Meningen

Amusante komedie, met een geweldige rol van Tom Hanks. Helaas miste de film soms wat vaart en zat het plot wel heel erg simpel in elkaar. Ook Marlon Wayan's vuilbekkende inside-man werkte soms behoorlijk op m'n zenuwen. Maar voor de rest was het allemaal zeer behoorlijk. Coen-light, zeg maar.

3 sterren.

Vervelende, voorspelbare actiefilm die er op sommige momenten nog bedroevend goedkoop uitzag ook. Het enige echte goeie moment was de sprong van dat hoge gebouw, maar voor de rest was het allemaal schrijnend middelmatig.

Angelina Jolie is bovendien ontzettend ongeloofwaardig als actieheldin en ze beweegt gek genoeg ontzettend houterig. Dat viel me vooral op in de slechte vechtscène tussen de terracotta-strijders. Blijkbaar kon daar zelfs de degelijke montage niks aan veranderen.

1,5 sterren.

Een verrassend harde en directe film. Eerlijk gezegd had ik me verwacht aan een onzinnig (en slecht) martelspektakel à la I Spit on Your Grave, maar dit was echt van een heel ander kaliber.

Ik was vooral verrast door het rauwe realisme van de film. De beelden hebben een hoog realiteitsgehalte, uiteraard geholpen door de korrelige beeldkwaliteit en het geïmproviseerde acteerwerk (met realistisch klinkende '70's-dialogen). Opvallend ook is de goede montage en shotkeuze van Craven. In tegenstelling tot het eerder genoemde I Spit... voelde ik me bij het bekijken van Last House on the Left wel écht ongemakkelijk. Vooral de verkrachtingsscène is heftig, ook al wordt er niet veel getoond. Nog maar eens het bewijs dat suggestie vaak beter werkt dan expliciet detail. Erg bijzonder vond ik ook de scènes daarna, en niet enkel door de muziekkeuze: het gebroken meisje dat vernederd in de bosjes moet kotsen, en de daders die er maar een beetje bijstaan, niet helemaal zeker wat ze zullen doen. Vrolijk werd ik er niet van, maar het werkt.

Veel minder vond ik dan weer het onbenullige subplot met de stuntelende agenten. Een beetje comic relief was welkom, maar het jolige sfeertje (en het brakke acteerwerk) is een iets té harde stijlbreuk en doet de film in zijn geheel geen goed.

Dat wordt dan weer ruimschoots gecompenseerd door het bikkelharde einde. De morele vraag is natuurlijk: "Wat zou je zelf doen?", maar de ouders van het meisje twijfelen niet. En stiekem geef je ze gelijk.

Ik vraag me trouwens af of Tobe Hooper hier een van zijn ideeën voor Texas Chainsaw Massacre heeft gehaald. Het is in elk geval wel bizar om iemand, twee jaar voor TCM, zo tekeer zien gaan met een kettingzaag. Al overtreft de piemelbijscène echt alles.

In essentie is dit natuurlijk pure trash, maar ik kon me niet van de indruk ontdoen dat Craven hoger mikte. De parallel naar Bergman is wellicht te veel lof, maar als potente, pakkende horrorfilm kan dit zeker tellen. En een van de weinige films met/over zinloos geweld die me echt ongemakkelijk heeft gemaakt. Alleen jammer nou van die stuntelende flikken ...

3.5 sterren.

Heerlijke avonturenfilm, soms een beetje rommelig, maar toch bijzonder de moeite dankzij de spetterende vechtpartijen, woeste romantiek en de verschroeiende presence van Daniel Day-Lewis. Erg mooie muziek ook, van topcomponisten Randy Edelman en Trevor Jones.

3.5 sterren.

