Meningen

Inderdaad een pareltje. En verrassend modern, niet alleen op het gebied van camerawerk en belichting, maar ook in de acteerprestaties van de cast. Onvoorstelbaar dat dit een van de eerste Duitse klankfilms was; van het theatrale stille-film-acteren (waar de vroege Amerikaanse klankfilms nog wel eens last van hebben) is nauwelijks een spoor te merken.

En van de twist in het midden (het moment waarop het pientere straatjochie met krijt de hoofdletter M op de jas van de moordenaar knalt) viel ik toch nog even uit m'n stoel. Echt een prachtig moment. Op zich vond ik de hele verhaalopbouw al geweldig. Niet alleen omwille van de doorgedreven logica (politie blokkeert de volledige onderwereld, dus gaan de gangsters ook op zoek naar de moordenaar), maar ook door de heerlijke paralellen tussen het politieonderzoek en het slimme denkwerk van de misdadigers (in steeds rokeriger wordende vergaderlokalen).

De vertelstijl en het systematisch uitspitten van alle details en mogelijke sporen deed me trouwens erg aan de boeken van Friedrich Dürrenmatt denken. Ongetwijfeld heeft hij als klein jochie goed naar deze film gekeken. Net als dit jochie trouwens. Met open mond.

4.5 sterren.

De vergelijking met Jacob's Ladder is inderdaad niet al te ver gezocht, al heeft het verhaal wel een compleet andere twist. Regisseur Anderson speelt bovendien bijzonder geloofwaardig met de labiele balans tussen realiteit en fantasie, en Christian Bale zet een van de beste rollen uit zijn carrière neer. Ik las ergens dat hij speciaal voor deze rol zo'n 15 kilo is afgevallen, en hij ziet er inderdaad uit als een wandelende vogelverschrikker: een zak ribben, gratenbaal, onuitgeslapen, vies, ongezond. Alleen zijn acteerpresatie maakt de film al de moeite waard.

3.5 sterren.

Blijft een geweldige b-actiefilm, ook na hem voor de zoveelste keer gezien te hebben. Dat lekkere anarchistische randje kom te tegenwoordig niet zo heel erg vaak meer tegen, net als het opvallende snelheidsgevoel in achtervolgingsscènes.

De dvd heeft trouwens twee verschillende audio-tracks: de verschrikkelijke Amerikaanse dub en de originele Australische versie. Toch wel knap hoe hij dat vuistdikke Australische accent in de loop der jaren heeft omgezet in een Amerikaans.

voor de rest: 3.5 sterren

Nog best een leuke film, en lang niet zo slecht als sommigen wel beweren. Toegegeven, het middelste gedeelte van de film is best vervelend, en Tina Turner acteert als een komkommer (om nog maar te zwijgen over de nummers die ze bijdraagt aan de soundtrack), maar over het algemeen heb ik me niet verveeld. De film moet het in tegenstelling tot zijn voorgangers, nog meer hebben van zijn decors en maffe personages. Op zich geen bezwaar, maar soms had de nadruk wel wat meer op het plot mogen liggen.

Gelukkig wordt Thunderdome naar het einde toe weer helemaal de moeite, zeker als Max eindelijk weer eens een paar wielen onder z'n kont heeft en als vanouds mag scheuren en crashen. Die kar die hij uiteindelijk pikt, deed me trouwens verdacht veel denken aan het Batmobile, maar dan met een koeievelletje erover. Schitterend gewoon.

Laat "Mad Max: Fury Road" maar komen.

3.5 sterren

Goh, ik heb deze ook ooit eens gezien op de Duitse tv. Ik zat toen in een complete Romy Schneider-manie, en heb toen een aantal van haar films gezien.

Ik meen me te herinneren dat dit zo'n typische stoute-meisjes-film was, maar dan zonder de seks en gratuit naakt. Verder kan ik me er niks meer van herinneren.

