Meningen

Inderdaad een nogal rommelige film, met een aantal sterke scènes en een prima basisidee, maar de onevenwichtige opbouw, het zwakke begin en de magere acteerprestaties tillen het ding niet boven de middenmoot uit.

2 sterren.

Eigenaardige, hypnotische film die een paar dagen later nog steeds in mijn hoofd rondspookt. Vooral omdat het allemaal zo écht leek. Haneke mikt op puur realisme, vooral bij het schetsen van zijn personages. De dialogen, gedragingen en gezellige familietafereeltjes aan het begin van de film zijn zelfs zo geloofwaardig, dat je je bij vlagen een voyeur voelt, ook al ontdek je niet meteen iets bijzonders aan de personages en gaan de gesprekken grotendeels over koetjes en kalfjes.

Toch hangt er al vanaf het eerste shot een onwaarschijnlijke dreiging boven het geheel. Weliswaar wordt er voor het uitgangspunt leentjebuur gespeeld bij Lost Highway (familie krijgt geheimzinnige videoband van onbekende), maar in tegenstelling tot Lynch wordt Caché geen koortsige nachtmerrie, wel een opvallende subtiele en goed uitgewerkte studie over schuld, verantwoordelijkheid en perceptie. Verpakt in een bloedstollend spannend jasje. Met een aantal sterke vondsten en erg akelige momenten van angst, paranoïa en wanhoop.

De acteerprestaties zijn verbluffend goed, met name Binoche en Auteuil, en ondanks het (soms té) lage tempo wordt je als kijker steeds dieper in het verhaal meegezogen. Met als gevolg dat dat het 500-koppige publiek in de zaal als één man reageerde op een bijzonder schokkende gebeurtenis aan het einde van de film.

Een echte ontknoping heeft het verhaal dan weer niet en Haneke levert geen pasklare oplossing voor het mysterie. Het is zelfs zo dat het einde op een aantal verschillende manieren geïnterpreteerd kan worden, geheel afhankelijk van het aantal clou's dat je uit de film haalt (of wilt halen). De film heeft naderhand in de auto nog wel een stevige discussie opgeleverd, waaruit bleek dat je er op het vlak van interpretatie heel wat kanten mee opkunt.

Ik ben wel erg benieuwd geworden naar het andere films van Haneke (dit is mijn eerste kennismaking met zijn werk). Volgens de recensies is dit zijn meest toegankelijke film tot nu toe, dus als zijn andere films nog wat verder gaan, smaakt dat wat mij betreft naar meer. Zijn droge, analytische stijl spreekt me wel aan. Het geeft Caché in elk geval een grotere impact dan je zou verwachten.

3.5 sterren.

Ik vond dit maar ziek en zielig. Ik ben toch al niet zo'n fan van dit soort kannibalen-rommel (alhoewel ), maar het totale gebrek aan stijl, sfeer en relativeringsvermogen maken dit maakwerkje toch compleet ongenietbaar.

Het had wel iets van een sadistische peep-show. Bovendien is dat geklooi met beestjes onvergeefelijk. Ik ben niet echte een fervente dierenliefhebber, maar ik vind niet dat een dier moet lijden, gewoon omdat wij er dan naar kunnen kijken. Dat is fout, en degradeert een op zich aardige genrefilm tot totale troep.

1 ster.

Een beetje een vergeten film, en da's best jammer want ondanks het misschien wat banale plot is Carny over de hele lijn best de moeite. Ik heb in elk geval nog nooit een film gezien die zo'n gedetailleerde blik achter de schermen van de rondreizende kermisindustrie geeft. Erg leuk om te zien hoe iedere kermisklant wel z'n eigen maniertjes heeft om zijn klanten hun geld te ontfrutselen.

Bovendien wordt er de hele film door erg sterk geacteerd, met name door Gary Busey, Robbie Robertson en een piepjonge Jodie Foster (onvoorstelbaar wat die meid toen allemaal al durfde). In de rol van Donna ontpopt Foster zich tot een echte verleidster en haalt ze zowel de mannelijke als de vrouwelijke klanten met gemak over de streep. Soms een beetje risqué (vooral omdat ze er nog zo jong uitziet), maar gelukkig nooit smakeloos.

