Meningen

Begint fris en leuk. Helaas blijkt het verhaal al snel nogal cliché. Vooral die hele toestanden met het platencontract.

In het laatste half uur zakt de film enorm in.

An sich zit er veel drama in de film, maar het wordt op zo'n voorspelbare en hapklare manier gebracht dat het me niet veel doet.

Leuke sfeer, aardige muziek en mooie mensen.

Sympathieke 'kleine' film van Kurosawa, die inderdaad naar Ozu voorbeeld is geschoten.

Over een lief oud omaatje dat met haar verhalen van vroeger haar kleinkinderen weet te boeien en te inspireren, terwijl ze tijdens de vakantie bij haar verblijven.

Ze gaan vervolgens op pad en op zoek naar locaties / voorwerpen die bij de verhalen horen en gebruiken hun fantasie bij het spelen.

Het is wel erg nadrukkelijk een film die poogt de gevolgen van de atoombom op Nagasaki te herdenken. Soms wat schoolmeesterig, maar het stoort niet.

Leuk om Richard Gere wat woorden Japans te horen spreken.

Opvallend en origineel einde.

Cinema op z'n puurst. Prachtig.

Een Japanse Spring, Summer, Fall... Winter ontbreekt hier (?).

Ik ben namelijk wel benieuwd hoe ze een winter doorstaan.

Ik houd van iets meer plotgedreven films, en in deze film wordt niet eens gesproken. Kwam ik pas laat achter overigens. Het stoort niet.

Het verhaal is minder schrijnend dan ik had verwacht. Ze leven in harmonie met de natuur. Ze moeten hard werken, maar ze maken op mij geen ongelukkige of in ieder geval geen ontevreden indruk.

Ik zat wel steeds te denken hoe ze slimmer met hun watermanagement om zouden kunnen gaan. Een waterput en regentonnen zouden wel een uitkomst zijn.

De korte 'vakantie' vond ik mooi.

Wat gebeurde er nou trouwens met die vis die ze wilden verkopen. Het ontging mij even wat er precies gebeurde.

Ruime 3,5 sterren

Nee ik zie hier geen meesterwerk in.

Vrij oubollige humor en een simpele Disney moraal.

Eddie Bracken mag de hele film gekke bekken trekken en de beeldschone Ella Raines zorgt voor de nodige liefdestwist.

Het is wel een leuke typetjesfilm, ja hoor, dat zeker.

Toch, 3 sterren vind ik meer dan zat.

Een beetje vreemd, wel lekker. Dat gaat ten dele op voor deze Coen.

Het is allemaal wat 'vaag' en vervreemdend, maar toch heb je het idee dat de Coens zich continu inhouden.

Je kan amper spreken van een duidelijk hoofdpersonage en de personages zijn eigenlijk nogal bordkarton. Wanneer de Coens dat koppelen aan absurdisme en genialiteit is er niks aan de hand. Op dat vlak schort het er helaas nogal aan in Hail, Caesar.

Toch vermaakt de film nog wel. De bijzondere settings, de droge humor en het maffe 'verhaal', maar op alle vlakken is het beneden Coen peil.

Had niet gedacht dat ik 'm zo goed zou vinden.

Dit genre film vind ik meestal niet zo interessant, maar deze film vind ik super.

Realistisch en indrukwekkend. 4 dik verdiende sterren.

Het idee van de film vind ik best goed. Moodysson is een experiment aangegaan, maar het eindresultaat vind ik niet zo geslaagd. De film is een Big Brother variant gemaakt op een gonzo amateurset.
Tot en met het moment dat Tess het huis uit loopt en verdwaasd en wezenloos op straat rondloopt vind ik de film redelijk goed. Dit moment had wat mij betreft het einde van de film moeten zijn. Dan was het een vrij korte film geweest ( 60 minuten schat ik), maar dit onderwerp en deze aanpak blijkt Moodysson niet boeiend te kunnen houden voor 98 minuten.
De film had dus nog enig verhaal en opbouw deze eerste 60 minuten. Daarna toont de film te veel Big Brother verveling en dito geneuzel en valt tot vervelens toe in herhaling. Natuurlijk is verveling een van de hoofdthema's van de film, maar Big Brother keek je toch ook steeds per keer maar een klein half uurtje.
Moodysson probeert het nog wat op te leuken door overdreven montagetrucs, kleine tussenshots en geluidseffecten. Dit allemaal om de magere inhoud te maskeren.
De scenes met de Barbie poppen vind ik geniaal. Tess is ook zo (overdreven) opgemaakt dat ze er als een Barbie uit ziet. De schaamlippenverkleiningsoperatie is trouwens helemaal niet zo'n overdreven element in de film (hoogstens dat daar zeer expliciete beelden van te zien zijn); deze operatie is in Nederland bijvoorbeeld doorgedrongen tot de top 10 van meest voorkomende plastische/cosmetische ingrepen!
Eric, de zoon, krijgt de beste teksten toebedeeld. Er zitten een paar briljante tussen zoals zijn theorie dat de vader en z'n vriend homo zijn omdat ze vrouwen altijd van achteren nemen en niet aan willen kijken tijdens de daad. Helaas zijn dergelijke sterke teksten schaars in deze film.
De 'schokkendheid' van de film is me erg mee gevallen. Net als starbright boy vind ook ik Lilja 4-ever een stuk schokkender.
Er zitten vooral veel vieze scenes in de film: het opdrinken van het glas wc-water, het kotsen in Tess haar gezicht etc.
Op het eind van de film lijkt het net of het voorgaande niet gebeurd is en een bizarre nachtmerrie is geweest van Tess of Eric. Heb ik dit goed gezien, of ben ik in de war gebracht door een flashback ofzo?
Het eerst uur krijgt van mij 3/3,5 sterren, het 'vervolg' 1,5*. Eindoordeel: 2,5 sterren.