Verrassende, rauwe film van Bogdanovich met een fragmentarisch, maar boeiend scenario, uitstekende acteerprestaties en één zwakke plek: Cybill Shepherd. Haar prestatie is zelfs zo ondermaats dat ze wel in een andere film lijkt te spelen. De enige reden waarom ze de hoofdrol kreeg is natuurlijk omdat Bogdanovich een oogje op haar had (ze zouden later trouwen), maar op filmtechnisch gebied was het een misser van formaat om haar zo'n belangrijke rol te geven. Gelukkig bewees ze naderhand in Taxi Driver dat ze wel degelijk beter kon.

Op de rest van de film is er weinig aan te merken. De troosteloze zwart-witfotografie maakt de sfeer alleen nog maar somberder en alleen de country-en-westerndeuntjes (hoe irritant ook) lijken een klein beetje vreugde te brengen. Ik was ook erg verrast door de goede rol van de mij verder onbekende Timothy Bottoms. Wat een enorme uitstraling heeft die jongen, en zelden zulke trieste ogen gezien.

4 sterren.

Bijzonder onzinnige en rommelig opgebouwde thriller die het eigenlijk alleen moet hebben van zijn (voor die tijd) revolutionaire CGI. Daarmee is ook alles gezegd.

1.5 sterren.

IK had mijn verwachtigen na de slechte recenties wat teruggeschoefd, en ziedaar, met een wat minder critisch oog is The League nog best een genietbare avonturenfilm. Vooral het eerste uur is bijzonder goed, vol slinkse humor, adembenemende decors (die bibliotheek, die auto!!) en slimme verwijzingen naar alle mogelijke klassiekers uit de wereldliteratuur (er is zelfs nog een knipoog naar E.A. Poe en de Rue Morgue). Helaas gaat het halverwege de film, met de aankomst van de League in Venetie, gestaag bergaf, vooral door de irritante opeenstapeling van ontploffingen, schietpartijen en vergezochte plotwendingen.

Naar het einde toe trekt het allemaal nog een beetje recht, al is de ontknoping niet erg overtuigend, om nog maar te zwijgen over de rommelige montage en de over de hele lijn middelmatige special effects.

Gelukkig maken de acteurs nog een hoop goed, met name Sean Connery als Quatermain (zonder "r", in tegenstelling tot hoe zijn naam voortdurend in de ondertiteling wordt geschreven), Peta Wilson als Mina Harker (sexy en verleidelijk) en vooral Stuart Townsend als Dorian Gray, die in de waarste zin van het woord een gluiperige, aalgladde en verfoeilijke onderkruiper is. Geweldig!

Vervelend wordt het nooit, als is het erg jammer dat het pittige toontje halverwege de film overboord wordt gegooid ten voordele van ontploffingen en onoverzichtelijke montagetrucs.

een kleine aanrader, 3 sterren.

Ontzettend flauwe en voorspelbare vervolgfilm die compleet niet aansluit op het eerste deel. Op een of andere manier gedraagt Elle zich namelijk ook nu weer net zo als aan het begin van deel 1, en zelfs haar onnozele loopje is weer terug.

Tot overmaat van ramp is het plot echt om te gillen (ze wil de mama van haar hondje zoeken!) en zit het verhaatlje vol met onlogische wendingen, doorzichtige personages en tenenkrommend beschamende scènes (met als dieptepunt het 'Go Congress'-dansje en een pro-Amerika speech waar Bush tevreden over zou zijn). Bovendien was de film soms zo knalroze dat de kleuren op mijn tv begonnen door te vlekken en tenslotte wordt zelfs de ontknoping van deel één schaamteloos herkauwd.

Zelfs de altijd stralende Reese Witherspoon en twee hele sterke grappen (die van het domme blondje en de snowglobe en die van de portier die probeert om door de voordeur het hotel in te komen) kunnen de film helaas niet redden van de totale afgang.

Vreselijk. 1 ster.