Het einde (voor zover dat er is) komt misschien niet zo heel overtuigend over, maar dat neemt niet weg dat Carny gezien mag worden. Onverwachts plezierig vermaak voor een doorgeregende zondagmiddag.

3.5 sterren.

Bijzonder geinige debuutfilm van Peter Weir, vol met bizarre personages en grappige details. Het plot raakt weliswaar kant nog wal, maar dankzij het ongure sfeertje en een paar leuke inside-jokes (waaronder een verwijzing naar Once Upon A Time In The West) blijft het altijd onderhoudend.

3 sterren

Inderdaad qua vormgeving erg origineel (zeker voor een budget van amper 6 miljoen dollar), maar dat is zowat het enige pluspunt van dit pompeuze onding. Het verhaal was van geen kanten te volgen, de dialogen om te gillen en de moraliserende zedenpreekjes echt te belachelijk voor woorden. Zelfs de actiescènes, die normaal gezien voor wat 'verluchting' zorgen, waren vreselijk lamlendig in beeld gebracht, chaotisch gemonteerd en doorspekt met massa's onsamenhangende tussenvoegsels zoals stop-motion animatie en tekenfilmfragmenten. Niet bij te houden, zo'n zootje!

Aanvankelijk was ik nog wel geboeid, maar al na een halfuurtje hangt regisseur Kazuaki Kiriya zich op aan een waslijst onlogische situaties en steeds grotestker wordende climaxen. Na een dik uur had ik het allemaal wel gezien en sloeg de verveling onverbiddelijk toe. En blijkbaar was ik niet de enige, want zo'n drie kwartier voor het einde begon ook het 600-koppige publiek in de zaal te beseffen naar wat voor ongein ze eigenlijk aan het kijken waren. Gevolg: hardop commentaar, mensen die de zaal verlieten en in mijn geval een onbedaarlijke aanval van de slappe lach.

Maar hoe kan het ook anders: het was allemaal zo pathetisch, overdreven en schaamteloos melig dat zelfs de positieve boodschap volledig belachelijk overkwam. Er is natuurlijk niets mis met een film die de waanzin van oorlog aanklaagt, maar nadat een van de hoofdpersonages voor de zoveelste keer in een tranerige monoloog was uitgebarsten, had ik er echt schoon genoeg van.

Ik was achteraf wel blij dat de regisseur niet in de zaal zat, want voor hem moet deze screening een martelgang zijn geweest. Bovendien was het een van de weinig keren dat er na het einde van de film hardop boegeroep weerklonk en de mensen flesjes en programmaboekjes naar het scherm begonnen te keilen. Maar gezien het erbarmelijke niveau van de film niet geheel onbegrijpelijk.

1 ster.

Ik had al een beetje verwacht dat Catwoman zou tegenvallen, maar dat het uiteindelijk zo'n drol van een film zou zijn, daar had ik echt niet op gerekend.

Zo'n beetje alles aan deze film wringt, van het verhaal (pff, weer iets met dodelijke make-up, hallo Batman), de waardeloze montage, tot de belachelijke acteerprestaties. Vooral Sharon Stone speelt alsof ze niet weet wat ze nou eigenlijk moet doen, en ook Halle Berry legt het er veel te dik bovenop. Als Patience is ze het onzekere kneusje en na de reincarnatie (met dank aan een lelijke CGI-kat) is ze plots één en al ballen. Dat hoort natuurlijk wel zo, maar de manier waarop ze het speelt is gewoon schokkend slecht. Er is welgeteld één enkele scène waarin ze als Catwoman plotseling de juiste toon treft, als ze het feestje in haar gebouw crashed om de muziek af te zetten maar daarna is het weer niks dan doffe ellende. Waarbij ze trouwens niet gehopen wordt door haar ronduit afgrijselijke outfit. Catwoman moet het hebben van haar moves en uitstraling, niet van T&A!