2.5 ster dus maar

Weinig indrukwekkende tranentrekker die het hoofdzakelijk moet hebben van de werkelijk fantastische decors en goede sfeerschepping.

Helaas is de rest van de film zo afschuwelijk melig, dat ik er naar het einde toe gewoon niet meer tegen kon. Ook het voorspelbare verhaaltje wordt nodeloos lang uitgesponnen en is bij momenten nogal naïef en simplistisch. En vooral omdat het allemaal zo ontzettend lang duurt, kan je al lang van te voren voorspellen hoe het zal aflopen. Darabont probeert duidelijk om de sfeer van de klasieke Capra-films te imiteren, maar verzandt regelmatig in nodeloos sentimentele lofbetuigingen, waarin de hoofdrolspelers om de haverklap huilend in elkaars armen vallen.

Ook Jim Carrey doet zijn uiterste best om 'serieus' te acteren, maar komt over de hele lijn niet erg geloofwaardig over. Zijn acteerprestaties in The Truman Show of Man on the Moon waren wat dat betreft stukken beter.

Het beste stukjes uit de hele film vond ik nog de fragmenten uit de niet-bestaande klassieker 'Sand Pirates of the Sahara' (met Bruce Campbell als Held); een heerlijke knipoog naar de vervlogen Gouden Tijden van Hollywood. Maar voor de rest was The Majestic ronduit teleurstellend.

2 sterren.

Erg aangename, charmante film, al is het script soms wat rommelig en lijkt de film qua opbouw meer op een sitcom. Gelukkig zijn er nog de enthousiaste acteerprestaties van Paul Sorvino en Ginette Reno als de hyperdramatische ouders die de film met gemak overeind houden. My Big Fat Greek Wedding, maar dan op z'n Italiaans. En met homo's.

3 sterren.

Wat Wolkenmeter zegt. Ik heb nog nooit in m'n leven een film gezien die stilistisch zo overladen was als Man on Fire. De visuele stijl was zo extreem, de montage zo hersenverlammend en de shotkeuze zo onoverzichtelijk dat ik na een uur gillend de zaal ben uitgerend. Onvoorstelbaar, zoiets heb ik nog nooit meegemaakt.

En het was voor mij ook de eerste keer in m'n leven dat ik bij een film halverwege ben weggegaan. Zelfs puur op karakter kon ik hem niet uitzitten.

Ik zal dan ook niet stemmen, maar mijn virtuele stem zou zonder twijfel nog een halfje lager liggen dan die van Wolkenmeter.

Goede thriller die flink wat tijd nodig heeft om op gang te komen, maar naar het einde toe toch nog behoorlijk spannend wordt. Vooral Liev Schreiber en Meryl Streep acteren erg goed en de subtiele (en minder subtiele) kritiek op de Amerikaanse manier van campagnevoeren vond ik nog best gewaagd. Alleen jammer dat de film zo verschrikkelijk vlak en kleurloos is geregisseerd, al gaat op die manier natuurlijk wel alle aandacht uit naar het plot.

3 sterren.

Niet onaardige exploitation-trash met een heerlijk setting (wat was New York vroeger een smerig hol zeg) en een wel heel bizarre hoofdrol voor Joe Spinell. De rest van Maniac is helaas wat rommelig, en niet altijd even coherent, maar wel boeiend en enthousiast gebracht.

En, niet te vergeten, met ongetwijfeld de goorste headshot aller tijden. Scanners, Dawn of the Dead, allemaal goed en wel, maar wat Savini hier presenteert is echt ongezien smerig, haast pornografisch in zijn gratuitheid. Prachtig.

2.5 sterren.

Heel bizar video-experiment van Shimizu, die zich voor het verhaal naar eigen zeggen heeft laten inspireren door het werk van H.P. Lovecraft. En dat is er duidelijk aan te merken, want in plaats van te gaan voor een coherent verhaal, mikt Shimizu op een lugubere sfeer en een permanent gevoel van onbehagen. Het opzettelijk gammele camerawerk (afwisselend hi-res en lo-res betacam) en de documentaire-achtige filmstijl zetten dat gevoel nog extra in de verf.

