Meningen

Uitstekende film over het Vlaamse studentenleven, ik vond hem eigenlijk nog net iets beter dan Alzheimer, vooral omdat Van Looy de sfeer van het studentenwereldje haarscherp in beeld brengt.

Technisch hoeft de film trouwens nieteens zoveel onder te doen voor Van Looy's latere films, en bleek de man ook hier al een uitstekend oog voor sfeervolle plaatjes te hebben. Verder was ook het scenario best in orde, en zijn de acteerprestaties van de hele cast grappig en ongedwongen. Alleen jammer dat er (ongetwijfeld onder druk van de producenten) weer een behoorlijk misplaatste seksscène inzat. Maar afgezien daarvan is Ad Fundum absoluut een aanrader.

4 sterren.

Beetje vergeten Disney-compilatie, maar wel een hele leuke. De animatie is niet altijd even af (vooral het segment van Mr. Toad is soms wat kaal) maar het hoge tempo en goede voice-overs maken het geheel toch weer erg genietbaar.

Erg grappig is ook hoe de twee verhalen in de overgangssegmenten tegen elkaar worden uitgespeeld. The Wind in the Willows is natuurlijk een Britse klassieker (en krijgt in de film een voice-over van Basil Rathbone), terwijl Sleepy Hollow op een typisch Amerikaanse manier wordt verteld (en gezongen) door Bing Crosby.

Toch is het verhaal van Ichabod wat mij betreft net iets geslaagder. De animatie is beter, de sfeer iets donkerder en het oorspronkelijke verhaal van Washington Irving wordt zowat tot op de letter gevolgd.

Prima old-school Disney dus. En best jammer dat zo weinig mensen dit hebben gezien.

3.5 sterren.

Ik vond het allemaal nogal overdreven, pompeus en langdradig. Colin Farrell acteert prima en Val Kilmer is zoals vanouds weer geweldig in vorm, maar over de hele lijn kon de film me niet zo boeien. Visueel erg knap gemaakt, (behalve misschien de kitscherige 'bloeddoorlopen' scènes op het eind), maar nogal rommelig gemonteerd, zodat vooral de grote vechtscènes erg moeilijk te volgen waren.

Ook bijzonder eigenaardig vond ik het feit dat Hephaesion duidelijk de liefde van Alexanders leven was, maar ze op geen enkel moment verder gaan dan een kuise omarming. De belachelijke seksscène met Roxane wordt dan weer wel breed uitgesponnen. Zelden zo'n duffe aanloop naar een vrijscène gezien.

Er waren toch al maar weinig momenten die me echt raakten. De film blijft de hele tijd zo abstract en afstandelijk, en Alexander zo schreeuwerig en over-the-top, dat ik maar moeilijk enige sympatie voor hem kon opbrengen. Alleen de scène met Philippus tijdens het huwelijksbanket en de ruzie tussen Alexander en Olympias (in een bijzonder vreemd geplaatste flashback) deden me wat. Voor de rest zat ik erbij, en keek ik er naar. Erg jammer ook van de oudbollige Vangelis-muziek, overduidelijk een doorslagje van 1492 en Blade Runner.

2.5 sterren.

Alleen jammer dat deel vier nou zoog als een stofzuiger.

Wat mij betreft is deel drie nog altijd de ideale afsluiter van de trilogie en ze hadden het er gerust bij mogen laten.

Ik ben waarschijnlijk ook een van de weinigen die de bioscoopversie beter vond dan de special edition. Afgezien van het verbeterde begin (de scènes waarin Clemens de bewusteloze Ripley naar de ziekenboeg draagt, zijnfantasch) en het goede subplot waarin Golic geobsedeerd raakt door de 'draak' en het beest zelfs vrijlaat, vind ik dat de extra scènes fundamenteel eigenlijk weinig veranderen aan de film. Okee, de sfeer is nog grimmiger, en de personages kunnen het nog slechter met elkaar vinden dan in de originele versie, maar verder halen de bijkomende scènes (en het soms vermoeiende gepreek van Dillon) het tempo alleen maar omlaag.

