Meningen

Jammer, het is het allemaal net niet.

Het is een volbloed klucht. Daar zijn de Fransen goed in. Bij een klucht horen leuke typetjes. Die zitten ook wel degelijk in deze film, maar de film is toch net niet grappig genoeg of te flauw. Een klucht mag flauw zijn maar heeft ook finesse nodig. Jeunet had hier beter raad me geweten.

Het is zeker wel een film met een originele setting en een degelijke cast. Die tokkiefamilie is toch wel heel apart met hun business en schaduwpraktijken. De bourgeoise familie is lekker over the top maar niet grappig genoeg. Het meisje Billie dat zich in jongenskleren verkleed is mysterieus.

Het is een klucht met een lugubere twist. Dat blijkt al vrij gauw in de film. In De Grønne Slagtere werkt dat wel en daar wordt het zelfs hilarisch. In Ma Loute dient het vooral als kapstok voor het detective verhaal en is het niet hilarisch.

Die dikke rechercheur vind ik typisch zo'n Dumont personage.

Ik vond het rollen van de duin wel grappig. Lekker flauw, dat wel.

De montage had wat vlotter gemogen.

Wat een ontiegelijk slechte prutsfilm.

Een flutscenario, flutkarakters en flutextremiteiten.

Isabelle Huppert was erg goed in La Pianiste. In Ma Mère vind ik het een erg matig actrice. Kan niet anders zeggen.

Louis Garrel heeft wel een mooie rauwe uitstraling, maar de motivaties van zijn karakter blijven in de film onduidelijk. In The Dreamers was hij veel beter op zijn plek.

1 ster, voor enkele mooie beelden en een enkele mooie dame.

P.S.

Grappig, er zijn twee versies van deze poster:

MET sigaret

zonder (zelfde als hierboven)

Hoewel de titel Ma Nuit chez Maud is, is wel vanaf het begin duidelijk dat zijn hart sneller gaat kloppen van Françoise.

Als vrijgezel houdt hij ervan eindeloos filosofisch te keuvelen en daarin heeft hij in Maud een waardige gesprekspartner. Maar dat gelul over die filosoof zou je toch na een dag spuugzat zijn, als je daar mee moet samenwonen...

Gelukkig dat hij met Françoise een meer naturelle en een minder geforceerde verstandhouding heeft.

Mooi gefilmd, maar die serieuze gesprekken vond ik soms een beetje too much en wel erg droge kost.

Het einde van de film vind ik van een grote schoonheid. Zo mooi gefilmd en zo sterk in de kleine gebaren.

Ruime 3*

Hele sympathieke film.

Zoals Kurosawa al aangeeft over mensen met 'warme harten'. Dat maakt het al een plezier om naar te kijken.

De professor is meesterlijk. Eigenlijk zijn zijn grappen nog niet eens zo spectaculair, maar het is de manier waarop hij ze brengt: droogkomisch en met een uniek stemgeluid. en met een sterk gevoel voor timing. Als een goed komiek laat hij de pauzes op de juiste momenten vallen.

Het eerste uur van de film vind ik het best. De al genoemde scene met het paard, de inbrekersroute en de manier waarop hij met zijn studenten communiceert; prachtig!

Daarna weet de film me wat minder te boeien. De scenes rond de zoektocht naar de kat duren wel erg lang en daarna vind ik het verhaal niet zo bijzonder meer.

De film had met andere woorden wel wat korter gemogen van mij.

Desalniettemin een dikke 3,5 sterren.

Een prima vervolg op de goede tweede Madagscar film, vol ADHD en gekkigheid (op een goede manier).

In het begin vond ik het allemaal maar matig, maar gelukkig wordt het een stuk beter zodra ze op de circustrein zitten.

Het circus is een grote kleurrijke trip, zowel in de animatie als in de kleurrijke figuren. Ik moest o.a. erg lachen om die beer.

Net als in het vorige deel is er een achtervolgende / steeds terugkerende vrouw, ditmaal een 'dierenvanger'. Net zo irritant als het oude vrouwtje in het vorige deel. Het vluchtverhaal vind ik dan ook wat minder.

Toch wel erg vermakelijk. Het vorige deel is net wat evenwichtiger en beter, maar deze film is een dolle rit en ik kom alsnog tot dezelfde score.

De film heeft een niiet al te best scenario; nogal simplistisch en met veel wendingen die erg kort door de bocht gaan.