Ook de regie van Pitof is niet veel beter. De man heeft duidelijk een goed oog voor mooie plaatjes, maar als het op vertellen aankomt, faalt hij volledig.

Na een lange rij uitstekende superheldenfilms is Catwoman een koude douche, een film die trouwens nieteens gemaakt had hoeven worden. De origin story van Catwoman was in Batman Returns ook al eens gedaan, en ondanks haar beperkte screentime maakte Michelle Pfeiffer in die film duizend keer meer indruk dan een hele film vol Halle Berry.

1 ster.

Ik had gehoopt op een strakke thriller à la Phone Booth maar ik kreeg een lamlendig geacteerde b-film die ook op het gebied van scenario de middenmoot niet overstijgt.

Het ergste van al was nog de belabberde acteerprestatie van Kim Basinger, die het van mijn part met Sharon Stone mag uitvechten voor de Razzie voor de slechtste acteerpresatie van het jaar. Ik kreeg op een gegeven moment zelfs last van plaatsvervangende schaamte, zo erg was het. Alleen Chris Evans houdt zich temidden van alle ellende nog een beetje staande, en acteert zelfs William H. Macy en de anders zo charismatische Jason Stratham moeiteloos van het scherm. Voor de rest is Cellular helaas niet te redden.

1.5 sterren.

Omdat ze op TV1 alleen maar de Vlaamse dub wilden uitzenden, heb ik m'n dvd'tje nog maar eens uit de kast gehaald. En gelukkig ben ik weer tot dezelfde conclusie gekomen als de vorige keren: namelijk dat Chicken Run, ondanks het feit dat er soms wat meer pit in had mogen zitten, een bijzonder vermakelijke en virtuoos geproduceerde animatiefilm is. En wat wil je nog meer?

4 sterren

Helaas een van de mindere afleveringen uit de Masters of Horror-reeks. De regie was best te pruimen, maar het verhaaltje was zo mager en onuitgewerkt, dat het allemaal niet echt kon boeien. Bovendien was er totaal geen ontknoping en laat Garris een aantal interessante zijsporen helaas onuitgewerkt.

2 sterren.

Prachtig gemaakte avonturenfilm die me ondanks al het spektakel een beetje koud liet. Ik kan niet precies zeggen waarom, maar op een of andere manier voel ik me niet zo aangetrokken tot het Narnia-universum. Ik ben met de boeken ook nooit verder gekomen dan het tweede deel.

De enige scène in de film die ik echt heel boeiend vond, was Lucy's eerste ontmoeting met de Faun Tumnus. De rollen waren allebei zo goed gespeeld en de vormgeving zo verzorgd, dat ik er kippenvel van kreeg. Helaas had kreeg ik dat gevoel de rest van de film niet meer. Wat niet wil zeggen dat er niet een hoop te genieten valt. De acteerprestaties zijn degelijk en de speciale effecten op z'n zachts gezegd verrukkelijk. Vooral de majestueuze Aslan was een plezier om naar te kijken. Maar toch had ik gehoopt dat het me meer zou boeien.

Helaas werd mijn kijkervaring niet bepaald verzacht door de verschrikkelijk slechte digitale projectie (waarover meer in het forum). En het feit dat de sukkels van de projectie eerst de gruwelijk gedubde Vlaamse versie hadden opgezet, maakte me ook niet blij. Mocht ik weer de zaal uit om het te melden.

Maar ook zonder die stoorelementen is Narnia helaas geen film die ik in het hart zal dragen. Daarvoor was het verhaal gewoon niet boeiend genoeg. Misschien ben ik er wel te oud voor. Jammer hoor...

2.5 sterren.

Ik vind het ontzettend moeilijk om een gemotiveerd oordeel te geven over The Chronicles Riddick. Aan de ene kant is het een echte hardcore-sci-fi film waar ik als liefhebber ontzettend van heb genoten, maar aan de andere kant is het ook een enorm opgeblazen en bij momenten irriterend actie-vehikel.

