Marebito (2004)

Heel bizar video-experiment van Shimizu, die zich voor het verhaal naar eigen zeggen heeft laten inspireren door het werk van H.P. Lovecraft. En dat is er duidelijk aan te merken, want in plaats van te gaan voor een coherent verhaal, mikt Shimizu op een lugubere sfeer en een permanent gevoel van onbehagen. Het opzettelijk gammele camerawerk (afwisselend hi-res en lo-res betacam) en de documentaire-achtige filmstijl zetten dat gevoel nog extra in de verf.

De opzet van het verhaal deed me erg denken aan Lovecraft's kortverhaal Dagon (de donkere kelder met het onbekende monster), maar in de uitwerking haalt Shimizu er nog alle mogelijke andere elementen bij, van doorgedreven paranoïa tot seriemoordenaars, ondergrondse fantasywerelden, geesten en zelfs vampieren. Allemaal erg minimalistisch aangepakt, maar best doeltreffend.

Niet dat het verhaal verder erg overzichtelijk aan elkaar hangt (in de latere fase van het verhaal scheppen een paar rare twists nog meer verwarring), maar als sfeerschets van een man die langzaam afzakt in de duistere krochten van de waanzin, is dit zeker geslaagd. Het vroege werk van David Lynch is nooit ver weg.

Erg leuke hoofdrol trouwens voor Shinya Tsukamoto. Ik had geen idee dat hij ook acteerde, maar ik zie op IMDb dat hij er al heel wat filmrollen op heeft zitten. Zijn wat saaie uiterlijk en zijn grote angstige ogen passen in elk geval perfect bij de rol die hij hier speelt.

3 sterren.

Lang getwijfeld tussen een 3,5 en 4 maar toch een kleine 4* waard. Een erg aparte film voor Shimizu's doen en ik denk wel een beetje dat Tsukamoto zich er een beetje in gemengd heeft om een of andere reden. In tegenstelling tot Onderhond vond ik deze film voorspelbaar!

Er is een erg goede sfeer neergezet maar om een of andere reden word het nooit echt heel spannend. Wel op een gave manier gefilmd, aangezien er weinig middelen voor gebruikt zijn is dit toch een erg knap filmpje en Tsukamoto doet zijn werk weer geweldig ..dus 4*

Lichte teleurstelling omdat ik toch echt wel meer "horror" verwacht had. Zij het dan in spannende, enge scènes, schrikmomenten of wat dan ook. Op dat vlak dus niet wat ik er van verwacht had. Ook de stilering viel wat tegen. Zo'n beetje dezelfde kleurloze beelden als in Ju-On. Ik wou m'n nieuwe televisie eens uitproberen, maar Marebito was daarvoor duidelijk niet de geschikte film. Verrassend genoeg wel een leuk verhaaltje, maar alles behalve nieuw want al eerder en beter uitgewerkt in Baby Blood en Brain Damage. Wat niet belet dat het leuk blijft natuurlijk, temeer omdat de regisseur van dienst een passend sfeertje weet te creëren door effectief met een industrial/ambient soundtrack te spelen. In dat opzicht moest ik geregeld terugdenken aan Kairo. Maar goed, meer lof verdient Marebito niet, want eigenlijk is deze film met momenten echt wel te traag en te braaf.

Bijzonder onheilspellende mysterieuze film met een eveneens onheilspellende soundtrack, die zo uit een film van Tsukamoto lijkt te komen.

Ik weet niet wat ik van deze film moet vinden. Het eerste half uur vond ik visueel in ieder geval zeer mooi. Dat geldt in het bijzonder voor de scenes, waarbij Tsukamoto in de 'onderwereld' afdaalde. Het laatste uur vond ik visueel duidelijk minder. Boeiend bleef de film in ieder geval wel, al vond ik hem af en toe behoorlijk eng.

Film had ook iets filosofisch. Het begrip 'angst' kwam hier duidelijk ter sprake, hoewel het mij nog niet duidelijk is wat Tsakomoto bedoelde met zijn verlangen naar angst.

Waardering; voorlopig 3,0*

Lekker apart geval.

Knap gefilmd met leuke technieken maar niet overdonderend. Wist niet dat deze film met lage budgetten tot stand is gekomen, is ook niet te zien overigens, integendeel.

Jammer dat er niet meer scene's werden afgespeeld in die prachtige omgeving waar het meisje lag, zag er zeer cool uit.

Apart verhaal verder ook. Geobsedeerd naar doodsangst, kan je leuke dingen op losgooien. Plot-technisch is dit interessant bedacht zonder met vragen achter te blijven.

Minpunt is dat het iets te weinig spanning met zich meebrengt, had makkelijk gekund. Aan de andere kant was het een goed te vertoeven sfeertje. Een fijn duister ambient score maakt dit plaatje compleet.

