Meningen

Iedereen doet zichtbaar zijn best om er nog wat van te maken, maar het scenario is gewoon té flauw om te kunnen boeien.

2 sterren.

Sfeervolle griezelfilm waarin de zombie in kwestie geen vleesetende rover is, maar een ongelukkige dode vrouw die door een voodoo-priester wordt gemanipuleerd.

Tourneur tovert trouwens een paar bijzonder mooie shots uit zijn hoed. Vooral de scène waarin Jessica in haar wapperende nachtjapon door het gesloten hek naar buiten staat te staren, vond ik heel erg geslaagd. De dialogen waren soms wat stijf, en ook het einde nogal rommelig, maar over de hele lijn mag de film best gezien worden. En de titel is natuurlijk briljant.

3 sterren.

Nogal een teleurstellende film, met redelijke (maar soms wat plastic) effecten en een paar aardig scènes (vooral naar het einde toe). Helaas was het verhaaltje net iets te voorspelbaar en de uitwerking teveel 'Hollywood' naar mijn smaak. Zeker als je bedenkt hoeveel mogelijkheden de verhalen van Asimov bieden. Zo staat de film bijvoorbeeld amper stil bij de impact van de robots op de maatschappij. Iedereen heeft blijkbaar nog een baan, ondanks het feit dat alle klusjes (van vuilnisman tot fabrieksarbeider) worden waargenomen door robots. Ook op de relatie mens-machine wordt eigenlijk totaal niet ingegaan; I Robot is meer een standaard actiefilm met wat elementen uit de 'harde' sci-fi.

Ik was ook niet zo weg van de acteerprestaties. Bridget Moynahan acteerde als een plank en ook Will Smith heb ik al in betere doen gezien. Hij probeerde overduidelijk zijn 'donkere kant' wat naar boven te halen, maar komt totaal niet geloofwaardig over. En om over dat stomme mutsje nog maar te zwijgen.

De sterkste momenten uit de film zijn de scènes met de robot Sonny. Zijn zoektocht naar het nut van zijn bestaan maakte bij mij nog wat los, maar voor de rest was I Robot een nogal steriele film.

2.5 sterren.

Spannende en goedgemaakte suspensefilm, met een prima plot en een gewaagde (maar uitermate geslaagde) ontknoping.

Na een schitterende opening duurt het weliswaar nog een tijdje voordat het verhaal echt op gang komt, maar als het eerste slachtoffer gevallen is, blijft Identity onophoudelijk spannend, en vallen er (ondanks het feit dat die vervloekte trailer zo goed als ALLES verklapt) nog best wat verrassingen te rapen. Ook qua acteren is er over de hele lijn weinig verkeerd, en zijn het vooral John Cusack, Amanda Peet en John Hawkes die de show stelen.

Regisseur Mangold verpakt het geheel in een drijfnat en pikzwart sfeertje, beperkt de gore tot een minimum en laat ook de goedkope shocks achterwege, ten voordele van échte suspens.

Hitchcock zou tevreden zijn, 3.5 sterren.

Middelmatige horror-komedie, die in tegenstelling tot Evil Dead en aanverwandten, nooit de juiste toon weet te treffen. Gelukkig is daar nog Devon Sawa, die met zijn bezeten hand de hele film overeind houdt en het geheel nog een beetje bekijkbaar maakt.

De rest van de cast acteert helaas vrij middelmatig, en de bevallige Jessica Alba is al helemaal verschrikkelijk; persoonlijk had ik die irritante doos als eerst van kant gemaakt, maargoed.

Naar het einde toe wordt Idle Hands echter steeds grilliger, de ontknoping slaat al helemaal nergens op en de laatste dertig minuten zijn gewoon ronduit beschamend en flauw. De special effects en de make-up zijn dan weer wel uitstekend geslaagd, maar helaas is dat niet genoeg om de film aan te bevelen.

2.5 sterren dan maar.

Vlotte, sympatieke en door-en-door Vlaamse komedie, met een erg leuke rol voor Josse de Pauw.

3.5 sterren.

