Meningen

Erg geestige komedie met een prima hoofdrol van Vicco von Bülow, die in Duitsland erg populair is als komiek en cartoonist (onder de naam Loriot).

Ook zijn scenario van Pappa ante Portas is een klapper, vol spitse humor en goed getimede oneliners. Enkel naar het einde toe wordt het iets té kolderiek, maar de altijd uitgestreken von Bülow houdt het boeltje toch prima in het gareel.

Het was in elk geval lang geleden dat ik me nog zo heb vermaakt tijdens een komedie.

3.5 sterren.

Dit is echt een vreselijk, verschrikkelijk slechte film. Er staat me vaag iets bij van Cronenberg-achtige vieze beesten die er heel nep uitzagen, en Demi Moore in een goedkope sportwagen.

De rest heb ik echter doorgespoeld, wegens te slecht.

Dit was inderdaad een erg boeiende docu. Vooral het bezoekje aan de vroegere school van Verhoeven, en het verhaal over zijn oorlogsverleden, vond ik erg interessant.

3.5 sterren.

Prima film. Beetje moraliserend, beetje sentimenteel, maar wel erg positief. En bijzonder sterk geacteerd door de hele cast. Alleen jammer dat componist Thomas Newman zo nodig de hele soundtrack van American Beauty moest recyclen.

3.5 sterren.

Originele en interessante film, met een sterk scenario en een (voor die tijd) erg schokkend gegeven. Hitchcock mag in hetzelfde jaar weliswaar met de eer zijn gaan lopen, maar Michael Powell steekt hem qua directheid zeker naar de kroon. Alleen jammer dat hij nu geen Anthony Perkins had om de film naar het allerhoogste niveau te tillen. Want de acteerprestatie van Karl-Heinz Böhm is op z'n zachtst gezegd wisselvallig. Wel dapper dat hij het durfde, maar hij komt niet altijd even geloofwaardig over, zeker als hij "jeugdig" moet spelen.

Hetzelfde kan trouwens gezegd worden van de rest van de cast. Het is natuurlijk typisch voor die tijd, maar ook hier zijn de meest acteurs eigenlijk te oud voor hun rollen. Maarja, dat doet verder niets af van de goede spanningsopbouw, sfeervolle camerawerk en "sleazy" sfeertje dat Powell uiteindelijk zijn filmcarrière zou kosten.

Zeker de moeite waard om even op te zoeken.

4 sterren.

Hee wat leuk, nog een film uit mijn prille jeugd. Erg veel kan ik me er niet meer van herinneren, behalve dat mijn zusje en ik ontroostbaar waren toen Pelle zo vreselijk werd gepest.

2.5 sterren voor de nostalgie.

Erg leuke en originele aflevering, met bakken naakt en gore, maar helaas ook met een vreselijke misser: Meat Loaf in de hoofdrol. Ome Loaf is op z'n zachtst gezegd een middelmatig acteur, maar wat hij hier laat zien is echt van een schokkend laag niveau. Zelden iemand zo uit de bocht zien gaan in een hoofdrol.

Eigenlijk nog een enorm compliment voor Argento dat zijn film daardoor niet helemaal in het water valt. Maar met een "echte" acteur in de hoofdrol was Pelts zonder twijfel een stuk beter geweest.

Toch nog 3 sterren.

Redelijk grappige film met een paar erg leuke muziekjes en prima animatie.

Helaas acteert dat vreselijke ventje zo slecht dat de film op sommige momenten echt niet om aan te zien is.

Verder is het voor mij vooral jeugdsentiment

2.5 sterren

Onvoorstelbaar goede verfilming van regisseur P.J. Hogan, die er tot mijn grote verrukking niet voor terugschrikt om ook de donkerste elementen uit het boek van Barrie naar het witte doek te vertalen. Het hele boek wordt hier zowat integraal verfilmd (met uitzondering van het hoofdstuk met de Never-Bird en de korte epiloog op het einde), en dat levert een wervelende, spannende en ontroerende jeugdfilm op.

