menu

Jiro Dreams of Sushi (2011)

mijn stem
3,49 (196)
196 stemmen

Verenigde Staten
Documentaire
81 minuten

geregisseerd door David Gelb
met Jiro Ono en Yoshikazu Ono

"Ik zal mijn best doen om de top te bereiken." Vreemde woorden om te horen uit de mond van een 85-jarige man die al zo'n 75 jaar in het vak staat. Meesterchef Jiro Ono runt het driesterrenrestaurant Sukiyabashi Jiro in hartje Tokio. In zijn kleine restaurant – amper 10 plaatsen! – legt Jiro zich toe op de kunst van het sushimaken. Met gevoel voor Japanse discipline werkt Jiro al 75 jaar ijverig aan zijn droom om ooit de perfecte sushi te maken. Zijn jongste zoon staat al jaren aan het hoofd van het tweede filiaal van Jiro's restaurant, terwijl zijn oudste zoon Yoshikazu – reeds de vijftig gepasseerd - klaargestoomd wordt voor de troonopvolging.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=9HqlwUpW6js

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van kappeuter
3,5
kappeuter (crew)
Teaser (YouTube)

Vanaf 31 mei 2012 in de bioscoop (Cinemien)


avatar van russo
4,0
ziet er interessant uit

avatar van Onderhond
3,5
Geweldig ventje.

Aziatische foodporn vermengd met Japans nihilisme. Het resultaat is een geweldige docu over een sushi-chef met een klein restaurantje, zonder toilet, maar wél met 3 Michelin sterren.

Al snel blijkt ook wel waar die sterren vandaan komen. Producten worden zorgvuldig uitgekozen bij leveranciers die het belangrijker vinden dat het product goed terecht komt, dan dat ze het verkocht krijgen. Elke product wordt ook apart behandeld. Zo wordt een octopus niet meteen versneden, maar moet het beest eerst 40-45 gemasseerd worden om het minder taai te maken.

Leuk verhaal ook van de rijstleverancier, die niet aan het Hyatt wou verkomen zonder toestemming van Jiro. De liefde voor eten is echt enorm in deze docu. Drama gedeelte met de zoons is iets minder, maar niet storend. Audiovisueel ook beter dan de meeste docus, maar het blijft toch achterlopen op fictieve cinema.

Voor fans van puurheid, doorzettingsvermogen, maar vooral van sushi, een absolute aanrader.

3.5*

avatar van Jesper187
3,5
Mooie documentaire over de zeer gepassioneerde, gedreven en oprechte sushichef Jiro Ono. Hoewel de documentaire misschien wat eenzijdig is, en we niet veel te weten komen over Jiro (als persoon), vind ik dat in dit geval helemaal niet erg. Deze documentaire gaat alleen over de motivatie van de man en zijn liefde voor sushi, en over het proces, waarin duidelijk wordt wat er allemaal benodigd is (en wat er allemaal bij komt kijken), om deze excellentie te bereiken. Dit alles o.a. om een van zijn zoons klaar te stomen voor de overname van zijn zaak. De film komt erg oprecht over, desondanks dat het misschien wat enkelzijdig belicht wordt. Het zegt denk ik ook al wel genoeg wanneer je op je 85e nog steeds met zoveel enthousiasme sushi maakt. Voor ‘t geld zou ie 't in ieder geval niet doen.

avatar van Bacon
2,5
Jiro heb ik al eerder uitgebreid in een aflevering van Anthony Bourdain's "No Reservations" gezien en het ziet er inderdaad uit als foodporn.

Omdat ik benieuwd was om eens bij Jiro te gaan eten ben ik wat recensies over zijn restaurant gaan zoeken, maar dan blijkt het toch niet allemaal geweldig. De man zou zeer onvriendelijk zijn voor zijn personeel, en ook de sfeer in het restaurant omschrijven veel mensen als kil en klinisch, iets wat ik ook wel kan opmaken uit de beelden die ik heb gezien. Het ziet er top uit, maar of die paar sushi ook echt 300 euro waard zijn is wat mij betreft nog maar de vraag.

avatar van russo
4,0
Bacon schreef:
Jiro heb ik al eerder uitgebreid in een aflevering van Anthony Bourdain's "No Reservations" gezien en het ziet er inderdaad uit als foodporn.

