Meningen

Ongemakkelijke mengeling van komedie en drama, met een flinterdun verhaaltje. De boel wordt enigzins gered door het akteewerk; vooral Ed Helms is goed als de zelfingenomen broer in een huwelijkscrisis. Jason Segel vertoont ook iets meer diepgang dan we van hem gewend zijn. Susan Sarandon is even leuk als altijd. Afgezien daarvan valt er weinig positiefs te melden over de film. Vooral naar het einde toe krijgt de kijker een reeks zweverige en zoetsappige scenes in de maag gesplitst, toewerkend naar een nogal misplaatste (en overdreven) finale.

Onderhoudende maar erg eenzijdige en vooral eentonige vierdelige documentaire-reeks over de mysterieuze magnaat Jeffrey Epstein. Iedere aflevering biedt eigenlijk meer van hetzelfde, namelijk het decennialang misbruiken van vrouwen en minderjarige meisjes. Natuurlijk is het goed dat dit aan het licht is gekomen, maar de moralistische, dik aangezette toon van de documentaire werkt hier en daar licht op de lachspieren. Zo worden alle slachtoffers van Epstein steevast in beeld gebracht als 'survivors', ongetwijfeld goedbedoeld maar het komt soms wat belachelijk over. De meest interessante aspecten van het verhaal, namelijk de wijze waarop Epstein zo rijk is geworden en hoe hij zo lang buiten schot heeft kunnen blijven, komen jammergenoeg amper aan bod. Ook zijn controversiële 'zelfmoord' wordt amper besproken. Daarvoor in de plaats krijgen we een niet aflatende parade van misbruikte vrouwen voorgeschoteld, die allemaal hun verhaal mogen doen. Het is uiteindelijk een beetje teveel van het goede.

Vermakelijke nonsens, deze zelfbewuste horrorfilm doorspekt met zwartgallige humor. Seyfried en Fox zijn perfect gecast, het script zit leuk in elkaar (vooral de dialogen zijn hilarisch) en de film is vlot gemonteerd, voorzien van een lekker ruige soundtrack. Het gaat allemaal nergens over, maar de ongein is leuk zolang het duurt. En Fox ziet er weer eens belachelijk goed uit.

Goede film, nu uit op dvd in een goedkope maar helaas ook hele lelijke full frame versie, vol beeldruis en vlekken. Wie de films van Michael Mann een beetje kent weet dat ze uitsluitend tot hun recht komen in het oorspronkelijke widescreen-formaat. Vermijden dus.

Het found footage-horrorgenre begint inmiddels behoorlijk uit te dijen, waarschijnlijk vooral omdat het qua produktie niet zo kostbaar is een dergelijke film in elkaar te zetten. Ook dit werkje bevindt zich aan de low budget-kant van het spectrum, al moet gezegd worden dat de makers visueel alles uit de kast proberen te halen. Het resultaat is een Cloverfield-achtige film, met een sfeervolle locatie, een redelijk plot en een aantal leuke visuele vondsten. Vooral de hi-tech bril waardoor we alle gebeurtenissen zien, compleet met routeplanner en Facebook gezichtsherkenning, is best tof gedaan. Het akteerwerk laat helaas behoorlijk te wensen over en de opbouw is aan de saaie kant, iets wat de intense en sporadisch best spectaculaire finale slechts ten dele goed kan maken.

Standaard horrorwerkje dat enige meerwaarde krijgt door de leuke hoofdrol van Sarah Snook en de sfeervolle moeras-locatie in Louisiana. Bepaalde scenes, vooral in het begin en midden van de film, zijn daarnaast behoorlijk creepy, met natuurlijk de broodnodige schrikeffecten die, vooruit, best goed gedaan zijn. Helaas ontspoort de boel tegen het einde, wanneer de koek qua plot duidelijk op is en de film met een flauwe finale uitgaat als een nachtkaars.

Jammer dat de humor bij vlagen nogal flauw is, dat doet echt afbreuk aan het geheel. Het verhaaltje van dit komische drama is best leuk en de cast is prima, maar door de onevenwichtige toon, dan weer slapstick-achtig, dan weer dramatisch, wil de film maar niet echt van de grond komen. Visueel zit alles wel bijzonder fraai in elkaar, met vooral erg mooi camerawerk. Geproduceerd door Julia Roberts, die een rolletje had in de vorige film van regisseur Dennis Lee, Fireflies In The Garden.

Niet eens zo heel slecht, al gaat de film na een acceptabel eerste uur langzaam maar zeker ten onder richting de finale. Dergelijke films werken nu eenmaal beter zolang je het monster niet al te prominent in beeld ziet. Leeghoofdige personages, een stupide plot, maar de spanning wordt vakkundig opgebouwd en visueel ziet de film er netjes uit. Althans, tot de lelijke cgi-effecten hun intrede doen en de film afzakt naar een niveau waar veel onfortuinlijke genregenoten zich reeds bevinden.