De opzet van het verhaal deed me erg denken aan Lovecraft's kortverhaal Dagon (de donkere kelder met het onbekende monster), maar in de uitwerking haalt Shimizu er nog alle mogelijke andere elementen bij, van doorgedreven paranoïa tot seriemoordenaars, ondergrondse fantasywerelden, geesten en zelfs vampieren. Allemaal erg minimalistisch aangepakt, maar best doeltreffend.

Niet dat het verhaal verder erg overzichtelijk aan elkaar hangt (in de latere fase van het verhaal scheppen een paar rare twists nog meer verwarring), maar als sfeerschets van een man die langzaam afzakt in de duistere krochten van de waanzin, is dit zeker geslaagd. Het vroege werk van David Lynch is nooit ver weg.

Erg leuke hoofdrol trouwens voor Shinya Tsukamoto. Ik had geen idee dat hij ook acteerde, maar ik zie op IMDb dat hij er al heel wat filmrollen op heeft zitten. Zijn wat saaie uiterlijk en zijn grote angstige ogen passen in elk geval perfect bij de rol die hij hier speelt.

3 sterren.

Prachtige en uitstekend geslaagde gentlemen-gangsterfilm in de allerbeste traditie.

Alison Lohman, Sam Rockwell en vooral Nicolas Cage acteren bijzonder goed, en van het plot krijg je zelfs uren naderhand nog kippenvel: zo goed zit heel het zaakje in elkaar. Over het verhaal wil ik trouwens niet al te veel kwijt (ik zou ook aanraden om de trailer NIET te kijken), want de verrassingen stapelen zich op. Onvoorstelbaar goed!

Ridley Scott bewijst trouwens nog maar eens dat hij (op een paar missers na) een van de meest getalenteerde regisseurs van Hollywood is, en met deze film steekt hij qua pure stijl, frisheid en luchtigheid zelfs Ocean's Eleven naar de kroon. Scott laat hij zich bovendien amper verleiden tot storende cameratruukjes, en als er al eens wordt gespeeld, dan is dat altijd op de meest geschikte momenten. Schitterend!

De muziek van Hans Zimmer is overigens net zo fris als de rest van de film, heel jazzy en relaxed, en de rest van de soundtrack wordt gevuld met een aanzienlijk aantal nummers uit het oeuvre van Frank Sinatra.

Lang niet meer zo genoten van een film, dit is echt cinema puur!

Een absolute aanrader, 4.5 sterren.

Zo, de screening is inmiddels achter de rug, en na rijp beraad (met mezelf) blijf ik achter met maar één gevoel: wauw!

Wat me meteen opviel is dat Revolutions, in tegenstelling tot Reloaded, veel minder cryptisch is en bewust meer actiegericht. Zonder iets over het plot te willen vertellen, kan ik toch al kwijt dat de film een TOTAAL andere richting uitgaat dan iemand maar had kunnen verwachten. Tot zover het plot, meer wil ik niet lossen, want de grootste verrassingen (neem het van me aan, je gelooft je ogen niet) zitten in de eerste drie kwartier. _o_

Over de techniek dan maar. De special-effects zijn over de hele lijn stukken beter dan in Reloaded (opvallend weinig bullet-time, deze keer geen overdaad aan cgi-personages en vrachtwagens zonder assen) en vooral Keanu Reeves komt met een uitstekende acteerprestatie voor de dag. Het lijkt trouwens wel alsof ook de rest van de cast veel beter acteert dan in het vorige deel, al worden sommige personages naar mijn smaak iets te ver naar de zijlijn geschoven.