Omdat ik benieuwd was om eens bij Jiro te gaan eten ben ik wat recensies over zijn restaurant gaan zoeken, maar dan blijkt het toch niet allemaal geweldig. De man zou zeer onvriendelijk zijn voor zijn personeel, en ook de sfeer in het restaurant omschrijven veel mensen als kil en klinisch, iets wat ik ook wel kan opmaken uit de beelden die ik heb gezien. Het ziet er top uit, maar of die paar sushi ook echt 300 euro waard zijn is wat mij betreft nog maar de vraag.


wat heeft dit met de documentaire te maken?

vond het zelf een erg mooi portret van jiro en zijn zoon, misschien iets te eenzijdig inderdaad.
maar erg interessant om hem aan het woord te zien over zijn passie

avatar van John Milton
4,0
Jiro Ono is een sushichef van 85 jaar oud en heeft een Japans sushirestaurant met 3 Michelinsterren. In deze documentaire mogen we een blik werpen op de wereld van deze markante man en zijn zoons. Het water loopt je in de mond.

Sushi eten is om eerlijk te zijn een van de dingen die nog op mijn to-do list staat. Als vegetariër blijkt het lastig om dan een goede plek te vinden. Verder ben ik een van die aanstellers die kokhalsneigingen krijgt wanneer hij langs een viskraam loopt. Neus dicht en doorlopen. Jiro Dreams of Sushi was daardoor misschien een vreemde filmkeus, maar ik ben blij dat ik me over die visvrees heen heb gezet. Deze documentaire bleek niet alleen schitterend gemaakt en erg interessant, maar ik merkte dat ik zelfs trek kreeg! “I don’t eat in a place where they have pictures of the food”, zei Kate Winslet ooit. Dit is feitelijk een ‘picture of Jiro’s food’ en het ene gerecht ziet er er nog smakelijker uit dan het andere, al is het dan op film in plaats van op een foto.

De opzet van Jiro Dreams of Sushi is bedrieglijk simpel en het betreft hier dan ook geen plotgedreven documentaire. Je krijgt letterlijk een kijkje in het leven van Jiro en zijn keukenpersoneel, waarbij de meeste scènes zich uiteraard in het restaurant afspelen. Niet alleen de 3 Michelinsterren zijn opvallend; er is meer dat dit restaurant in Tokio bijzonder maakt. Sukiyabashi Jiro is niet centraal gelegen, maar bevindt zich ondergronds in een metrostation, heeft maar 10 zitplaatsen en er moet een maand van tevoren worden gereserveerd. Voor ongeveer 20 sushigerechten moet 250 tot 300 euro worden afgerekend en veel gasten staan volgens deze documentaire na 15 minuten alweer buiten.

Yoshikazu Ono, Jiro’s oudste zoon en opvolger, vat zijn vaders filosofie als volgt samen: “Always look ahead and above yourself. Always try to improve on yourself. Always strive to elevate your craft. That’s what he taught me.” Zij zijn zogenaamde shokunin, wat vertaald zou kunnen worden als vakmannen of ambachtsmannen die verwoed streven naar perfectie in hun beroep door hun werk eindeloos te herhalen en verbetering aan te brengen waar dat mogelijk is. Jiro doet dit onder andere door de beste en meest verse ingrediënten te kiezen en een strenge leermeester te zijn voor diegenen die bij hem in de leer zijn. Dit laatste neemt een periode van minimaal tien jaar in beslag.

