Meningen

Ondanks de bekende ingrediënten en de voorspelbaarheid is het toch best een grappige en charmante film. Natuurlijk heeft dat grotendeels te maken met de uitstraling van Jennifer Garner (die blik in haar ogen als ze haar schoenenkast ziet, is echt kostelijk), maar ook Mark Ruffalo en Andy Serkis doen het meer dan behoorlijk. En dan is er natuurlijk nog het Thriller-dansje en de striptease op Ice Ice Baby!

3 sterren.

Ik had 2001: A Space Odyssey al een keertje op tv gezien, maar ik had hem eigenlijk nog nooit 'beleefd', laat staan echt begrepen. Gisterenavond is daar gelukkig verandering in gekomen, want 2001 is op het witte doek toch echt wel een totaal unieke ervaring.

Al vanaf de ouverture (die op mijn videokopie trouwens ontbreekt) zat ik meteen in de sfeer, en ik ben er eigenlijk op geen enkel moment weer uit geweest. Zelfs van de beruchte "Jupiter Entry" op het einde heb ik enorm genoten (ik ben maar gewoon onderuitgezakt in m'n stoel en beginnen trippen). Maar vooral de scènes daarna behoren voor mij tot de beste van de film. Echt briljant hoe Kubrick en Clarke het vertelperspectief voortdurend laten verschuiven. Heel bevreemdend.

Ik was ook erg verrast hoe duidelijk het verhaal ineens was, en dat de aanwezigheid van de monoliet wel degelijk een nut heeft. Ik heb me eigenlijk nooit zo met deze film beziggehouden, en de meeste theorieën zijn me dan ook ontgaan, maar sinds gisteren had ik ineens een notie, die bij het doorspitten van dit topic zo'n beetje de algemene visie blijkt te zijn. Wat mij wel opviel was dat elke nieuwe stap in de evolutie meteen ook een akelig negatief aspect met zich meebrengt. In het geval van de apen is dat natuurlijk het oorlogvoeren (moorden?) en in het informaticatijdperk de gevaarlijke en haast oncontroleerbare dominantie van artificiële intelligentie.

Maar ondanks de interessante thema's werden een paar scènes helaas wel heel erg lang uitgerokken. Over de hele lijn vond ik dat eigenlijk niet erg, er was dankzij de geweldige decors en fotografie immers genoeg te zien, maar tijdens de ellenlange 'Space Walk' begon ik toch even ongeduldig te worden. Dat was gelukkig meteen weer over toen de astronauten weer aan boord waren. De enige échte valse noot (tenenkrommend slecht zelfs) vond ik het gesprekje tussen Heywood en zijn dochtertje. Het meisje in kwestie is uiteraard Vivian Kubrick, maar pappie had in die scène best wat minder ijdel mogen zijn en een betere actrice moeten zoeken. Maar vooruit, dat is dan ook echt mijn enige kritiek.

Voor de rest is 2001 (vooral op het grote scherm) een onweerstaanbare trip, een echte belevenis, zeker met het geluid hard en de bassen op volle sterkte.

Er was trouwens één detail dat meteen in het oog sprong. In de scènes die volgen op de scène waarin Frank zijn verjaardagsboodschap krijgt, lijkt de muziek op de achtergrond sprekend op de score die tijdens de opening van Alien wordt gebruikt. Zo zie je maar dat zelfs de meest invloedrijke genrefilms toch nog schatplichtig zijn aan het oeuvre van Kubrick.

4.5 sterren.

Inderdaad een erg bijzondere film, maar ik had aanvankelijk heel wat moeite om in de flow van het verhaal te komen.

Het was ook erg lang afwachten voordat ik het gevoel kreeg dat WKW wist waar hij met zijn verhaal naartoe wilde, en in het eerste halfuur worden de meeste elementen van In The Mood For Love gewoon nog eens herhaald. Pas vanaf het moment dat Tony Leung zijn passionele romance met Zhang Ziyi begint, werd 2046 voor mij echt boeiend. Die twee hebben zo ontzettend veel chemistry samen, en vooral Ziyi bewijst nog maar eens wat voor een geweldige actrice ze is. Vooral de scène waarin Leung haar alleen achterlaat in haar kamer, en ze huilt en lacht tegelijk, is echt schitterend en ontroerend om te zien. Ook de verhaallijn met de oudere zus van Ziyi (die de intellectuele romance moet voorstellen) vond ik enorm boeiend.

Helaas vond ik het sci-fi gedeelte van de film minder geslaagd, vooral omdat de thematiek (kunnen mens en machine emoties voor elkaar voelen) ondertussen al wat is afgezaagd. Het past natuurlijk wel bij het centrale thema van de film, maar ik vond het soms wat geforceerd. Wat natuurlijk niet wegneemt dat de 'toekomst' wel schitterend werd vormgegeven. Ook het laatste gedeelde van het verhaal (met de geheimzinnige Gong Li) vond ik weinig boeiend, en ik had niet het gevoel dat die scènes nog veel nieuws te vertellen hadden. Helaas gaat WKW soms ook flink over de top met het onderstrepen van de emoties, en vooral als hij op een gegeven moment uitpakt met een loodzware arias van Maria Callas moest ik onwillekeurig even gniffelen om zoveel pathos. Voor de rest is de muziekkeuze wel heel erg geslaagd, en passen zelfs de wat wrang klinkende kerstliedjes bijzonder goed bij de sfeer van de film.

Al bij al gaat mijn voorkeur nog steeds uit naar In The Mood for Love, maar als filosofisch tweelingbroertje was 2046 zeker ook de moeite waard. Ik ben benieuwd wat er gebeurt als ik die twee films pal achter elkaar bekijk...

3.5 sterren.

