Marebito (2004)

Lang getwijfeld tussen een 3,5 en 4 maar toch een kleine 4* waard. Een erg aparte film voor Shimizu's doen en ik denk wel een beetje dat Tsukamoto zich er een beetje in gemengd heeft om een of andere reden. In tegenstelling tot Onderhond vond ik deze film voorspelbaar!

Er is een erg goede sfeer neergezet maar om een of andere reden word het nooit echt heel spannend. Wel op een gave manier gefilmd, aangezien er weinig middelen voor gebruikt zijn is dit toch een erg knap filmpje en Tsukamoto doet zijn werk weer geweldig ..dus 4*

Erg vreemde film.

Ondanks dat het een bijna niet te snappen film is en het eigenlijks ook niet zoveel overbrengt is het wel een film die ik teminste uit heb kunnen zien.

Het enige nadeel van deze film is dat het wel 2 uren lijkt te duren, het is zo traag en verwarend en scenes worden tevaak herhaalt in mijn ogen. Beetje een sleur naarmate je het eerste half uur gezien hebt.

Ik zou deze film niet zo snel aanraden en zou er zelf ook niet zoveel meer naar omkijken. Hij heeft echter wel weer iets, waardoor ik hem niet al te laag ga beoordelen.

Ik denk dat een 2.5 wel redelijk is.

Een lekkere wazige film

Het verhaal vind ik erg orgineel, beter dan The Grudge. Er zijn eigenlijk geen echte schrikeffecten, maar je merkt dat de sfeer er erg belangrijk is en dat maakt het juist weer wel spannend. Er werd wel speciaal gefilmd, daardoor wordt het wel een beetje wazig. De mysterie in de film maakt het juist erg leuk om naar te kijken, omdat je toch wilt weten hoe het is, maar aan de andere kant vond ik het wel een klein beetje voorspelbaar. Toch vind ik het een goede film.

4*

Weer een lekker film van Shimizu

Wat een sfeer lekker wazig in de beste manier van het woord.

Misschien dat sommige mensen die de Aziatische film stijl niet zo kunnen waarderen de film veel te langzaam vinden. Maar ik heb er met plezier naar gekeken.

Interessante originele film, maar toch had ik vaak het gevoel dat er meer in had gezeten, met name het hele onderwereld-verhaal. 3.5*

Interessante maar nogal vage film die in 8 dagen is geschoten.

Visueel stelt de film niet veel voor maar dat is wel een beetje de charme van deze film.

Onbegrijpelijk dat de Jappen zo vaak een goede en interessante horrorfilm kunnen maken met een beperkt budget, daar kunnen de Amerikanen nog wat van leren.

De film begint zo dat je het nog kunt begrijpen maar tegen het einde zit je toch met een aantal vragen, deze vragen blijf je helaas houden tegen de tijd dat je de film weer in het dvd-hoesje stopt.

De film heeft mij wel weten te boeien maar het is een film die ik (vrees ik) snel zal vergeten.

Cijfer: 3

Buitengewoon bevreemdende film die je vrijwel continu doet afvragen wat er nu precies aan de hand is met Tuskamoto en later ook 'F'. Hoe meer er onthult wordt, des te meer vragen worden er opgeworpen.

Sommige dialogen, redenaties en situaties zijn ronduit krankzinnig, maar worden zo bloedserieus gebracht en afgewisseld met de dagelijkse 'realiteit' (al ben je er eigenlijk nergens zeker van wat dat nu precies is) dat je nooit kunt raden welke kant de film nu precies opgaat. Het behoeft geen uitleg dat dit de film -op een beperkte, iets te lange passage na- erg boeiend maakt.

Ik vind het erg knap van regisseur Shimizu om met een dergelijk minimalistisch verhaal en door zo ontzettend veel zaken onverklaard te laten er tóch in slaagt om een zeer fascinerende film te maken. Visueel vind ik Marebito wél sterk, juist omdat er nauwelijks nadruk wordt gelegd op sfx en hippe camerastandpunten. Door die ingetogenheid wordt de aandacht van het bizarre verhaal nergens onnodig afgeleid.