Het gebeuren rond de onderwereldfiguur is wel het pijnlijkste voorbeeld daarvan. Daarnaast zijn montage, cameravoering en regie middelmatig.

Toch, de hoofdrolspelers proberen er het beste van te maken en acteren met veel spelplezier. De film geeft daarnaast een leuk kijkje in de Surinaamse cultuur (met veel knipogen). Er zijn (helaas) maar weinig films waarin je dat ziet.

Madame Jeanette is al met al een erg wisselvallige film. De film kent een aantal leuke scènes, maar kan als geheel niet imponeren. Ik kom jammer genoeg niet verder dan 2 sterren.

Erg mooie en leuke animatiefilm met een origineel verhaal.

De setting is onalledaags. De personages zijn leuk, vooral het jongste zoontje dat uit geheel ander hout gesneden blijkt te zijn dan zijn familie. Dit zet de boel geleidelijk aan op een amusante manier op zijn kop.

De liedjes passen mooi in het geheel en zijn allesbehalve storend.

De animatie is bijzonder en heeft een geheel eigen stijl. De Fransen weten zich op animatiegebied goed te onderscheiden. De laatste jaren worden daar veel goede animatiefilms gemaakt, dit is er dus weer zo een!

De film heeft wel een leuke sfeer en de cast is prima, maar het is een beetje een geval van net niet.

Er is wel een poging gedaan Fargo te benaderen, maar behalve de over the top huurmoordenaar is het allemaal wat te flauw en te stijf. Het hak-op-de-tak plot past wel bij dit soort films, maar je gaat toch de genialiteit van de Coen brothers missen of het niveau van de Fargo film en serie.

Degelijke Maigret, met een kalm verteltempo en een zeer ingetogen Gérard Depardieu.

Jammer dat de behandelde zaak een niet al te groot mysterie is en niet voor veel spanning zorgt. Het is vermakelijk, maar meer ook niet.

Het had allemaal wat epischer gemogen en Depardieu had zich nog wat meer van zijn excentrieke kant mogen laten zien.

Het begint wel leuk en veelbelovend, maar het verhaal is te saai en de film kabbelt maar voort zonder ergens naar toe te gaan.

Makkers Staakt Uw Wild Geraas is Rademakers commentaar op het Nederland van toen; de late jaren '50.

De tijd waarin de idee van het gezin als hoeksteen van de samenleving langzaamaan scheurtjes begon te vertonen.

Rademakers toont een 'moderne' samenleving; met overspel, recalcitrante jeugd, een getrouwde rokkenjager en een werkende, gescheiden moeder.

De kinderen zijn hier de dupe van het falen van hun ouders. De kleine, aandoenlijke Eduard lijkt daar nog het meeste slachtoffer van te worden.

Het beste voorbeeld is wellicht de scene waarin zijn moeder (Ellen Vogel), eigenaar van een fotostudio, een jongetje nodig heeft voor een fotosessie met sinterklaas in een luchtballon, omdat het kind dat aanvankelijk zou poseren te oud wordt bevonden. Haar jonge zoontje Eduard wordt stante pede van school gehaald en voor Sinterklaas neergeplant, ten einde de fotosessie koste wat het kost te doen slagen. De arme jongen weet geen raad met deze plotse situatie en barst in huilen uit wanneer hij maar niet wil lachen voor de foto. Een hilarische scene.

Een grappige scene is ook als een vrouw een plaat wil kopen voor haar zoon. Allerlei winkels gaat ze in waar ze op een belachelijke manier steeds opnieuw de melodie neuriet, van de song die ze op plaat wil kopen. En aanvankelijk is er niemand die de melodie herkent, dus keer op keer zie je haar met een dommig hoofd rare geluiden maken.

De beste rollen zijn die van Ellen Vogel en Jan Teulings. Beiden tonen speelplezier en vakmanschap. Het jongetje dat Eduard speelt verdient een speciale vermelding (ik kan even niet achter zijn naam komen). Een maf jochie.

Grootste bottleneck voor de kijkers van nu is, dat de film destijds een statement was, maar voor de kijker van nu niet meer. De thematiek is niet meer origineel en de humor doet wat flauwtjes aan. Wat overblijft is een film die heel mooi de grillen en grollen van de late jaren '50 laat zien. Een prachtig museumstuk.

Over de dvd: wederom goede beeld- en geluidskwaliteit. Met filmografie per hoofdrolspeler, set foto's en enkele posters. De bioscooptrailer staat er ook op. Het is een leuke trailer met dito commentaarstem.