Een goede verfilming van Peter Pan begint uiteraard met de cast, en op dat vlak valt er geen valse noot te bespeuren. Jeremy Sumpter is ondanks zijn Amerikaanse accent (even wennen!) een prima Pan en Rachel Hurt-Wood is geweldig als Wendy. De allerbeste (en meest dankbare) acteerprestatie is natuurlijk weggelegd voor Jason Isaacs, die met zichtbaar plezier zijn tanden zet in de rol van Captain Hook (en in een moeite door ook de rol van vader Darling speelt). Isaacs is zelfs zo goed dat ik er op sommige momenten kippenvel van kreeg. Vooral de scène waarin Peter Wendy achterlaat op de toren van de Dark Castle, en Hook uit de schaduw stapt met zijn haak en degen, is echt fantastisch. Hoe meedogenloos Hook eigenlijk is, bewijst hij een paar scènes later, als hij zonder scrupules het schokkende zinnetje: "I don't believe in fairies" hardop uitspreekt.

De hele film is trouwens een stuk donkerder dan de gemiddelde avonturenfilm, en zelfs de zware thema's uit het boek van Barrie worden niet uit de weg gegaan. Zo is Peter Pan niet altijd de vrolijke vrijbuiter zonder zorgen, maar moet hij af en toe flink slikken als hij zichzelf betrapt op diepere gevoelens als schuld en liefde. Ook Hook is niet de karikaturale slechterik (zoals die in de tekenfilm was), maar een complex personage met zijn eigen zorgen en verlangens, voortdurend opgejaagd door een tikkende krokodil. Zelfs de zeemeerminnen zijn geen vriendelijke nymfen, maar verraderlijke, zelfs gevaarlijke, roddeltantes zonder eer en geweten.

Gelukkig wordt het nooit té zwaarmoedig en worden de serieuze scènes afgewisseld met haast magische momenten. Zo is de vlucht naar Neverland (en de landing op roze wolkjes!) een lust voor het oog, en was ik echt ontroerd door de dans van de feeën. Maar de allermooiste is scène is wel het intieme moment tussen Peter en Wendy, die samen voor de volle maan boven het bos zweven. Alleen jammer dat Peter de magie zelf doorbreekt door in een zeldzaam moment van nuchterheid te fluisteren: "You know it's all make-believe, don't you?"

Ik was ook erg verrast door het gebrek aan goedkoop sentiment. Normaal gezien heeft elke jeugdfilm wel een paar tenenkrommend moraliserende scènes, maar dat was hier totaal niet het geval. De emotionele scènes (hoofdzakelijk rond moeder Darling) zijn zo smaakvol, en zo goed geacteerd (door Olivia Williams), dat ik er een brok van in m'n keel kreeg. Vooral het moment waarop moeder Darling ziet dat het kamerraam dicht is, en het met alle macht weer probeert te openen, greep me heel erg aan.

De film ziet er trouwens ook verschikkelijk goed uit, en de dromerige sfeer wordt uitstekend versterkt door de heerlijke muziek van James Newton Howard. Ook de vele speciale effecten zijn origineel en overtuigend.

Echt onvoorstelbaar dat zo weinig mensen deze film hebben gezien, want de nieuwe versie van Peter Pan is echt een topper van formaat. Het was bij mij in elk geval alweer een hele tijd geleden dat ik nog zo blij werd van een film. Een pareltje!

4.5 sterren.

Originele en spannende horrorfilm met een heel apart sfeertje. Het scenario is niet altijd even helder opgebouwd (en doet meer denken aan het oeuvre van Argento dan aan de Amerikaanse horrorfilms uit die periode), maar dat is voor een keertje niet zo erg. Ik kreeg immers behoorlijk de kriebels van The Tall Man en zijn snode plannen, en een aantal van de shocks deden het voor mij nog steeds.