Om te beginnen maar het goede nieuws. Zoals wel vaker in typische sci-fi zit ook The Chronicles of Riddick vol met waanzinnige ideeën, machtsgeile heersers, eeuwenoude dynastieën en verregaande politieke implicaties. En dan heb ik het nog nieteens gehad over de gewoonweg a-dem-benemende visuele uitwerking. Van het gigantische budget (zo'n 100 miljoen dollar) is het gros zo te zien naar de sets, kostuums en speciale effecten gegaan. Ik heb sinds Dune niet meer zo'n epische visuele pracht gezien in een sci-fi-film. Ook het verhaal is nog best aardig, al slaat Twohy bewust een andere weg in, en wordt er nog amper verwezen naar de gebeurtenissen uit Pitch Black. Die film leek zelfs maar een opwarmertje voor de échte trilogie Riddick-films, waarvan Chronicles dus de eerste is. Maar het beste aan de film is nog de weelde aan planeten die Riddick tijdens zijn missie bezoekt, de ene nog waanzinniger dan de andere.

Maar dan het slechte nieuws, want dat is er helaas ook. Met name het rommelige begin van de film was erg teleurstellend, en het duurde voor mij even voordat ik helemaal in het verhaal zat. Ook de acteerprestaties zijn, op Vin Diesel na, grotendeels ondermaats, en met name Thandie Newton zet een werkelijk afgrijselijke rol neer. Ook Judy Dench heeft eigenlijk maar een rolletje van niks, al heeft dat waarschijnlijk te maken met het feit dat er flink in de film is geknipt. Je voelt op sommige momenten dat het tempo gewoon té strak wordt gehouden om toch maar sneller naar de volgende actiescène te kunnen. En dat is jammer, want met een beetje meer exposure was de film waarschijnlijk wat evenwichtiger geweest. En dat gehaaste gevoel wordt trouwens alleen maar aangedikt door de bij momenten hersenverlammende montage. Een aantal van de grote actiescènes (met name de aanvaring tussen Riddick en een stel Guards, en het één na laatste gevecht voor de hangar) zijn qua montage gewoon een drama. Hoe goed de effecten en choreografie ook waren, voor het oog waren die scènes gewoon niet te volgen.

Maar ondanks die stevige minpunten heb ik toch enorm genoten van The Chronocles of Riddick. Want uiteindelijk wegen de goede aspecten van de film net iets zwaarder door. Met name de adembenemende visuele stijl en de avontuurlijke sfeer maken Riddick toch nog de moeite waard. Maar waarschijnlijk alleen voor de échte liefhebbers van het genre. De anderen houden het best bij Pitch Black.

3 sterren.

De cliché's zijn inderdaad niet van lucht, maar ondanks de voorspelbaarheid is Cinderella Man een ongemeen boeiende en bij vlagen erg aangrijpende film. Russell Crowe acteert alweer alsof z'n leven er vanaf hangt en Paul Giamatti is mogelijk nog beter als zijn bokspromotor die absoluut de schijn hoog wil houden. Alleen Renee Zellweger verdwijnt af en toe te ver naar de achtergrond; haar brave huisvrouwenrolletje is wat mij betreft iets te mager uitgewerkt.

Wel kostte me het in het begin flink wat moeite om in de film te komen, vooral omdat de eerste scènes eigenlijk niet veel soeps zijn. Vooral een onderonsje tussen Crowe en Zellweger aan het begin van de film is zo tenenkrommend slecht dat ik eigenlijk de neiging kreeg om op te stappen. Gelukkig heb ik dat niet gedaan, want dat rotmoment stond in schrik contrast met de rest van de film, die ook buiten de strak gefilmde boksscènes altijd boeiend blijf. Absolute uitschieter is een scène waarin een volledig vernederde Jim met de pet rondgaat in zijn voormalige boksclub; het dieptepunt in zijn leven, maar een van de meest aangrijpende filmmomenten van dit jaar.

4 sterren.

