Meningen

Ik vond vooral het eerste uur bijzonder indrukwekkend. De sfeer, muziek en acteerprestaties waren echt om van te smullen. Helaas begint Kar-Wai het drama naar het einde toe wat te overdrijven, al vond ik het einde dan weer wel erg aangrijpend.

Absoluut 4 sterren waard.

Geestige en vermakelijke film, die naar het einde toe helaas schromelijk uit de bocht gaat. Wel een aantal leuke knipogen naar bekende (horror)films en een sterke acteerprestatie van Dennis Christopher.

2.5 sterren.

Weer een erg sterke film van Moore, al beperkt hij zijn rol deze keer hoofdzakelijk tot 'onderzoeksjournalist' en staat hij minder op de barricades dan in zijn andere films. Alleen op het einde trekt hij nog eens ouderwets de straat op, maar is er duidelijk niet op uit om makkelijk te scoren.

De controverse rond de film is ook grotendeels terecht, want ik was op sommige momenten echt geschokt door de laksheid van het Amerikaanse bestuur. Of het allemaal de schuld van Bush is, blijft natuurlijk de vraag. Hij is gewoon een oenige sukkel, die zich gemakkelijk laat manipuleren door de 'belangengroepen' die de Amerikaanse economie domineren. En voor hen zelfs ten oorlog trekt.

Zoals gezegd, wat er allemaal van waar is, kan niemand natuurlijk precies zeggen, maar Moore's visie levert zoals gebruikelijk weer een pakkende en uitdagende film op.

4 sterren.

Wat mij betreft de allerbeste aflevering uit de reeks tot nu toe, en zelfs een van de allerbeste films die ik dit jaar heb gezien.

Het scenario van Family (van Brent Hanley, bekend van Frailty) benadert zowat de perfectie en is ideaal voor dit format. Zorgvuldig opgebouwd, en zo waterdicht en verrassend dat zelfs Roald Dahl er nog van uit zijn stoel zou vallen. Bovendien wordt er over de hele lijn fantastisch geacteerd (met een speciale pluim voor George Wendt) en leidt regisseur Landis alles vakkundig in goede banen. Hij laat zich nauwelijks verleiden tot overdaad en focust alle aandacht op het plot en de personages.

Gevolg: een onvervalste topper. Niet te missen. Hoort, zegt het voort!

Zeldzame 5 sterren.

Nog best een aardige b-film, met een goeie rol voor Drew Barrymore.

2.5 sterren

Geweldige film zeg! Ik had nooit gedacht dat ik hem nog zo spannend zou vinden. Vooral het eerste uur van de film is echt uitstekend, prima geacteerd en (op de wat foute kapsels van Glenn Close en Anne Archer na) prima oud geworden.

Een welverdiende 4 sterren.

Waardeloze rotfilm vol onlogische situaties, om nog maar te zwijgen over de oninteressante personages, slechte acteerprestaties en waardeloze dialogen. En spannend wordt het al helemaal nooit.

Opvallend is ook dat iedereen de bewuste fear.com-site lijkt te kennen, zonder dat het adres ook maar door iemand wordt genoemd.

1 ster

Soms net iets té dramatisch voor mijn smaak, maar wel erg boeiend en op sommige momenten bijzonder aangrijpend. En natuurlijk prachtig geacteerd door zowel Jeff Bridges als Rosie Perez.

4 sterren.

Dit is toch wel een van de mafste (om niet te zeggen slechtste en goedkoopste) slashers ooit.

Het eerste uur wordt gevuld met wat zinloos geneuzel van oerdomme tieners en een paar flauwe Porky-grappen. Tijdens het laatste halfuur duikt er echter ineens een moordenaar op die het hele zootje vakkundig aan het mes rijgt, zonder daar ook maar een zinnige reden voor te hebben. Er is ook amper sprake van een ontknoping, want uiteindelijk blijkt niemand de moordenaar te kennen.

Vreemde film, hilarisch slecht en 1 welverdiende ster.

Wat een ontzettend grappige en originele film is dit toch. Ik heb me weer ontzettend vermaakt.