Het einde is eveneens totaal niet wat ik had verwacht, en ondanks het feit dat een hoop mensen zullen mopperen, vond ik het bijzonder gepast. Poëtisch, zelfs.

Let wel; Revolutions begint meteen daar waar Reloaded eindigde, zonder enige samenvatting van het vorige deel. Het is dus erg belangrijk dat de vorige twee delen fris in je geheugen zitten; dat verhoogd alleen maar de lol. Bovendien zitten er in Reloaded een aantal knappe vooruitwijzingen naar Revolutions die je niet wil missen. Let bijvoorbeeld eens op de scène uit Reloaded waarin Neo, Morpheus en Trinity voor het eerst kennismaken met de Merovingian. Vlak voordat hun blikken voor het eerst kruisen, ziet Trinity (sic?) op de achtergrond iemand weglopen. Ik verklap natuurlijk niks, maar dat moment zo wel eens belangrijk kunnen zijn ...

En op de vraag of er actiescènes zijn die de vorige twee delen doen verbleken is het antwoord zowel ja als nee. Ja, omdat de actie weer helemaal nieuw is en de regels van de Matrix nog maar eens op een andere manier verbogen worden; en nee, omdat we natuurlijk niets anders verwachten dan bigger-better-more.

Maar toch, vooral de scènes waarin (toch even spoileren, sorry) Morpheus, Trinity en Seraph de Merovingian gaan opzoeken, blies me uit m'n stoel, om nog maar te zwijgen over de grote aanval op de docking bay van Zion.. Vooral in die twee scènes is de kwaliteit van de actie (en special-effects) dermate hoog, dat ik me afvraag of er ooit nog een film zal zijn die daar aan kan tippen. De montage, muziek en cameravoering is in die twee scènes echt ongezien.

Sorry dat ik zo doorratel, maar ik ben echt heel erg onder de indruk, en natuurlijk opgelucht. Vooral na Reloaded leek het er even op dat de Warchowski's te hoog hadden gegrepen, al moest ik na een paar visies van Reloaded vaststellen dat ik het mis had. Het duurt nu eenmaal even om de eerste twee delen als één geheel te kunnen beschouwen.

Dat zal natuurlijk ook voor dit deel het geval zijn, al is Revolutions, zoals ik al zei, minder ontoegankelijk. Het blijft echter wel een 'thinking man's action movie', dus het is zeker niet aan te raden om er met een lege kop naar te gaan zitten kijken.

En voor mij schuilt daarin het genie van deze films.

Nu nog 4.5, voor verhoging vatbaar.

[/edit]

Oja, nog een dienstmededeling voor Neo:

De soundtrack van Revolutions is nog eens stukken beter dan die van de vorige films. Bovendien geen vervelende nu-metal tijdens de aftiteling, maar een Matrix-suite om duimen, vingers, tenen en alle andere uitstaande lichaamsdelen bij af te likken ...

Grote klasse!

Meesterlijke horrorfilm, en een absolute topper binnen zijn genre. Bovendien is deze film volgens mij de meest krachtige debuutfilm sinds Donnie Darko, en een van de beste horrorfilm over tienermeisjes en hun problemen sinds Carrie.

Mensen met zwakke magen zijn bij deze al gewaarschuwd, want vooral naar het einde toe is het hoge horrorgehalte bijzonder pijnlijk, niet alleen omdat er nogal wat bloed aan te pas komt, maar ook omdat het vreselijk is om May zo te moeten zien lijden. Qua opbouw is de film in zekere zin te vergelijken met Takashi Miike's Audition.

Regisseur Lucky McKee is gelukkig echter niet vergeten dat het verhaal op de eerste plaats moet komen, en ondanks het overbekend uitgangspunt, geeft hij wel een hele aparte (om niet te zeggen: bizarre) draai aan een karrevracht genre-clichés. Bovendien worden alle rollen tot in de perfectie vertolkt, en vooral Angela Bettis maakt heel wat indruk als het getormenteerde May. Het is trouwens ook fraai om te zien dat Anna Faris meer is dan een leuk koppie dat over stoelen val in de Scary Movie-films.