De al eerder geprezen soundtrack werkt verder sterk mee bij het opwekken van een duistere sfeer van konstante dreiging, die zijn apocalyps vindt in een prachtig eindshot (met het enige element wat wél te voorspellen is, nl. dat Tsukamoto éindelijk de door hem zo gewenste angst ervaart).

Marebito spookt nog lang na in mijn hoofd. Ergens hoop ik op een vervolg dat meer verklaart; aan de andere kant ook weer niet omdat het huidige mysterie misschien wel het effectiefst is als het onopgelost blijft.

Kortom, een zeer originele en intrigrerende film.

4,5*

Heel knap hoe Shimizu een beklemmend sfeertje weet op te roepen. Toch snapte ik geen bal van deze film maar hoef ook niet alles te snappen.

Lichte teleurstelling omdat ik toch echt wel meer "horror" verwacht had. Zij het dan in spannende, enge scènes, schrikmomenten of wat dan ook. Op dat vlak dus niet wat ik er van verwacht had. Ook de stilering viel wat tegen. Zo'n beetje dezelfde kleurloze beelden als in Ju-On. Ik wou m'n nieuwe televisie eens uitproberen, maar Marebito was daarvoor duidelijk niet de geschikte film. Verrassend genoeg wel een leuk verhaaltje, maar alles behalve nieuw want al eerder en beter uitgewerkt in Baby Blood en Brain Damage. Wat niet belet dat het leuk blijft natuurlijk, temeer omdat de regisseur van dienst een passend sfeertje weet te creëren door effectief met een industrial/ambient soundtrack te spelen. In dat opzicht moest ik geregeld terugdenken aan Kairo. Maar goed, meer lof verdient Marebito niet, want eigenlijk is deze film met momenten echt wel te traag en te braaf.

Vind dit toch wel weer een kei enge horror van Shimizu. Deze haalt ook weer het niveau van The Grudge en doet je elke seconde zowel boeien als huiveren. weer petje af voor Shimizu (toch wel de meester der horrorfilms vind ik)

4,5

Bijzonder onheilspellende mysterieuze film met een eveneens onheilspellende soundtrack, die zo uit een film van Tsukamoto lijkt te komen.

Ik weet niet wat ik van deze film moet vinden. Het eerste half uur vond ik visueel in ieder geval zeer mooi. Dat geldt in het bijzonder voor de scenes, waarbij Tsukamoto in de 'onderwereld' afdaalde. Het laatste uur vond ik visueel duidelijk minder. Boeiend bleef de film in ieder geval wel, al vond ik hem af en toe behoorlijk eng.

Film had ook iets filosofisch. Het begrip 'angst' kwam hier duidelijk ter sprake, hoewel het mij nog niet duidelijk is wat Tsakomoto bedoelde met zijn verlangen naar angst.

Waardering; voorlopig 3,0*

Lekker apart geval.

Knap gefilmd met leuke technieken maar niet overdonderend. Wist niet dat deze film met lage budgetten tot stand is gekomen, is ook niet te zien overigens, integendeel.

Jammer dat er niet meer scene's werden afgespeeld in die prachtige omgeving waar het meisje lag, zag er zeer cool uit.

Apart verhaal verder ook. Geobsedeerd naar doodsangst, kan je leuke dingen op losgooien. Plot-technisch is dit interessant bedacht zonder met vragen achter te blijven.

Minpunt is dat het iets te weinig spanning met zich meebrengt, had makkelijk gekund. Aan de andere kant was het een goed te vertoeven sfeertje. Een fijn duister ambient score maakt dit plaatje compleet.

3.70*

Aantrekkelijk verhaal, met geweldige Tsukamoto. Qua horror meer richting de gothic en de fantasy, maar af en toe ook best griezelig. De groezelige beelden dragen erg bij aan de sfeer. Met name de scenes in het ondergrondse vind ik erg goed. De geheimzinnige bijpersonages zijn ook erg sterk. De gesprekken met de blinde man, de deros, het meisje en de theorieën over het ondergrondse vond ik allemaal erg smakelijk. Literairder dan de meeste Japanse horror die ik gezien heb, en dat is een meerwaarde. Ik zie ook dat het gebaseerd is op een boek. Die zou ik wel eens willen lezen.