Halfje erbij, 4.5 sterren.

Verrassende film is dit toch. En jammer dat de term Rambo in de loop der jaren zo'n slechte naam heeft gekregen. Want afgaande op deze film is dat niet nodig. First Blood heeft immers best wat te zeggen. Erg diep graaft het misschien niet, maar de anti-oorlogsboodschap is ontegensprekelijk (en wordt nog mooi benadrukt door het feit dat Rambo zelf niemand doodt). En ook op het vlak van de actie zit het meer dan snor: de sprong van de rots in de dennenboom, de verschroeiende ontploffing van het tankstation en de schitterende ontsnapping uit de mijn (die belichting alleen al!).

Goeie rollen ook voor Crenna en Dennehy, uitstekend camerawerk en montage, en aangrijpende muziek van Jerry Goldsmith. Alleen jammer van die godsgruwelijke ballade tijdens de eindgeneriek.

Afgezien daarvan, terecht een bescheiden klassieker.

3.5 sterren.

Ontzettend cult, bij momenten heel grappig, maar tegelijk ook weer erg slecht. Qua sfeer en humor een beetje te vergelijken met Supergirl. Het meest memorabele is nog de geweldige muziek van Queen en de onsterfelijke quote:

"Flash, Flash, I love you,

but we only have fourteen hours to save the Earth!"

Geen nood, ik zal het wel even voor je doen.

Ik heb me namelijk ontzettend bont-en-blauw zitten ergeren tijdens het kijken. Het eerste uur vooral omdat ik alles al wist (damn you, die vervloekte trailer) en het tweede gedeelte omdat de twist zo gigantisch ongeloofwaardig was, dat het zelfs binnen het beperkte universum van deze film absoluut niet mogelijk was. Tegen de tijd dat de aftiteling liep, was de film voor mij allang gekelderd.

Ik kan me voorstellen dat een vrouw en haar dochtertje niet erg in het oog springen in een propvol vliegtuig, maar dat absoluut helemaal NIEMAND (zelfs de kinderen, die toch de hele tijd aan het klieren waren in de stoel voor hen) ook maar een glimp van haar heeft opgevangen, geloof is gewoon niet. Vanaf het moment dat blijkt dat het meisje bestaat, leeft én aan boord is, valt de film in duigen. Ze zijn toch met z'n tweeën van de taxi door de hal naar de incheckbalie gegaan, ze hebben daar toch met honderden mensen staan aanschuiven die dezelfde vlucht moesten hebben? En ze hebben toch voor de gate staan wachten en kijken, daar lopen toch mensen voorbij die ook dat vliegtuig opmoeten? Er waren zowat 500 mensen aan boord!

Afgezien daarvan, kan ik me ook niet voorstellen dat je als moeder zomaar een bom op het vliegtuig laat ontploffen, zonder dat je eigenlijk goed weet hoeveel schade dat zal aanrichten. Wie garandeert dat het hele vliegtuig niet ontploft? Verder had Foster perfect de gelegenheid om de hele situatie naar zich toe te trekken door bij het vertrek van de crew zélf het pistool te vragen, in plaats van de kaper te dwingen het aan de kapitein te geven. De kaper had moeten meespelen om zijn plannetje niet in duigen te laten vallen. Ze dacht de hele film door zo logisch na, waarom zou ze deze kans voorbij laten gaan?

Neem daar nog dat melige fluteinde bij (waarbij een klein meisje zelfs nog roept "Zie je wel mama, dat ze aan boord was!") en je hebt een film die meer lijkt op een dun doorslagje van Panic Room dan op de zelfverzekerde thriller die het probeert te zijn.

Toch wil ik ook nog wat positiefs zeggen met betrekking tot het plot: want ondanks het feit dat het eerste deel al volledig is voorgekauwd, zitten er wel een aantal slimme vondsten in. De akelige openingsscènes in een steriel Berlijns lijkenhuis bijvoorbeeld, of de revelatie waaruit blijkt dat er toch een terrorist aan boord is, die de bom op een wel heel slimme plaats heeft verborgen. Ook de reden waarom dit net Foster overkomt, is logisch, maar helaas zijn deze goede vondsten niet voldoende om de film nog enigszins te redden.