Ook voor mij was Citizen Kane op het witte doek een echte openbaring. Ik had de film een paar jaar geleden als eens gezien, maar toen had ik meer het gevoel van 'is dat het nu'?

Op het tweede gezicht is Citizen Kane in elk opzicht het meesterwerk waar iedereen het altijd over heeft. Van de ongebruikelijke vertelstuctuur, tot het ontroerende einde; de film hangt van de hoogtepunten aan elkaar. Alleen de wat drammerige newsreel aan het begin vond ik niet zo heel erg geslaagd, al geeft dat gedeelte natuurlijk wel de broodnodige achtergrondinfo.

Maar vanaf de allereerste 'echte' scène in de projectiekamer schiet de film op gang, om eigenlijk nooit meer stil te vallen. Geen enkele scène is overbodig, het tempo ligt ontzettend hoog, en ook op technisch vlak ziet de film er onweerstaanbaar goed uit.

De allersterkste punten van de film, naast de regie, zijn natuurlijk de acteerprestaties en de vlijmscherpe dialogen. Vooral Orson Welles zelf acteert op zo'n ongedwongen wijze dat hij (net als Anthony Perkins in Psycho) wel uit een ander tijdperk lijkt te komen. Maar ook bij de rest van de cast valt er geen valse noot te bespeuren, en ik vond vooral Joseph Cotten als Jed en Ruth Warrick als Emily veel indruk maken.

Toch is het eeuwig zonde dat Citizen Kane in de jaren '40 zo erg is geflopt, dat Welles nooit meer zijn zin heeft mogen doen. Stel je eens voor wat voor meesterwerken hij nog had kunnen maken als RKO wat meer vertrouwen in hem had gehad.

Citizen Kane is z'n vijf sterren alvast dubbel en dik waard.

Degelijke, maar onopvallende thriller, die het vooral moet hebben van zijn bizarre locaties (ondermeer de vervallen goktempels op Long Beach) en de werkelijk fantastische acteerprestatie van James Franco. Het script kabbelt daarintegen (te) rustig voort en de ontknoping voel je helaas al van een kilometer afstand aankomen. Toch is het geen vervelende film, al had er duidelijk meer ingezeten.

3 sterren.

Gisterenavond met een vriend zitten kijken, en de enige reden waarom we deze schijtfilm niet hebben afgezet, was het feit dat we er te lui voor waren.

Hilarisch slecht, 1 ster

Realistisch zou ik het niet durven noemen, het zijn namelijk net de dialogen die het geheel een beetje artificieel maken. Dit is echt zo'n film met zijn roots in het toneel, met al gevolg dat alle personages altijd precies weten wat ze moeten zeggen. Bovendien doen ze dat voortdurend in de meest perfect uitgesproken zinnen, waarbij elk woord raak is. Niet bepaald zoals het er in de realiteit aan toegaat.

Maar toch is de film net om die reden erg opmerkelijk. De dialogen zijn zo scherp, zo quotable en zo overtuigend gebracht, dat je er op den duur toch door wordt omvergekegeld. Het enige nadeel is wel dat de acteurs soms flink worstelen met hun lappen tekst en het 'naturel' acteren er wat bij inschiet. Vooral Natalie Portman komt niet altijd even geloofwaardig over. Vooral in de (ondertussen flink gehypte) scène in de stripclub gaat ze zwaar onderuit; het gevolg van té veel dialogen, een ongemakkelijke setting en een outfit waarin ze zich duidelijk niet op haar gemak voelt. Alleen in de openigsscènes krijgt ze nog enigszins de kans om te stralen, waarschijnlijk omdat ze dan niet wordt gehinderd door de dialogen.

Gelukkig is ze in haar scènes met (de wat houterige) Jude Law meer op haar gemak, al krijgt ze nooit meer de kans om haar charmes volledig uit te spelen. Ook Julia Roberts is opvallend charmevrij, en alleen Clive Owen slaagt erin om zijn lappen tekst de nodige emotie meet te geven. Vooral de scène in het London Aquarium, na de hilarische chatsessie met Jude Law, is echt ijzersterk. Closer is niet te vergelijken met een traditioneel drama. De personages zijn zo klinisch, koud en onherkenbaar dat je er op geen enkel moment enig medeleven voor voelt. Dat de film uiteindelijk nog zo boeiend is, is vooral een compliment aan het goede verhaal en de ijzersterke dialogen.

