Meningen

Melanie Lynskey als buurvrouw next door die niet meer weet waar ze het moet zoeken.

Ze grijpt in feite de inbraak aan om voortaan het heft in eigen hand te nemen.

Op haar zoektocht naar gerechtigheid ontmoet ze nogal wat weirdos. Alle mensen die ze treft zijn in feite bordkartonnen personages. De film is licht absurdistisch. Tot zeker halverwege was het zeker heel behoorlijk en op een leuke manier vreemd, daarna gaat het niveau helaas omlaag.

Het had allemaal nog wat absurder gemogen. Zoals Alex van Warmerdam in Schneider vs. Bax (2015) goed deed. Of tragikomischer. Zoals in Love Liza (2002)

Nu is het 't allemaal net niet. De film leek op een krappe voldoende af te stevenen maar het slappe einde levert uiteindelijk een verdiende 2,5* op.

Bijzonder origineel filmpje in Kaufman meets Gondry meets Wes Anderson stijl.

Ik was het absurde verhaal na driekwart van de film wel een beetje zat. Het kwam me allemaal net iets te geforceerd over, maar vermakelijk is het over het algemeen het zeker.

Aardig tussendoortje.

Een Black Mirror light speelfilm. Had wel iets meer power en tempo mogen hebben.

Duitsers en humor... Ik heb wel geglimlacht maar ik vind het komediegehalte net wat te kort schieten.

Voor deadpan humor is het net wat te stijfjes en is de intonatie en het tempo wat te monotoom.

Met dit gegeven had Alex van Warmerdam bijvoorbeeld meer gedaan.

Het beste van de film is Dan Stevens als de robot. Hij brengt een vleugje mysterie toe aan zijn rol.

Maren Eggert speelt overtuigend een doorsnee vrouw die uitgeblust is in de liefde en vastgeroest is in haar singelleven en alleen leeft voor haar werk.

Ik vond het echt geen moment spannend. Ik sluit me aan bij tovenaar en consorten.

Een standaard thrillertje met een leuke twist in het verhaal. Wel mooi vormgegeven, dat moet gezegd.

Verder nogal een zeer rommelig plot.

Goed geschreven, langzaam toewerkend naar een zinderende climax.

De politieke spelletjes worden hier in een boeiend schouwspel onder het vergrootglas gelegd.

Gosling laat wederom zien dat hij een van de beste acteurs is van zijn generatie.

Clooney in een wat minder sympathieke en minder opvallende rol, maar dat past hier.

Een topcast met de immer imponerende Philip Seymour Hoffman en een villeine Paul Giamatti. Marisa Tomei vind ik een goede actrice.

De score van Alexandre Desplat weet de spanning goed te benadrukken.

Een meesterwerk!

Indringend, pijnlijk en verpletterend oorlogboek door de ogen van een steeds gehavender personage. Kan het indringender? Nee.

Eerst kan hij nog praten, kan hij nog aanspraak doen op z'n gevoel voor humor. Is er de hoop. Een vriendinnetje. Schuilen en lachen in de regen. Dan is er enkel nog wanhoop.

Alleen op de wereld.

Vreselijke beelden. Letterlijk kijkend door de ogen, luisterend door de (aangetaste) oren van hoofdpersonage Florya is er geen ontkomen aan allesoverrompelende cinema.

Na afloop kwamen bij mij de tranen. Tijdens de film ben je net als Florya gevangen tussen de ellende. Steeds bang voor wat komen gaat, steeds hel en verdoemenis op de loer.

Net als Foute Vrienden zeer boeiend!

Jantje blijkt graag André Hazes nummers te zingen. Ondanks de titel gaat deze documentaire niet primair over Jantje, maar ook weer gewoon over de hele groep vrienden.

Iets minder interessant dan de twee vervolgdelen. Vooral omdat die films een langere tijdsspanne beslaan en er meer is gebeurd.

Maar al met al is deze documentaire een prima introductie van de vrienden.

De voice-over is trouwens vreselijk. Gelukkig doet Roy Dames die in de vervolgdelen zelf.

Zo'n beetje de meest aangrijpende documentaire die ik heb gezien.