Weer een hele goede enge film van Shimizu, alleen gaat de J-horror hier een hele andere richting in. Dit keer geen geesten maar een creaturen/alien verhaal.

Om te beginnen is het duidelijk te zien dat er hierin niet veel geld is gestoken en Shimizu de handycam heeft gepakt. Maar ondanks dat wist ie wel weer een griezelig maar subtiel filmpje te maken. Eerst is de film zoals gezegt subtiel vanwege het geheim en de engheid dat toch nog wel verborgen blijft. We komen terecht in een fantasiewereld van de ondergrond van Tokyo waar we die buitenaardse(?) jongedame genaamt "F" vinden. Die neemt Matsuoka (prachtig gespeeld weer door Sukamoto) mee naar zijn woning waar de spanning begint te stijgen. En dan zitten der ook best creepy momentjes in: die geheimzinnigheden van die F, die tanden ook vooral, die creepy vent die Matsuoka zo nu en dan aan de telefoon krijgt, die liftscene, die Alien die Matsuoku nu en dan tegenkomt (in zijn dromen?). Ook lijkt Paranormal Activity hier ook wel zijn mosterd vandaan te hebben gehaald want ook hierin heb je camera-scenes waarin je ziet wat er gebeurd met die F in de woonkamer van Matsuoka als ie afwezig is. Erg spannend iig. Wat wel jammer is is dat de film teveel tijdens daglicht afspeeld.

Wat het doodengste van de film is zijn de laatste 3 minuten. Dan zit je ook met ijs op je rug te kijken.

Gewoon een zeer geslaagd subtiel horrorfilm van Shimizu die het toch wel eng weet te houden. En daarnaast nog interesant maakt ook.

4,0*

De tijd dat we voor iedere nieuwe Jappen-horror in sneltreinvaart naar de videotheek gingen ligt inmiddels al een tijdje achter ons.
Te veel gezien en ook veel slappe varianten.
Marebito probeert in ieder geval een orginele toon aan te slaan, maar de uitwerking is soms wat minder, vooral door erg veel handheld-camera-scenes (Please don't).
Veel staat open voor eigen interpretatie en het verhaal lijkt een voorbode van dat horrorsucces van vorig jaar.
Helaas net niet intens eng genoeg om vanavond weer eens een slapeloze nacht te hebben.

Goede Japanse sfeerhorror.

De film heeft ondertussen heel wat genregenoten maar is toch de moeite waard om eens te zien. De opzettelijke wazige handcamerabeelden geven weliswaar geen al te mooi beeld maar realiseren wel een bijzonder goede beklemmende sfeer. De spanning vond ik minder daar redelijk voorspellend waardoor de film nooit echt eng werd.

3*

Beklemmend.

Apart filmpje van Shimizu. En opnieuw bewijst hij dat hij veel meer dan alleen Ju-on kan.

Aan het begin van de film moest ik erg wennen aan de handcam. Om eerlijk te zijn lukte het mij pas bij de derde poging om meer dan vijf minuten te bekijken van de film. Wel werd mijn aandacht direct gegrepen na vijf minuten.

De scenes ondergronds zijn, vooral in het begin zeer beklemmend en erg spannend. Ook vond ik het eerste haflfuur erg verassend qua verhaalvertelling. Ik vond sommige scenes in de eerste 30 minuten erg onorthodox, maar vooral erg gedurfd. Puntjes daarvoor.

Daarnaast blijkt het hele concept van het gevonden meisje erg interessant. Nergens werd het saai of vervelend om naar te kijken. Naar het einde toe waren er zelfs een paar heerlijke schrikmomenten. Ik was trouwens ook erg onder de indruk van de 'Deros', daar had ik graag meer van willen zien.

Visueel is het helaas dus weinig soeps. Veel rommelige camerapunten. Lelijk beeld. Maar daardoor creeerde dat ook wel weer een speciale sfeer. Muziek was trouwens naar het einde toe erg mooi.

Verassend filmpje dus van Shimizu dit keer. Naar vermaak zou ik 3 * willen geven, maar omdat ik het vaak gedurfd en verassend vond ga ik voor een 3,5*.

3,5 *

Een film waar je over na kan praten. Een vage dus.