2 sterren.

Hey grappig, hier heb ik in mijn jonge jaren vaak naar gekeken. Werd toen in afleveringen op de Duitse tv uitgezonden, volgens mij in de Disney Club op zondagochtend. Was geloof ik best spannend, maar veel kan ik me er eerlijk gezegd niet meer van herinneren.

2.5 sterren dan maar.

Grappige en ontspannende kung-fu-film, met een aantal geweldige vechtscènes en het gebruikelijke knullige plot. Maar uiteindelijk maakt dat weinig uit, vooral omdat Jet Li nog maar eens al zijn beste moves uit de kast haalt.

3.5 sterren.

Inderdaad een lekker filmpje dit. Ont-zet-tend gedateerd, dat wel, maar heerlijk nostalisch en met lollige muziek. Prima decors en leuke special-effects, maar toch vooral voor de liefhebbers van ouwbakken sci-fi.

3.5 sterren

Heerlijke film dit. Politiek natuurlijk vreselijk incorrect, maar dat is ook wel weer eens verfrissend. Qua sfeer had het veel weg van de gewelddadige blaxploitation-films uit de seventies. Singleton staat bekend als liefhebber van het genre, maar meer nog dan bij zijn Shaft-remake, maakt hij hier dankbaar gebruik van de opvallende retro-sfeer en dito wraakverhaal. Maar met een paar vernuftige twists, die het verhaal toch nog de nodige spanning meegeven. De monotone rechtlijnigheid van de meeste wraakverhalen (en vooral het gehuppel van de ene moordpartij naar de andere) wordt halverwege de film gelukkig achterwege gelaten als de broers zelf een spil worden in de molen van corruptie en moord.

Ook op acteergebied was het meer dan dik in orde. Mark Wahlberg is erg goed als hoofd-broer met een wel heel erg kort lontje, en de rest van de broers spelen minstens even sterk. Topper van dienst was Chiwetel Ejiofor die als gangsterbaas Victor Sweet een wel heel erg grote indruk op me heeft gemaakt. Vooral de scène in het restaurant (waarin hij een van zijn helpertjes dwingt om pasta van de vloer te eten) was erg sterk. Wat een dreiging gaat er uit van die gozer!

Maar het meest geslaagd vond ik nog de efficiënte fotografie en montage tijdens de autoachtervolging (Singleton heeft duidelijk veel geleerd van zijn hypercommerciële 2 Fast 2 Furious) en de verbluffende spannende schietpartij. Ik voelde de adrenaline letterlijk pompen. En dat is in het kapotgemonteerde actielandschap van tegenwoordig echt een zeldzaamheid. Maar bij Four Brothers raak je tijdens de hectische actie geen moment de draad kwijt en weet je als kijker precies welk pesonage zich waar bevindt. Wat mij betreft kan vooral de shoot-out zich meten met de gelijkaardige topscènes uit Heat, The Untouchables, Die Hard en L.A. Confidential.

Maar niet alleen om die reden is Four Brothers wat mij betreft een van de meest verrassende Hollywoodfilms van het jaar.

4 sterren.

Werkelijk briljante horrorfilm, terecht een van de grootste klassiekers uit de filmgeschiedenis.

Al vanaf de eerste scène op het kerkhof was het voor mij raak: Frankenstein die samen met zijn assistent Fritz graven plundert en lijken van de galg steelt om zijn 'gekke' experimenten op uit te voeren. Wat meteen opvalt is de zorgvuldige sfeerschepping (volledig zonder muziek!) met wat subtiele invloeden van het Duitse expressionisme.

