Meningen

Ik kon jammer genoeg niet veel met deze film. Alledaagse dingen in film, daar ben ik voor, maar hier wordt het als soort van arthouse 'Big Brother' uitgemolken. De hele tijd kijken naar personages die amper een woord spreken en wat voor zich uit staren. Daar is mijn buik op een gegeven moment van vol (en ik heb nog wel een dikke buik).

De personages spreken me totaal niet aan. Hao-hao is een loser van de onderste plank. En dan moet je aanzien hoe het mooie meisje de hele film gekweld is alles (relatie, werk) en vooral niet daarover wil praten of er iets aan doen.

Hoe het nachtleven hier in beeld wordt gebracht vind ik wel mooi gedaan en het lange openingsshot van de film is prachtig.

Three Times was de eerste Hou Hsiao-hsien die ik zag en die beviel wel. Millennium Mambo vertoont sterke overeenkomsten met het laatste verhaal van Three Times, maar heeft helaas nog minder verhaal.

1,5 sterren

Bijzonder sfeervolle zwart-wit film.
De film kent erg veel leuke personages die mooi op elkaar inspelen. De angsthaas, de pervert, de geslepen inspecteur etc. etc.
Quai des Orfèvres heeft een erg goed plot. De paniek onder de verdachten wordt almaar groter. Vooral angsthaas / loser Bernard Blier, die het nota bene niet gedaan heeft. Hij wringt zich in allerlei bochten maar valt uiteindelijk alleen maar meer op.
Ik zou graag alle Clouzots zien, ik heb er nu 'pas' 3 gezien.

De eerste helft van de film sprak me echt aan. Een kalme vertelling over twee vrouwen die het niet hebben getroffen met hun kinderen, en mede daardoor een hechte band met elkaar hebben.
Een mooie situering op het Franse platteland.
Bijzonder sterke hoofdrol van Hélène Vincent.
De onbedoelde vergiftiging zet een en ander tussen de moeder en haar dochter op scherp, waar hun verhouding al flink onder spanning stond.
Jammer dat het vervolg een beetje een Woody Allen achtig misdaadverhaaltje wordt met een aantal plotwendingen. Toch is het nog een heel aardige parabel over vergeving en moeizame familiebanden.

Erg slechte Fulci. Amateuristisch broddelwerk.

De gore is voor Fulci begrippen erg nep en bij lange na niet van het niveau wat hij meestal levert. Ook wordt er slecht geacteerd.

Touch of Death is ergens ook wel weer zo slecht dat het leuk wordt, vandaar de milde 1,5*...

Helemaal mee eens, al ben ik wat milder over Craig.

Slecht geacteerd door zowel de Bondgirl als de badguy.

En ze mogen die acteurs wel eens een cursusje Engelse uitspraak geven, maar ik denk dat men dat als charme ziet al die vette accenten.

Wat een aanfluiting is deze Bond. Zelfs de actiescene's zijn matig en de montage is warrig.

Krappe 2*

Fijn dat ik dit heb kunnen zien dankzij MUBI.

Aansprekende rol van de mooie Adjani.

Wat een naargeestig rijkeluismilieu is het waar ze in terecht komt. Ze is natuurlijk al gewaarschuwd, maar wat een eng en pedant mannetje speelt die Alan Bates zeg. Brrr...

Eigenlijk wel slap van Adjani dat ze meegaat in zijn voorstellen, maar ze durft helaas onvoldoende tegen hem in te gaan.

De gedoogsteun van de praktijken van haar man door Maggie Smith is ook een beetje treurig.

Het einde is wrang en cynisch.

Beetje lastig beoordelen dit, het is op zich wel goed gedaan, maar laat je een beetje met een rotgevoel achter.

Onevenwichtige film, maar dat hoort tot op zekere hoogte bij Amos Kollek films.

Alleen was dit af en toe over de grens; de film kent een aantal geforceerde scenes.

Voor het overige is de film best te pruimen. De film kent veel vreemde types en de twee hoofdrolspelers doen het leuk. Hoewel de film eigenlijk niet meer is dan een verzameling vluchtige ontmoetingen van eenzame zielen.

Naar het einde toe valt de film in z'n zelf gegraven kuil. Het is een nogal afgeraffeld en onlogisch einde.

Amos Kollek valt hier iets te vaak terug op gemakkelijke seksgrappen. Misschien leuk voor de preutse Amerikaan, maar dit was te veel van hetzelfde.

Toch wat ondergewaardeerde Fulci.

The House by the Cemetery weet erg goed spanning op te bouwen.

De hoeveelheid gore effecten is beperkt, maar de spanning is er niet minder om.

De personages worden goed uitgediept en het verhaal is niet ondergeschikt aan de horror. Niet dat het nou een meesterlijk drama is ofzo, maar toch, in horrorfilms wil het nog wel eens puur om de effecten gaan.

Camerawerk en montage zijn uitstekend.

Catriona MacColl heeft hier een mooiere en aansprekender rol dan in The Beyond. Aangename actrice. Ze heeft een erg sprekend gezicht en ze weet goed te nuanceren, ze speelt niet enkel een hysterisch mens.

Ik heb een zwak voor Sandrine Bonnaire. Daniel Auteuil valt ook voor haar in deze film, wat zo'n beetje het belangrijkste plotgegeven in deze film is, met een zijplot over zijn werk in het management van het supermarktconcern. Het is een film die makkelijk weg kijkt. De vraag de hele tijd is, wordt zijn liefde beantwoord of niet...
Het bonte gezelschap dat in het uitbundig en vrij kitscherig ingerichte appartement langskomt geeft de film de nodige kleur.
Het opmerkelijke einde is een vrij opvallende switch naar een totaal ander genre. Misschien ook niet geheel onverwacht aangezien het een Sautet is, maar het had ook een einde zonder misdaad mogen zijn van mij.

De aantrekkelijke Romy Schneider in een aparte film die boeit van begin tot eind.

Een script met een merkwaardig plot dat misschien niet helemaal dichtgetimmerd is, maar daarom juist fascineert.

Het zijn ook de aparte personages, locaties en de sfeerschepping die net wat extra geven. Dit is waarom ik zo van (Franse) jaren 70 films houd. Er wordt niet enkel gestreefd naar perfectie en er wordt geëxperimenteerd.

Die 'ruwe diamanten' zijn vaak interessanter dan de hedendaagse gelikte varianten, omdat het niet allemaal van A-tot-Z voorspelbaar is.

Post-apocalyptische film waar ik weinig mee kon.

Over het algemeen kan ik Altman films goed waarderen, enkele uitzonderingen daargelaten. Deze film hoort dus helaas ook bij die uitzonderingen.

De decors / locaties zien er groots uit. Het oogt sfeervol.

Niet alleen het kader van het beeld is vaag (bewust gedaan), maar het verhaal is dat ook. Het kon mij maar matig boeien. Naargeestig en vol vage types.

Leuke film.
Turturro doet het leuk als ubernerd. Het is wel een beetje een typetje. Rob Morrow en Ralph Fiennes maken indruk in de serieuzere rollen.
Bij de weg, het begin van de film is een letterlijke verwijzing naar het begin van Tin Men.
De betrekkelijk lange speelduur is een klein minpunt.
Op het eind van de film de verwachte dader komt tot inkeer speech. Mooi, maar ook wel weer typisch Hollywood.
Ruime 3,5 sterren