Geen slechte film maar een film die over een man gaat die opzoek is naar de 'doodsangst' vond ik hem niet echt (helemaal niet) eng. Wel een mooie meid 'F'.

Het lijkt me toch niet zo’n bijzondere marketingzet om dit aan te kondigen met ‘van de regisseur van The Grudge’. Dat was in mijn ogen toch een bijzonder flauw spookfilmpje. Marebito is gelukkig anders en daarom ook beter. Shimizu weet duidelijk zijn voordeel te halen uit de lovecraftiaanse aanpak in deze prent. Het rondstruinen van de hoofdpersoon in de ondergrondse van Tokyo, was heerlijk sfeervol en macaber. Bovendien is het lekker mysterieus en onvoorspelbaar. Het treffen met de geest van de zelfmoordenaar en het gesprek dat daaruit voortvloeit, behoort absoluut tot de betere momenten. Wanneer het meisje van de poster de film betreedt, daalt de kwaliteit zienderogen. Dan is het ineens gedaan met de macabere aanpak en wordt het nergens meer spannend. Wanneer de hoofdpersoon erachter komt dat het meisje zich enkel met bloed voedt en hij daarvoor moet zorgen, wordt het zelfs vrij saai.

Het camerawerk is vrij lelijk. Het is misschien wel leuk gedaan met de semi (found)footage aspect, maar alles wat buiten het hobbycameraatje gefilmd is, oogt kil en lelijk. Marebito krijgt dan wel een voldoende, maar hij is krap, heel krap. Shimizu is voor mij toch iemand die soms best leuke ideeën heeft, maar ze even makkelijk om zeep helpt.

Een film die ik enkele dagen geleden heb gezien, maar nu pas een bericht bij plaats omdat ik het even moest laten bezinken.

Dit is een vrij moeilijk behapbare film om te kijken wat de regisseur nu daadwerkelijk wilt overbrengen. Voor mij kwam het amateuristisch en wannabe kunstzinnig over. Dat de film in acht dagen is geschoten helpt wat dat betreft niet mee. Tevens ook niet eng te noemen.

Wel is het als mysterie aardig gelukt, als kijker zat ik me toch geregeld af te vragen hoe bepaalde zaken in elkaar steken. Alleen wordt dit helaas nergens duidelijk, om enkele voorbeelden aan te halen: er wordt niet uitgelegd hoe het met de buurvrouw zit die Matsuoka en de 12 seconden die ontbreken uit de opnames.

In de eerste halfuur was het op zich nog wel interessant te noemen, met name dan als Matsuoka zich ondergronds begeeft. Dit zorgt voor een beklemmende en spannende sfeer.

Alleen jammer dat naarmate de film vordert het alsmaar langdradiger wordt, gelukkig maakt de aanwezigheid van de mooie Tomomi Miyashita veel goed.

2,0 Sterren.

Zo eindelijk gezien, en best goed. De ongemakkelijke geluidsband en het mysterie maken het behoorlijk creepy in een sterke eerste helft. De af en toe korrelige shots werken ook wel mee, maar vanaf het moment dat de meid haar intrede doet wordt het - ondanks dat ze naakt is - allemaal wat minder.

En dat terwijl er toch veel onduidelijk blijft, is het echt z'n dochter en is hij gek geworden, heeft hij eindelijk zijn verlangde doodsangst ervaren, of is veel van wat je aan het einde ziet niet gebeurd. Die raadselachtigheid is prima maar heb het gevoel dat er na de goede opbouw veel meer uit gehaald had kunnen worden, wat ongemakkelijkheid betreft.

PS dat gestaar naar die schermen in z'n kleine appartement, de groezeligheid, eenzaamheid en depressiviteit deden me een beetje denken aan Pi. Compleet ander soort film natuurlijk maar goed Alhoewel hier ook een wat diepere gedachte achter lijkt te zitten.

1 van de meest slaapwekkende films ooit...