Nogal geforceerde, afstandelijke film over twee mensen die niet kunnen toegeven dat ze van elkaar houden en in plaats daarvan hun leven vullen met steeds verder escalerende weddenschappen. De plot heeft potentie maar de uitvoering laat te wensen over. Regisseur Yann Samuell probeert een Amélie-achtige sprookjessfeer te realiseren, maar afgezien van een identiek kleurschema komt hij daar niet ver mee. Pas tegen het einde heeft de film een paar magische scenes voor de kijker in petto. Tot die tijd is het behelpen. De personages zijn behoorlijk vervelend en zowel humor als drama liggen er te dik op.

Deze film zou een stuk beter geweest zijn wanneer men de oorlogsscenes van het eerste uur als flashbacks door de film gemonteerd zou hebben. Nu is het eerste uur nog wel de moeite waard door de intense aktiescenes, maar het tweede uur komt krakend tot stilstand. Sentiment en navelstaren nemen het dan helaas over. Jammer, want nu gaat de film als een nachtkaars uit. Duidelijk gemodelleerd naar eerdere films als Saving Private Ryan en Brotherhood, al was bij die films de heen en weer schuddende camera wat minder irritant. Beide films zijn bovendien een stuk beter.

Verdienstelijke poging om de Saw-franchise nieuw leven in te blazen. Je kunt de film zien als een soort achtste deel, aangezien de plot onlosmakelijk is verbonden met de eerdere films, maar ook als een op zichzelf staande film. Hoe dan ook, de gebruikelijke nare dilemma's en bloederige toestanden zijn weer als vanouds aanwezig, alsmede de gebruikelijke anonieme cast. Jigsaw biedt vlot, bloederig vermaak, met een plot dat weer duivels knap in elkaar steekt.

Ambitieuze, zeer bizarre film over de belevingswereld van een krankzinnig persoon. De film combineert op intelligente wijze elementen uit allerlei genres, van komedie en thriller tot drama en science-fiction. Het resultaat is bijzonder origineel maar nogal onevenwichtig en in ieder geval veel te lang. Visueel fraai in elkaar gezet, maar het sporadisch over de top akteerwerk en de steeds wisselende toon zorgen voor een nogal vermoeiende kijkervaring.

Mooie documentaire van regisseur Ron Howard over leven en werk van de veel te jong overleden Jim Henson, de bedenker van onder andere Sesame Street, The Muppet Show en de films The Dark Crystal en Labyrinth. Veel fraai archiefmateriaal en emotioneel geladen interviews met collega's en familieleden. De schaduwkanten van Henson's succes worden niet uit de weg gegaan, met als schrijnend voorbeeld zijn gefaalde huwelijk. Wat echter vooral naar voren komt is wat een uniek en zeldzaam gedreven persoon Henson was.

Simplistische knokfilm, een tegenvaller uit Zuid-Korea. Dat zijn we beter gewend. Het verhaaltje is zeer karig, net als de uitwerking van het gegeven. Zus wordt gekidnapped door anonieme schurken die haar willen misbruiken voor een onduidelijke online porno-site, waarna broer op zoek gaat naar haar en iedereen die hij tegenkomt in elkaar slaat. De knokscenes zijn best vermakelijk en het is verfrissend om een aktiefilm te zien waarin geen vuurwapen te bekennen is, maar de cameravoering is bijzonder saai, net als de decors en de soundtrack. Het akteerwerk is ook niet bepaald indrukwekkend. Duidelijk een gemiste kans. Binnen het genre kun je beter The Man From Nowhere (Ajeossi) bekijken. Die is wel te gek.

Het gegeven van deze film, gebaseerd op een kort verhaal van Raymond Carver, is eerder gebruikt als onderdeel van Robert Altman's Short Cuts. Het is een interessant maar wat karig idee voor een hele film, al is het hier zorgvuldig uitgewerkt en sfeervol in beeld gebracht. Het akteerwerk is prima, vooral Laura Linney en Gabriel Byrne zijn erg goed. Hun problematische relatie en de manier waarop ze verder uit elkaar groeien nadat Byrne's personage de dode vrouw in de rivier vindt, is het sterktste punt van de film. Helaas is de film nogal statisch en aan de saaie kant, mede door het ontbreken van een meeslepend script. Hier en daar mysterieus en net als Lawrence's vorige film, het uitstekende Lantana, soms subtiel spannend, maar het geheel kabbelt maar een beetje door en de goede bedoelingen komen er niet echt helemaal uit.