Weinig geïnspireerde en soms wat langdradige klucht met matte acteerprestaties en voorspelbare plotwendingen. Erg vervelend ook zijn de inconsequente accenten van Norton, Giamatti en Biel, die klinken als een mengelmoesje van Russisch, Duits en Brits, maar uiteindelijk nergens op lijken.

En de "verrassende" plottwist op het einde (inclusief de tenenkrommend melige laatste scène) is helemaal een giller. Nooit gedacht dat de filmmakers het zichzelf zo makkelijk zouden maken.

2 sterren.

Toch het gevoel dat ik een andere film heb gezien dan jullie. Bijster origineel is het inderdaad niet, maar het is het totale gebrek aan script, spanning en enige vorm van richting dat Ils wat mij betreft erg vervelend maakt, zelfs voor een film van amper 75 minuten.

De uiteindelijke twist was dan nog wel aardig, maar de nietszeggende openingsscène en de eindeloze, doelloze en oersaaie stalkscènes waren niet om doorheen te komen. Moreau en Palud hebben goed naar Carpenter gekeken, maar het had zeker geen kwaad gekund als ze niet alléén de openingsscène van Halloween hadden geanalyseerd. Verder deed het spuuglelijke camerawerk (brakke, fletse high-def) de film ook geen goed.

Merkwaardig is wel hoe Moreau en Palud hun film verpatsen als bovennatuurlijke thriller. Geen slecht idee om de kijkers na een uur weer met hun benen op de grond te zetten, maar gezien er geen enkele hint in die richting wordt gegeven, zijn de sterke, sfeervolle eindscènes (wat een decor!) toch een behoorlijke anticlimax. Vooral omdat het eerste uur van de film zo verschrikkelijk saai is.

Leuk geprobeerd toch, maar uiteindelijk niet meer dan een uit de hand gelopen stijloefening. Benieuwd wat Moreau en Palud van de remake van The Eye gaan bakken...

1.5 sterren.

Ik vond het ook een bijzonder prachtige, hartverwarmende film. Eerlijk drama, zonder ook maar één moment in meligheid te vervallen.

En de twee zusjes speelden zo waanzinnig goed, ze leken zelfs niet te acteren. Zoveel naturel heb ik in m'n leven nog niet vaak gezien.

4.5 sterren.

Uit het forum:

Om een of andere reden ziet dit deel er stukken professioneler uit dan de andere afleveringen (misschien omdat het de eerste uit de reeks is) en Coscarelli etaleert hier een ongelofelijk gevoel voor sfeer en mooie shots. Het verhaal is een allegaartje van Texas Chainsaw, The Hills Have Eyes, Deliverance en soortgenoten, maar een paar slimme twists op het einde maken dat gemakkelijk goed. Een aanrader en eigenlijk de perfecte film om de serie mee te beginnen.

4 sterren.

Wat mij betreft dé ultieme superheldenfilm. Geweldig verhaal (met een hint van Watchmen), briljante voice-acting van de hele cast, ijzersterke humor en een heerlijk nostalgisch retro-sfeertje. Ik werd tijdens het kijken helemaal wiebelig van de opwinding, net een klein jongetje die wat later mag opblijven voor zijn eerste James Bond. Ik moest zelfs m'n trui uitrekken, zo warm kreeg ik het ervan.

The Incredibles is ronduit geniaal; puur entertainment en na The Iron Giant alweer een meesterwerk voor de rekening van regisseur Brad Bird.

"That was totally wicked!"

5 sterren.

INLAND EMPIRE was een van de films van 2007 waar ik het meeste naar uitkeek. Maar helaas, wat een sof. In tegenstelling tot zijn andere werk is INLAND EMPIRE langdradig, vervelend, spuuglelijk en ronduit saai.

De beste (en meest voor de hand liggende) metafoor voor Lynch-films blijft altijd de puzzel. Zijn beste werk, vooral Blue Velvet, Mulholland Drive en Lost Highway, is een legpuzzel waarbij je de helft met gemak kunt leggen, en Lynch je de overige stukjes in willekeurige volgorde toestopt. Sommige stukken passen, andere niet, maar je hebt altijd het idee dat je er (mits een beetje inspanning) iets van kunt maken.