Vreemd genoeg is de openingsscène het enige moment in de film waarin regisseur James Whale spaarzaam omgaat met zijn decors. Vanaf de volgende scènes (in het enorme huis van Elisabeth en de diefstal van het brein uit de aula van de Universiteit) trekt hij alle registers open en worden de decors steeds imposanter en grotesker. Vooral het laboratorium van Frankenstein is onvoorstelbaar indrukwekkend. Alles beweegt, kraakt, piept en stoomt, en als Frankenstein zijn Monster tot leven wekt, worden de afmetigen van de set pas echt duidelijk. Vooral van de scène waarin Frankenstein zijn creatie naar de top van zijn lab hijst (en de camera heel subtiel naar beneden glijdt) kreeg ik echt kippenvel.

Deze keer viel me ook op hoe goed Colin Clive eigenlijk is in de rol van Frankenstein. De vorige keer dat ik de film zag, zat ik vooral te wachten op zijn beroemde "It's alive!" en ging de rest van mijn aandacht uit naar de geweldige Boris Karloff. Maar deze keer viel de rol van Clive wel erg op, en was ik echt onder de indruk van zijn prestatie. Dat mag trouwens ook gezegd worden van Mae Clarke als Elisabeth en Frederick Kerr, als de onverstoorbare vader van Henry. Net als de onverwoestbare Una O'Connor in Whale's The Invisible Man zorgt Kerr hier voor de kenmerkende grappige noot. De enige acteur die een beetje kleurloos uitvalt is John Boles als Victor Moritz. Boles heeft ook niet het talent om zijn rol een beetje meer geloofwaardigheid te geven, en gaat vooral in de scènes met Elisabeth volledig ten onder. Gelukkig is zijn rol niet al te opvallend.

Maar de grote ster van Frankenstein is natuurlijk Boris Karloff als het monster. Ondanks zijn gruwelijke uiterlijk blijft het verschrikkelijk triest om te zien hoe beestachtig de dorpsbewoners (en Dr. Waldman) met hem omgaan. Terwijl het monster diep vanbinnen eigenlijk een zachtaardig watje is (prachtig geïllustreerd door de zonlicht-scène in het lab en de tragische ontmoeting met het kleine meisje bij het meer). Maar na de zoveelste aanval en vernedering (en natuurlijk het verschrikkelijke, onbedoelde incident met het meisje) is er voor het monster geen houden meer aan en verweert het zich met alle kracht. In de hallucinante ontknoping in de molen (een schitterende combinatie van een gigantische set en subtiele miniaturen), spaart hij zelfs zijn eigen schepper niet.

Alleen een klein beetje jammer dat James Whale het na die indrukwekkende climax niet kan laten om de kijkers toch met een gerust gevoel naar huis te sturen. De allerlaatste scène in het huis van de Baron is er misschien net teveel aan. Maar dat weerhoudt me er verder niet van om dit indrukwekkende meesterwerk de maximale score te geven.

5 sterren.

Dit is inderdaad smullen voor de liefhebbers van wansmaak. Bordkartonnen decors, idiote plotwendingen, ronduit bizarre (surf-)soundtrack, belachelijke acteerprestaties en zo veel schaamteloos gebruik van archiefmateriaal dat Ed Wood er nog een voorbeeld aan kan nemen. Erg grappig is ook de make-up van de aliens: badmutsen als kale hoofden, oma's gordijnen als intergalactische dekens en de Queen met een hoed zo absurd, dat had zelfs de hoedenmaker van Beatrix niet kunnen bedenken.

Een van de absolute hoogtepunten is het moment waarop een wetenschapper en zijn collega IN LEVENSGEVAAR VERKEREN, maar het toch niet kunnen laten om eerst even een gezellig tochtje door de stad te maken op hun brommertje. En natuurlijk rijden ze zich dan vast in een ondiepe plas, wordt de vrouw alleen door het enge bos naar huis gestuurd, wordt ze gevangen door de aliens en... afijn, het is inderdaad weer zo'n soort film.

Maar genieten is het wel.

1 ster.

Ik was er ook niet zo heel erg weg van. Het tempo lag inderdaad nogal laag, en het plot was zelfs voor een film van 60 minuten véél te mager. Ook het acteren was (vooral van de 'gewone' acteurs) zwaar ondermaats. Maar dankzij de elegante regie van Browning en een paar behoorlijk bizarre momenten (de dinerscène in de cicustent) blijft het altijd bekijkbaar.