In deze film beleeft Stig Helmer weer een bijzonder avontuur. De grapdichtheid is misschien wat lager dan in zijn eerdere films, maar ook deze film is weer prima feelgood vermaak.

De wellness / spirituele wereld wordt hier op de hak genomen. Ik ben wel een beetje bekend met dat wereldje, en ik vond het wel herkenbaar.

Deze Stig Helmer film past ook gewoon prima in de reeks en doet niet veel onder voor de eerdere delen. Ja, de montage had wel wat vlotter gekund en de bijrollen hadden nog wat pittiger gemogen, maar ook deze Stig Helmer film scoort bij mij voldoende. Het lage IMDb cijfer vind ik overdreven.

Teleurstellende Kaurismäki.

Het heeft veel elementen van een film-noir, maar het verhaal is maar matig boeiend.

De personages zijn ook hier weer miserabel, maar wat ik mis is de typische Kaurismäki humor.

Ik vind het een geniale film! Heel apart en leuke zwarte humor.

Het is niet zo'n toegankelijke film, dus zeker niet voor iedereen.

Dit affiche werd door Joost Veerkamp gemaakt. Het is nooit gebruikt, want de filmmaatschappij vond het affiche niet passend.

Geweldige film!

Kitano's beste!

Een gewelddadige film met een goed verhaal en leuke humor.

Nah beetje een tegenvaller.

Het enige originele is dat het nu eens geen tieners en twintigers zijn, maar eind dertigers.

De gezette man en de tandarts vond ik wel grappige personages.

Heather Graham is erg aantrekkelijk. Niet te geloven dat ze binnenkort al weer 40 wordt....

Het verhaal stelt niet zoveel voor. Wel vermakelijk, maar niet heel bijzonder.

Ik had me meer voorgesteld van de zoektocht. Voor je het weet is de film voorbij en vraag je je af wat je nou eigenlijk gezien hebt.

Ik vind de 'hype' dus wat overdreven.

Het idee van de film is geleend van Very Bad Things (1998)

Toch heel leuk gedaan. Zat inderdaad meer potentie in, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door het geweldige spel van Kraakman en Kamerling.

Kamerling heb ik zelfs nog nooit zo goed gezien. Van Kraakman ben ik altijd wel fan geweest. Heb nog geen slechte rol van haar gezien.

Herkenbare familieweekend spanningen, dat was ook goed gedaan en knap geschreven.

Jammer dat er een aantal typetjes in de film zaten; de ouders, die ook overdreven oud (en nep) geschminkt waren en in oude vodden gekleed waren, alsof ze klaarstonden voor een amateurtoneel voorstelling.

De verstandelijk gehandicapte jongen was ergens wel grappig, maar toch ook een typetje.

Dit is een van mijn favoriete films!

De film is een aaneenschakeling van hilarische momenten. Een lekkere 'zwarte' komedie en er wordt bovendien uitstekend geacteerd, onder meer door Philip Seymour Hoffman, die wederom een zeer goede rol neerzet.

Mensen die American Beauty goed vinden, zouden deze film ook eens moeten zien.

Oef, dit moet haast wel de meest zwartgallige, deprimerende film van Roy Andersson zijn.

De beginscène is absolute horror.

In latere films zit nog wel een vleugje humor of tragikomedie, maar dat laagje is hier minimaal aanwezig.

Nu te zien op MUBI!

Originele film.

Zeer excentrieke hoofdpersonages, wat meteen ook het sterkste punt van deze film is. Geweldig goed en leuk geacteerd door de oude vrouw en de jongen.

De muziek past goed bij de film en is aangenaam.

Ik miste wel een zekere diepgang op dramatisch vlak. Het is allemaal wel filosofisch getint, maar de personages zijn een beetje karikaturaal en ik mis de gelaagdheid van films als Happiness of Hundstage.