Gerrit van Elst is in 1975 de rebelse zoon die zichtbaar geëmotioneerd en ongemakkelijk de juiste vragen stelt als hij op bezoek gaat bij zijn ouderlijk huis.

De enige zoon die ver van huis, ver van het platteland van zijn jeugdjaren, in Amsterdam filmmaker werd, dat kunnen zijn ouders maar moeilijk accepteren. Zijn ouders zijn nog compleet van het oude stempel en Gerrit heeft zich daar steeds volledig tegen afgezet. De botsingen en woordenwisselingen zijn aangrijpend en verduidelijken veel over hun onderlinge relatie.

Zijn moeder is altijd een week ziek als hij langs is geweest (dus komt hij nog 'maar' eens in de 8 weken). Gerrit heeft het er zichtbaar lastig mee.

29 jaar later is er veel veranderd. Gerrit zijn ouders zitten in een verpleeghuis. Zijn moeder is dementerend en weegt nog maar 40 kilo. Zijn vader zit in een rolstoel en moet soms aan de beademing.

Het is ontzettend bewonderenswaardig hoe hij met z'n ouders omgaat. Hij verzorgt ze alsof het zijn kinderen zijn. Erg ontroerend.

Het mooiste is dat hij nog prachtige gesprekken met z'n ouders kan voeren. De antwoorden op zijn vragen zijn eigenlijk stuk voor stuk fascinerend.

Ik raad erg aan om 'Mijn ouders en ik' uit 1975 eerst te zien. de film is een epiloog voor 'Ik en Mijn Ouders, Mijn Ouders en Ik'. De twee documentaires zijn als ying en yang. Ook in de film uit 2005 zitten beelden uit de film uit 1975, maar je mist dan toch een hoop.

Ik heb eigenlijk verder weinig woorden voor deze documentaire, zo ontiegelijk goed vind ik 'm. De film heeft me erg geraakt en ik heb niets op deze documentaire aan te merken.

Ik had verwacht dat Willem van de Sande Bakhuyzen iets bijzonders met euthanasie en het thema sterven en rouwverwerking zou doen. Dat is me erg tegen gevallen.

Ook blijkt maar weer eens hoe goed Simon is.

Het is weer een typisch Giphart verhaal. Het Giphart universum is lekker overzichtelijk, maar uitermate saai en voorspelbaar; Costa voor twintigers meets drama voor dummies.

Er is geen chemie tussen Carice en Tijn. Dat maakt hun relatie nog onwaarschijnlijker dan dat ie in het verhaal al is.

Carice is niet slecht ofzo, maar echt overtuigend is haar rol niet. Dat komt ook door het weinig bijzondere tegenspel van Tijn Docter. In de meer dramatische scenes valt hij toch aardig door de mand. Hij kan die scenes eigenlijk niet dragen. Hij is teveel een houten klaas.

De rol van de moeder, gespeeld door Catherine ten Bruggencate, is tenenkrommend slecht geschreven en gespeeld. Super toneelmatige rol.

De drie oudere vrouwen rollen uit Familie, Leef en deze film vertonen opvallend veel overeenkomsten. Zou Willem zo'n moeder hebben gehad? Het zijn dominante, gefrustreerde en continu mokkende ongelukkige vrouwen; ik hoop het niet.

Het is geen slechte film, maar Willem van de Sande Bakhuyzens laatste film is niet de waardige afsluiter geworden van zijn cariere waar ik op gehoopt had. Jammer.

Na Lepel opnieuw een teleurstellende Van de Sande Bakhuyzen film. Opmerkelijk dat een aantal acteurs onder hun niveau presteren. Hij was beter in het regisseren van ervaren theateracteurs. Bij het regisseren van 'filmacteurs' schiet hij toch wat tekort.

Antonie Kamerling is in deze film een lulletje rozenwater. Eigenlijk een ontzettende nerd. Kwam op mij over als een enorme sukkel.

Antonie Kamerling zou in de film schrijver zijn, maar ik achtte dit personage daar absoluut niet toe in staat. In de voice over die Kamerling ook spreekt stamelt hij quasi diepzinnige teksten. Lachwekkend gewoon.