Uiteraard levert Angus Scrimm de meest opvallende acteerprestatie af, maar ook A. Michael Baldwin kwijt zich uitstekend van zijn taak. Cultster Reggie Bannister is helaas een wat middelmatig acteur, maar dankzij zijn nerderige paardestaart-charme (en zijn handjevol bijna-sterfscènes) is hij toch een memorabele antiheld.

Enkel dat eindeloze gezwaai met pistolen en geweren kwam me na verloop van tijd wat de strot uit. Ik had gehoopt dat de personages met iets anders voor de dag zouden komen om The Tall Man te bestrijden.

Toch een vlotte 3.5 sterren waard.

Phantasm II haalt niet het niveau van zijn voorganger, maar is toch zeker een prima aanvulling. Wel jammer dat het spectaculaire einde van deel 1 wat naar de knoppen wordt geholpen door een onnodige uitleg, en de verschikkelijk acteerprestatie van James LeGros.

Over de hele lijn leunt Phantasm II meer aan bij de Nightmare on Elm Street-reeks, tot en met de hallucinante dromen en de Tall Man die zichzelf uit het ruggemerg van een van zijn slachtoffers tovert. Helaas is de sfeer ook wat joliger geworden, met als gevolgd dat de film dus minder spannend is.

Wel erg geslaagd zijn de scènes in de vervallen spookstadjes en de schaarse glimp van het universum van de Tall Man. Ook de speciale effecten zijn er flink op vooruitgegaan, met dank aan de jongens van KNB.

Maar toch mist deel 2 de bizarre vonk van het origineel.

3 sterren dan maar.

Erg middelmatig derde deel, zonder veel goeie nieuwe ideeën, maar met een aantal verschikkelijke missers. Niet in het minst dat schietgrage joch en die "stoere" soldatengriet. Echt niet om aan te zien!

Reggie Bannister acteert daarentegen een stuk soepeler dan in de vorige delen, en omdat Mike (opnieuw gespeeld door A. Michael Baldwin) zowat de halve speelduur uit beeld is, wordt hij de echte protagonist van het verhaal.

Ook deel drie begint daar waar zijn voorganger stopte, en is voor Coscarelli meteen een goede smoes om komaf te maken met het personage van Liz. Blijkbaar besefte hij zelf ook al dat die verhaallijn eigenlijk nergens naartoe ging.

Voor de rest ziet Phantasm III erg helaas een stuk slechter uit dan zijn voorgangers. De makeup en gore-effecten zijn nog wel aardig, maar het camerawerk is nogal kleurloos en de decors wat knullig. Zeker de scènes met die laserlichten konden eigenlijk niet.

Ondanks de minpunten toch een bekijkbaar deel in een verder erg sympatieke reeks.

2.5 sterren.

In het voorlopig laatste deel van de reeks is Coscarelli het spoor helaas compleet bijster. Blijkbaar had hij niet veel geld om de film te draaien die hij voor ogen had, maar ik vraag me af of het nodig was om ook op het scenario te besparen. Ik kon er in elk geval geen touw aan vastknopen.

Wat ik wel heb gezien: Michael die de hele tijd maar wat van de ene dimensie naar de andere hobbelt, gevolgd door zijn broer, al dan niet in de vorm van een bol (don't ask), en Reggie die zich mag bezighouden met het afschieten van Lurkers. Verder was er ook nog een vrouw met dodelijke bollen in haar borsten, en een aantal scènes opgenomen in Death Valley die net uit Star Wars leken te komen (inclusief de Tusken Raiders en Jawas). *Uche.*

Coscarelli probeert het handeltje nog wat te redden door slim wat verwijderde scènes uit de eerste Phantasm te herbruiken, maar dat maakt het plot er nu niet bepaald gestroomlijnder door. Enkel Angus Scrimm slaagt er nog in zich staande te houden, ook al lijkt ook hij allang niet meer te weten wat hij nu eigenlijk aan het doen is.

Teleurstellend. 2 sterren.

Lompe en grotendeels behoorlijk langdradige verfilming van Webber's bekende musical.