De twee allergrootste veranderingen ten opzichte van de originele versie vind ik eigenlijk nog het minst geslaagd. Waarom deze keer het alien uit een koe laten komen? De scène met de hond vond ik veel aangrijpender, omdat de hond waarschijnlijk meest waardevolle bezit van de gevangenen was. De scène blijft natuurlijk geweldig (en de dood/geboorte metafoor overeind), maar ik vond de geboorte met de hond net iets pakkender. Het meest bizarre vind ik echter nog het veranderen van de slotscène. Op het moment dat Ripley in de smeltoven springt, barst het alien uit haar borstkast. In de special edition gebeurt er echter helemaal niks. En net die (geboorte)scène geeft het einde nou juist zijn drama mee; door de geboorte van het alien op het moment van Ripley's zelfmoord wordt nog eens bevestigd dat haar offer nodig was, en dat haar dood niet zinloos is. Het einde van de spec. ed. maakt het natuurlijk wat dubbelzinniger, maar ik had niet het gevoel dat haar zelfopoffering strikt noodzakelijk was. Het leek wel alsof er nog tijd genoeg was en dat zelfs haar overgave aan Bishop en The Company nog een mogelijkheid was geweest.

Al bij al zijn de veranderingen ten opzichte van het origineel niet altijd even geslaagd, en gaat mijn voorkeur nog steeds uit naar de bioscoopversie, hoe erg Fincher die dan ook mag haten.

Alien³, bioscoopversie: 4 sterren
Alien³, special edition: 3.5 sterren

Weer een vermakelijke Boll, ook al is het filmtechnisch opnieuw niet zo bijzonder. Vooral de montage had veel strakker gekund, en de muziek is nogal knullig. Ook de eindeloze lap tekst aan het begin van de film belooft niet veel goeds. Beetje een zwaktebod als je op voorhand al zo veel uitleg moet geven ... maar kom.

Slater en Dorff spelen verder prima, al is dit zeker geen hoogtepunt op hun cv. Tara Reid is helaas te verschrikkelijk voor woorden. Blijkbaar heeft Boll van AitD nog een director's cut gemaakt waarin hij zowat haar volledige rol heeft weggeknipt, en ik kan hem geen ongelijk geven. Reid acteert alsof ze nog nooit voor de camera heeft gestaan en lijkt zwaar aan de pillen te zitten.

Veel tijd om me daaraan te storen kreeg ik verder niet, want de film vliegt aan een rotvaart voorbij. Amateuristisch en reuze-b is het wel, maar de geslaagde monsteractie en een fijn Lovecraft-moment op het einde maken dit prul toch heel wat genietbaarder dan ik had gedacht.

1.5 sterren.

Ik had hem jaren geleden al eens een aantal keren gezien (het was trouwens een van de eerste films waar mijn ouders me mee naartoe hebben genomen), maar pas na het zien van de Director's Cut werd het genie van deze film me helemaal duidelijk.

Om het kort te zeggen heb ik zelden zo'n sterk opgebouwde film gezien. Het scenario is om van te dromen, de dialogen, muziek, sfeerschepping en acteerwerk mogelijk nog beter. Verplichte kost voor elke filmliefhebber, ook al worden er een aantal creatieve vrijheden genomen met het levensverhaal van 's werelds meest geniale componist.

Verhoogd naar 5 sterren.

Erg boeiende documentaire waarin een aantal toonaangevende regisseurs vertellen hoe zijn over het genre denken, en hoe ze er zelf in terecht zijn gekomen. Bovendien wordt ook de geschiedenis van de horrorfilm aan de hand van een aantal behoorlijk smerige fragmenten uit de doeken gedaan.

Ik heb hem ooit nog eens op het Filmfestival van Brussel gezien, en ik kan me vooral de grappige stukjes met Sam Raimi herinneren, en een anekdote waarin Wes Craven vertelt dat hij eigenlijk helemaal niet van horrorfilms houdt.

Vooral voor liefhebbers van horrorfilms bijzonder de moeite waard.

4 sterren.

Afgezien van het feit dat het (om overduidelijke redenen) helemaal niet mogelijk is om een vervolg te draaien op American Psycho, is deze pseudo-sequel nog best te bekijken. Erg spannend is het allemaal niet, en ook de meeste moorden gebeuren buiten beeld, maar de knappe Mila Kunis slaagt er uitstekend in hara personage de juiste dreiging mee te geven.

