Meningen

Inderdaad een echt pareltje dit. Grappig, origineel, aangrijpend, romantisch en oneindig verrassend. Vooral de chemistry tussen Zach Braff en Natalie Portman is haast onbeschijfelijk. En Portman speelt de rol van Sam met zoveel enthousiasme en overtuiging dat ik het er soms warm van kreeg. Verbazingwekkend ook hoe makkelijk ze van de ene emotie naar de andere kan overschakelen. Vooral in de laatste scènes van de film, als ze samen met Andrew op de trappen van het vliegveld zit, zijn grappig en ontroerend te gelijk. Haar acteerprestatie is een echte revelatie.

Maar ook Braff is erg grappig als de wat comateuze Andrew die langzaam ontwaakt en dankzij Sam weer zin krijgt in het leven. Vooral in het begin is hij de spreekwoordelijk vis uit het water en moet duidelijk weer even wennen aan het vreemde leventje van weleer. En natuurlijk maken al zijn maffe vrienden met hun rare hobby's het hem niet makkelijk. Boogschieten met brandende pijlen? Knights in shiny armour? Schaatsende krokodillen? Je moet het zien om te geloven.

Gelukkig blijft het niet de hele tijd zo koddig, dat zou al snel gaan vervelen. Maar ondanks het feit dat Garden State niet echt een plot heeft (het verhaal is meer een opeenvolging van losse gebeurtenissen), is het tweede gedeelte duidelijk serieuzer van toon en staat vooral de ondefiniëerbare relatie tussen Sam en Andrew centraal. Conventioneel of melig wordt het gelukkig nooit en ook als regisseur heeft Braff zich duidelijk uitgesloofd om het zo boeiend mogelijk te maken. Neem daarbij nog de goede fotografie en de uitstekende soundtrack en dan krijg je wat mij betreft een van de meest verrassende debuutfilms van de laatste jaren.

Ik heb er in elk geval ontzettend van genoten.

4,5 sterren.

Vrij vervelende film, met suffe acteerprestaties (ook van de anders zo vlotte Jennifer Love Hewitt), botte dialogen en een vreselijk ongeïnteresseerde voice-over van Bill Murray. Zijn fletse geneuzel begint al na een paar minuten op de zenuwen te werken, waarschijnlijk omdat hij tijdens het inspreken van zijn tekst liever wat anders had gedaan. Ook het plot is weer typische kinderfilm-armoede: Garfield gaat op pad om Odie uit de klauwen van een (oh nee!) gemene man te redden. Helaas is die zoektocht zowat letterlijk geript uit Toy Story 2, inclusief het mopje waarin Buzz onder een verkeerskegeltje de straat oversteekt. Hadden ze nou echt niks beters kunnen bedenken?

Bovendien lijken de makers de essentie van Garfield niet helemaal te hebben begrepen. De anders zo luie kat is hier namelijk een Elvis-imiterende, skatende grappenmaker, die op te maat van de Black Eyes Peas verwoede pogingen doet om bij de tijd te blijven. Ik moest tijdens het kijken regematig denken aan de Simpsons-aflevering waarin de producers van Itchy en Scratchy een hip nieuw personage voor de serie moeten bedenken. Helaas wil de inspiratie niet mee en komen ze daarom maar met Poochie op de proppen; een rappende, skatende hip-hop-hond, die niet meer moet doen dan achter de trends aanhinken. Dat gevoel kreeg ik ook bij het zien van Garfield: leuk geprobeerd, maar minstens tien jaar te laat.

1.5 sterren.

Er is ondertussen al genoeg positiefs gezegd over Gegen die Wand, maar ik wil alle lof nog graag eens beamen. Werkelijk een schitterende film, rauw en realistisch, geloofwaardig geacteerd en met een uitstekende soundtrack. Ik was er erg door aangedaan.

4.5 sterren.

Ik vond het eigenlijk ook een bijzonder interessante film, al was hij niet altijd even geslaagd. Sommige shots waren pretentieus en ronduit vervelend, terwijl andere scènes weer hypnotisch en fascinerend waren.

Uiteindelijk is Gerry veel te lang (en speelt teveel met het geduld van het publiek), maar door de goede sfeer en de naturel van Damon en Affleck kan het toch kwalijk een slechte film genoemd worden.

3 sterren

Prachtige docu, soms een beetje traag, maar altijd boeiend. En het Shoosh-ritueel op het einde behoort toch tot een van de meest merkwaardige dingen die ik ooit heb gezien. Ontroerend.

3 sterren.

Erg goed gemaakte avonturenfilm, volgens beproefd recept, maar altijd spannend en verrassend. Bij dit soort films hangt veel van het spektakel natuurlijk af van hoe de wilde dieren in beeld gebracht worden, en de combinatie van getrainde leeuwen en nepleeuwen (voor de close-ups) werkt wonderbaarlijk goed. Ik had geen enkele keer het gevoel dat ik naar gekunstelde onzin zat te kijken. Vooral de scène waarbij de leeuwen het ziekenhuis aanvallen en een van de beesten een dokter bespringt, is echt geweldig.