Erg bizarre kruisbestuiving tussen horror en kung-fu. De film is zelfs een co-productie tussen de Hammer Studios en de Shaw Brothers Studios, in een poging munt te slaan uit de kung-fu rage van die tijd. Het verhaal stelt helaas niet zoveel voor en het tempo ligt regelmatig veel te laag, maar dat wordt weer ruimschoots goedgemaakt voor de grappige vechtscènes en de bijzonder goede acteerprestatie van Peter Cushing als Van Helsing. Die man kan zelfs de meest ridicule dialogen nog de nodige geloofwaardigheid geven. Alleen jammer dat John Forbes-Robertson zo'n duffe Dracula is. Hij kan op geen enkel moment tippen aan de slinkse charme van Christopher Lee.

2 sterren.

In het boek Nightwalkers van Bruce Lanier Wright kwam ik nog een leuke anekdote tegen van regisseur Roy Ward Baker over zijn samenwerking met regisseur Cheh Chang:

The shoot was by all accounts a gruelling one and the ten-week shoot ballooned to twenty-one. Director Roy Ward Baker found the Chinese filmmaking methods rather bewildering, saying: "Their idea of shooting a fight scene is letting everybody mill around for twenty minutes with three different camera's rolling... and then throwing it all in the editing room". Baker fought to bring order to the pandemonium and ironically succeded in capturing some of the better martial arts footage that had been shot up until then.

Waardeloze praatfilm, met domme grieten die nog dommer over de meest domme onderwerpen lullen. Echt niet om doorheen te komen.

1 ster

Onderhoudende komedie, van een niet al te hoog niveau. Een aantal grappige momenten, dat zeker, maar over de hele lijn was ik er niet zo wild van.

2.5 sterren.

Ongelofelijk goed vertelde en briljant vormgegeven biografie met een schitterende acteerprestatie van Geoffrey Rush, die, net als Peter Sellers, met gemak een dozijn rollen voor z'n rekening neemt. In de bijrollen schitteren vooral Charlize Theron (als Britt Elkand) en Stanley Tucci (als Stanley Kubrick). Hoogtepunten zijn de grappige scènes rond de opnames van Dr. Strangelove, en de heerlijk trippy droomsequentie tijdens Seller's eerste hartstilstand. Ook voor diegenen die niet zo bekend zijn met Sellers een absolute aanrader.

En voor mij een van dé films van het jaar.

4.5 sterren.

Ik heb echt geen idee wat ik hiervan moet denken. The Life Aquatic is ontzettend goed gemaakt en Wes Anderson laat alweer zien dat hij een heel apart gevoel humor heeft. De volledige cast lijkt daar maar al te graag in mee te gaan, en vooral Cate Blachett en Bill Murray vermaken zich uitstekend.

Maar aan de andere kant is de film soms zo cryptisch, afstandelijk en ondoordringbaar dat je er als kijker niet meer bijkunt. Qua toon en sfeer gaat het echt alle kanten uit, van komedie tot drama, ja zelfs van A-Team-achtige actie tot onderwater-sci-fi. Er gebeurt de hele tijd ontzettend veel, alles is voortdurend in beweging. Maar helaas blijft er naast al die commotie niet genoeg tijd over om de intrigerende personages wat beter te leren kennen. Zelfs Bill Murray's niet onbelangrijke vaderfobie wordt met een simpel statement afgedaan en nooit meer verder onderzocht.

Ik had het gevoel dat Anderson bang was om te lang bij zijn personages te blijven stilstaan, terwijl juist de kleinere momenten (Zissou en Jane in de ballon, en vooral de intieme scène tussen Jane en Ned) voor mij tot de hoogtepunten van de film behoorden. Maar helaas worden dat soort momenten te vaak onderbroken door een vreemde punchline of bizarre grap.

Wat natuurlijk niet wil zeggen dat dit een complete mislukkig is. In tegendeel zelfs. Ondanks (of dankzij?) de vreemde humor en de opvallend geframede shots blijft het vooral visueel de hele tijd erg boeiend. Andere hoogtepunten zijn de rondleiding door het schip en de schitterende (maar schaarse) stop-motion zeebeestjes van Henry Selick.