Kortom, Antonie Kamerling speelt erg gekunsteld en levert nogal een matige acteerprestatie. Om maar niet te spreken van Beau van Erven Dorens. Laat hij maar een rolletje in GTST aannemen, want dit is niks. Hij is in de film (en in het echt ) een lullo. Ze hadden nog beter een van de lullo's uit Jiskefet kunnen nemen. Dat was nog geloofwaardiger geweest.

Angela Schijf speelt de femme fatale. Ze doet dit niet geheel onverdienstelijk (zeker in vergelijking met de overige acteurs), alleen had ik er wel af en toe moeite mee om dit te geloven, omdat zij meestal een beetje het lieve meisje is. Haar lieve stemmetje en voorkomen versterken dat.

De makers van deze film hebben een hedendaagse Turks Fruit willen maken, maar zijn daar mijns inziens absoluut niet in geslaagd. Ik denk trouwens wel dat er een doelgroep voor deze film is: de 16-jarige niet al te kritische BNN kijker die plat vermaak willen. Costa fans zullen deze film denk ik wel VET vinden

Ik vind deze Kurosawa een stuk onevenwichtiger dan ander werk van hem.

Toshirô Mifune vind ik in deze film overdreven zielig.

Zijn angst voor 'de bom' wordt op een erg simplistische manier overgebracht.

Bovendien, het gezeur van de familie om de bezittingen is net een toneelstukje.

Geen slechte film, maar voor Kurosawa's doen beneden niveau. Toch 3 sterren.

Ikiru heeft een geniaal openingsshot.

Een x-ray met kankergezwel van het hoofdpersonage. Een oude man (Watanabe) die aanstonds 30 jaar heeft gewerkt bij de gemeente, voornamelijk op routine en al documenten stempelend.

Wanneer Watanabe het slechte nieuws hoort gaat hij er op uit om het slechte nieuws te verwerken. Dit vind ik het mooiste deel van de film. Hij ontmoet een detectiveschrijver die 'm meeneemt naar allerlei uitgaansgelegenheden. Dat wordt zo mooi in beeld gebracht, meesterlijk! Stijlvol en prachtig om te zien hoe de oude man dit beleeft.

Het lied dat Watanabe zingt (zie boven songtekst) met begeleiding van piano vind ik het hoogtepunt van de film; ontroerend.

De scenes met zijn vrouwelijke collega zijn ook mooi.

De scene aan het eind van de film met Watanabe's collega's vind ik veel te lang. De film had aan kracht gewonnen als dat was ingekort, is mijn overtuiging.

Shimura (Watanabe) speelt een prachtrol. Toch werd zijn nederigheid en zielepotengedrag me op een gegeven moment wat te veel. Ik had graag gezien dat hij langzaam zou veranderen, nu hij 'het licht gezien had'.

Songtekst van het prachtige lied dat Watanabe zingt in de bar:

Life is so short,

Fall in love, dear maiden,

While your lips are still red,

And before you are cold,

For there will be no tomorrow.

Life is so short,

Fall in love, dear maiden,

While your hair is still black,

And before your heart withers,

For today will not come again.

Mooie quote van de detectiveschrijver die met Watanabe op stap gaat:

'I see now that misfortune also has its good side. Man finds truth in misfortune. Having cancer has opened your eyes to life. Men are such fools. They only realize how beautiful life is when they are face to face with death. And even those people are rare. Some die without knowing what life is. You're a fine man. You're rebelling against it. That's what impresses me. You've been a slave to life. Now you're trying to master it. Man's duty is to enjoy life. It's against God's will not to do so. Man must have a lust for life. Lust is considered immoral but it isn't. A lust for life is a virtue.'

Bergman moet deze film haast wel gezien hebben voor hij Wild Strawberries maakte, een aantal jaren later.

Beide films handelen over een oude man die terugkijkt op zijn leven en, belangrijker nog, uiteindelijk met hunzelf en hun leven in het reine komen.

Heel behoorlijke stilering en sfeerschets. Bijzonder inkijkje in een louche krantenscene met nepreviews, betaald publiek en beinvloeding. Dat is wel interessant om te zien. Depardieu past ook goed in dat wereldje.

Mijn aanvankelijke sympathie voor het hoofdpersonage verdween gaandeweg als sneeuw voor de zon.