2.5 sterren.

Na tien stroeve Friday-delen was dit een echte verademing. Flitsend, grappig, onnoemelijk goor en doorspekt met leuke vondsten. En een stuk leuker nu ik zowel alle Friday- als Nightmare-films heb gezien.

Op zich is het natuurlijk al een prima idee om twee horrorhelden op hun retour tegen elkaar te laten vechten, maar Ronny Yu maakt er meer van dan zomaar een flauwe cash-in. Want naast de originele, spannende moorden zijn ook de personages nog best sympatiek (acterende komkommer Kelly Rowland even niet meegerekend), en is er voldoende plot; niet onbelangrijk om ook niet-horrormomenten wat draagkracht te geven.

Uiteraard is het vooral Freddy die de film leven inblaast. Jason is zijn gebruikelijke eendimensionele zelf, ook al krijgt hij eindelijk eens wat welverdiende backstory. Toch een schande dat daarmee elf delen is gewacht. In dat opzicht is de hele backstory van Freddy aanzienlijk beter verdeeld over de verschillende vervolgen.

Maar dat neemt natuurlijk niet weg dat Freddy Vs. Jason een ontzettend vermakelijke film is. Zowel guilty pleasure als echte fanboy fun.

Verhoogd naar 3.5 sterren.

Ik had hem vroeger al eens gezien (en toen vond ik er ook al vrij weinig aan), maar bij herziening valt pas echt op hoe suf, langdradig en vervelend de eerste Friday-film eigenlijk is. Weinig tot geen spanning, rampzalig geacteerd en enkel op het einde één geslaagde shock. Nogal mager begin van de serie, al hoop ik stiekem nog steeds dat er met de latere delen meer fun te beleven valt...

Verlaagd naar 1.5 sterren.

Kan er eigenlijk vrij weinig over zeggen, behalve misschien dat het grotendeels dezelfde film is als deel 1. En dat ik me ook hier, op de laatste tien minuten na, weer flink heb zitten vervelen. Spannend wordt het nooit, laat staan goor of sfeervol. Het is gewoon wachten tot Jason weer eens achter de bosjes (of een object naar keuze) vandaanspringt om in een flits zijn slachtoffers te vermoorden.

Het begint me bij dit deel wel op te vallen hoe snel de moorden eigenlijk gebeuren. Is natuurlijk een typisch kenmerk van de '80's slasher, maar stiekem hoop ik elke keer op een iets langere payoff na tien minuten van "Billy? Is that you? Where are you? Billy?".

Deel II is bovendien opvallend gratuiter dan zijn voorganger. Wat meer naakt, meer meisjes in strakkere (of kortere) topjes, meer butt-shots en andere gratuit door het beeld geslingerde vrouwelijke lichaamsdelen. En meteen ook de meest in het oog springende elementen van dit vervolg. Want van Jason met een zak over zijn hoofd wordt ik nou niet bepaald wild.

Gelukkig is het acteren en het camerawerk er over de hele lijn iets op vooruit gegaan. En het laatste kwartiertje is zelfs nog wel aardig. Spannend niet, wel een leuke poging om het personage van Jason toch nog een klein beetje uit te werken.

Maar dat neemt niet weg dat ook deze sequel over de hele lijn ondermaats is.

1.5 sterren.

Technisch een enorme sprong voorwaarts (en zelfs gefilmd in 2.35:1 én 3D), maar tot nu toe het meest idiote, sfeerloze en stuurloze deel in de reeks. Als je de moorden zou weglaten, zou deel 3 zelfs voor een tienerkomedie kunnen doorgaan. Er wordt in elk geval schandalig veel tijd verspild met oeverloos geëmmer van de hoofdpersonages, sullige mopjes en subplotjes met motorbendes en ander gespuis. Dit deel is ook weer wat braver dan zijn voorganger. Wat meer gore, dat wel, maar door het gelikte camerawerk en het gebrek aan onfunctioneel naakt, is de groezeligheid van de vorige delen verdwenen.