Toch blijf ik achteraf een beetje op m'n honger zitten, omdat ik me op geen enkel moment echt betrokken voelde bij het hele gebeuren. In elk geval ben ik wel van plan om de film over een tijdje nog eens te proberen. Ik heb namelijk het gevoel dat The Life Aquatic, meer nog dan Anderson's vorige films, een geval van 'aquired taste' is.

Voorlopig 3 sterren.

Hersenloos inderdaad, en vooral bruut, lomp en fout. Maar ergens ook wel vermakelijk, al kon ik er over het algemeen weinig mee, en begon het laatste halfuur toch wat te vervelen. Het acteerwerk was bovendien ronduit vreselijk, en de speciale effecten waardeloos en het camerawerk tamelijk flets (op een paar leuke shots na dan). Eigenlijk een cultfilm die zijn reputatie niet helemaal waarmaakt: vooral omdat het hele zootje te onevenwichtig om de hele speelduur te boeien.

2 sterren dan maar.

Lang geleden dat ik hem nog eens had gezien, maar hij is na al die jaren nog steeds even mooi als ik me kon herinneren. Het verhaal is misschien niet iets té rechtlijnig, maar de werkelijk schitterende animatie en uitstekende stemvertolkingen maken dat weer ruimschoots goed. En van de beruchte sterfscène krijg ik nog steeds kippenvel.

Ik dacht trouwens de hele tijd dat Billy Crystal de stem van Timon deed, maar tot mijn grote verbazing was het Nathan Lane.

Hoe dan ook: het blijft genieten.

4 sterren.

Inderdaad een bijzonder mooie jeugdfilm, gebaseerd op de klassieke roman van Frances Hodgson Burnett. Visueel erg aantrekkelijk (vooral de schitterende set van het internaat is een lust voor het oog), en uitstekend geacteerd, vooral door de piepjonge Liesel Matthews (als Sara) en Liam Cunningham (als de vader). En het is natuurlijk altijd een verademing om te zien hoe de positieve boodschap van het boek op een vlotte, overtuigende en vooral on-sentimentele manier in de film wordt verwerkt. Daar kan de doorsnee drammirige kinderfilm nog eens een voorbeeld aan nemen. Heerlijk.

4 sterren.

Ik had vorige week het geluk om een uitnodiging voor de persvisie te strikken, maar ondanks de hoge verwachtingen voldeed de film wat mij betreft niet helemaal.

Een groot probleem met Un Long Dimanche de Fiançailles is dat de film qua vormgeving, vertelstijl en sfeer gewoon té veel lijkt op Amélie. En dat is in zeker zin een teleurstelling, omdat ik niet had verwacht dat Jeunet twee keer achter elkaar van hetzelfde vaatje zou tappen. Verwacht je in Fiançailles dus ook weer aan kleurrijke collages vol gekke personages, lange uitweidingen die nergens naartoe gaan, koddige humor en fragmentarische tussenstukjes die een bepaald punt illustreren.

Op zich is dat natuurlijk niet erg (zeker niet als je het er zo goed kan laten uitzien als Jeunet), maar het maakt de film wel ontzettend vermoeiend. Het tempo ligt dan ook nog eens een stuk hoger dan in Amélie, en ik had vooral in het begin alle moeite van de wereld om het plot te volgen. Pas naar het einde van de film, als alle uitweidingen achter de rug zijn, en Jeunet eindelijk begin te focussen op de kern van het verhaal, treft hij de juiste toon. De laatste paar scènes van de film behoren voor mij tot een van de meest ontroerende filmmomenten van het jaar.

Alle kritiek ten spijt valt er gelukkig nog heel wat te genieten, niet in het minst de waanzinnige gedetailleerde vormgeving en sublieme fotografie. Jeunet weet als geen ander wat mooie plaatjes zijn, en zijn gevoel voor sfeer geeft zijn film een échte meerwaarde. Vooral de scènes bij Mathilde thuis (in een gezellig boerenhuisje), de smerige loopgraven van de Somme en het ziekenhuis annex zeppelindepot zullen me nog lang bijblijven. Ook op acteervlak is het helemaal niks mis, al kan je je afvragen of het nodig was om bijna de volledige Amélie-cast weer te laten opdraven.