Alles wat hij heeft bereikt zet hij ook weer op het spel.

Ik houd gewoon niet van films over zelf destructieve mensen, of het moet met een vette knipoog zijn (Fight Club).

Benjamin Voisin komt niet overtuigend over als hetero man.

Was dit een film van 90 minuten geweest dan had ik er denk ik wel een hoger cijfer aan gegeven. Het is iets te veel van hetzelfde.

Zeer indrukwekkende documentaire!

Ik kreeg vanaf het begin van haar verhaal meteen sympathie voor de vrouw.

Ze is zich (inmiddels) goed bewust van de tegenstrijdigheden en kan heel goed vertellen, nuanceert haar verhaal goed. Een prachtig document.

Ze deed me trouwens denken aan de oude Anna uit de Tweeling.

Raaaaaaarrrrrrr.

Idioot script dat nergens op slaat. Eerste kwartier is hopeloos, daarna wordt het wat beter. De film is op z'n best vermakelijk maar weinig filmisch; het heeft meer weg van een tv-serie.

Sigourney Weaver speelt wel aardig maar haar personage is ongeloofwaardig, maar dat zijn eigenlijk alle personages.

Na het zien van The Squid and The Whale wou ik graag meer films met Jeff Daniels zien, maar hier heeft ie een totaal oninteressant karakter.

Ja ongelovelijk mooi shot. Seidl had voor het eerst een goede cameraman tot zijn beschikking, en dat is te zien.

Veel filmischer dan Hundstage, maar nog steeds het rauwe en realistische waardoor het toch ook weer documentair overkomt.

Kan ik me wel iets bij voorstellen, maar mijn voorkeur gaat toch uit naar Hundstage.

Toen drie bepalende Hundstage acteurs ook in Import / Export opdoken, moest ik lachen en was ik me bewust dat ik naar een film zat te kijken. Dat vond ik wel erg jammer. Ik had toch liever drie andere acteurs gezien.

Het oude mannetje, de zuster en de broeder, ze acteren uitstekend, daar ligt het zeker niet aan.

Ook vind ik het een beetje jammer dat Seidl bepaalde thema's uit Hundstage vrij letterlijk heeft overgezet naar deze film.

Zoals die scenes met die Oekraiense prostituee en die Duitse man die haar ging commanderen en vernederen.

Dat is iets waar Solondz ook een beetje last van heeft.

Overigens was ik wel degelijk onder de indruk van Import/Export.

Ik wil 'm zeker weer zien en zal 'm ook op dvd aanschaffen.

Op de aftiteling stond achter de namen van de overleden 'sterfzaal' mensen een kruisje. Dat brengt de film nog weer pijnlijker nader tot de werkelijkheid.

Ik had iets meer van de film verwacht.
Het eerste half uur is erg sterk maar ik vind dat daarna de subtiliteit overboord gaat - in het plot en in het gedrag van Laurel Gray.
De (ogenschijnlijke) sterke vrouw van het begin van de film blijkt een labiele afhankelijke geldjager te zijn. Daar heb ik op zich geen problemen mee, maar de nadruk wordt ontzettend op haar personage gelegd. Dit komt haar acteerprestaties niet ten goede; ik vind dat Gloria Grahame de rol niet goed kan dragen.
Haar personage kent een stuk minder diepgang dan in het begin van de film en ik vind haar personage naarmate de film vordert steeds irritanter. Ik vind dat ze haar ambivalente gevoelens te nadrukkelijk en te hysterisch toont.
Ook vind ik net als Jordy de liefdesrelatie niet zo overtuigend.

Soms heeft de film wat (k)luchtige elementen, zoals de agent van Dixy die om de haverklap ten tonele verschijnt. Zulke types lopen ook veelvuldig rond in Wilder films.
De film lijkt op een verfilmd theaterstuk. Weinig locaties en weinig personages en de karakters die handelen volgens vaste stramienen.
1 man die vecht tegen vooroordelen en de buitenwereld en uiteindelijk ook vooral zichzelf. Het komt erg Capra achtig over. Het moraal van de film ligt er dik op, dat mag van mij wel wat minder zwart-wit.
Nu klink ik waarschijnlijk kritischer dan ik uiteindelijk over de film ben, want ik vind het een erg goede film. Net als Jordy vind ik dat met name te danken aan Bogart.
Ik houd wel van kapitein Haddock achtige personages!