Scènes in de keuken worden afgewisseld met scènes aan de bar en van buiten het restaurant, waardoor het nergens eentonig wordt. Je kunt zien hoe Jiro’s oudste zoon naar de markt gaat om de beste vis te kopen en er wordt ook een bezoek aan zijn jongere zoon Takashi gebracht, die een eigen sushirestaurant is begonnen, wetende dat zijn oudere broer hun vader op zal volgen als chef. Takashi moet het vooralsnog met twee Michelinsterren doen. Hoewel Yoshikazu zijn vader dus op zal volgen, is hij inmiddels vijftig en staat hij nog steeds in diens schaduw, wat toch een spanning veroorzaakt.

Je hoeft niet veel kook- of restaurantprogramma’s gezien te hebben om te constateren dat de makers van Jiro Dreams of Sushi veel aandacht hebben besteed aan hoe alles eruit zou komen te zien. De hele documentaire ademt de prettige, kalme sfeer van perfectie en toewijding die Jiro zelf ook omringt. Het camerawerk is fantastisch en zelfs voor nuchtere kerels krijgt Jiro’s sushibereiding bijna iets magisch in slow motion. Het genie van Jiro komt tevens terug in de muziekkeuze. De prachtige beelden van het eten worden ondersteund door klassieke nummers van Mozart, Bach, Tsjaikovski en Philip Glass. Knap is dat ondanks die rust en sereniteit de film nergens slaapverwekkend of saai wordt, maar je aandacht continu blijft grijpen door slim af te wisselen met dialoogscènes.

Regisseur David Gelb is een betrekkelijke nieuwkomer in het vak. Hoewel hij een aantal korte films heeft een gemaakt en een tv-documentaire, is dit zijn eerste film die in de bioscoop wordt uitgebracht. Toch zul je dit nergens aan kunnen zien. Jiro Dreams of Sushi is een bijzonder mooi gemaakte, sfeervolle documentaire geworden en biedt wijze lessen uit een interessante subcultuur

Eerder verschenen op www.nadelunch.com

avatar van Zinema
3,5
Zinema (crew)
Serieuze sushi.

De meester-chef Jiro doet regelmatig denken aan E.T. of andere lieve buitenaardse wezens. Helemaal van deze aarde blijkt de topkok helaas niet helemaal te zijn, want zijn grootste fan en tevens vooraanstaand voedselrecensent meent wel heel erg serieus dat een opvolger vinden lastig wordt. Alleen een heiligverklaring blijft uit. Toch is de sushi-grootmeester druk doende bezig met het klaarstomen van zijn zoon voor het in ere houden van de familienaam.

Iets wat vast gaat lukken, want ook zijn oudste telg praat over het bereiden van de vissnacks alsof het een magische daad betreft. Gelukkig maar, want gepassioneerde mensen moet men koesteren. Dat doet Japan ook en dus moet je op tijd reserveren bij het minirestaurant van de oude Jiro en zijn zoon. Aan voorgerechtjes of toetjes doet men verder niet. Men kan hier alleen sushi nuttigen. De beste van de wereld naar het schijnt.

Het geheim in zijn succes zit hem in een ijzeren discipline en het aanschaffen van de allerbeste ingrediënten. De vis wordt hier gekeurd door mensen die exclusief aan Jiro leveren. Op een manier dat je direct gelooft dat uiteindelijk alleen het beste van het beste wordt geserveerd. Het moet dan ook een genot zijn om zulks eten te mogen oppeuzelen. Met zoveel liefde gemaakt, rekening houdend met soms onzichtbare details.

Als portret zou je misschien kunnen opmerken dat 'Jiro Dreams of Sushi' wellicht wat eenzijdig is, maar de oude leermeester neemt de kijker daardoor wel al verder mee op reis naar zijn persoonlijke levensdoel: het bereiden van de beste sushi ter wereld. Het is sushi wat de klok slaat, erover dromen lijkt vanzelfsprekend te zijn geworden. Wat is het leven in al zijn eenvoud eigenlijk toch groots. Deze mooi geschoten docu maakt de mens opgewekt. En, vooruit, een beetje hongerig.

Zeer goed.

Met dank aan Homescreen voor het recensie-exemplaar.