Wat een geweldige rol van Paul Newman!

De openingsscène is al meteen raak. Erg leuke en originele opening van de film.

Steve McQueen staat dan bekend als Mr. Cool maar Paul Newman verdient die titel hier ook. Zijn personage zit ook vol zelfspot en humor, geweldig.

De fantastische 60s setting en een resem aan maffe types, de een nog vreemder dan de ander.

Ook de vele scènes in de schitterende Porsche 356 Speedster dragen bij aan de geweldige sfeer.

De film heeft zeker wat weg van een neo-noir.

Een dol hak-op-de tak verhaal dat alle kanten op gaat, maar Harper houdt het hoofd koel.

Het zou me niet verbazen als de Coen bros. een aantal verhaallijntjes hebben gebruikt als inspiratie voor The Big Lebowski.

Het slot is eigenlijk nog het minst goede aan de film, want het voelt niet aan als een climax, maar dat mag de pret niet drukken, ik heb er enorm van genoten. Nu op naar The Drowning Pool (1975), ik ben benieuwd!

Unieke film rond een geweldig personage en niet te vergeten zijn kat.

Harry is een bijzondere man. Hij komt in eerste instantie nogal rigide over, maar gaandeweg blijkt hij juist over veel flexibiliteit te beschikken en hervindt hij zijn levenslust.

Zijn wonderlijke roadtrip leidt hem langs vele mogelijk nog excentriekere personages en mooie locaties. De gesprekken zijn grappig en Harry is telkens erg gevat.

De ontmoeting met zijn zoon is ontroerend. Een playboy die behoorlijk gevallen is.

De film geeft een prachtig tijdsbeeld weer. Ik heb er enorm van genoten. Een film vol humor en soms zelfs treffende filosofische beschouwingen.

Mochizuki Rokuro Bedankt!

Zwaar tegenvallende Harry Potter, de eerste die van mij een onvoldoende krijgt (eerdere delen 3,5 of hoger).

Ik miste een boeiend verhaal. Ik vond dit in alle opzichten een slap aftreksel van eerdere delen. Zelfs de acteurs lijken last te hebben van volwassen worden, ze acteren vrij kleurloos.

2 sterren

Grote aanrader!
Je krijgt als toeschouwer (waarschijnlijk) langzamerhand een gloeiende hekel aan Harry.
Ik wel in ieder geval. En ik heb me ook een aantal malen betrapt op plaatsvervangende schaamte. Deze film deed dus wel wat met me.
Godzijdank was het einde bevredigend. Gelukkig maar, want anders had ik een aardige kater aan deze film over gehouden..

Ik mag graag naar Jennifer Hoffman kijken. Zij is de reden dat ik de film toch eens ben gaan kijken.

De film is me best meegevallen. Het is een simpel clichéverhaaltje maar het vermaakt wel.

De dialogen hadden wel wat scherper en ook natuurlijker gekund. De acteurs worstelen soms met het uitspreken van de dialogen, waardoor het nog wel eens wat gemaakt over komt. Hier had de regie ook wel wat meer op moeten letten.

Tibor Lukács is wat een beperkte acteur. Zodra het wat serieuzer wordt valt op dat hij geen gewicht in de scène kan leggen. Heel vreemd dat hij een theateracteur is, dan zou je toch verwachten dat hij zoiets wel beheerst.

Wel geinige bijrollen. Eva van de Wijdeven en Anniek Pheifer doen het best leuk.

Beetje een oubollige film.

Komt regelmatig erg dicht in de buurt van de klucht. Het was eerst een toneelstuk, en dat is ook wel aan de film te zien. De zus en de directeur van de kliniek zijn echt toneeltypetjes.

Maar wel erg overtuigend, dat wel.

Voorgenoemde bezwaren gooide ik na een half uur ofzo overboord en ik werd gegrepen door het melige verhaal rond Harvey.

De film is wat voorspelbaar, maar dat is op zich niet zo storend. Feelgood films zijn misschien wel feelgood omdat ze in herhaling vallen.

James Stewart is weer erg goed op dreef. Doordat hij het stuk al een tijd op de planken had gespeeld, komt zijn samenspel met het konijn erg goed over. Bij een wat mindere acteur was 't hele gebeuren rond dit konijn volstrekt door de mand gevallen.

Stewart zegt in een interview dat het een van zijn favoriete filmrollen is geweest. Ook niet zoveel waarde aan hechten, het is tenslotte een publiciteitspraatje.

3,5 sterren

Heel bijzondere en merkwaardige film. Jaren 70 films hebben vaak een heel andere benadering, opbouw van het verhaal en een andere 'logica'. Deze film is daar een zeer goed voorbeeld van.