Het meest stuitende aan de hele film vond ik echter het feit dat Patrick Bateman in de eerste scène van de film opdraaft in een witte badjas en een ice-pack op zijn ogen. Wat is daar de bedoeling van? Bateman was toch geen slasher à la Jason of Leatherface, die een cool pakje aantrekt als hij op rooftocht gaat? Belachelijk.

Verder is het plot helaas weer vreselijk vergezocht, en de politie lijkt helemaal niets verdacht te vinden; om nog maar te zwijgen over de slappe twist op het einde. Gelukkig wordt het nooit vervelend, mede dankzij de goede prestatie van Mila Kunis en een aantal bijzonder geslaagde scènes. Het had ook veel erger kunnen zijn.

2.5 sterren

Volledig mislukt derde deel, die zijn twee (overigens uiterst geslaagde) voorgangers geen eer aandoet.

Alle grote grappen gaan compleet de mist in (en zijn op sommige momenten ronduit beledigend), de ooit zo herkenbare personages zijn herleid tot karikaturen en vooral Stifler, die in dit deel veel meer screentime heeft, is echt niet meer om aan te zien. Het enige wat hij doet is een beetje dwaas rondlopen en de boel verzieken (ook voor het publiek). Tot overmaat van ramp is zijn kenmerkende grove humor deze keer niet meer dan wat slap, nietszeggend gelul. Vreselijk. Gedurende de hele film heb ik denk ik vijf keer gegniffeld en één keer gelachen. Je zou toch meer verwachten van een film die zichzelf onder de noemer 'komedie' plaatst.

Ook de vlakke regie, de middelmatige soundtrack (alle flavour-of-the-month tienerbands komen in revue voorbij) en de ronduit belachelijke plotwendingen dragen niks bij tot de genietbaarheid van de film maken van American Wedding een prulwerk om gauw te vergeten. Ik kreeg er zelfs een slecht humeur van.

absoluut geen aanrader, 1.5 sterren

Rasechte klassieker, misschien wel met de beste pre-cgi effecten uit de filmgeschiedenis.

De transformatiescène is in elk geval een klassieker, briljant uitgewerkt en met een van de beste staaltjes van model- en makeupeffecten die ik ooit heb gezien. Subliem

Wat de film bovendien nog extra genietbaar maakt, is de uitgesproken Britse sfeer, de talloze inside-jokes en pittige oneliners. Ondanks het soms wat lollige sfeertje is het echter niet bepaald een komedie en de gore-effecten zijn zeker niet geschikt voor de gevoelige kijkers

Het enige wat ik nou wel minder vond, is het nogal abrupte einde. Alle verhaallijnen hadden wat mij betreft wel wat beter afgerond kunnen worden, en het is vooral jammer dat er nou niet meer aandacht aan het slot werd besteed, vooral om dat er de hele film door plaats is voor leuke details. Een leuke twist wat bijvoorbeeld geweest als gebleken was dat de knappe Britse zuster zwanger was geweest van Kessler, bovendien een leuke setup voor een sequel. Want "An American Werewolf in Paris" is nou niet bepaald geslaagd te noemen.

Al bij al doet dit minpuntje echter niks af van de algehele genietbaarheid van de film. Een aanrader.

4 sterren

Wauw, wat een goeie film was dit zeg. Gisteren voor het eerst ontdekt op dvd, en ik ben er nog niet helemaal van bekomen. Rauw en hard, maar heel ontroerend. En fantastisch geacteerd, vooral door die oude man ...

4.5 sterren

Prima filmpje, en natuurlijk stukken beter in hert Duits dan in het Engels. Ik had namelijk het ongeluk om in de bios de Englse dub te zien, maar na het bekijken van de originele versie komt er mooi een half sterretje bij. Verrassend goede genre-film, tikkie voorspelbaar dat wel, maar over het algemeen spannend en zeer te genieten.

Vooral de lijken-preparaten zijn van een lugubere schoonheid ...

3.5 sterren

Eigenaardig toch dat zo weinig mensen Een Ander Zijn Geluk hebben gezien. Het is naast Any Way The Wind Blows en Steve + Sky wat mij betreft een van de meest eigenzinnige Vlaamse films van de afgelopen jaren.