Maar het allergrootste probleem met Fiançailles is nog het gebrek aan focus. Jeunet gaat met groot plezier alle kanten uit, en verliest zich meer dan eens in de uitwerking van een volledig onbelangrijk nevenverhaal. Natuurlijk is de zoektocht soms belangrijker dan het eindresultaat, maar ik wou dat Jeunet zichzelf wat meer in de hand had gehouden. Want uiteindelijk kom je over de écht belangrijke personages bijna niets te weten.

Ik twijfel nog tussen drie of drie-en-een-halve ster, maar voorlopig hou ik het toch op drie sterren. Wie weet brengt een tweede visie meer uitsluitsel.

Ondanks het soms wat gedateerde acteerwerk en de kontverlammende speelduur, vond ik het toch bijzonder de moeite waard.

Absolute hoogtepunten waren wat mij betreft de mislukte parachtedropping, waarbij een van de soldaten aan de kerktoren blijft hangen; en de werkelijk fenomenale luchtopname aan het einde van de film, waarin de soldaten over dat hele smalle brugje moeten.

Ouderwets filmmaken op z'n best.

4 sterren.

Tja, wat kan ik nog zeggen.

Met afstand de beste van de drie. De flow is beter (ondanks, of misschien dankzij de grotere lengte), de actie fantastisch, het drama grootser en het einde bijzonder bevredigend.

Een van de toppers van 2003.

4.5 sterren.

De laatste keer dat ik deze film heb gezien was in 1998 in de bios, en toen vond ik er eigenlijk niet veel aan. Maar nu ik hem net nog eens heb bekeken, vraag ik me af wat me eigenlijk bezielde. Dit is zonder twijfel een uitstekende avonturenfilm, die ondanks het hopeloos voorspelbare plot en de oerdomme personages, continu blijft boeien, mede dankzij de uitstekende special effects en de vakkundige regie van Spielberg. Ook de montage is geweldig, met mooie lange shots die de actie perfect in beeld brengen, denk maar aan de scène waarin die enorme trailer over de rand van de afgrond hangt. Qua opbouw en montage is die scène perfect; menig regisseur kan daar wat van leren.

Het verhaal stelt zoals gezegd niet al te veel voor, maar ondermeer de dino's, de effecten en de prachtige locaties maken The Lost World meer dan de moeite waard.

Stem verhoogd van 2.5 naar 3.5 sterren.

Dat gevoel had ik ook. Het eerste halfuur was nog best te genieten, en alle personages worden met een paar rake scènes voorgesteld. Helaas gaat het daarna gestaag bergaf, vooral omdat sommige verhaaltjes echt niet interessant zijn, en hele de film uiteindelijk VEEL te lang duurt. Na het derde of vierde extratische happy-end heeft zelfs de meest doorgewinterde romatische ziel het wel gehad.

Alle verhaaltjes blijven trouwens akelig aan de oppervlakte, het scenario lijkt wel een god-zegen-de-greep uit de onderste la van Curtis' bureau; een reeks onuitgewerkte ideeën die willekeurig aan elkaar werden gelijmd in de hoop dat er voor iedereen wel iets bij zit.

Natuurlijk is het niet allemaal slecht, en zoals verwacht zijn het weer oudgedienden als Hugh Grant, Alan Rickman en Emma Thomspon die enigszins zonder kleerscheuren uit te strijd komen, en zorden hun segmentjes voor de broodnodige vonk. Maar helaas is dat niet genoeg om te voorkomen dat Love Actually uiteindelijk bezwicht onder zijn eigen overdaad.

1.5 sterren

Typische Duitse schelmen-heimatfilm, eigenlijk alleen maar leuk op een regenachtige zondagmiddag als er écht niks anders op tv is.

In Duitsland is dit echter onverbiddelijk cult.

2.5 sterren.