Groots opgezet spektakel, maar helaas niet groots qua uitwerking. Het verhaaltje zit nogal rommelig in elkaar en de personages zijn karikaturaal. Misplaatste humor en allerlei dik aangezette Casablanca-achtige romantiek staan het tempo danig in de weg. Vormgeving en montage zijn aan de drukke kant, met overdreven kleurgebruik en veel gebruik van digitale achtergronden. Gelukkig zijn de aktiescenes nog wel de moeite waard, vooral in de eerste helft van de film. Tegen het einde is de rek er behoorlijk uit helaas, met een matte en voorspelbare finale.

Levendige maar tegelijkertijd erg rommelige misdaadfilm over Rikio Ishikawa, een jonge en brutale crimineel die in het Tokio van 1946 zijn intrede doet in de yakuza-wereld. Plot en personages zijn boeiend genoeg, maar de visuele stijl die hier wordt gehanteerd werkt al snel op de zenuwen. Met het extreem schokkerige camerawerk was regisseur Kinji Fukasaku zijn tijd in ieder geval ver vooruit. Maar of dat een aanbeveling is...

Eersteklas zesdelige documentaire-reeks van regisseur Andrew Jarecki, eerder verantwoordelijk voor het aangrijpende Capturing The Friedmans. Het mysterie rond een drietal moorden waar Robert Durst, telg van de rijke Durst familie in New York, bij betrokken is wordt op intrigerende en vernuftige wijze uit de doeken gedaan. De medewerking van de doorgaans teruggetrokken Durst, die uitgebreid aan het woord komt, is daarbij van onschatbare waarde. Gaandeweg ontpopt de reeks zich als een echte thriller, wanneer de filmmakers belangrijk bewijsmateriaal ontdekken. Vooral de laatste twee afleveringen zijn dan echte nagelbijters.

Leuke, boeiende documentaire over meesterchef Jiro Ono, die in Tokio het driesterren sushi-restaurant Sukiyabashi Jiro runt. Niet alleen een mooi portret van een onverstoorbare workaholic; er is tevens veel aandacht voor zijn twee zoons, die hem binnen afzienbare tijd zullen opvolgen. Fraai gefotografeerd, met uiteraard veel opnamen van heerlijk ogende sushi.

Zonder de nodige voorkennis is deze film amper te volgen. Personages komen en gaan; hele hoofdstukken uit het leven van Jobs worden overgeslagen. Belangrijker nog- wanneer je de film zou bekijken zonder iets te weten van de materie zou je werkelijk geen idee hebben waarom Jobs zo'n baanbrekende innovator is geweest. Het van-de-hak-op-de-tak springende script is echter niet het enige probleem. Kutcher doet zijn best in de hoofdrol maar is zoals vaak te lichtgewicht om echte diepgang te kunnen bieden. Visueel biedt de film een leuk tijdsbeeld (die oude computers zijn bijvoorbeeld echt te gek), maar qua camerawerk, montage en muziek wordt het niveau van een standaard tv-film niet ontstegen.

Uitstekend gespeeld en vormgeven drama, wel wat langdradig en vermoeiend. De plot heeft niet veel om het lijf, het draait meer om de nasleep van een ogenschijnlijk onbelangrijke gebeurtenis. De vier hoofdpersonen worden knap neergezet als geloofwaardige mensen van vlees en bloed, vol emoties en contrasten. Je kunt je makkelijk met hen identificeren, waardoor de dilemma's waar zij zich voor geplaatst zien tastbaar worden. Al met al een aangename kennismaking met de iranese cinema; volgens mij is dit de eerste film uit dat land die ik ooit heb gezien. Het winnen van de Academy Award voor beste buitenlandse film zorgt in ieder geval voor positieve publiciteit.

Te gekke documentaire, te vergelijken met Lost In La Mancha. De versie van Dune die er nooit is gekomen maar waar zoveel potentie in zat... Ik betwijfel of de Dune van regisseur Alejandro Jodorowsky veel soeps geweest zou zijn, maar het in de jaren vanaf 1974 verzamelde team dat bij het maken van de film betrokken zou zijn is zonder meer indrukwekkend te noemen. Mick Jagger, Pink Floyd, Dan O'Bannon, Orson Welles, Moebius, Salvadore Dali, H.R. Giger... de beroemde (en bizarre) namen vliegen je om de oren. Het was zijn tijd in ieder geval ver vooruit. Te ver, zo bleek. De interviews met Jodorowsky zijn geweldig en zijn enthousiasme werkt zeer aanstekelijk. En wat zou ik graag dat fraaie dikke Dune-draaiboek, voorzien van gedetailleerde tekeningen en production designs, eens willen zien...