3.70*

Weer een hele goede enge film van Shimizu, alleen gaat de J-horror hier een hele andere richting in. Dit keer geen geesten maar een creaturen/alien verhaal.

Om te beginnen is het duidelijk te zien dat er hierin niet veel geld is gestoken en Shimizu de handycam heeft gepakt. Maar ondanks dat wist ie wel weer een griezelig maar subtiel filmpje te maken. Eerst is de film zoals gezegt subtiel vanwege het geheim en de engheid dat toch nog wel verborgen blijft. We komen terecht in een fantasiewereld van de ondergrond van Tokyo waar we die buitenaardse(?) jongedame genaamt "F" vinden. Die neemt Matsuoka (prachtig gespeeld weer door Sukamoto) mee naar zijn woning waar de spanning begint te stijgen. En dan zitten der ook best creepy momentjes in: die geheimzinnigheden van die F, die tanden ook vooral, die creepy vent die Matsuoka zo nu en dan aan de telefoon krijgt, die liftscene, die Alien die Matsuoku nu en dan tegenkomt (in zijn dromen?). Ook lijkt Paranormal Activity hier ook wel zijn mosterd vandaan te hebben gehaald want ook hierin heb je camera-scenes waarin je ziet wat er gebeurd met die F in de woonkamer van Matsuoka als ie afwezig is. Erg spannend iig. Wat wel jammer is is dat de film teveel tijdens daglicht afspeeld.

Wat het doodengste van de film is zijn de laatste 3 minuten. Dan zit je ook met ijs op je rug te kijken.

Gewoon een zeer geslaagd subtiel horrorfilm van Shimizu die het toch wel eng weet te houden. En daarnaast nog interesant maakt ook.

4,0*

Beklemmend.

Apart filmpje van Shimizu. En opnieuw bewijst hij dat hij veel meer dan alleen Ju-on kan.

Aan het begin van de film moest ik erg wennen aan de handcam. Om eerlijk te zijn lukte het mij pas bij de derde poging om meer dan vijf minuten te bekijken van de film. Wel werd mijn aandacht direct gegrepen na vijf minuten.

De scenes ondergronds zijn, vooral in het begin zeer beklemmend en erg spannend. Ook vond ik het eerste haflfuur erg verassend qua verhaalvertelling. Ik vond sommige scenes in de eerste 30 minuten erg onorthodox, maar vooral erg gedurfd. Puntjes daarvoor.

Daarnaast blijkt het hele concept van het gevonden meisje erg interessant. Nergens werd het saai of vervelend om naar te kijken. Naar het einde toe waren er zelfs een paar heerlijke schrikmomenten. Ik was trouwens ook erg onder de indruk van de 'Deros', daar had ik graag meer van willen zien.

Visueel is het helaas dus weinig soeps. Veel rommelige camerapunten. Lelijk beeld. Maar daardoor creeerde dat ook wel weer een speciale sfeer. Muziek was trouwens naar het einde toe erg mooi.

Verassend filmpje dus van Shimizu dit keer. Naar vermaak zou ik 3 * willen geven, maar omdat ik het vaak gedurfd en verassend vond ga ik voor een 3,5*.

3,5 *

Een film die ik enkele dagen geleden heb gezien, maar nu pas een bericht bij plaats omdat ik het even moest laten bezinken.

Dit is een vrij moeilijk behapbare film om te kijken wat de regisseur nu daadwerkelijk wilt overbrengen. Voor mij kwam het amateuristisch en wannabe kunstzinnig over. Dat de film in acht dagen is geschoten helpt wat dat betreft niet mee. Tevens ook niet eng te noemen.

Wel is het als mysterie aardig gelukt, als kijker zat ik me toch geregeld af te vragen hoe bepaalde zaken in elkaar steken. Alleen wordt dit helaas nergens duidelijk, om enkele voorbeelden aan te halen: er wordt niet uitgelegd hoe het met de buurvrouw zit die Matsuoka en de 12 seconden die ontbreken uit de opnames.

In de eerste halfuur was het op zich nog wel interessant te noemen, met name dan als Matsuoka zich ondergronds begeeft. Dit zorgt voor een beklemmende en spannende sfeer.

Alleen jammer dat naarmate de film vordert het alsmaar langdradiger wordt, gelukkig maakt de aanwezigheid van de mooie Tomomi Miyashita veel goed.

2,0 Sterren.

Zo eindelijk gezien, en best goed. De ongemakkelijke geluidsband en het mysterie maken het behoorlijk creepy in een sterke eerste helft. De af en toe korrelige shots werken ook wel mee, maar vanaf het moment dat de meid haar intrede doet wordt het - ondanks dat ze naakt is - allemaal wat minder.