4,0
geweldig in beeld gebrachte docu over een gapassioneerde man die sushi maakt. Iedere dag weer maximaal presteren, 75 jaar lang! Respect!

avatar van kos
3,5
kos
Inderdaad uiterst leuk om te zien, die ouwe Jiro en zijn twee volkomen hun vader adorerende zoons.

Het lijkt zo'n schattig mannetje, maar gaandeweg merk je wel dat het een bikkelharde is, die niet alleen zeer streng voor zichzelf maar ook voor zijn omgeving is.

Wat betreft de sushi zelf, vond ik dit toch wat minder dan andere eetdocu's die ik gezien heb.
Ik mag graag sushi eten, maar dit kwam op beeld toch allemaal wat saaiig over.
Ik geloof best dat de kracht van Jiro's werk zit in het eenvoudige, maar voor een docu is dat allemaal niet echt spannend. Je moet het proeven denk ik.

De vismarkt vond ik wel een hoogtepuntje trouwens, zag er mooi uit.

avatar van Montorsi
3,0
Vond het ook een leuke docu. Jammer genoeg is het een beetje veel van hetzelfde. Kwartiertje praten, intermezzo van 5 minuten met muziek en sfeerbeelden, kwartiertje praten, weer intermezzo. Het is allemaal niet zo heel gevarieerd. Visueel wel best aantrekkelijk, kwam goed over.

Zou er verder zo eens gaan eten als ik nog eens in de buurt kom, zag er erg smakelijk uit.

3*

avatar van Ste*
2,5
Niet veel aan. Nu heb ik al niet bijster veel met sushi (in ieder geval niet met die ophemeling), en uiteindelijk viel het me ook tegen wat we ervan zagen. Voor de rest een hoop hetzelfde. Had ook in een kwartier gekund.

Verder vond ik de muziekkeuze vreemd. Westerse klassieke muziek, Bach... Had sfeervoller en passender gekund.

2,5

avatar van Shinobi
3,0
Shokunin.

Na wat dagen terug Deddo Sushi (2012) gezien te hebben, was ik eigenlijk wel meer geïnteresseerd geworden in het gebeuren om de perfecte sushi te maken. Daarnaast was ik al een tijdje van plan om deze docu te kijken.

Het mooie aan deze documentaire is hoe de sympathieke, doch harde Jiro belicht wordt in zijn werkwijze. De liefde die hij voor zijn vak heeft komt goed naar voren, ook alle zaken die daarbij behoren als: de inkoop van zijn producten en het onderhoud met zijn leveranciers. Dit zorgt voor een aantal leuke anekdotes. Tevens is het interessant hoeveel oog voor details hij heeft, zo krijgen vrouwen een kleinere portie en wordt de sushi geserveerd naar de voorkeurshand.

Alleen is het jammer te noemen dat Jiro naar mijn mening vrij weinig aan het woord komt, afgezien van het begin dan. Het gedoe met zijn zonen en enkele stagiaires van hem deed me niet zoveel. Tevens wordt het op een gegeven moment wel erg repetitief, zoals Montorsi in zijn bericht aankaart.

Al met al best leuk om eens gezien te hebben; zeker als je een sushi liefhebber bent, maar niet zo bijzonder als ik van tevoren had verwacht.

3,0 Sterren.

avatar van FillumGek
3,5
Veel verschillende sushi heb ik in mijn leven nog niet op, maar ben wel een echte visliefhebber. De gedachte van honderden sushi's in allerlei kleuren en maten deden me al kwijlen. Ik wilde al bijna reserveren, maar de kosten zitten op zo'n 250 euro. Bummer.

Dan moete de kunsten van Jiro en zijn zoons wel heel speciaal zijn, de ondergrondse, achteraflocatie ziet er in elk geval niet zo uit, een beetje sober zelfs. Ik zou er zo voorbij lopen in ieder geval. Maar al snel blijkt dat Jiro nogal dedicated is en niet alleen het beste sushirestaurant runt, maar zelf ook de grootste sushiliefhebber is. Geld schijnt hem niet te boeien, zolang hij sushi kan maken is hij gelukkig.