Extra pluspunten zijn de goede acteerprestatie van Val Kilmer, het strakke scenario (van William Goldman) en het verzorgde camerawerk. Uitstekend amusement.

3.5 sterren.

Nou, dat was allemaal niet zo best. Bordkartonnen personages, slappe dialogen, een treffende overeenkomt met het minstens even brakke "Virus" en een belachelijke ontknoping.

Aan de positieve kant staan echter wel de rijkelijke hoeveelheden gore en de ronduit schitterende decors en speciale effecten.

Het meest memorabele moment was natuurlijk de scène waarin de stereotype black dude een flashback heeft waarin de balzaal zich in zijn oude glorie hersteld en hij wordt verleid door die aantrekkelijke dame in de rode jurk. Prachtig gedaan, en het death-by-sex moment is een uitstekende vondst

Helaas wordt de rest van de film bijzonder lusteloos afgeraffeld en verdiende iedereen wat mij betreft zijn verdiende loon. Next!

1.5 sterren.

Blijft een bijzondere film. Lekker cynisch, grappig en origineel én met bijzonder goede acteerprestaties van Steve Buscemi en Scarlett Johanson.

4.5 sterren.

Nog wel een lekker b-filmpje, redelijk origineel, vrij goed geacteerd en niet beschamend idioot. Gewoon plezierig, en in elk geval de beste Mars-film tot nu toe

3 sterren

De hele film werd vorig jaar uitgezonden bij de tv-versie van de Nacht van de Wansmaak, maar maakte ook bij mij bijzonder weinig indruk. Ik kan me vooral herinneren dat de kopie zo donker was, dat je op sommige momenten geen steek zag, ook al speelde de scène zich op klaarlichte dag af. En de "enge spinnen" waren echt om te gillen.

Gisterenavond op tv, hallucinant!

Volgens mij betekende die avond het definitieve einde van de "love & peace"-bewegingen en het begin van de harde, gewetenloze maatschappij waar we vandaag in leven.

En hoe halen ze het in hun hoofd om de Hell's Angels als security aan te werven? Je weet toch van te voren al dat het verkeerd zou aflopen? Die mensen wekken agressie op. Schande ...

Maar wat een boeiende docu, prachtig gemonteerd en in beeld gebracht.

4.5 sterren

Geweldig verrassende horrorfilm. Ik had geen idee dat hij zo goed zou zijn. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er ook niet al teveel van verwachtte, vooral omdat die andere gehypte weerwolvenfilm "Dog Soldiers" een beetje tegenviel.

Maar "Ginger Snaps" was toch echt wel te-gek. Goeie fotografie en montage, prima geacteerd, enorm goor en met een gedurft einde. Al was de weerwolf op zich niet zo heel erg overtuigend, maar dat maakte eigenlijk weinig uit.

4 sterren, een grote verassing.

Vlotte, sympatieke komedie met een uitstekende rol voor Elisha Cuthbert. Het was me nooit eerder opgevallen, maar die meid beschikt echt over verschroeiend veel sex-appeal. Ze domineert dan ook zowat elke scène waar ze in speelt. Helaas verliest het plot halverwege een beetje de pedalen, en moet ook Cuthbert wijken voor een toenemend ingewikkeld subplot.

Het einde is dan wel weer erg goed gevonden, en ondanks het feit dat het allemaal nét iets te lang duurt, maken de goede acteerprestaties (niet alleen van Cuthbert), de vakkundige regie en de uitstekende muziekkeuze de film best de moeite waard. Al is het natuurlijk niet meer dan een guilty pleasure.

3 sterren.

Subliem vertolkte en adembenemende gefotografeerde film die geheel baadt in een heerlijke dromerige sfeer. Er wordt amper een woord in gesproken, en net als de echte schilderijen van Vermeer moet ook de film het hebben een subtiele blik, een oogopslag, een glimlach.

Het is al weer heel lang geleden dat ik nog zo ben weggedroomd tijdens een film. Niet te missen.

4.5 sterren

Na lang aarzelen heb ik me er toch maar eens aan gewaagd (met versterking van een vriend, uiteraard), maar zelfs met iemand erbij is Glitter een onvoorstelbare lijdensweg voor iedere filmliefhebber. Het gebeurt niet vaak dat ik een film zie waarbij ik naderhand het gevoel heb dat ik beter anderhalf uur naar een lege muur had kunnen staren. Zelfs mijn eigen warrige gedachtengang is op elk moment interessanter dan één enkele seconde van dit onding.

Glitter valt ook niet in de 'it's so bad, it's good'-categorie, zodat je er het gros van de tijd nieteens om kunt lachen. Het eerste uur schuifelt nog trager voorbij dan een slak op valium, en er gebeurt zo ontzettend weinig dat je de film tot op dat moment in amper een paar woorden kunt samenvatten: "Meisje wordt ontdekt, meisje wordt beroemd". En dan heb ik nog twee keer hetzelfde woord gebruikt ook.