En dat terwijl er toch veel onduidelijk blijft, is het echt z'n dochter en is hij gek geworden, heeft hij eindelijk zijn verlangde doodsangst ervaren, of is veel van wat je aan het einde ziet niet gebeurd. Die raadselachtigheid is prima maar heb het gevoel dat er na de goede opbouw veel meer uit gehaald had kunnen worden, wat ongemakkelijkheid betreft.

PS dat gestaar naar die schermen in z'n kleine appartement, de groezeligheid, eenzaamheid en depressiviteit deden me een beetje denken aan Pi. Compleet ander soort film natuurlijk maar goed Alhoewel hier ook een wat diepere gedachte achter lijkt te zitten.

Verrassende J-horror! Verwacht geen geesten-meisjes met lange haren voor hun gezicht, nee dit zelfs geen geestenverhaal. Het is veel meer duister, bijzonder en/of zelfs bizar. En een echte slow-burner. Doordat een cameraman de hoofdrol speelt, zien we een soort schokkende camerabeelden (documentaire stijl) en ook andere trucjes, waarschijnlijk vooral om te kunnen te verbergen dat het budget wat aan de lage kant was. Maar in dit geval werkte het zeer goed! Naast de goede opbouw van de film was het meest intrigerende van de film de wereld onder de metro. Cameraman Matsuoka gespeeld door Shinya Tsukamoto en het meisje “F” (Tomomi Miyashita) doen het qua acteerprestaties redelijk goed. Slachtoffers zijn er minimaal maar daarentegen zijn er wel genoeg memorabele scenes met nog aardig wat geweld. Door het mystieke thema, de interessante Visuals, een paar verrassingen en het solide acteerwerk is dit een zeer aangename film!

Bon, ik geef hem toch een nipte 3* al was het maar voor de onwerkelijke, weirde, mysterieuze sfeer, door de manier waarop Matsuoka gevangen zit tussen wat hij ziet en denkt te zien. Visueel is dit een erg onaantrekkelijke lowbudget film. Veel horror is er niet te beleven en schrikken zit er al evenmin in, want blijkt dat de achterliggende betekenis van Marebito aan de psychologie raakt : de man heeft zijn vrouw vermoord en zijn dochter misbruikt maar verdrong die realiteit . De antwoorden blijven schaars en na afloop begin je na te denken. Het is minstens een film die een poging doet om van de platgetreden paden af te wijken in dit genre, maar of ik dit nu echt een geslaagd resultaat kan noemen is dan weer een andere zaak ...

Beter dan verwacht.

Beetje bang om wat oudere favoriete Japanese horrors te herzien, omdat dat stijltje ondertussen toch iets te bekend is geworden, en de effectiviteit van die films niet meer is wat ze ooit geweest is. Daar heeft deze Marebito gelukkig weinig last van.

Komt omdat het toch een ander soort film is. Leunt eigenlijk meer aan bij de found footage hype die een aantal jaar later zou losbarsten, en is ook qua themas wat anders (meer Lovecraftian, niet zozeer de klassieke geesten met oud zeer).

De DV look is niet echt charmant, maar werkt wel goed. Soundtrack wel erg sterk en ook de lead performance van Tsukamoto mag er best zijn. Kort maar krachtig filmpje, dat nog steeds best ongemakkelijk aanvoelt, en wat leuke lore aansnijdt. Blij verrast door de herziening van deze Shimizu.

4.0* en een uitgebreide review

Aardig mystery-werkje van Shimizu, duidelijk low-budget maar dat maakt bij dit soort films weinig uit. Visueel niet bepaald mooi, maar effectief, met wat geinige effecten die de gekte van de cameraman onderstrepen. Beetje raar dat de 12 seconden niet wordt uitgelegd, waarschijnlijk was het geld op, anders hadden we ongetwijfeld een scene gezien waarin hijzelf op de bewuste beelden blijkt te staan, die hij vervolgens heeft weggeëdit- het wordt nu, min of meer, bevestigd door zijn voice-over als hij de moord op zijn vrouw bekent. De goedkopere optie. Veel maakt het niet uit want die kant ging het toch al erg op.

Behalve Flatearthers zijn er dus ook Hollow Earthers, en ook de andere aangehaalde bronnen (Shaver, Agartha, Madama Blavatsky) blijken allemaal te bestaan. Voor mij allemaal nieuw, dus mijn kennis op het gebied van het occulte ook weer wat opgevijzeld.

Marebito is een film die duidelijk zijn ambities heeft, maar visueel en acteertechnisch zwaar tekortschiet. Het camerawerk oogt amateuristisch, alsof het met een tweedehands handcamera is geschoten, en de acteurs missen charisma, waardoor het moeilijk is om betrokken te raken. Het verhaal is onsamenhangend en de sfeer die spanning zou moeten creëren, voelt vaak leeg. Voor wie plezier haalt uit onbedoeld slechte films, kan het een fascinerende ervaring zijn, al is het vooral een oefening in geduld en tolerantie.