Bewonderingswaardig is de passie die Jiro in zijn werk legt. Het zit hem in de details. De temperatuur waarbij de vis geserveerd moet worden, het masseren van een octopus en het bestuderen van de klanten of ze rechts of linkshandig zijn. Daarnaast moet hij ook zijn zoons klaarstomen om het stokje over te nemen als hij er niet meer is. Opvallend ook dat ook zijn normale werknemers zo zijn betrokken bij het werk, zoals die jongen die moest huilen toen hij een compliment van Jiro kreeg.

Veel komen we verder niet te weten over Jiro, maar dat maakt helemaal niet uit. Sterker nog, de momenten van zijn verleden waren het minst interessant. Dan zie ik liever die enorme vismarkt waarbij ook de leveranciers zich ontfermen over de plaats waar de vis terecht komt. Alles draait om die ene vis met de beste kwaliteit. Nu wil ik mezelf geen fijnproever noemen (kwantiteit boven kwaliteit nog altijd), maar toch zette ik op een gegeven moment even mijn vraagtekens bij de 'beste' sushi. Want wat is dat nou eigenlijk? Volgens Jiro heeft hij na 75 jaar nog geen perfectie bereikt, maar mij lijkt het nog steeds gewoon een kwestie van smaak.

Hoogtepunt waren uiteraard de beelden waarin diverse sushi bereid werden, soms zelfs versneld of vertraagd. De docu valt op een gegeven moment wel in herhaling maar met zijn 80 minuten is de speelduur perfect.

avatar van david bohm
4,0
Mooie documentaire over een sushi restaurant en wat daar zoal bij komt kijken. Centraal staat Jiro terwijl zijn oudste zoon een anti-held is die plichtsgetrouw zijn taken als troonopvolger uitvoert. De wil om continu het beste te leveren is er bij zowel de restaurantmedewerkers als de leveranciers en dit is haast ontroerend. Het draait (niet alleen) om geld maar om het beste te bieden aan de mensen.

avatar van Sol1
3,5
Eetlust opwekkende documentaire, over hoe in Japan op sushi-gebied een Shokunin te worden en te blijven. Een verhaal over inzet, doorzettingsvermogen en koppigheid, waarbij een aantal beelden van heden en verleden van de Japanse cultuur voorbijkomen als verdere ondersteuning van het gefilmde leven van meesterkok en restauranteigenaar Jiro Ono.


Daarnaast zijn meningen en beelden van een connaisseur en criticus, de heer Yamomoto, van familie, van gasten en van leveranciers toegevoegd.


Het westen blijft hierbij zo goed als buiten beeld. Heel kort wordt de naam van de Franse topkok Robuchon genoemd door Jiro. Die zou volgens Jiro een beter smaak-en reukvermogen hebben dan hijzelf. Die Franse kok komt zelf niet aan het woord.
Het probleem van de overbevissing wordt terloops (maar wel terecht) aan de orde gesteld.
De lengte van de documentaire blijft daardoor perfect binnen de marges om te blijven boeien, de Aziatische sfeer behouden.


Muziek is Westers klassiek, met name composities van Philip Glass, maar niet zo nadrukkelijk aanwezig dat het Japanse karakter afbreuk wordt gedaan. Past daarmee wel binnen de film.

avatar van Black Math
Na eerder op de dag The Kingdom of Dreams & Madness over Ghibli gekeken te hebben ook deze opgezet na een suggestie van Onderhond in de comments dat beide documentaires in elkaars straatje liggen.

Dat is inderdaad het geval, want ook hier staat een oude Japanner centraal die leeft voor wat hij doet en er alles aan doet om zijn vakmanschap te verbeteren, terwijl hij de jongeren in zijn bedrijf zeer kritisch volgt om ze maar zo goed mogelijk op te leiden.

Veel interviews met betrokkenen, een voedselcriticus, leerlingen en visleveranciers, waarbij duidelijk wordt dat Jiro een ontzettende perfectionist is en het beste van het beste verlangt in alle stappen die gemaakt moeten worden om tot het eindproduct, de sushi, te komen.