Zowaar, een uitzonderlijke horrorfilm met stijl, hart, een uitstekend verhaal en zonder enige gratuite gore of goedkope shocks. Een must voor alle fans, en een aanrader voor de anderen.

4.5 sterren, al word je er niet echt vrolijk van.

Ik kan me er eerlijk gezegd niet meer zo veel van herinneren, maar ik weet nog wel dat dit de eerste film was waarin Tom Hanks me echt opviel (het was ironisch genoeg ook z'n eerste hoofdrol).

3 sterren dan maar

Spannende en boeiende thriller met een aantal onverwachtse wendingen en ontzettend goede acteerprestaties van de jonge cast. Het begin van de film deed me erg aan een gemiddelde aflevering van The Wonder Years denken, maar halverwege slaat de sfeer volledig om en krijgt Mean Creek meer weg van The River's Edge. Zelfs een aantal pijnlijke morele dilemma's over schuld en verantwoordelijkheid worden niet geschuwd.

Het verhaal is op zich eenvoudig en rechtlijnig, maar hier gaat het vooral over de relaties tussen de verschillende personages en hun achtergronden. Vooral de dreiging die uitgaat van de dikke bullebak George is vreselijk akelig, en ondanks het feit dat hij zijn ware aard zoveel mogelijk wegmoffelt en zelfs pogingen doet om vriendelijk te zijn, blijft hij een onaangename kwal die zichzelf maar moeilijk in de hand kan houden. Datzelfde geldt trouwens ook voor Marty (gespeeld door Scott Mechlowicz, die meer op Brad Pitt lijkt dan goed voor hem is); een koppig, onverandtoordelijk haantje-de-voorste, die maar moeilijk kan inschatten hoe ver hij in bepaalde situaties mag gaan, en in een panieksituatie volledig zijn hoofd verliest.

Zorg wel dat je van te voren niet al te veel over de film leest, want zoals gebruikelijk verklappen de trailers meer dan je over de film hoeft te weten.

4 sterren.

Erg geinige komedie, vol scherpe subversieve humor en soms prachtige dialogen. Alleen naar het einde toe verliest de film een beetje vaart, en belandt Mean Girls toch weer in bekend vaarwater. Gelukkig zijn er nog de prima acteerprestaties van Lindsey Lohan en vooral Tina Fey (als cynische lerares) die de film met gemak boven de middenmoot uittillen. Ik heb me in elk geval bijzonder goed vermaakt.

3.5 sterren.

Ik had eerlijk gezegd een beetje m'n twijfels bij de film, vooral omdat alle Pythons altijd beweren dat hem maar een beetje hebben afgeraffeld en er niet bepaald tevreden over waren.

Ik had hem daarom eigenlijk nooit gekeken, maar toen ik van de week de 2-disc dvd tegenkwam voor een tientje, heb ik hem toch maar meegenomen.

En zojuist gekeken. En me voor de kop geslagen dat ik zo OERDOM ben geweest om hem nooit eerder te kijken. Want wat een film is me dit! Niet de klassieke Python-humor die we gewend zijn, dus geen hilarische rol-over-de-grond humor van de vorige twee films, maar wel een aaneenschakeling van ronduit fascinerende scetches die al dan niet iets proberen te zeggen over de zin van het leven.

Alle absurditeit wordt trouwens nog eens extra in de verf gezet door de luxe production-design, enorme decors, goede special effects en de geweldige liedjes van Eric Idle.

Ik kan bijna niet geloven dat de Pythons dit geen goede film vinden, de hoogtepunten zijn immers niet bij te houden, van de geweldige proloog tot de ronduit bizarre ontmoeting van een vriendengroep met The Grim Reaper, gewoon het einde.

"And now some images of big cocks to annoy the censors."