In America loopt over van sentimentaliteit en schiet daarin nogal eens te ver in door.

Ik zou zelfs willen spreken van effectbejag. Daarnaast is het verhaal wat voorspelbaar.

Gelukkig is de film ook voor een redelijk deel degelijk drama dat bij tijd en wijlen aangrijpend is.

Zoals al eerder genoemd; de twee zusjes acteren subliem en zijn enorme natuurtalenten. Ze zijn in real life ook zusjes en daardoor zijn ze perfect op elkaar ingespeeld. Zij zijn de grote sterren van deze film.

Sterke film die een heel leuk sfeertje schept dankzij zwarte humor en mooie shots van Brugge.
Het idyllische Brugge als contrast tegenover een rauw maar bizar-komisch misdaadverhaal.
Het verhaaltje is misschien simpel, maar dat simpele plot is juist ook de kracht van de film en geeft ruimte voor een originele uitwerking, dus niet zomaar de zoveelste willekeurige misdaadkomedie. Er wordt inventief met de personages omgegaan die elkaar op bepalende momenten treffen. Ook de locatiekeuze is uitermate doeltreffend.
De filmcrew op het plein is een leuke vondst die op het eind zorgt voor meesterlijke beelden als Fiennes bijna het loodje legt.
Grote verrassing bij de acteurs vond ik Brendan Gleeson. Zo'n Engels acteur van de oude stempel, een prachtig acteur die met veel humor en perfecte timing een uitgebluste huurmoordenaar speelt. Ik ken 'm vooral van 28 Days Later en Harry Potter.

Net als de film Capote is ook In Cold Blood uitermate deprimerend.

Dat kan met dit thema ook haast niet anders, maar het plaatst mij op een afstand.

Cinematografisch is In Cold Blood erg vooruitstrevend. Als filmliefhebber is het erg genieten om al de creatieve vondsten te aanschouwen. Sommige scenes waren wat te donker, maar verder speelt de film perfect met licht en donker en contrast. De overgang tussen sommige scenes is erg mooi, ze vloeien slim in elkaar over.

Ik twijfel tussen 3,5 en 4 sterren. Ik geloof niet dat deze twee personages de moorden hebben gepleegd. Maar ja, kan er ooit een film zijn over dit onderwerp waar dat wel het geval is. Het is haast niet voorstelbaar, de daden die deze twee mannen voor een schamele 40 dollar hebben gepleegd.

Ruime 3,5 sterren

Als je dit leest zul je nooit meer op dezelfde manier naar de poster kijken:

'The two pairs of eyes pictured on the movie poster are those of the real killers, not the actors portraying them.' (imdb trivia)

Leuke film!
Vlot script, goed geacteerd, goede montage en goede regie. De film is een cynische/droogkomische kijk op het bedrijfsleven en carriere maken.
Dennis Quaid heb ik geloof ik nog niet eerder in een film gezien, of in ieder geval niet bewust. Goed acteur. Hij lijkt een beetje op Harrison Ford, maar heeft gelukkig wat meer gezichtsspieren.
Scarlett Johansson is weer "oud en vertrouwd" goed en mooi. Ze mag van mij iets meer varieren in de invulling van haar rollen. De lippenstift keuze was in deze film goed overigens....
De film duurde naar mijn gevoel net een paar minuten te lang. en hethet overdreven feelgood einde is een beetje zonde, maar soit, de film kan het net l hebben.
3,5 sterren.

Ja, Sam Neill is idd goed. Wat een heerlijke sarcast.

De eerste helft van de film is erg goed, jammergenoeg slaat de film daarna totaal om. Het verhaal wordt dan ontzettend ridicuul en alle logica wordt overboord gegooid.

De tweede helft is echt uitermate slecht.

Ik vond de film wat tegenvallen. Ik had het gevoel 115 minuten naar Cartoon Network te kijken.

Wel vermakelijk, maar meer ook niet.

Monsters Inc. blijft mijn Pixar favoriet.