Het is uiteindelijk verre van een slechte film geworden, maar wat mij betreft had Innaritu de structuur wat beter in de hand moeten houden. In het begin is de cryptische structuur bijzonder fascinerend, omdat je de hoofpersonages in de verschillende fases van hun levens ziet, maar naarmate het (niet bijster originele) verhaal zich ontvouwt, begint het gebrek aan focus behoorlijk te irriteren.

Volgens mij zijn alle chonologische spielereien niet meer dan een verwoede poging om het scenario meer onvoorspelbaarheid mee te geven dan het uiteindelijk heeft. Vooral in het laatste halfuur van de film begint Innaritu op een gegeven moment aan de ontknoping, maar grijpt hij een paar scènes later terug naar een episode in het verleden waar weinig gebeurt, zodat de spanning verdwijnt en de flow van het verhaal compleet kapot gaat.

Toch wordt het nooit vervelend, ondanks het feit dat 21 Grams soms behoorlijk kraakt onder zijn eigen gewicht. De drie hoofdrolspelers, en met name Naomi Watts, zijn in absolute topvorm, wat de film natuurlijk alleen maar een meerwaarde geeft. Alleen jammer dat het verhaal niet iets meer gefocust was.

3.5 sterren.

Ik was er eerlijk gezegd niet erg van onder de indruk. De meeste scènes sleepten maar wat aan, en ik had er na anderhalf uur zelfvoldaan geleuter al meer dan genoeg van. De personages waren bovendien stuk voor stuk onprettige personen, en ik kon op geen enkel moment enig respect, laat staan empathie, voor hen opbrengen. Dat werkte behoorlijk frustrerend, en na een tijdje had ik gewoon geen zin meer om nog langer in het gezelschap van die arrogante kwasten te verkeren. Zelfs de anders zo briljante Edward Norton slaagde er niet in om zijn personage nog boeiend te maken, en na de zoveelste zelfingenomen kreet ("Elke dag dat die hond langer leeft, heeft hij aan mij te danken.") kon ik er gewoon niet meer tegen.

Bovendien vond ik die post-11 september-invalshoek behoorlijk vergezocht, en maakt die het verhaal alleen maar nodeloos pompeus. Een beetje meer maat had echt geen kwaad gekund.

Hier en daar een aantal aardige scènes, dat wel, maar verder leeg, lomp en oninteressant.

1.5 sterren.

Zozozo, ik heb'm eindelijk gezien: en wat een goeie film is dit.

Gruwelijk, keihard, realistisch (zo vreemd als het ook klinkt); een ware lust voor de liefhebbers van zombie- en andere ondodenfilms. The Infected zijn een soort zombies op pcp, niet normaal.

Volledig gefilmd op High-Def video, hetgeen een gore, vuile look oplevert, die perfect bij de film past. Een aanrader.

voorlopig 3.5, nog voor verhoging vatbaar.

Wat mij betreft is dit de absolute winnaar van het duel, en zo'n beetje in elk opzicht de tegenhanger van Aragami.

2LDK is flitsend, grappig, bikkelhard, ontzettend goed opgebouwd én met een onverwachtse ontknoping (die mits een beetje goodwill nieteens afwijkt van het vooropgestelde concept).

Maho Nonami en Eiko Koike spelen hun rollen met veel enthousiasme, en gaan elkaar met minstens evenveel vuur genadeloos te lijf. Ontzettend nasty is het allemaal wel, en ik kromp af en toe behoorlijk in elkaar (*auw* wc-deksel, trofee, kettingzaag, samuraizwaard, ijsprikker! *auw*), maar als guilty pleasure zeker niet te versmaden.

4 sterren.

Erg vermakelijk filmpje, al was het middenstuk met afstand het best. Die aaneenschakeling van korte scènes waarin Sandler de knappe Drew probeert te versieren, zijn echt hilarisch. De ontknoping vond ik dan weer heel wat minder, al was het wel behoorlijk onconventioneel.

3 sterren.

Blijft een goeie film, niet alleen dankzij de vette beats en goede sfeer, maar ook dankzij de verrassend goede acteerprestatie van Eminem. Nooit gedacht dat hij het zo goed zou doen...

De 4 sterren blijven.

Vreselijk en prachtig te gelijk.

Ik ben echter vooral onder de indruk van het eerste gedeelte van de film. Ik vraag me af hoe een 'serieuze' film van Takashi eruit zou zien, ik twijfel er niet aan dat hij nog een meesterwerk à la "In the Mood for Love" in zich heeft zitten. Helaas laat hij zich toch altijd weer verleiden tot walgelijke wreedheden die hij met overtuigend enthousiasme in beeld brengt. Die gore was voor mij toch een maatje te groot, niet omdat het nou zo extreem smerig was, maar vooral omdat de emotionele impact zo enorm was. Ik kon het het niet aanzien dat de voeten werden afgesneden van een man met wie ik net meer dan een uur heb in respectvolle sympatie heb doorgebracht.

Het is echter wel briljant hoe Takashi met zijn publiek durft te spelen. Ook de verhakkelde tijdsstuctuur en de Lynch-achtige monster-taferelen waren briljant gevonden. Om nog maar te zwijgen van die scène met de telefoon en de body-bag. Ik dacht dat ik tegen het plafond ging

"Odishon" is een film die me nog lang zal heugen, vooral omdat ik er na het zien van Takashi's belachelijke "Ichi the Killer" niet veel van had verwacht. Miike blijkt dus toch meer te zijn dan een cineast die alleen maar kan schokken, en hier bewijst dat hij ook met gemak een serieus drama aankan. Een goede film dus, al kan ik niet echt zeggen dat ik ervan heb genoten.

4 sterren.