Stimmt, de beoordeling is geen fout.

Ik vind de film erg goed beginnen. Vooral de film binnen de film vind ik erg goed uitgewerkt, met leuke karakters en veel sfeer.

Dan gaat de film op een gegeven moment over op het vertellen en ontrafelen van het werkelijk gebeurde verhaal. Dit verhaal en de karakters daarin vind ik, in tegenstelling tot het film-in-filmverhaal, totaal oninteressant en zo rommelig verteld, dat het een soepzooitje wordt.

De opgebouwde spanning verdwijnt meteen en de plotontwikkeling wordt stuurloos. Het lijkt wel een onaf script. Ik mis nogal wat. De prettige vertelstijl van het begin van de film is compleet verdwenen. De film eindigt voor mij in een paar kwartier durende anti-climax culminerend in het plots afbreken van de film. Waarna een substantieel deel van het verhaal en de ontknoping nota bene in een paar regeltjes wordt weergegeven bij de aftiteling.

Kortom, ik vind het grootste manco van La Mala Educación een falend script. De art direction en de cameravoering is erg goed. De muziek goed, hoewel die opzichtig knipoogt naar oude suspense films, en La Mala Educación is allesbehalve suspense.

Verder lijkt het er vooral op dat Almodovar nog wat ongebruikte verhaallijntjes van eerdere films op een hoop gooit. De film heeft veel ingrediënten van eerdere films, maar dramatologisch vind ik de film enorm tekortschieten.

Veel interessantdoenerij, weinig diepgang. Erg jammer!

Ik had op een wat luchtiger Mexicaanse film gehoopt, maar in plaats daarvan is de sfeer vrij naargeestig.

De regisseur heeft deze sfeer willen benadrukken met een natuurgeweld catastrofe. Ik vond dat over the top.

De buitenechtelijke relatie van de professor zou nog voor wat lucht / afwisseling moeten zorgen, maar dat valt tegen.

Het zijn allemaal erg trieste verhalen. Vooral het verhaal met de dochter - Linda - die zogenaamd veel te dik is, is heel treurig. En de moeder die zelf het grootste probleem heeft maar dat niet beseft.

Mooie beelden, goed sounddesign en zeker wel kunstzinnig en cinematografisch dik in orde. Jammer dat het verhaal me zo weinig aansprak.

Geweldige acteur, die Humphrey Bogart!

Heerlijk snerpende stem en lekker sarcastisch. Waar zie je tegenwoordig nog zulke acteurs?!

4 sterren vanwege Bogart, anders was ik denk ik op 3,5 sterren blijven steken..

Ik vond de Zweedse verfilming wat pittiger en tragikomischer en met een excentriekere hoofdrol.

Dat gezegd hebben, vind ik deze Amerikaanse verfilming van het boek ook prima.

Tom Hanks doet het heel aardig.

De flashbacks werken wel, met een dankbare rol van Tom Hanks' zoon.

Wat me op gegeven moment wel begon tegen te staan was dat hoofd van die iets te gretige buurvrouw.

De corrupte en de machtspelletjes zijn de rode draad in het verhaal. Ik vroeg me af; is More nou werkelijk de enige die er toe doet die zijn poot stijf zet en principes heeft?

Het is bijna te Hollywoodiaans om waar te zijn.

Ik vind de acteerprestaties erg goed. Paul Scofield is onovertreffelijk. Met een iets mindere acteur zou het verhaal een stuk minder geloofwaardig over komen.

Jammer dat Orson Welles zo snel uit de film verdwenen is.

De film heeft een lange introductie die me vrij weinig deed. De personages worden maar matig geintroduceerd. Ik vond veel beroepen en functies die deze personages hebben vrij oppervlakkig toegelicht. Ik wil daar blijkbaar meer van weten dan de hoogstemmers hier.

Het toneelmatige, weinig filmische karakter van de film vind ik een manco. Dat uit zich met name in de dialogen. Die vind ik nogal bedacht en geconstrueerd. Op papier zou ik dat veel beter tolereren, ik had ook de rare ervaring dat het leek alsof ik een boek aan het lezen was.

Vrij irritante rol voor Kevin Hart, al is dat misschien ook de bedoeling.

Ik zou dan bijna gaan terugverlangen naar Eddie Murphy, die natuurlijk te oud voor zo'n rol zou zijn.

Woody Harrelson vind ik altijd wel goed.