Het begin was echt bijzonder goed (de veilig met de onthulling van de gerepareerde kroonluchter) en het eerste halfuur was erg vermakelijk, maar vanaf het moment dat het Fantoom Christine (in een verdacht wiebelend bootje) meeneemt naar de catacomben gaat het allemaal vreselijk mis. Niet alleen wordt het prachtige Phantom-thema in een bijzonder lullig eighties-pop-jasje gegoten (vreemd genoeg ook de enige keer in de film dat dat gebeurt), ook worden de rest van de muzikale thema's de rest van de film ad nauseam herhaald en herhaald en herhaald.

Gek genoeg waren ook de liedjesteksten over de hele lijn tenenkrommend slecht, en werden de melodieën regelmatig onnatuurlijk lang uitgerokken die ene lettergreep er toch nog maar in te krijgen. Ik was halverwege de film echt blij dat ik niet in een volle theaterzaal met honderden mensen zat, want ik kon een occasionele grinnik echt niet onderdrukken. Ik moest ook een paar keer onwillekeurig aan het moment uit de South Park-film denken waarin alle acteurs hun eigen thema's keihard door elkaar heen beginnen te zinnen. Dat soort kakafonieën zijn er ook in deze Phantom legio te vinden. Erg vervelend vond ik vooral dat de zangstemmen van de acteurs in de verste verte niet leken op de spreekstemmen en dat ook de lip-synch er op sommige momenten niet al te overtuigend uitzag. Misschien onvermijdelijk, maar toch een beetje knullig.

Gelukkig ziet de film er wel heel verzorgd uit en door de mooie fotografie komen ook de prachtige sets erg goed tot hun recht. Maar helaas is dat niet voldoende om het makke scenario en de suffe huisvrouwenromantiek nog enige panache mee te geven. Mooi om naar te kijken, maar niet bepaald meeslepend.

1.5 sterren.

Grappige en originele sci-fi film (geproduceerd door John Carpenter trouwens, vergeef me dat ik daarom een horrorfilm verwachtte), met aardige effecten en een leuke, maar melige ontknoping. De acteerprestaties waren weliswaar niet zo bijzonder, toch doet de volledige cast (vooral Michael Paré) erg zijn best om er nog wat van te maken

Het verhaal blijft gelukkig de hele tijd interessant en helemaal op het einde krijgen dan toch nog een typisch Carpenter-moment (de matrozen die na de terugkeer van het schip volledig in het dek zijn 'gesmolten'). Al bij al een aangename, maar weinig opvallende genrefilm, om overduidelijke redenen niét gebaseerd op waargebeurde feiten.

3 sterren.

Plan 9 From Outer Space was op dvd al te gek, maar in een bioscoop met publiek is het helemaal een belevenis. Zo had Cinema ZED in Leuven bij wijze van afsluiter van de klassiekerweek een (digitale) projectie van Plan 9 georganiseerd, en aan de reacties van het publiek te horen was dat een doorslaand succes.

De meeste mensen wisten niet goed wat ze moesten verwachten, maar toen het eerste ruimteschip-aan-een-touwtje door het beeld kwam, begonnen ze wel zo'n beetje een vermoeden te krijgen. En vanaf het geniale moment op het kerkhof ("I don't like hearing noises, especially if there not supposed to be any!") en het melodramatische einde van Bela Lugosi, werd het gewoon een feest. Het grappigste vond ik nog dat er op de meest uiteenlopende momenten gelachen werd, al deden de klassieke one-liners het natuurlijk nog het best. Maar hoe kan het ook anders:

"Visits? That would indicate visitors."

"This is the most fantastic story I've ever heard."

- "And every word of it's true, too."

"That's the fantastic part of it."

En natuurlijk:

"Inspector Clay is dead, murdered, and somebody's responsible!"

Kortom, ik heb er weer ontzettend van genoten.