4 sterren

Wel een aardig vervolg, maar uiteindelijk was Meet the Parents toch nog een stuk leuker. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat Meet the Fockers niet zijn hoogtepunten heeft. Vooral Dustin Hoffman en Barbra Streisand (jawel!) zijn geweldig als de ouders van Gregg, Ben Stiller maakt zich weer eens onsterfelijk belachelijk door de kleine Jack per ongeluk zijn eerste woordje te leren en DeNiro is weer in prima vorm als de aardsconservatieve hark van dienst, die zelfs een rubberen tiet heeft ontwikkeld om 'nipple confusion' te voorkomen.

Helaas missen in tegenstelling tot het eerste deel een aantal grote moppen hun doel en zijn vooral de scènes met het obligate geile hondje en het irritante kind erg vervelend. Gelukkig loeren Hoffman en Streisand altijd wel ergens achter een hoekje om de film telkens opnieuw uit het humor-slob te trekken.

3 sterren.

Ik heb inmiddels het tweede deel ook gezien, en ik ben nog net zo enthousiast als de vorige keer.

Regisseur Giordana weet ook voor dit tweede deel dezelfde dromerige sfeer te behouden, en ondanks het feit dat er aanzienlijk minder gebeurd, blijft het ook nu weer de hele tijd ongemeen boeiend. Het luchtige, ontspannen toontje van deel één moet echter plaatsmaken voor een donkeredere sfeer en een aantal bijzonder dramatische (en hartverscheurende) gebeurtenissen, die me op een gegeven moment zelfs een traantje deden wegpinken.

Pure klasse, allen daarheen!

4.5 sterren.

Weer een typische Allen-film. Kabbelend, sympatiek en met een enorme cast die er zichtbaar lol in heeft (vooral Will Ferrell, Radha Mitchell, Cloë Sevigny en Amanda Peet zijn geweldig). Het verhaal is zoals gebruikelijk een relatieklucht, al is de vorm wel heel origineel: twee toneelschrijvers werken hetzelfde idee op een komische/dramatische manier uit. Heel leuk om te zien hoe de verschillende invalshoeken toch een goed geheel vormen.

3 sterren.

Alweer een onweerstaanbare muzikale compilatie uit de oude doos. Verrukkelijke animatie, verrassende muziek- en verhaalkeuzes en boordevol humor, al zijn sommige fragmentjes een beetje aan de brave kant.

Vooral "Little Toot" is verschrikkelijk moraliserend en meteen ook het sufste deeltje uit de compilatie. Minstens even braaf, maar ruimschoots gered door de prachtige teken stijl, is "Johnny Appleseed", over een rechtvaardige weldoener die heel de wereld wil verblijden met zijn appelbomen. Dit segment is zeker qua stijl een van de beste dingen die Disney ooit heeft gedaan. Simpel, dromerig en tot in de perfectie geanimeerd.

De rest van de filmpjes experimenteren overduidelijk met nieuwe animatiestijlen (en in het geval van "Blame it on the Samba" ook met de combinatie live action/animatie), maar dat levert altijd wat fraais op. Zeker als in het geval van "Pecos Bill" (en de schitterende intro "Blue Shadows") ook nog een het verhaaltje meewil. De geschiedenis van Texas vertelt in pure slapstick-stijl. Zeker voor die tijd opvallend flitsend getekend met snelle humor en veel sight-gags.

Een absolute aanrader deze "Melody Time", niet alleen voor de liefhebbers van vroege Disney.

4 sterren.

Nog steeds een uitstekende film, maar na de zoveelste keer kijken vond ik het laatste kwartier ineens een beetje traag geworden. Nog steeds briljant geschreven, geregisseerd en gemonteerd, dat wel, en tijdloos goed geacteerd door Guy Pearce.