Het is een knotsgek verhaal en echt gelachen heb ik niet, misschien een glimlach hier en daar. Maar toch is het wel geinig, in de categorie hersenloos vermaak...

De grappen zijn gewoon niet echt scherp, het is meer flauwe humor maar dus niet van het soort waar ik hard om moet lachen.

De film duurt ook helaas wat te lang.

Ik heb me prima vermaakt.
Leuke rol van Alec Guinness, die stelt eigenlijk nooit teleur.
Wat een maf beeld toch, de man in wit pak lopend door de straten, in het donker. In zo'n zwart-wit film werkt dat contrast in donkere omgeving nog beter.
Hoogtepunt van de film zijn de scènes waarin het meisje met krulhaar optreedt. Ik moest erg lachen om de ontsnappingscène, maar ook later als ze de achtervolgers de verkeerde kant op stuurt.
Voortreffelijk gespeeld door kindsterretje Mandy Miller

Tamelijk donkere film die het nadrukkelijk van de sfeer moet hebben. Een film over de impact van een trauma na een school shooting en de troost die het wonder de gemeenschap geeft.

De mysterieuze Térèse praat niet maar communiceert wel via tekstberichten. Zij blijkt ook een soort moeder Theresa te zijn voor de gemeenschap.

Het mysterie van het wonder van het huilende mariabeeld staat haaks op de houding van de nuchtere italiaan Filippo, die in een geloofscrisis beland lijkt te zijn. Hij is dan wel een priester, maar voelt en gedraagt zich meer als een wantrouwende detective. Maar als hij het wonder niet zal erkennen, ontneemt hij de gemeenschap niet hun bron van troost?

De man worstelt nogal met zijn gezondheid en kan amper voedsel binnen houden. Ook lijkt hij zich niet echt op zijn plek te voelen en heeft hij nogal wat aansporing uit Italië nodig om voortgang met het onderzoek te maken.

Het pakte me helaas niet zoals ik had gehoopt. Het einde vind ik wat dubieus.

Wel heel degelijke cast en vertolkingen.

Degelijke mystery thriller.

Het is mooi gefilmd, met een goede cast. Vooral het eerste uur is sterk.

Maar juist als de puzzelstukjes op z'n plaats vallen en de ontknoping volgt vind ik het wat minder sterk en sommige personages zijn wat eendimensionaal. Het is een wat plichtmatig gefilmd einde.

Toch wel een film die de moeite waard is eens te zien. De sfeer is mysterieus en de locaties zijn goed gekozen.

Films over maffe antihelden die een gekke trip meemaken daar houd ik wel van.

Sam Elliott is ook een acteur die niet veel verkeerd kan doen, maar ondanks wat de titel doet vermoeden is dit niet het knotsgekke avontuur waar ik op had gehoopt.

Het is een vrij zielloze bedoening geworden. Met zo'n gortdroge acteur als Elliott had je alle kanten uit gekund, maar wat hier getoond wordt is echt beneden peil. Vrij fantasieloos, op het Bigfoot gebeuren na is het steeds wachten op wat er gaat komen, maar dan komt er meestal vervolgens (bijna) niks. Gortdroge films waar bijna niks gebeurt dat is normaal wel mijn ding, zolang er wordt gefocussed op kleine dingen en bijzondere details en een interessant personage. Dat zat hier allemaal niet in. This Must Be the Place laat zien hoe het wel kan, of bijvoorbeeld De 100-Jarige Man Die uit het Raam Klom en Verdween.

Ik vind deze versie beduidend minder dan de gelijknamige remake.

Zeer begrijpelijk en terecht dat Hitchcock zijn eigen film heeft geremaked.

De misdaadscenes zien er erg knullig uit. De regie is rommelig en het script niet goed doortimmerd.

De Royal Albert Hall scene is inderdaad niet zo indrukwekkend en de eindscene duurt veel te lang.

Zeer onevenwichtige en wisselvallige Hitchcock film.

Ik kom niet verder dan 2,5 ster.

James Stewart speelt weer meesterlijk!

Je wordt tijdens de film door Hitchcock steeds op het verkeerde been gezet.

Leuk weetje: Doris Day kreeg een Oscar voor het (nu nog steeds erg populaire) nummer 'Que Sera, Sera'.

Het is een vrij moralistisch typisch Amerikaans verhaal. Het had wat dat betreft wel een Capra kunnen zijn.

