die hier overigens vrolijk doorgaat met het financieren van een film door een hoop mensen een korte cameo te geven. Een absolute dooddoener met dit soort projecten is dat sommige makers de drang voelen om de boel te rekken tot wel 94 minuten, terwijl slechts tien daarvan een soort-van verhaaltje bevatten. Barslecht acteerwerk en een boel onzinnige momenten die amper wat toevoegen voeren verder de boventoon. Wat nog enigszins grappig is, is dat de makers hier een vulgaire kalkoen gebruiken om de boel op stelten te zetten. In de volstrekte onzinnigheid is dat nog wel lollig, maar te weinig om een geheel als Amityville Turkey Day boven water te houden.

Je moet natuurlijk wat als iedere deelnemer van een bepaald filmuniversum heel erg op elkaar gaat lijken. Regisseur Tim Vigil vind een tegengif door er een soort anthologie van te maken. Het merendeel van Amityville Vampire bestaat namelijk uit een stelletje dat elkaar in de auto wat enge verhalen vertelt, waardoor de bijbehorende variatie best een verrassing bleek. Elk stukje heeft namelijk een compleet ander concept en dat was best fijn. Uiteindelijk komt alles bij elkaar binnen de finale, maar die wordt zo rommelig gedirigeerd dat het nauwelijks uit te zitten valt. Daarbij komt (uiteraard) nog erbarmelijk acteerwerk, dommige humor, slordig opgebouwde spanning en zeer goedkope effecten, maar het is nog altijd beter dan enkele andere films binnen deze reeks. Overigens was Vampire oorspronkelijk bedoeld als een eigen dingetje, maar ze dirigeerde nog even snel een bijpassende openingsscene en plakte er vervolgens Amityville op. Zo snel kan het gaan binnen dit soort films.

Pornovariant van The Amityville Horror, zonder dat deze beelden eigenlijk wat toevoegen. Regisseur Nathan Rumler brengt ze ook op een manier waar ik er niet mee vanuit ga dat iemand hier opgewonden van raakt. Tussendoor bovendien een spervuur aan surrealistische momenten die qua humor eigenlijk allemaal door de goedkope opmaak de plank misslaan. Wat de film nog enigszins weet te redden is de finale, waarin Rumler uithaalt met een opvallend grafische scène die een hoop van dit soort B-werk gemakkelijk overstijgt. Helaas duurt het bijna een uur voordat we daar zijn, waartussen de overige beelden niet bepaald kijkers mee zullen krijgen.

Regelmatig wijken langgerekte horrorreeksen steeds meer van de basisformule af en A New Generation vormt daar als zevende deel geen uitzondering op. Ondertussen zijn we op het niveau belandt waarin het oorspronkelijke spookhuis enkel in visioenen en spiegelbeelden verschijnt, dus veel gegriezel zal de liefhebber op dat vlak niet beleven. Het eerste halfuur van deze film is niettemin best vermakelijk, vooral omdat Julia Nickson best degelijk acteert. Spijtig dat ze na een halfuur alweer om zeep wordt geholpen en dan krijgt Ross Partridge vervolgens de voorkeur. Al snel daarna verzandt de film in een soort psychologische karakterstudie, maar niet eentje die ergens boeiend wordt. De flashbacks rekken de tijd op en de horror blijft opvallend beperkt, pas helemaal in de laatste 10 minuten komen de noemenswaardige momenten weer voorzichtig om de hoek kijken. Je roept natuurlijk moeilijkheden over jezelf af wanneer je een horrorfilm sterk laat leunen op acteurs/actrices die niet zo best staan te acteren.