Interessant ook om de relatie met zijn zoons te zien, waarbij er veel respect voor elkaar uitgestraald wordt. Het moet niet makkelijk voor ze zijn, maar in tegenstelling tot wat ik las in sommige reviews elders op het internet, zag ik geen conflict. De zoons, en natuurlijk ook de leerlingen, vinden Jiro enorm kritisch, en kritiek ontvangen is natuurlijk altijd moeilijk, maar iedereen ziet ook dat die kritiek tot verbetering leidt.

In ieder geval een interessante blik in de keuken. Ik krijg haast het voornemen om te proberen te reserveren als ik nog eens naar Tokyo ga, maar ik begreep dat je er als buitenlander maar moeilijk in komt. Opmerkelijk genoeg schijnt Jiro onder Japanners niet zo'n hoge status te hebben, onder andere omdat ze hechten aan traditie en Jiro's zaak door hemzelf is begonnen en niet door een zoveelste voorouder van hem. Het was misschien ook aardig om hier wat meer op te gaan in de docu.

Geen stem, omdat ik niet goed weet hoe documentaires in cijfers te beoordelen.

avatar van HarmJanStegenga
3,5
Eind oktober en november ga ik rondreizen in Japan, en aangezien ik sushi liefhebber ben heeft deze documentaire er alvast voor gezorgd dat ik graag een maandje (of 2) van tevoren reserveer bij Jiro, om z'n legendarische sushi te proeven. Hij schijnt zelf niet zo vaak meer aanwezig te zijn, de beste man is dan de 90 ook al gepasseerd, maar z'n zoon lijkt in deze documentaire ook al zo'n beetje al het werk te doen, qua voorbereiding etc. Dit zag er toch werklijk heerlijk en perfect uit. Ik heb honger gekregen en ga 's even nadenken of ik met m'n vriendin zo rond de 500 euro wil gaan uitgeven voor, wat het schijnt, de allerbeste sushi. Anders maar bij Jiro z'n andere zoon eten, daar schijnen de prijzen wat lager te liggen.

avatar van Goodfella_90
3,0
Als idee voor een geinige avond ging ik gisteravond deze documentaire kijken en bezocht ik direct aansluitend het naar het schijnt beste sushirestaurant van Amsterdam. De documentaire was echt prima. Mooiste vond ik zelf voornamelijk om die mensen gewoon ‘lekker simpel’ het eten te zien maken. De intermezzo’s met leveranciers geven eveneens een mooi inkijkje en de beelden op de Tsukiji fish market (zelf ooit bezocht en toen helaas net te laat voor de visafslag) zijn het hoogtepunt daarvan.

Toch stond de docu me op een gegeven moment ook wel ietwat tegen. Mij bekroop meer en meer het gevoel van ja, jullie zijn ongetwijfeld steengoed, maar jullie zijn ook even goed in marketing. Alles wordt ook wel op alles gesteld om als zakenmensen het juiste imago heel bewust over het voetlicht te krijgen. Dat neppe overschaduwt naar verloop van tijd het oprechte en dat voelt niet helemaal goed.

Afijn, het keek lekker weg en gelukkig at ik daarna ook nog goed. Dankzij Jiro heb ik een mooie oververtegenwoordiging van tonijn op m’n bord geselecteerd.

avatar van mjk87
3,0
Aardige docu, maar hij had van mij veel meer over voedsel mogen gaan met een rustigere cameravoering (met terugwerkende kracht vind ik El Bulli: Cooking in Progress daarom een steeds betere documentaire). Op zich wel fijn dat de regisseur er visueel af en toe wat van probeert te maken maar uiteindelijk ben ik vooral benieuwd naar de sushi zelf en het hele proces, die stukken daarover zijn dan ook veruit het beste, helaas alleen vaak kort en ook te flitsend gemonteerd. Verder wel informatief interessant. Ook het leven van Jiro en zijn zoons geeft wat extra diepte maar had niet per se gehoeven. 3,0*.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:03 uur

geplaatst: vandaag om 23:03 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.