Opmerkelijke man, die Cheval; een echte paradijsvogel.

Ik had wel te doen met zijn vrouw. Hij is al geen prater, zit hij ook nog dagelijks uren te bouwen aan zijn paleis.

En niet zomaar een bouwwerk. Al lijkt het aanvankelijk niet zo imposant, dat wordt het uiteindelijk wel.

Dat het waargebeurd is maakt het nog wel meer bijzonder.

Zijn leven is niet geheel zonder tragiek, maar hij blijft trouw aan zichzelf.

Ik had er iets meer van verwacht, maar het is zeker een hele kalme aangename film.

Quentin Dupieux houdt het bewust heel klein, dat is ook de charme van zijn films.

Ik heb een paar keer hard moeten lachen.

Wat ik wel een beetje mis is het type dialogen uit Van Warmerdam films. Hij mag zich wat dat betreft wel wat meer uitleven, het blijft allemaal erg minimalistisch.

Wat eerder gezegd is door anderen; de speelduur is perfect.

Gewoon prima vermaak en een passend en bevredigend einde.

Te voorspelbaar, maar degelijk.

De film wist me eigenlijk nergens te verrassen.

Vooral Jamel Debbouze (bekend van Amélie) vertolkt een interessant personage.

Wat een teleurstellend marginale rol van Mélanie Laurent (Inglourious Basterds) trouwens.

Een betere oorlogsfilm over een minderheidsgroepering vind ik Glory (1989)

Ik had eigenlijk weinig zin in nog een Capote film, maar hij is me alles meegevallen!

Het is gewoon een heel andere aanpak dan de Oscarwinnende film Capote. Op het eerste gezicht veel minder serieus van toon, maar voor je het weet kruipt Infamous alsnog diep onder de huid.

Aanvankelijk lijkt het op een Woody Allen parodie als Sweet and Lowdown, inclusief zgn. documentaireinterviews.

Deze Truman Capote is aandoenlijker en zachter. Zijn leed wordt iets minder goed invoelbaar gemaakt, maar diepgang ontbreekt hier allerminst.

De rol van Daniel Craig is van wereldklasse.

Infamous heeft me positief verrast.

Lege film over lege personages.

Dat is natuurlijk ook precies het thema. Dat kan boeiend zijn, maar dat vond ik hier niet.

American Psycho is vele malen beter en interessanter.

De poster is het mooiste onderdeel van de film.

Originele en vooral aparte film.

Hans Landa is veruit het leukste personage uit de film. Wat een geweldige komiek.

Ook Bridget von Hammersmark is een erg leuk personage.

Het is vaak net alsof de heren van Jiskefet hebben meegeschreven aan het script. Zo droog is het. Soms is het bijna een klucht.

Leuk al die talen die in de film worden gesproken. De taal blijkt vaak een humoristisch wapen.

Ik had meer spektakel verwacht. Er had wat mij betreft wat minder gepraat en meer actie in gemogen en meer verrassingen in het plot.

Het grootste minpunt aan Inglourious Basterds is dat je steeds het gevoel hebt; nu gaat het gebeuren, nu komt alles in een stroomversnelling en jetzt geht's los. Maar dat moment blijft eigenlijk, op een paar scenes na, uit.

Brad Pitt doet het leuk maar overstijgt het typetje niet.

De missie van de Basterds is eigenlijk maar bijzaak in de film. Dat had ik me heel anders voorgesteld. Ik had een of andere geheime missie verwacht met allerlei maffe avonturen.

Ik wil de film zeker nog eens zien. Ik dacht dat ik redelijk blanco naar de film was gegaan maar ik bleek toch allerlei verwachtingen te hebben. Wellicht valt de film daarom een volgende keer mee omdat je je dan meer focust op wat de film wel is, en niet wat hij niet is geworden.

In vrijwel elke Tarantino zit een verwijzing naar Nederland; in deze wordt Mata Hari even terloops genoemd.

Sfeervolle en duistere neo-noir.

Een overtuigende hoofdrol van Andrés Parra als zonderlinge journalist.

Een boeiend mysterie, waarbij de waarheid langzaam boven water komt.

Wel wat luguber af en toe.

Had wat meer humor en tempo mogen hebben.