Het verleden van criminoloog Laurent Bermann komt in flashbacks voorbij. Het wordt echter niet geheel duidelijk wat zijn criminele achtergrond is, maar het gaat terug tot de Tweede Wereldoorlog. Wat wel goed overkomt is dat Bermann niet bang aangelegd is, anders was hij ook geen criminoloog geworden.

Het is voor de helft een romantische film, met de aantrekkelijke Katharine Ross als de dokter waar hij voor valt. Het leeftijdsverschil tussen haar en Montand is wel heel groot, dat vond ik wel wat storend (19 jaar).

Het is maar goed dat ik weet dat het een waargebeurd verhaal betreft, anders had ik er erg moeite mee gehad. Dan zou ik denken 'wat een overdreven en vergezocht verhaal'.

Dat is wel het fascinerende ook, hoe onwaarschijnlijk dom kun je als familie(s) zijn...

Wraak op wraak op wraak op wraak op wraak... Het waren wel enorme tokkies.

Het is nogal een herhaling van zetten, maar het boeit wel tot het eind. Al had het niet veel langer moeten duren.

De miniserie ziet er wel degelijk uit, maar heel filmisch is het niet.

Kevin Costner en Bill Paxton vertolken de excentrieke personages met verve.

Het toont wel een interessant tijdsbeeld. Wetshandhaving en berechting stond nog in de kinderschoenen, waardoor men blijkbaar eerder geneigd was / er mee weg kwam om eigen rechter te spelen, met alle gevolgen van dien...

Elke Poirot film met Kenneth Branagh scoort net onvoldoende bij mij, zo ook deze film.

Deze Poirot film is vrijwel geheel gesitueerd in een donker huis. Dat is aan de ene kant sfeervol, maar oogt tegelijkertijd wat monotoom. Er is een beperkt aantal buitenscènes in Venetië, zodat het allemaal wat studio-achtig over komt.

De whodunnit wordt een beetje plichtmatig afgehandeld.

De cast is aardig maar het is verder geen film die een blijvende indruk achterlaat.

Deze Miyazaki moest even wennen, maar daarna was ik helemaal om.

Verbluffend geanimeerd. Wat minder druk dan Spirited Away, meer buitenscenes. Daarin veel herkenning uit eerdere Miyazaki's.

Ik vind vooral de sfeer geweldig.

Het verhaal stelt niet zoveel voor, maar dat deert niet zoveel. Soms leek het deurtje in, deurtje uit wel op een klucht.

Erg leuke personages. Aleen is Howl beetje te verwijfd.

De scene op de grote trap is geweldig.

Leuke extra's op de dvd waar Miyazaki op bezoek gaat bij Pixar en de grote (transport)kat uit Totoro mee heeft genomen als cadeau.

Het scheelde dat mijn verwachtingen wat waren getemperd, want ik vond de film nog wel meevallen.

Ik denk dat deze film in de bios beter tot zijn recht komt dan op dvd / video.

Mooie beelden, prachtige locaties. Sfeervolle muziek.

De magie ontbreekt een beetje, althans, is niet in die mate die je van Kieslowski en Tykwer gewend bent aanwezig.

Ik ben geen echte Sigur Rós liefhebber. Ergens vind ik het wel mooie kwetsbare muziek, maar ergens vind ik het ook zielig gejank, dat na een paar nummers erg begint te irriteren / vervelen.

In Heima prachtige beelden van IJsland. Mooie cinematografie. De beelden passen erg goed bij de muziek.

De mensen van Sigur Rós zijn erg verlegen en erg bescheiden, soms een beetje op het irritante af. Doodgewone, maar sympathieke mensen. Erg veel hebben ze niet te melden, maar wat ze zeggen, komt recht uit het hart.

Vermakelijk.

Het is allemaal wat kinderlijk en jongensboek achtig, maar het werkt wel.

Niet hoogstaand en niet de ultieme film over de Elfstedentocht van '63.

Bijzonder luchtig voor een film over zo'n zware tocht.

Vooral Chava Voor in 't Holt viel me in het bijzonder op. Een leuke verschijning. Zij heeft van alle acteurs in deze film nog het meest een naturelle uitstraling.

De Scheepsjongens van Bontekoe is vooralsnog De Jongs beste film. Die was ook qua regie en visuele effecten beter dan De Hel van '63.

Helaas, wist me niet te boeien.

Ik zat me eigenlijk voortdurend te vervelen. Veilig NCRV drama. Het verhaal mist focus.

Drama over 'gewone' mensen kan heel boeiend zijn, maar hier wist het me nergens te verrassen.

MM trivia: hoofdrolspeelster Dana Vávrová is de vrouw van regisseur Joseph Vilsmaier. Toen ze trouwden in 1986 was zij 19, hij 47.....

Aantal mooie beelden, maar ze zijn over het geheel genomen nogal overgeromantiseerd.