Ook het herhalen van de finale van het vorige deel lijkt een standaardtruukje te worden. Ik vind het bijzonder ergerlijk worden, al is het voor de makers natuurlijk een prima manier om de speelduur met tien minuten te rekken. Wel leuk om te zien hoe regisseur Miner op alle mogelijke manieren probeert de 3D-effecten in zijn film te gebruiken. Ik heb in elk geval nog nooit zoveel harken, jojo's of harpoenen op me af zien komen...

Maar voor de rest is het eigenlijk opnieuw een triestig zaakje. Het acteren is er weer flink op achteruit gegaan, van een plot is er al helemaal geen sprake meer en op een gegeven moment is Jason zelfs zo lang uit beeld, dat ik even vergat dat ik naar een horrorfilm aan het kijken was.

Gelukkig maakt Jason (nu met hockeymasker) er in het laatste kwartiertje traditiegetrouw toch nog een bloedbad van, zodat ook deze film niet op de allerlaagste score eindigt. Maar waar de Friday-reeks toch zijn reputatie vandaan haalt, is me nog steeds een raadsel...

1.5 sterren.

Weer een typisch ondermaats deel in de steeds triester wordende Friday-reeks. Ook deze keer is er weer nauwelijks spanning, gore of naakt te bespeuren en is zelfs de technische kant van de film ondermaats. Door de kleurloze regie van Buechler en de schichtige, rommelige montage lijkt het zelfs wel een tv-film. Ook de kenmerkende samenvatting van de vorige delen is weer van de partij, al worden "Jason's Greates Hits" deze keer wat opgeleukt door een voice-over. Maar de pogingen om eens wat nieuwe elementen aan het verhaal toe te voegen, werken totaal niet. Daarvoor is er te veel oeverloos geleuter en heeft de telepathie-insteek té veel weg van Carrie/The Fury.

Wel geslaagd was de (helaas veel te korte) wedergeboorte van Jason, die er dit keer een stuk cooler uitzag dan anders. Lag ongetwijfeld aan de betere make-up, maar waarschijnlijk draagt ook de indrukwekkende gestalte van Kane Hodder daar toe bij. Hij heeft in elk geval een aantal toffe momenten, waaronder de eerder vermelde slaapzak-moord en een heus Leatherface-moment.

Helaas is dat niet voldoende om de oeverloze verveling tot de laatste tien minuten te overbruggen. Het einde is zoals altijd best vlot, maar de rest van de film is weer gevuld met stuurloos rondrennende personages en lusteloze kills. Ik weet niet wat ik meer van had moeten verwachten, maar het totale gebrek aan frisheid (of op z'n minst wat spanning) blijf ik bedroevend vinden.

1.5 sterren.

Hier is het vooral de nieuwe setting die nog wat leven in de brouwerij brengt. Want ook al ziet Jason er cooler uit dan ooit, de reeks zit me nu echt wel tot hier. Ik kan geen geile tieners meer zien, zelfs al drentelen ze dit keer rond op een boot in plaats van langs Crystal Lake.

Deel 8 krijgt wel de prijs voor meest brute filmgrap ooit. Wie anders dan een compleet stompzinnige Friday-tiener zou zijn vriendin aanvallen met een nepmes en een hokeymasker? Gelukkig krijgt hij zijn verdiende loon. Net als die vreselijke gitaargriet, met officieel de slechtste muzieksmaak aller tijden. En zo gaat het maar door, tot die verdraaide boot eindelijk eens aankomt in New York.

Niet dat het daarna nog echt leuk wordt, daar zorgt het complete gebrek aan spanning en climax wel voor, maar Jason in New York levert nog wel wat grinnik-momenten op. Zoals de knullige bokswedstrijd op het dak, of de leraar die toekijkt hoe zijn dochter (?) wordt ontvoerd, enthousiast "Let's split up" oppert, en dan doelgericht de verkeerde kant uitloopt.

Maar op die lolligheid na alweer geen film om over naar huis te schrijven ...

1.5 sterren.