Niet zo bij INLAND EMPIRE. Hier dumpt Lynch gewoon een enorme doos puzzelstukken op je schoot die wel van tien verschillende puzzels lijken. Niets past in elkaar, er is geen houvast of rode draad. Je kunt zelfs de tafel niet vinden om de puzzelstukken op te sorteren.

Natuurlijk zijn Lynch-films altijd cryptisch (dat maakt ze ook zo leuk), maar helaas is INLAND EMPIRE zo warrig dat ik er persoonlijk niets mee kon. Het ziet het er allemaal ook zo verschrikkelijk lelijk uit (ik ben toch al geen fan van DV), dat het niet eens de sfeer uitademt van een echte film. Het lijkt meer op een uit de hand gelopen studentenproject, gefilmd op een zondagmiddag in de achtertuin van de professor experimentele film.

Wat niet wil zeggen dat er geen sterke scènes tussenzaten. De opening was erg creepy, Laura Dern speelde geweldig, de intermezzo’s met de konijnen (helaas al gezien in ‘Rabbits’) waren weer erg bizar en het laatste halfuur (inclusief de eindgeneriek) was fascinerend. Ook leuk: het gebruik van ‘Black Tambourine’ van Beck. Maar verder vist Lynch opnieuw uit dezelfde vijver en begint hij zich te herhalen. Een steek naar Hollywood, verwisselde identiteiten (is de blonde nu de brunette?), gedesillusioneerde actrices in hotelkamers, hoeren en filmsterren; ik heb het allemaal al eens eerder gezien.

Tel daar nog de kontverlammende speelduur bij, en je hebt een film waar ik uiteindelijk niets aan overhoud. Een teleurstelling, zeker omdat ik de andere projecten van Lynch reken tot de meest boeiende films die ik ooit heb gezien.

2 sterren dan maar.

Het is inderdaad wel een kijkje waard, al was het maar omdat het een groot belabberd zootje is, van begin tot eind. Maar wel een vermakelijk zootje.

Het plot is vrijwel onbestaand, de acteerprestaties om te gillen en de ontknoping zo van de pot gerukt, dat geloof je niet. Ik moet eerlijk zeggen dat ik nog nooit zo'n origineel einde van een slasher heb gezien. Ook het Engels van de cast aan het begin van de film is van een zeer bedenkelijk niveau, en het feit dat alle dokters in het ziekenhuis maar wat staan te hannessen met die apparatuur is ook niet erg geruststellend.

En dan hebben we het nog nieteens gehad over de ronduit knullige dialogen:

hij: "Zo ik ben er weer."

zij: "Waar kom je voor?"

hij: "Is dat niet duidelijk, dan?"

En in plaats van de kleren van elkaars lijf te rukken, pakken Nada en Koen saxofoon en gitaar en spelen ze samen met het irritante broertje een geïmproviseerd nummertje. Ik kwam niet meer bij!

Gelukkig waren de producers niet vergeten dat een goeie slasher minstens één stel tieten behoeft en krijgt Nada van Nie halverwege de film toch nog haar obligatory tit shot.

Jammergenoeg blijft het niet altijd even hilarisch en gebeurt er in de tweede helft van de film bijna helemaal niks. Zo zitten we bijvoorbeeld tien minuten te kijken naar Koen die op bed zit te relaxen en ondertussen een biertje drinkt. De scène was ongetwijfeld spannend bedoeld, maar mijn aandacht werd voortdurend afgeleid door zijn ronduit afschuwelijke trui.

Maar als de killer dan eindelijk aan zijn laatste slachtpartij begint, wordt het gelukkig weer een beetje leuk. Nada die de killer te lijf gaat met een boor bijvoorbeeld; of de onverklaarbare wederopstanding van Koen, die in de vorige scène letterlijk aan mootjes werd gehakt. Het kan niet op.

De slechtste Nederlandse film ooit gemaakt? Geen idee, al wou ik wel dat alle slechte Nederlandse films zo onderhoudend waren.

1 ster

Het was inderdaad een beetje een teleurstelling. Clooney en Zeta-Jones hadden weliswaar enorm veel chemistry, maar helaas gaf het script hen bitter weinig te doen. Gelukkig werd het nooit echt vervelend, en leveren de Coens alsnog een luchtige, ontspannende komedie af. Maar het is écht wel een tussendoortje.