4.5 sterren

Ik vond het eigenlijk een bijzonder indrukwekkende film. De decors en vooral de speciale effecten (enorme stadsgezichten met rondvliegende vliegtuigen) zagen er uitstekend uit, en de orkestmuziek (al weet ik niet van wie) paste uitstekend bij de sfeer van de film.

Het is natuurlijk bekend dat er geen complete versie meer bestaat, maar de mankerende scènes werden goed opgevangen door de erudiete tussentitels. Het enige wat ik nogal storend vond was de hoofdstukindeling. Vooral de mededeling "End of Prelude" haalde me even volledig uit de film.

Niettegenstaande zit Metropolis vol met memorabele momenten, waaronder de ontploffing van de M-Machine, de aflossing van de shift, de standbeelden van De Zeven Hoofdzonden plots bewegen en natuurlijk het tot leven wekken van de Machine Man. Ook de acteerpresaties zijn (gezien de context) behoorlijk, en ik vond vooral Alfred Abel en Brigitte Helm (als Maria) erg goed. Alleen had Helm van mij echt niet hoeven dansen, haar 'sexy' moves zagen er akelig bizar uit.

Ook het hoofdthema van de film ("The Mediator between the Mind and the Hands must be the Heart") vond ik erg goed uitgewerkt, en ook het verhaal bleef de hele tijd boeiend. Alleen is de climax van de film helaas nogal kolderiek. Weliswaar is er enorm veel actie, maar het eindeloze over-elkaar-heenvallen en achter-elkaar-aanrennen was ik al vrij snel beu. Gelukkig waren er nog de waanzinnige decors die dat laatste stukje toch nog interessant hielden.

Toch kon het ietwat magere einde de pret voor mij niet drukken. Want over de hele lijn vond ik Metropolis echt een bijzondere, interessante en vooral erg boeiende film.

4 sterren.

Tamelijk suffe thriller die erg goed begint, maar toenemend geforceerder en ongeloofwaardiger wordt. Het 'waarom' van de moorden doet tijdens de clou helemaal niks meer ter zake; het enige dat belangrijk wordt, is het publiek op het verkeerde been zetten. Zelfs al moeten de personages zich daar ineens volledig anders voor gaan gedragen dan voordien.

Erg jammer ook dat Val Kilmer en Christian Slater al zo vroeg in de film werden afgemaakt. Hun presence had het niveau van film zeker geen kwaad gedaan. Want over het acteren van de rest van de cast kan ik eerlijk gezegd niet veel positiefs vertellen.

2 sterren.

Middelmatige western met wat magisch-realistische elementen, die uiteindelijk toch onderuit gaat dankzij de toenemende heoveelheid cliché's. En helaas is de film ook weer vééél te lang.

Gelukkig had The Missing één echt lichtpunt: de geweldige Evan Rachel Wood, volgens mij een superster in wording. Na het geweldige Thirteen laat ze ook nu weer zien wat ze allemaal in haar mars heeft.

Maar helaas is het niet genoeg om de film te redden.

2.5 sterren

Vreselijk frustrerende film dit. Prachtige decors en schitterende vormgeving, maar dankzij het idiote verhaaltje en de beschamende acteerprestaties van de hele cast (met name Brendan Fraser) kwam ik er amper doorheen. Jammer hoor, want er is duidelijk ontzettend veel werk in de film gestoken.

1.5 sterren.

Mijn eerste echte kennismaking met Godzilla is me zeker niet tegengevallen. Want ondanks de gruwelijke dubbing en het onbestaande plot, had de film een paar opvallend sterke troeven, niet in het minst de indrukwekkende vernielingen van gigantische, Thunderbird-achtige maquettes. Het pak van Godzilla mag dan wel een lachertje zijn (net als de rest van de monsters trouwens), maar als het op vernielen aankomt, weten ze van aanpakken.

Ook erg leuk waren de soms bizarre tussenkomsten van de twee mini-eilandbewonertjes, die met hun Mothra-lied de genade van de goden konden afdwingen. En natuurlijk de momenten waarin de hoofdpersonages vanop veilige afstand commentaar geven bij de vernielingen.