3.5 sterren.

Ik vond het toch weer een erg sterke, en vooral spannende film van Mann. Het verhaal is inderdaad erg rechtlijnig, maar het blijft toch de hele tijd ongemeen boeiend. De grootste verrassing was voor mij nog de fantastische acteerprestatie van Tom Cruise, die hier een zeldzame keer onherkenbaar in zijn personage opgaat. Gelukkig is ook Jamie Foxx een bekwame tegenspeler (ik had hem eigenlijk nog nooit bezig gezien), en de twee leveren echt acteervuurwerk.

Alweer grote klasse, voor mij een van dé films van het jaar.

4.5 sterren.

Ouwbakken actiefilm met weinig (maar degelijke) actie, een matig script, een middelmatige Schwarzenegger en ronduit belabberde special-effects. Dat hele 'ik-neem-wraak-op-de-moordenaars-van-mijn-gezin"-gegeven heeft ondertussen z'n beste tijd wel gehad, en bij gevolg wordt er ook deze keer weinig speciaals mee gedaan.

Tot overmaat van ramp worden de motivaties van de personages nog uitvergroot door ze te vermengen met wat dubieuze internationale belangen, zodat het uiteindelijk niet meer gaat om wraak en verlossing, maar om 'de strijd tegen het terrorisme'.

George Bush zou blij zijn. Ik niet.

2 sterren

Erg goed gemaakt, maar op het gebied van plot toch wel erg mager. Vooral naar het einde toe stapelen de overklaarbare plotwendingen zich op. Gelukkig trekt de erg geslaagde ontknoping het zootje nog een beetje recht.

Wel jammer dat er de rest van de film niks meer wordt gedaan met het personage uit de (bijzonder veelbelovende) proloog. Ik was dolgraag te weten gekomen hoe Gabriel uiteindelijk het Sword of Destiny in handen krijgt. De uitwerking van die verhaallijn laat wel heel erg veel te wensen over.

Wel erg cool waren het originele camerawerk, de uitstekende speciale effecten en het film-noir gevoel van John Constantine's appartement. Goeie rol voor Keanu Reeves trouwens, die afgezien van zijn compleet verkeerde uiterlijk en accent (in de Hellblazer-comics is Constantine blond, Brits en lijkt hij op Sting) een uitstekende beurt maakt.

3 sterren.

Misschien niet zo sterk als Nightmare Before Christmas, maar dat komt vooral doordat het verhaal van Corpse Bride nét iets te voorspelbaar is. Gelukkig is de visuele uitwerking van de film zo verrukkelijk (elk detail is Gothisch, zelfs de krul in de snor van de butler) dat ik me daar eerlijk gezegd geen moment aan heb gestoord. En de voorspelbaarheid van het verhaal betreft vooral de hoofdlijnen van het verhaal, zodat ik mijn eigen argument eigenlijk meteen weer kan inslikken.

Want wat de details betreft viel ik van de ene verrassing in de andere. Schitterende decors, geweldige muziek van Danny Elfman en uitmuntende belichting. Vooral de scène waarin De Bruid de doodsbange Victor achtervolgt tot op de brug is echt een pareltje van sfeer en belichting en deed me denken aan de slotscènes van I Walked With A Zombie. Maar dan veel romantischer.

Ook de eerste ontmoeting tussen Victor en Victoria (bij de piano) vond ik prachtig, zelden zoveel chemistry gezien in een animatiefilm. Met dank natuurlijk aan de prima voice-acting van Johnny Depp en Emily Watson. Al was Christopher Lee wat mij betreft de ster van dienst. Als sarcastische priester is hij echt geweldig. "Learn your vows!"

Dikke 4 sterren.