Eindelijk weer eens een goede rol van Nicolas Cage, in dit sombere maar boeiende verhaal over gebroken levens in het armste deel van Texas. Mooi rustig verteld, met veel aandacht voor subtiele details, en passend sober in beeld gebracht. De jonge Tye Sheridan is naast Cage ook uitstekend, maar werkelijk onvergetelijk is Gary Poulter, in zijn eerste en enige rol, tegelijkertijd angstaanjagend en tragisch als de niet meer te redden vader. Poulter was in werkelijkheid, net als zijn personage, een lokale zwerver, door regisseur David Gordon Green ontdekt en gecast als de zwaar alcoholistische vader. Een paar maanden na de opnamen stierf Poulter op de straten van Austin. Overigens moeilijk te geloven dat deze film afkomstig is van dezelfde regisseur die verantwoordelijk is voor slappe komedies als The Sitter en Your Highness.

Visueel indrukwekkende kruising tussen een Sergio Leone-achtige western en een Indiana Jones-achtige avonturenfilm. Inhoudelijk houdt het helaas niet over, met een futloos plot en oninteressante personages. De film is ook nog eens veel te lang. Op technisch vlak zit de film uitstekend in elkaar, met prachtig camerawerk en fraaie decors. Gelukkig is er ook heel veel aktie, waardoor de film in ieder geval nergens saai wordt.

Mooie documentaire over de veel te vroeg overleden komiek John Candy, die in zijn korte leven alsnog een imposant oeuvre heeft weten op te bouwen. Familie, vrienden en collega's komen uitgebreid aan het woord en er is een schat aan hilarisch archiefmateriaal aanwezig. Regisseur Colin Hanks, die Candy nooit heeft gekend waar wiens vader Tom uiteraard een paar films met Candy heeft gemaakt, weet een fraaie balans tussen humor en melancholie te treffen. En Macaulay Culkin zorgt onverwachts voor enkele aangrijpende momenten.

Geen wonder dat dit behoorlijk geflopt is; de film is rommelig, onsamenhangend en niet boeiend. Ondanks het enorme budget ziet alles er ook slechts sporadisch indrukwekkend uit. Decors, kostuums, special effects- het is allemaal aan de kitscherige kant. Er wordt flink leentjebuur gespeeld bij de Star Wars-films, de meest recente helaas, resulterend in een nogal klinische, weinig tot de verbeelding sprekende woestijn-look. Taylor Kitsch is prima in de hoofdrol, maar hij is het enige lichtpuntje in een verder nogal anonieme cast. Tegen het einde zijn er een paar spectaculaire aktiescenes, maar het is too little too late. Tegenvaller van regisseur Andrew Stanton, die zich op basis hiervan beter bezig kan blijven houden met het maken van animatiefilms bij Pixar. Daar is hij namelijk wel goed in.

Na Bubba Ho-Tep weer een maffe en bizarre film van regisseur Don Coscarelli, tegelijkertijd grappig en surrealistisch. Qua verhaal valt er amper een touw aan vast te knopen en de boel gaat herhaaldelijk behoorlijk over de top, zeker qua make up-effecten, maar door de gortdroge humor en de mallotige gebeurtenissen blijft het geheel toch stevig op de rails.

Best leuke aktiefilm, stijlvol geregisseerd, met een Payback-achtig plot. Keanu Reeves is nog altijd niet badass genoeg om te kunnen overtuigen als koelbloedige huurmoordenaar, maar met de vele aktiescenes kan hij toch wel prima overweg. Naar het einde toe is de rek er wel een beetje uit en wordt één en ander wat ongeïnspireerd afgewerkt, maar al met al een aangename verrassing.

Solide tweede deel, met wederom genoeg brute aktiescenes om je bij de les te houden. Qua plot even dun als het origineel, al was die net iets leuker. Het is dit keer minder persoonlijk, waardoor je als kijker ook minder betrokken bent bij de gebeurtenissen. Bepaalde lokaties zijn hier ook behoorlijk vergezocht en misplaatst. Keanu Reeves akteert weer belabberd, maar weet gelukkig wel te overtuigen in de aktiescenes. En dat zijn er nogal wat.

Dit derde deel heeft dezelfde problemen als het tweede; na een uitstekend eerste uur zakt de boel behoorlijk in, om vervolgens een beetje uit te gaan als een nachtkaars. De kunstige choreografie van de aktiescenes maakt gelukkig veel goed. En hoe slecht Keanu Reeves ook speelt (en dat is hier behoorlijk slecht); als aktieheld is hij nog steeds indrukwekkend. Wie hoopt op een bevredigende afronding van de trilogie komt overigens bedrogen uit, aangezien dit zo te zien naadloos gaat overlopen in een vierde deel.