Met afstand het slechtste deel uit de reeks (tot nu toe). Sloom, slecht getimed, vreselijk (en vooral kinderachtig) geacteerd en ontzettend knullig in beeld gebracht. Het leek meer op een amateurtoneeltje dan op een horrorfilm. Van spanning of sfeer is er dus al helemaal geen sprake, en ook Jason (of de copycat die daar voor moet doorgaan) is nauwelijks in beeld.

Grappig is wel dat dit de eerste film is uit de reeks die de eerste tien minuten niet verspild met het herkauwen van de vorige delen. Maar ironisch genoeg zorg net dat er weer voor dat deel 6 eigenlijk te lang is, zelfs al duurt het hele zootje amper 90 minuten. Regisseur Steinmann had best tien minuten mogen schrappen, dan had hij op z'n minst een wat compactere film gehad. Al is het twijfelachtig of dat dit onding nog had kunnen redden.

Enkel met de hoeveelheid naakt zit het in dit deel wel goed, al staat daar dan weer tegenover dat er nauwelijks gore te bespeuren valt. En dat is, zeker voor een Friday-film, teleurstellend. Ook het vreselijke scenario is zo doorzichtig, dat zelfs de meest ongeïnteresseerde kijker al van mijlenver kan voorspellen hoe de vork in de steel zit. Al bij al is de twist op het einde nog wel een leuke poging om wat nieuws te doen met Jason, maar de verschikkelijke uitwerking zet daar weer vakkundig het hakmes in.

1 ster.

Eindelijk eens een min of meer aanvaardbaar deel in de Friday-reeks. Spannend is het niet te noemen, maar ik kan niet ontkennen dat een aantal van de clichéshocks wel werken. Ook wat nieuwe locaties en het aanzienlijk hogere gore-gehalte vormen een welkome afwisseling. Vooral dat laatste is niet onbelangrijk, want laten we eerlijk zijn: dat is toch een van de redenen waarom we naar dit soort films kijken. In dat opzicht was ook het complete samenvatten van de vorige drie films minder ergerlijk: dit soort Greatest Kills zijn nog wel te pruimen.

Wat natuurlijk niet wil zeggen dat het de rest van de film altijd even rooskleurig is. Veel stukken zijn langdradig of saai, subplotjes blijven onuitgewerkt, het acteren is vaak van bedenkelijk niveau (zelfs door een talent als Crispin Glover), en de personages kunnen het ook hier niet laten om op de meest onmogelijke tijdstippen alleen op pad te gaan.

Wel prima vond ik opnieuw het einde, met wat leuke Jason-actie en een coole epiloog met een wel erg freaky laatste shot. En regisseur Zito maakt het allemaal weer wat groezeliger.

Al bij al standaard horrorvoer natuurlijk, maar als de Friday-reeks op dit niveau blijft, hou ik het misschien wel vol tot het eind.

2.5 sterren.

Flauwe, goedkope b-horror. Geen moment spannend, laat staan origineel. En de Duitse accenten lijken weer op alles, behalve Duits.

Jawöhl Herr Generäl!

Vreselijk. 1.5 sterren

Onderhoudend vervolg op Westworld dat erg goed begint, maar dankzij een verschrikkelijke plottwist en wat onnozele scènes halverwege toch verschrikkelijk uit de bocht gaat. Peter Fonda acteert alsof hij nog nooit eerder voor de camera heeft gestaan, en het korte optreden van Yul Brunner (als The Gunslinger) wordt op een dusdanig idiote manier in het plot verweven dat ik er schaterlachend van over de grond rolde.

Toch kijkt Futureworld een stuk vlotter weg dan zijn voorganger, en valt er vooral op technisch vlak een hoop te zien. Het virtuele schaakspel bijvoorbeeld, of de enorme sets en vroege 3D-effecten op de computerschermen. Allemaal prima gedaan.

Ook de mooie Blythe Danner zet een onverwacht goede prestatie neer, al wordt ze door het lompe scenario net iets té vaak in de armen van de stoere held gedreven (na een enge nachtmerrie, bijvoorbeeld).

Maar al bij al vermakerlijker dan het logge Westworld.

2.5 sterren.