Op zich een erg originele en goedgemaakte animatiefilm, maar helaas heeft The Polar Express een fatale fout: de digitale hoofdpersonages. Vooral de drie kinderen zijn zo houterig geanimeerd, en hun gezichtsuitdrukkingen zo stroef en onnatuurlijk, dat elke close-up bijna onverteerbaar wordt. De voice-acting is best in orde, maar ik kon me maar niet over de 'lelijkheid' van de hoofdpersonages heenzetten. Ik vraag me dan ook af wat het nut is van het perfect nabootsen van menselijke personages. Zemeckis had er beter aan gedaan om echte mensen in zijn schitterende sprookjeswereld te laten rondlopen. Want zoals het nu is, is het gewoon niet om aan te zien. En dat is jammer, want afgezien van de drie hoofdrolspelertjes ziet de film er zonder overdrijven verrukkelijk uit.

Vooral het eerste halfuur is bijzonder avontuurlijk, en de treinreis naar de Noordpool zit vol met onverwachtse en originele vondsten, niet alleen visueel. Er geslaagd vond ik ook de voice-acting van Tom Hanks, die zowat alle grote rollen voor zijn rekening neemt.

Maar helaas, dubbel helaas, blijft de film niet zo fris als het begin deed vermoeden. Ongeveer halverwege maakt de speelse toon plaats voor de obligate 'character moments', worden er twee tenenkrommende liedjes gezongen en krijgen we harkerige zedenlesjes voorgeschoteld die nog maar eens het belang van vriendschap en liefde benadrukken. Bovendien is Santa zowat de allergriezeligste Kerstman die ik ooit heb gezien. Alle standaard-ingrediënten zijn op z'n plaats (rode jas, bolle buik, blozende wangen), maar hij lijkt meer op een botox-Marco Bakker dan op de goedheiligman. Erg akelig.

Al bij al een nobele poging, met een paar ijzersterke scènes in het begin, maar de opgesomde minpunten wegen helaas té zwaar door om hem van harte aan te bevelen.

3 sterren.

Voor het eerst in jaren nog een teruggezien, en het is me eerlijk gezegd niet tegengevallen. De humor is nog even flauw als ik me kon herinneren, maar ik heb toch weer een paar keer flink moeten lachen. En net zoals bij velen is het natuurlijk vooral puur jeugdsentiment.

3 sterren.

Dit is echt een ongelofelijk aangrijpende film, een beetje in de lijn van "Kolya". Een mooi verhaal over liefde, verlies en verdriet, en een uitzonderlijk goede acteerprestatie van het piepjonge hoofdrolspeelstertje.

Een aanrader, 4 sterren

Inderdaad een stuk minder dan het origineel, en vooral het eerste gedeelte van de film is nogal traag. Halverwege wordt het tempo gelukkig flink opgekrikt, en dankzij de goede actiescènes, fantastische sets en uitstekende regie van Stephen Hopkins is het uiteindelijk toch nog de moeite waard. En de Predator is na al die jaren nog steeds een van de meest indrukwekkende monsters uit filmland.

3 sterren.

Oerslechte, amateuristisch gemaakte en belabberd geacteerde prulfilm die om een of andere reden binnenkort toch in de Belgische bioscopen wordt uitgebracht:

-----------------

Het BIFFF en Imagine Film Distribution zijn verheugd u te kunnen meedelen dat de film LE PRINCE DE CE MONDE van Manu Gomez op 18 juni in de Belgische zalen komt. De film, met in de hoofdrollen Lio, Laurent Lucas en Jean-Claude Dreyfus, werd in wereldpremière en in aanwezigheid van de volledige filmploeg in de Méliès Competitie van het BIFFF 2008 vertoond.

----------------

Wat het persbericht uiteraard niet vermeld, is dat de film na de screening behoorlijk werd uitgejouwd en door zowat iedereen die ik op het Brusselse Filmfestival heb gesproken zonder aarzeling als "de slechtste film van het festival" werd bestempeld. Le Prince de Ce Monde werd gedraaid met financiële steun van het Waalse Gewest, maar meer dan een habbekrats zullen ze niet hebben bijgedragen. Het handeltje ziet er namelijk uit alsof het op een zaterdagmiddag door een groepje enthousiaste videoamateurs in elkaar werd gedraaid.