Verschrikkelijk saaie en rommelige film, die ondanks het vergelijkbare thema op geen enkel moment kan tippen aan Night of the Living Dead en zijn sequels. The Crazies is eigenlijk niks anders dan geschreeuw en getier, zonder dat er ook maar iets memorabels wordt gezegd of gedaan. En om over het vreselijke einde nog maar te zwijgen ...

Ongetwijfeld Romero's slechtste film.

1 ster.

Onderhoudende, maar slap uitgewerkte horrorfilm met een originele setting en een aantal bijzonder gore scènes. Wel jammer dat de acteerprestaties nogal middelmatig waren, ook van Franka Potente (in een afschuwelijke soepjurk). De enige aanvaardbare acteerprestatie komt ironisch genoeg van de Creep zelf, al wordt ook zijn rol niet bijster goed uitgewerkt.

Wat natuurlijk niet wegneemt dat Creep op zich uitstekend genre-voer is voor de liefhebbers. En de allerlaatste scène is net subversief genoeg om het publiek toch nog met een rotgevoel de zaal uit te sturen.

2.5 sterren.

Erg grappige komedie met een geestig en goed verteld verhaal. Het eerste halfuurtje was ik even bang dat het een soort Weekend at Bernie's zou worden, maar zodra het lijk is opgeruimd, gaat het verhaal gelukkig een hele andere kant uit.

En zoals gebruikelijk in een film van De La Iglesia wordt er weer een hele galerij bizarre personages opgevoerd. Vooral het vuilbekkende kleine meisje en de suffe vader zorgen voor een paar enorme lachers. Ook de humor is weer zwarter dan zwart, en niets of niemand wordt gespaard.

Maar het grappigst zijn nog de hoofdrolspelers Guillermo Toledo (als de gelikte verkoper Rafael) en de waanzinnige lelijke Mónica Cervera (als Lourdes), die letterlijk het het onderste uit de kan halen. Het laatste halfuur lijkt wel een opgefokte versie van The War of the Roses. Het knappe camerawerk en de gigantische sets maken de film alleen nog maar beter. Erg genoten.

3.5 sterren.

Een behoorlijk lompe film, met het gebruikelijke standaard-verhaaltje en de obligate cutie-momenten voor de tienermeisjes.

Maar toch, en dat moet gezegd worden, is Crossroads niet het sterren-misbaksel waar iedereen het altijd over heeft (die eer blijft nog altijd weggelegd voor Glitter). Uiteraard is het allemaal nogal braaf en suf, maar verder wel een ideaal verhikel voor starpower van Britney Spears. Ze beschikt in elk geval over genoeg acteertalent om zich de hele film staande te houden, en zelfs tijdens de 'emotionele' momenten maakt ze zich niet belachelijk.

Uiteindelijk gaat Crossroads niet ten onder aan het feit dat Britney er in meedoet, maar aan het schamele scenario, de tenenkrommende muzikale intermezzo's en de bijzonder misplaatste twist op het einde. Want uiteindelijk moet Lucy's droom in vervulling gaan, ook al gaat dat ten koste van het geluk van haar vriendinnen. En dat vond ik uiteindelijk nog het meest stuitende aan deze verder volledig ongevaarlijke meisjesfilm.

1.5 sterren.

Sfeervolle film, met een goede acteerprestatie van Brandon Lee, maar hij was niet meer zo indrukwekkend als ik hem in gedachte had. Vooral de muziekkeuze en die Goth-setting vond ik een beetje achterhaald, en ook het verhaaltje was op sommige momenten wel erg mager. Maar blijft natuurlijk nog steeds het bekijken waard, al was het maar om er nog eens aan herinnerd te worden hoeveel uitstraling Brandon Lee ook alweer had.

3 sterren.

Onderhoudende thriller, die erg goed begint maar zichzelf uiteindelijk een beetje in de knoop legt door heel wat vergezochte en ongeloofwaardige plotwendingen. Toch vond ik het wel bijzonder, vooral omwille van de strakke fotografie en gestileerde decors.

3 sterren.