De structuur van de film is enorm gefragmenteerd en het flinterdunne verhaal gaat lustig alle kanten uit. De dood van het jongetje aan het begin van de film is dan ook alleen maar een aanleiding om in het leven van een tiental personages binnen te glippen. Regisseur Fien Troch besteedt liever veel tijd aan de uitwerking van de personages. De verhaallijn is op een gegeven moment zelfs zo vaag, dat het wel een compilatie van kortfilms lijkt die zich allemaal in dezelfde wijk afspelen.

Maar dat is geen kritiek, in tegendeel zelfs. Juist door de schijnbaar onsamenhangende structuur ontstaat er uiteindelijk toch een organisch geheel. Naarmate de personages verder worden uitgewerkt, wordt hun onderlinge relatie steeds duidelijker (als die er is, tenminste. Sommige personages hebben met het hoofdverhaal niets te maken). Qua opbouw en sfeer deed het me inderdaad aan Magnolia denken, maar ook Twin Peaks is nooit ver weg (inclusief de dromerige muziek). Regisseur Troch doet geen enkele toegeving aan haar publiek en houdt de tamelijk afstandelijke vertelstijl consequent tot het einde vol. Zelfs over de uiteindelijke ontknoping blijft ze vaag, al wordt er wel een duidelijke hint gegeven. Maar als je die niet wilt zien (of niet hebt gezien), zijn er nog mogelijkheden genoeg om het verhaal te interpreteren.

Een bijzondere pluim verdient ook cameraman Frank van den Eeden. Zijn camerawerk is opvallend en anoniem te gelijk, vol ijskoude wide-shots van interieurs en deprimerende opnames van straten en landschappen. Zijn sombere camerawerk zet de diep-trieste sfeer van de film nog eens extra in de verf.

Ik was ook bijzonder verrast door de ingetogen, goed gedoseerde acteerprestaties van de hele cast. Ik ken maar weinig Vlaamse films waarin consequent zo goed wordt geacteerd als deze. Ina Geerts is geweldig als de ongelukkige Christine, en Johanna Ter Steege en Johan Leysen zijn compleet geloofwaardig als uitgeblust echtpaar. Erg grappig ook hoe Johanna voortdurend met haar hond bezig is en naderhand haar man verwijt dat ze geen tijd voor hem heeft.

De rest van de cast wordt gevuld met uitstekende acteurs als Peter van den Begin, Natali Broods, Jan Decleir en Josse De Pauw. Maar vooral Frank Chartier (als de vreemde loner Njord) en Els De Ceukelier (als irritante luchtbel Sonja) zijn een genot om naar te kijken. Misschien omdat zij net de enige personages zijn die wat (wrange) humor brengen in een film die bijna verdrinkt in somberheid. Vooral van het fragment waarin een klein jongetje zijn overleden broertje in de spiegel ziet, kreeg ik een brok in m'n keel. Prachtig, zoveel ingehouden emotie.

Toch is er één aspect waarop Een Ander Zijn Geluk even volledig de mist in gaat: de nieuwsuitzendingen. Net als in Suspect, zijn die dermate belabberd, ondermaats en amateuristisch gebracht dat de film tijdens die momenten gewoon keihard op zijn kont gaat. Extra pijnlijk omdat de journaals rond de dood van het jongetje zo'n prominente plaats in het verhaal krijgen. Ik kan me echt niet voorstellen dat Troch dit zomaar heeft weggewuifd, zeker gezien het ontzettend hoge niveau van de acteerprestaties. Maar wat ene Iris Van Hoof (ik heb het maar even opgezocht) als nieuwslezeres presteert, is gewoon van een schokkend laag niveau.

Maar dat terzijde is Een Ander Zijn Geluk een film zoals er in Vlaanderen eigenlijk veel te weinig gedraaid (kunnen) worden. Aparte sfeer, uitdagend, technisch uitstekend en met veel liefde en aandacht gemaakt. En dat net een platte publiekfilm als Buitenspel met alle aandacht gaat lopen, is gewoon onrechtvaardig.

4 sterren.