3 sterren

Zeker doen!

Ik ben hem net gaan kijken, en ik ben er nog helemaal van in trance. Adembenemend mooi, schitterend gefotografeerd en voorzien van prachtig mooie vioolmuziek. Over het plot wil ik liever niet al teveel kwijt, omdat het verhaal zich heel stilletjes ontvouwt, en je er als kijker wel even de tijd voor moet nemen. Maar jongens, wat was dit de moeite waard.

Een absolute aanrader, 4.5 sterren.

Nadat ik hem gisteren nog eens heb bekeken, heb mijn stem opgewaardeerd van 4.5 naar 5 sterren, want dit is zonder twijfel een van de allerbeste animatiefilms ooit gemaakt. Niet zozeer voor de allerkleinsten, maar uitzonderlijk vermaak voor alle kinderen vanaf 10 jaar.

En niet te vergeten een MUST voor alle liefhebbers van animatiefilm.

Het is toch wel een schande dat WB deze film nooit heeft willen pushen. Maarja, een animatiefilm zonder liedjes, levenslessen, en mét aparte humor en niet echt een happy end maken dit toch tot een vreemde eend in de bijt. Ze wisten blijkbaar niet goed wat ermee aan te vangen.

Het is anders echt een uitzonderlijke film!

Ik vond het eigenlijk wel een aparte en sfeervolle film. De logica in het verhaal was bijzonder ver te zoeken, maar de film had absoluut iets Kafkaïaans, en dat vond ik wel prettig. Vooral het middenstuk van de film is erg bezwerend, hypnotisch bijna.

Helaas gaat Vinterberg naar het einde toe nogal uit de bocht, en heeft hij duidelijk geen idee hoe hij een einde aan zijn verhaal moet breien. Ook het rolletje van Sean Penn is eigenlijk overbodig, onbenullig zelfs. Natuurlijk is de film over de hele lijn pretentieus, protserig en nietszeggend, maar dankzij de goede sfeerschepping, de mooie muziek en de verzorgde fotografie, vond ik het toch wel bijzonder.

3.5 sterren.

Prettig filmpje, ontspannend, niet té veel diepgang en uitstekend gemonteerd.

Helaas kwam geen van de personages echt uit de verf, en was het verhaal net iets te gewoontjes om de vergelijking met bijvoorbeeld Ocean's Eleven te kunnen doorstaan.

Ondanks deze minpuntjes is het echter wel een aanrader.

3 sterren

Ik had me na het lezen van de verhalen over Izo voorbereid op een cryptisch puzzelwerkje, maar wat ik heb gezien was een twee uur durende, afstompende orgie van misselijk geweld, lachwekkend filosofisch geneuzel en ergelijke muzikale intermezzo's.

Ik heb me laten vertellen dat Izo een aanklacht moet zijn tegen de waanzin van de oorlog (met Izo als symbool voor de willekeur van geweld), en tot op zekere hoogte kan ik daar nog inkomen. Maar wat ik niet snap is dat Miike dat uitgangspunt als smoes gebruikt om twee uur lang meedogenloos op de kijker in te beuken. Ik begrijp best dat hij door de willekeur van de scènes zijn film symbool wil laten staan voor de willekeur van geweld, maar zijn aanpak heeft wat mij betreft net het averechtse effect. Want door zijn 'boodschap' zo naar de achtergrond te schuiven, en het geweld te laten primeren, dienen de slachtpartijen (en dus ook de film) uiteindelijk tot niets.

Maar wat ik nog het meest hypocriet vond, was het feit dat een anti-geweldfilm eerst twee uur lang het geweld dusdanig verheerlijkt en trivialiseert, dat je als kijker bot en onverschillig uit de zaal komt gestrompeld. Ik was aan het einde van de film helemaal op; ik voelde letterlijk niets meer. En niet omdat ik was aangedaan door de boodschap, maar omdat ik het gevoel had dat ik twee uur lang mentaal ben verkracht door een filmregisseur die over het thema geweld helemaal niets zinnigs te zeggen heeft.

0.5 sterren.