Vanaf het moment dat het eerste 'conflictje' opduikt, valt er goddank weer wat te grinniken, vooral omdat Mariah Carey dan haar eerste echte poging tot acteren doet. Tot die tijd liep ze er maar een beetje doelloos bij, en had ze op wat bijzonder vage antwoorden na weinig noemenswaardigs te zeggen. Tot overmaat van ramp kijkt ze de hele tijd alsof ze er niks van begrijpt, wat vooral in het laatste halfuur voor een paar onvoorstelbaar knullige momenten zorgt. Maar ook in de 'acteermomenten' slaat Carey een waar modderfiguur, en vooral de scène waarin ze een liefdesliedje voor haar vriend probeert te schrijven, is echt om je bij te bescheuren.

Vooropgesteld dat je het tegen die tijd niet allang hebt opgegeven, want de enige manier om deze film door te komen is met veel doorzettingsvermogen en een stevige dosis masochisme. En dan nog krijg je geen antwoord op de vraag wat toch die geheimzinnige migrerende veeg op Mariah's arm is...

0.5 sterren.

Het was alweer een tijdje geleden dat ik hem nog eens heb gezien, maar na de recente herontdekking van The Godfather kan ik het niet laten om gewoon de hoogste waardering te geven.

De kwaliteiten van de film worden hier op de vorige pagina's al voldoende in de bloemetjes gezet, dus daar heb ik verder niet veel meer aan toe te voegen. Behalve misschien:

"You don't even have the respect to call me Godfather!"

5 sterren.

Ow, dit heb ik ooit eens gezien in het STUK in Leuven.

Maar om nou te zeggen dat de film een goede indruk heeft gemaakt Het is eigenlijk gewoon gefilmd toneel. En nog slecht ook.

1.5 sterren.

Schitterende tragikomedie, met een uitzonderlijk goed gevoel voor Duitse oostblok-nostalgie (ook wel Ostalgie genoemd). Het plot mag weliswaar een beetje vergezocht zijn, maar het wordt allemaal met zoveel enthousiasme gebracht, dat het in weze amper stoort. Ook de cast is om van te smullen, vooral de jonge Daniël Brühl is bijzonder goed en is wat mij betreft het grootste Duitse talent sinds Moritz Bleibtreu.

Het enige wat me vreselijk stoorde was het feit dat componist Yann Tiersen weinig moeite heeft gedaan om met een origineel klinkende score voor de dag te komen. Alle nummers ruiken naar Amélie Poulin, en op een gegeven moment herbruikt Tiersen zelfs doodleuk La Valse D'Amélie. Dat nummer is zo onherroepelijk aan Amélie verbonden dat je zonder pardon uit de flow van Good Bye Lenin getrokken wordt. Zonde hoor.

Ondanks dit schoonheidfoutje en een paar té lange scènes, blijft Lenin echter een film die gezien mag worden. En een goede kennis van de Wende maakt het er alleen maar leuker op.

Een aanrader: 4 sterren

Prachtige, en zeer aangrijpende film. Ik had'm uit mezelf niet gauw gekeken, maar op aanraden van m'n vriendin ben ik er toch maar eens voor gaan zitten, en zoals velen heb ook ik het me niet betreurd.

4 sterren

Ongelofelijk slappe horrorfilm die met eigenlijk amper kon boeien. Het plot zat vol met gaten, werd nooit écht spannend en de film modderde maar wat van A naar B. Gelukkig waren er hier en daar nog een aantal briljante technische hoogstandjes, maar verder was het eigenlijk niet meer dan één lange aaneenschakeling van horror-clichés.

1,5 sterren.

Zeg maar gerust: James Bond met vlechtjes.

Geen erg goeie film, saai zelfs.

1.5 sterren

De film komt wat sloom op gang en de acteerprestaties en het scenario zijn maar magertjes (het lijkt opnieuw een aaneenschakeling van creepy kortfilms), maar de sfeer zit goed en het bloedstollende laatste halfuur bezorgde me toch flink wat kippenvel. Lang geleden dat ik nog zo heb gegriezeld.

3 sterren.

Geinige, maar soms wat brave documentaire die volgens mij wel een aardig kijkje achter de schermen van de beruchte Gumball geeft. Ik was eigenlijk wel verrast om te zien hoe relaxed het er allemaal aan toegaat en dat het over de hele lijn toch belangrijker is om gezien te worden dan te winnen. Zelfs de politie lijkt het leuk te vinden en treedt over het algemeen niet al te hard op. Er lopen ook een aantal grappige figuren rond, waaronder drie geflipte Colombiaanse B-Boys, een Britse glamourbabe met teveel geld en Jackass-lid Ryan Dunn.

Maar het gaat in de eerste plaats natuurlijk om de prachtige auto's, die dan ook op alle mogelijke oogstrelende manieren in beeld worden gebracht.

3,5 sterren voor mij, autoliefhebbers zullen er zeker een sterretje bovenop doen.

Wel een aardige animé, met goede actiescènes en een paar leuke ideeën. Alleen jammer van de clichématige dialogen en de magere uitwerking. Ik had voortdurend het gevoel dat dit een soort samenvatting was van een veel langere film of serie.

3 sterren.