Ik vond hem eigenlijk niet zo goed als ik had gehoopt, temeer omdat ik de ontknoping al gedeeltelijk zag aankomen ...

De woorspeling rond de naam van De Niro is toch nét iets te nadrukkelijk, en ik had eigenlijk al meteen door dat het de Duivel was die op zoek was naar Johnny omdat hij hem zijn ziel verschuldigd is.

Verder zit het met de sfeer natuurlijk wel goed, en ook qua acteren is het dik in orde. Mickey Rourke deed me vooral aan Bruce Willis denken (dit was ook wel een rol voor hem geweest).

Toch niet zo heel speciaal, en ik vrees dat er een hoop diepgang uit het boek verloren is gegaan.

Toch nog 3 sterren

Nog wel een vermakelijk filmpje, maar een beetje rommelig en niet erg geloofwaardig. We leuk om al de acteurs zo vlot te zien jongleren met het computerjargon.

De dvd-versie die ik gezien heb, ging trouwens gebukt onder de mogelijk nog suffere titel "Conspiracy.com".

2.5 sterren.

Barman doet het weer, en dit is zowaar een alleraardigste film. Plot en structuur zijn ver te zoeken, maar als één grote sfeerschets kan de film al tellen. Bovendien bewijst Barman over een bijzonder goed gevoel voor timing en opbouw te beschikken, en doorspekt hij zijn film met geweldige muziek, niet alleen van dEUS en Magnus.

Wat meer inhoud had soms wel gemogen, en die verhaallijn met de staaltjes builenpest had wel wat beter afgelijnd kunnen worden.. Storend of vervelend wordt het echter nooit. Alleen jammer dat de dialogen soms moeilijk te verstaan waren, een goede kennis van het Antwerpse dialect is dus wel vereist.

Het enige wat ik niet zo geslaagd vond waren de segmenten met Windman, maar de liefhebbers van moderne dans zullen me hierin waarschijnlijk ongelijk geven.

Verder is Barman's debuut een uiterst verdienstelijke film, zowaar een frisse wind in het anders zo magere Vlaamse filmlandschap.

Een welverdiende 4 sterren.

Oef, ik vond hier bijna geen doorkomen aan. Driekwart van de film wordt verspild aan nutteloze exporsure, oeverloos gezwam en eindeloze build-ups zonder confrontatie. Prima in beeld gebracht, dat zeker, maar verschrikkelijk langdradig allemaal!

Als er uiteindelijk toch nog een beetje wordt gevochten, wordt het nog wel leuk (de confrontatie in het donker en de wederopstanding waren erg indrukwekkend), maar over de hele lijn was het verhaaltje veel te dun om zelfs de summiere speelduur van 70 minuten op een boeiende manier in te vullen.

Wat mij betreft is 2LDK de overtuigende winnaar van het duel.

1.5 sterren.

Nog best een geinige avonturenfilm, al wordt er soms iets te nadrukkelijk gemikt op een kinderpubliek. Gelukkig zit de film vol met spitse dialogen en heerlijke knipogen naar de geschiedenis (de broertjes Wright als fietsenmakers, de schilderijen in het Franse atelier), en spelen vooral Steve Coogan en Cécile De France hun rollen uitstekend.

Helaas is het begin van de film enorm rommelig, en is de episode in Turijke (met Arnold Schwarzenegger als prins) tenenkrommend slecht. Ook de montage is soms erg onoverzichtelijk en alweer véél te hectisch.

Gelukkig zijn er nog de enorm grappige stukken in Parijs en China (met Sammo Hung als de legendarische Wong Fei Hung (!)) die de film uiteindelijk nog best de moeite waard maken.

3 sterren.

Sfeervol gefotografeerde oorlogs/spookfilm met een heel sterk uitgangspunt maar een nogal middelmatige uitwerking. Vooral de personages zijn niet meer dan oninteressant kanonnenvlees en worden op de meest eenvoudige manier getypeerd (de stoere soldaat, de bange soldaat, de strenge soldaat... en ga zo maar door). Natuurlijk hoeft niet elk personage te worden uitgediept, maar de soldaten uit R-Point zijn zo plat dat het je helemaal niks kan schelen wie er leeft en sterft. Ook op het gebied van plot gebeurt er niet zo veel, en zodra de soldaten het verlaten hotel hebben bereikt (na ongeveer drie kwartier film), is het verhaal zo'n beetje opgebruikt.