Veel typetjes, theatraal acteerwerk en voorspelbare dialogen. Maar het heeft wel een prettige komische inslag.

De film viel me een klein beetje tegen, al beviel het eerste uur me veel minder goed dan het overdonderende laatste uur. De acteerprestaties zijn in het laatste uur veel beter maar ook het verhaal gaat een stuk dieper.

James Stewarts rol spreekt me niet zo aan. Hij kijkt steeds zo zielig en speelt sullig. Ik zie liever een energiekere Stewart.

John Waynes rol vind ik een stuk indrukwekkender. Prachtig om te zien hoe hij zijn zelfbeheersing verliest.

Het camerawerk vind ik ongeinspireerd. Pas tegen het einde van de film zijn er een paar bijzondere shots te zien. Nu is dit geen typische western natuurlijk, maar ik vind de film visueel pover en de belichting af en toe erg matig.

Ontzettend knap gemaakte in jaren '50 stijl gefilmde sfeervolle film.

Billy Bob Thornton verdient wat mij betreft een oscar. Het is bijna een running gag als hij weer een sigaret opsteekt. Verder toch veel om te lachen.

Op driekwart van de film vond ik de film wat minder boeiend worden en ik had een ander einde verwacht.

Het is leuk om af en toe een onnozele komedie te zien. Mañana Es Hoy is zo'n typisch Spaanse komedie, lekker overdreven.
Het mist wel de gekte van bijvoorbeeld Álex de la Iglesia, maar het vermaakt. Carmen Machi en Javier Gutiérrez zijn goed op dreef. Hij is een extreem neurotisch persoon. Zij is nogal een apart mens, maar met het hart op de juiste plaats.
Het is een luchtige film over tijdreizen. De film kent ook nog wel een paar serieuzere / heftige scènes.
Carla Díaz lijkt hier met haar korte haardracht wel een beetje op Florence Pugh.
Het niveau van de humor is niet zo hoog, maar er gebeurt genoeg in de film, en de film kent een opvallend slot. Het overlijden van de vader zag ik niet aan komen.

Helaas, ik ben niet zo enthousiast over de film als anderen.
Het verhaal is wel erg 'sterk'. Voor een goede film wil ik dit wel door de vingers zien, maar ik vind het plot te stuurloos en te langdradig. Het duurt ook nog eens heel lang voordat de film to the point komt.
Zoals al eerder genoemd is vind ik de liefdesverhaaltjes ook te veel van het goede. Het houdt de spanning uit de film.
Was de film korter geweest en meer op het mysterie toegespitst had ik het een veel betere film gevonden.
Het einde is een beetje afgekeken van een bekende Hitchcock film.
Ik geef 3 sterren. Met name voor de prachtige stylering en goede hoofdrollen.

Mooie film hoor.

Een film met veel diepgang en verrassende plotwendingen. Ik vind 'm zelfs iets beter dan Dogville, dat komt denk ik omdat het verhaal me wat meer aanspreekt. Dogville duurde me eigenlijk ook net iets te lang.

Manderlay krijgt van mij 4 sterren (Dogville 3,5).

Arme Bernard Blier. Wat een ellende moet hij van Signoret en haar moeder slikken.
Hij is ook tamelijk naïef en zijn zakelijk instinct is niet al te best.
Ik ben meer fan van Signoret in haar latere carrière, waar ze echt de karakteractrice werd.
Haar vroegere rollen zijn wat minder rijk en minder interessant. Bernard Blier ken ik vooral van zijn komedies, daar is hij wat meer voor geschikt. In Manèges zie je die kenmerkende excentrieke mimiek van hem niet, waardoor hij bijna onherkenbaar is.
De setting op de manege en rondom de paarden geeft de film wel wat extra's.
Het is heel pijnlijk om te zien hoeveel tegenslag Blier hier moet verdragen, maar het einde geeft eindelijk een beetje verlossing. Al mag je niemand het treurige lot van Signoret toewensen.

Heerlijk 'ontspannen' filmpje!

De parodie op het misdaadmysterie genre is erg geslaagd en is niet te ver doorgeslaan in het karikaturale. Op z'n eigen manier zit er ook nog wel wat spanning in de film.

Allen en Keaton zijn hier weer eens als vanouds. Die twee passen toch erg goed bij elkaar.

De schrijfster Marcia Fox (Anjelica Huston) is een leuk type en Jerry Adler als Paul House had niet misstaan in een Hitchcock film. Goed gecast.