Enkel hoofdrolspeler Laurent Lucas komt er nog enigszins ongeschonden uit, maar dit is ongetwijfeld een film die hij liever niet op zijn cv had gehad.

0,5 sterren.

Helaas een nogal waardeloze aflevering. Het scenario van Drew McWeeny (beter bekend als Moriarty van Aint-It-Cool) is té dun en te voorspelbaar om zelfs maar een uur mee te vullen. Het uitgangspunt is prima, maar het duurt gewoon te lang tot er eindelijk wat vaart in het zaakje komt.

Ook Carpenter is niet in al te beste doen. Zijn regie is aan de fletse kant en ook uit geroutineerde acteurs als Ron Perlman lijkt hij geen goede acteerprestaties te krijgen. En aan dat idiote monster op het einde wil ik liever geen woorden vuilmaken ...

1.5 sterren.

Ook na de tig-ste keer (waaronder drie keer in de bios) blijft dit een van mijn favoriete films aller tijden. De sfeer en de regie zijn nog steeds volledig uniek, en de acteerprestatie van Anthony Perkins lijkt wel uit een andere dimensie te komen. Zoveel charisma!

Vooral de scène voor het motel tussen Bates en Arbogast behoort wat mij betreft tot een van de hoogtepunten van de film. Alles aan die scène is perfect en de dialogen zijn zo ongelofelijk scherp, daar krijg ik nog steeds kippenvel van.

5 sterren.

Inderdaad een vrij geslaagde docu, al viel me op wat een arrogante kwast die Arnie vroeger wel was. Zonder scrupules beweert hij bijvoorbeeld dat hij de wat oenige Lou 'Hulk' Ferrigno gerust slecht advies zou geven als hij de kans zou krijgen. En dat verhaal over de dood van zijn vader is natuurlijk te schandalig voor woorden.

Maar het is natuurlijk wel leuk om te zien.

3.5 sterren.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet zoveel had aan deze film. Origineel qua stijl en gegeven, dat zeker, maar ik vond hem toch een beetje te rommelig om de hele speelduur te boeien. PTA's andere films waren wat dat betreft veel evenwichtiger.

Ik denk dat we deze film vooral moeten vergelijken met een Soderberghiaans-achtig tussendoortje à la "Schizopolis" of "Full Frontal"; een soort vingeroefening eigenlijk, om tussen twee grote projecten door weer een beetje te oefenen ...

Geen slechte film, dat niet, maar eerder een film waar vooral de makers zelf veel lol aan beleven ...

nét 3 sterren.

Behoorlijk grimmige, zwartgallige, humorloze en soms wat monotone variatie op Mad Max, met een goede acteerprestatie van Thomas Jane en een paar heerlijk bizarre scènes (waaronder het gevecht met The Russian, op de maat van "La Donna e Mobile".

Opvallend is wel dat Frank Castle niet bepaald een erg goede indruk maakt als wreker, vooral omdat hij keer op keer in elkaar wordt gemept. Ook John Travolta is niet op z'n best, en doet hij zijn rol uit Swordfish nog eens over, maar dan op autopiloot.

The Punisher is niet geheel vervelend, maar echt vrolijk werd ik er ook niet van.

2.5 sterren.

Toch nog best een amusante b-film. Bijster intelligent is het allemaal niet, het script rammelt aan alle kanten en de acteerprestaties zijn grotendeels ondermaats (vooral van de zogenaamde sterren als Casper Van Dien en (urk) Jenny McCarthy), maar het rommeltje wordt met dusdanig veel enthousiasme gepresenteerd dat het eigelijk best weer leuk wordt.

Ook de speciale effecten kunnen nog best door de beugel, in verhouding met gelijkaardige b-film nonsens dan. En het is altijd leuk om Robert Englund eens zonder make-up te zien. Hij doet in elk geval nog een poging om de kromme dialogen wat gewicht mee te geven. Ook al blijft het uiteraard reuze B.

Nou vooruit, 1.5 sterren.