Regisseur Steve White dirigeerde maar één film in zijn loopbaan en hield het daarna voor gezien vanuit de productiestoel. Het heeft er alle schijn van dat de Amityville-reeks langzamerhand een geheel werd waar men per film gewoon even kon voelen hoe het is om regisseur te zijn. In ieder geval sluit dit ondertussen achtste deel naadloos aan bij het gemiddelde niveau, alleen dit keer dus een poppenhuis als voorwerp waar de geesten in ronddwalen. Ook Amityville haard, Amityville voodoopop, Amityville piñata en Amityville zombiepapa passeren nog even de revue om de boel op te leuken, maar alle bombarie verhult niet dat de inhoud echt een onbeschrijfelijk grote rommel is. De slotfase gaat dusdanig ver over de top dat zelfs de 90s-cheese geen charme meer kent, maar het explosieve verloop is niettemin vermakelijk en het gespook is in volle toeren aanwezig. Er gebeurt echt van alles in deze film, maar het chaotische scenario bewijst dat de remake broodnodig was om weer wat daadwerkelijke kwaliteit terug te roepen. Het is voor mij overigens de eerste keer dat ik binnen een film minutenlang dezelfde ontploffing zie.

Regisseur Dustin Ferguson dirigeert een eigen vervolg op een onofficieel vervolg, maar waar de voorgaande film nog enigszins vermakelijk uit de hoek kwam is Evil Never Dies vooral brolwerk. Een geheel waarin de beste scenes voortkomen uit herhalingen van voorgaande projecten die niets met deze film te maken hebben. Ferguson voegt daarnaast een ongekende hoeveelheid aan dramatiek toe die nietszeggend uitpakt, evenals een grote boel aan onovertuigende praktische effecten. Qua structuur wisselt de film verder constant tussen irrelevante perspectieven die het serieus voor elkaar krijgen een film onder de 75 minuten uitgerekt te laten aanvoelen, met name de onzin met de clown pakt uitermate infantiel uit. De volledige aankleding van het gebeuren laat mij als kijker geloven dat de regisseur met het vorige deel vooral per ongeluk oprecht verteerbaar vermaak afleverde. Het enige dat dit soort films ondertussen gemeen hebben met de klassieke reeks is dat er in elk prulletje wel een nieuw behekst voorwerp komt opdagen, in dit geval een gedecoreerd aapje.

Sommige regisseurs hebben wel de passie, maar niet de aanleg voor het vak. Andere regisseurs hebben hier echter gewoon niets te zoeken moeten domweg van dergelijk materiaal afblijven, waaronder Chuck Morrongiello. Amityville: Mt. Misery Rd is een belabberde, uiterst amateuristische puinhoop geworden die vooral lijkt te dienen om het ego te strelen van de makers. Een voorbeeld zijn een aantal nogal aparte muzieknummers die (zeer letterlijk) reppen over het aantrekkelijke lichaam van de vrouwelijke protagoniste. Verder lijkt elke scene volslagen nergens op en duurt het welgeteld 45 minuten voordat de hoofdpersonages zich überhaupt in de locatie bevinden die de titel aangeeft. Vervolgens word je als kijker opgezadeld met een halfuur aan nietszeggende en lelijk gedirigeerde beelden waarin je constant iemand door een onoverzichtelijk bos ziet rennen, het gaat werkelijk helemaal nergens over. Morrongiello doet een serieuze gooi naar het maken van de slechtste film binnen deze uiterst goedkope reeks en met deelnemers zoals Mark Polonia is dat een behoorlijke prestatie.

Vijf jaar na de vorige found footage in Amityville dirigeert regisseur Henrique Couto met No Escape een nieuwe editie naar voren, maar net zo brak en stompzinnig als de voorganger. Deze film is echter een combinatie van archiefbeelden en een hedendaagse geestenjacht, waarvan enkel de eerstgenoemde enigszins uit de verf weet te komen. Dat is vooral te danken aan het zeer enthousiaste acteerwerk van Julia Gomez, alhoewel haar ontwikkeling niet bepaald speciaal wordt afgewerkt. Het is in ieder geval voldoende voor een sympathiek hoofdpersonage, want van de horror kom je bij deze film echt niet aan je trekken. Voorspelbare, saai uitgewerkte angstmomenten zoals wat schaduwen op de muur en geluiden in de verte, alleen nergens op een fatsoenlijke of dreigende manier uitgewerkt. Gedurende de ontknoping gaat het finaal mis en leken de scenaristen vooral hopeloos naar een uitweg te zoeken. Het vormt al bij al wederom een makke toevoeging aan een reeks die vanwege dit soort merkwaardige fratsen door de liefhebbers amper serieus genomen wordt.