Alleen de laatste face-off tussen Godzilla en de twee drol-achtige wormen werd wat lang uitgerokken, maar het was allemaal zo leuk gemaakt, dat ik nauwelijks de kans kreeg om me te vervelen. Misschien geen grote kunst, maar wel ontzettend entertainend.

2.5 sterren.

Erg rommelige, slecht gefilmde en waardeloos geacteerde variatie op Citizen Kane. Alle bekende thema's uit die film worden gewoon klakkeloos overgedaan, en Welles raffelt het allemaal op zo'n sfeerloze en haastige manier af dat ik helemaal niet in het verhaal kon komen. Alle dialogen dienen alleen maar om het plot voort te stuwen en van een beetje karakterontwikkeling is al helemaal geen sprake. Zelfs het erg hoge tempo en het (eindeloze) gezoek in een handjevol Europese locaties is al na een halfuurtje niet erg interessant meer.

Helaas heeft de film erg te lijden onder een gebrek aan budget en de afwezigheid van een paar goede acteurs. Vooral Robert Arden en Paola Mori zijn een verschrikking om naar te kijken (en te luisteren), maar ook Welles komt met zijn flauwe Russisch-Spaanse accent niet veel geloofwaardiger over. Daar komt nog bij dat hij zichzelf op de meest ongelukkige momenten opdringerige close-ups geeft, die door zijn nadrukkelijk wenkbrouwengefrons eigenlijk een beetje belachelijk zijn.

Voor de rest barst de film van de continuiteitsfouten (waar kwam dat stoppelbaardje van Van Stratten ineens vandaan?), wordt er gretig gebruik gemaakt van stoffig archiefmateriaal en worden de dialogen zo drammerig en gehaast aan elkaar gemonteerd dat de uiteindelijk clou in het rommeltje verloren gaat.

De enige momenten in de film die me echt konden boeien waren de twee 'rustige' scènes: een gesprek tussen Van Stratten en Arkadin in een zolderkamertje, en de lange take op het einde waarin Arkadin vijftig miljoen dollar biedt voor een zitplaatsje in het vliegtuig. Maar voor de rest was de film echt ondermaats, en dubbel zo teleurstellend als je bedenkt dat Welles zo veel moeite heeft moeten doen om het dubget bij elkaar te schrapen.

Leuk om als Welles-curiositeit een keertje gezien te hebben, maar als film op zich allerminst geslaagd.

1.5 sterren.

Sfeervolle horrorklassieker uit de oude doos, en in tegenstelling tot veel van zijn tijdgenoten ook nu nog best (een beetje) spannend. Vooral het eerste gedeelte is erg sfeervol en Karloff is indrukwekkend als mummie, ook al toont regisseur Karl Freund hem nauwelijks. Hij was (terecht) van mening dat de suggestie een stuk spannender was dan het tonen van het monster zelf.

Maar als Karloff in beeld is, valt de prachtige make-up van Jack Pierce nog steeds op. Niet alleen de mummiemake-up trouwens. Karloff ziet er ook als Ardath Bey uit als breekbaar papyrus.

Het plot heeft misschien wat weg van Dracula (een aantal scènes met Van Sloan zijn op dialoogniveau bijna hetzelfde), maar in tegenstelling tot de stugge framing van Tod Browning maakt Freund het allemaal een stuk filmischer en dynamischer. En bijgevolg veel boeiender. Hij schudt in elk geval een aantal (voor die tijd) erg complexe camerabewegingen uit zijn mouw.

The Mummy blijft alvast een van mijn favorieten uit deze periode. Grappig detail: net als Dracula en Murders in the Rue Morgue begint The Mummy met een fragment uit Het Zwanenmeer van Tchaikovsky.

Verhoogd naar 5 sterren.