Verrassende J-horror! Verwacht geen geesten-meisjes met lange haren voor hun gezicht, nee dit zelfs geen geestenverhaal. Het is veel meer duister, bijzonder en/of zelfs bizar. En een echte slow-burner. Doordat een cameraman de hoofdrol speelt, zien we een soort schokkende camerabeelden (documentaire stijl) en ook andere trucjes, waarschijnlijk vooral om te kunnen te verbergen dat het budget wat aan de lage kant was. Maar in dit geval werkte het zeer goed! Naast de goede opbouw van de film was het meest intrigerende van de film de wereld onder de metro. Cameraman Matsuoka gespeeld door Shinya Tsukamoto en het meisje “F” (Tomomi Miyashita) doen het qua acteerprestaties redelijk goed. Slachtoffers zijn er minimaal maar daarentegen zijn er wel genoeg memorabele scenes met nog aardig wat geweld. Door het mystieke thema, de interessante Visuals, een paar verrassingen en het solide acteerwerk is dit een zeer aangename film!

Al hele tijd geleden dat ik deze gezien heb en vond deze echt wel nice, zeker geen alledaagse film, maar hield vh camerawerk, de constante mysterieuze sfeer die er hing.

Bon, ik geef hem toch een nipte 3* al was het maar voor de onwerkelijke, weirde, mysterieuze sfeer, door de manier waarop Matsuoka gevangen zit tussen wat hij ziet en denkt te zien. Visueel is dit een erg onaantrekkelijke lowbudget film. Veel horror is er niet te beleven en schrikken zit er al evenmin in, want blijkt dat de achterliggende betekenis van Marebito aan de psychologie raakt : de man heeft zijn vrouw vermoord en zijn dochter misbruikt maar verdrong die realiteit . De antwoorden blijven schaars en na afloop begin je na te denken. Het is minstens een film die een poging doet om van de platgetreden paden af te wijken in dit genre, maar of ik dit nu echt een geslaagd resultaat kan noemen is dan weer een andere zaak ...

Beter dan verwacht.

Beetje bang om wat oudere favoriete Japanese horrors te herzien, omdat dat stijltje ondertussen toch iets te bekend is geworden, en de effectiviteit van die films niet meer is wat ze ooit geweest is. Daar heeft deze Marebito gelukkig weinig last van.

Komt omdat het toch een ander soort film is. Leunt eigenlijk meer aan bij de found footage hype die een aantal jaar later zou losbarsten, en is ook qua themas wat anders (meer Lovecraftian, niet zozeer de klassieke geesten met oud zeer).

De DV look is niet echt charmant, maar werkt wel goed. Soundtrack wel erg sterk en ook de lead performance van Tsukamoto mag er best zijn. Kort maar krachtig filmpje, dat nog steeds best ongemakkelijk aanvoelt, en wat leuke lore aansnijdt. Blij verrast door de herziening van deze Shimizu.

4.0* en een uitgebreide review

Aardig mystery-werkje van Shimizu, duidelijk low-budget maar dat maakt bij dit soort films weinig uit. Visueel niet bepaald mooi, maar effectief, met wat geinige effecten die de gekte van de cameraman onderstrepen. Beetje raar dat de 12 seconden niet wordt uitgelegd, waarschijnlijk was het geld op, anders hadden we ongetwijfeld een scene gezien waarin hijzelf op de bewuste beelden blijkt te staan, die hij vervolgens heeft weggeëdit- het wordt nu, min of meer, bevestigd door zijn voice-over als hij de moord op zijn vrouw bekent. De goedkopere optie. Veel maakt het niet uit want die kant ging het toch al erg op.

Behalve Flatearthers zijn er dus ook Hollow Earthers, en ook de andere aangehaalde bronnen (Shaver, Agartha, Madama Blavatsky) blijken allemaal te bestaan. Voor mij allemaal nieuw, dus mijn kennis op het gebied van het occulte ook weer wat opgevijzeld.

Marebito is een film die duidelijk zijn ambities heeft, maar visueel en acteertechnisch zwaar tekortschiet. Het camerawerk oogt amateuristisch, alsof het met een tweedehands handcamera is geschoten, en de acteurs missen charisma, waardoor het moeilijk is om betrokken te raken. Het verhaal is onsamenhangend en de sfeer die spanning zou moeten creëren, voelt vaak leeg. Voor wie plezier haalt uit onbedoeld slechte films, kan het een fascinerende ervaring zijn, al is het vooral een oefening in geduld en tolerantie.