Wel leuk zijn een aantal huiveringwekkende individuele gruwelmomenten die op virtuoos worden opgebouwd. Vooral de ontmoeting tussen de Koreaanse soldaten en een eenheid Amerikanen is verschikkelijk onheilspellend, en het hoogtepunt was de scène waarin een van de soldaten zijn collega's uit het oog verliest en in de val wordt gelokt door een groep spook-soldaten, die plotseling in het gras lijken te verdwijnen.

Helaas wordt een gedeelte van de spanning weggenomen door een paar knullige 'toevalligheden' (een lijk dat al de hele nacht aan een gebouw hangt en net als er iemand onderdoor loopt liters bloed verliest) en teveel nikszeggende dialogen. Ook de ontknoping vond ik niet zo heel erg geweldig, al is de allerlaatste scène (met de blinde soldaat) wel erg sfeervol. Toch jammer dat er met dat originele uitgangspunt niet meer werd gedaan.

2.5 sterren.

Ik vind dit nog altijd een van de meest interessante films van Spielberg, ondanks het feit dat hij het niet kon laten om er een tenenkrommend melige epiloog aan te plakken. Dat nutteloze en sentimentele einde is dan ook de enige reden waarom ik niet hoger kom dan vier sterren, want het gedeelte tot en met de duik van David naar The Blue Fairy behoort tot het beste wat hij ooit heeft gemaakt.

Van de prachtige fotografie, tot het bruuske contrast tussen het idyllische familieleven en de gruwelen van The Flesh Fair; het zit allemaal perfect in elkaar. Ik vind het alleen zo jammer dat Spielberg sterke verhaallijn niet tot het einde durft door te trekken. Niet dat ik David het geluk niet gun, maar ik zie hem eerder als een metafoor voor de lichtzinnigheid waarmee de mensen soms handelen. Natuurlijk vervult David op korte termijn een bepaald nut, maar aangezien zowel hij als zijn liefde onsterfelijk zijn, zal hij zijn droom nooit voor altijd kunnen leven. Een ontmoeting met de Blauwe Fee is voor hem dan ook het hoogst haalbare. Want hoe groot is de kans dat je na tweeduizend jaar door vriendelijke aliens wordt opgegraven, die ook nog eens je allerliefste wens in vervulling laten gaan? Zelfs voor een sci-fi-film is dat té ver gezocht.

Maar toch: samen met Blade Runner is dit bij mijn weten de enige film die écht dieper (en op een relevante manier) ingaat op de relatie mens/machine en de verantwoordelijkheden die de mens heeft ten opzichte van zijn creaties.

Alleen doodzonde van de fatale dip op het einde.

4 sterren.

Is geen echt noodzakelijke vereiste, maar maakt de film inderdaad wel een stuk makkelijker verteerbaar. Ik heb me in elk geval geen seconde verveeld, The Aviator vloog letterlijk voorbij. Schitterend geacteerd door het hele cast, virtuoos gefilmd en gemonteerd, en mateloos fascinerend. Misschien wat luchtiger dan wat we normaal gezien van Scorsese gewend zijn (alhoewel ook de tragische momenten niet worden geschuwd), maar op het vlak van puur entertainment scoort dit wel heel erg hoog.

4.5 sterren.

Ik heb me ook geen seconde verveeld. Het acteren was, op Lathan en Henriksen na, niet zo heel bijzonder, en ook de dialogen overstegen amper de middenmoot. Maar wat doet dat er toe als de Predators het tegen de Aliens opnemen? Als fan van beide reeksen was dit voor mij de ultieme guilty pleasure.

Ik kreeg zelfs rillingen van plezier toen de geweldige Alien Queen voor het eerst in beeld kwam. En ook de Predators zijn met hun nieuwe pakjes cooler dan ooit. Bovendien vond ik ook de backstory nog best leuk uitgewerkt en ontstaan er gelukkig geen continuïteitsfouten met eender welke Alien of Predator-film.

Wat mij betreft Andersons meest genietbare film.

3.5 sterren.