Indigènes (2006)

Een subtiel en politiek statement, dit niet vertelde en dus vergeten brok geschiedenis: in de kern een oorlogsverhaal over discriminatie, waar men in de legers in de tweede wereldoorlog niet vies van was. Hier dienden bovendien Algerijnse soldaten in het Franse leger als kanonnenvoer.

Een goed geschreven, dito geacteerde en prachtig gefotografeerde film met naast het slagveld, ruimte voor emotie en een kleine romance

Tamelijk doorsnee oorlogsfilm over koloniale soldaten, die toentertijd een aanzienlijke rol hebben gespeeld bij de bevrijding van Frankrijk tijdens de Tweede Wereldoorlog omdat zij het vuile werk mochten opknappen. Film krijgt een extra lading mee vanwege de discriminerende houding van de Franse officieren tegenover deze soldaten. Stuitend, waardoor ik af en toe last kreeg van plaatsvervangende schaamte. Als tijdsdocument belangrijker dan als oorlogsfilm, met een onopvallend minirolletje van Mélanie Laurent.

Zeer knappe oorlogsfilm, waarin het menselijke primeert en ontroert, ook al zijn er meerdere, uitstekend gefilmde gevechtsscènes en er is ook aandacht voor discriminatie en rassenonderscheid. Bovendien is het toch interessant om weten over die inlijving van soldaten uit coloniale gebieden (hier Noord-Afrika), Indigènes genoemd-in het Franse leger. Zoals steeds (Bush, Hitler, Napoleon, Julius Caesar en duizenden anderen) werden er gevechtskrachten geronseld uit arme lagen van de bevolking. Mensen die hun leven zouden wagen om het toch beter te kunnen hebben dan voorheen. Al die gegevens worden keurig en netjes opgebouwd in een film met uitstekende acteurs, film die mij uitermate heeft geboeid. Ook de slotscène is ontroerend.

Aanvullend nog even hoe Frankrijk ze na de 2e wereldoorlog behandelde: "In 1959 werd door de Franse overheid een wet uitgevaardigd waardoor de pensioenen van militairen uit de koloniën naar hun geld konden fluiten. In 2002 werd de Franse regering bevolen door de EU om alsnog de pensioenen uit te betalen. Tot nu toe, 2006, hebben de achtereenvolgende regeringen dit naast zich neer gelegd en is dus tot minstens 2006 geen cent meer uitbetaald sinds 1959."

En dan na te gaan dat de jongens uit de koloniën in het begin van de film worden opgeroepen om het vaderland te bevrijden!

Wat de film betreft, afgelopen week heb ik 3 oorlogsfilms gezien en dit is een aardige middenmoot, die ook een stukje geschiedenis meeneemt over de inzet van Noord-Afrikaanse landen tijdens de 2e wereldoorlog. Dat is bij velen niet bekend is mij opgevallen, net als de paratroepers van Polen die in brigades werden gedropt in de slag om Arnhem.

De soldaten van Algerije in deze film worden knap neergezet en ook de locaties zijn mooi uitgezocht met een prima verhaal erom heen.

Een ruime 7!

Een belangrijk verhaal dat niet vaak genoeg verteld wordt, zoals zovele andere die niet passen in het plaatje dat men er destijds van had. Daar moeten we vanaf.

De correspondent schreef een vorig jaar nog een artikel waarin dit uitgezocht werd voor afro-Amerikaanse soldaten: Duizenden zwarte soldaten hebben Europa bevrijd, maar hun gezichten zien we amper als we de oorlog herdenken - De Correspondent .

Indigènes (2006) vertelt het verhaal van een groep Algerijnse soldaten die vechten voor Frankrijk. Dat slotakkoord hierboven dat knusse stoel beschrijft is illustratief, en mensonterend onacceptabel uiteraard.

Wat ik lees had het wel effect:

Te laat natuurlijk. Er is wel eens discussie of we ons moeten schamen voor zaken als ons koloniaal- en slavernij verleden, of dat we daar als latere generaties niet verantwoordelijk voor zijn. Een pittige discussie, maar het doet me hoe dan ook deugd wanneer dit soort misstanden zoveel mogelijk gecorrigeerd worden. Voor zover zulks achteraf nog mogelijk is, natuurlijk.

Het maakt Days of Glory niet beter helaas, maar dan nog is het zeker een kijkbeurt waard.

De film handelt over de 'weggemoffelde' geschiedenis van de in 1943 gemobiliseerde 233.000 soldaten uit Marokko, Tunesië en Algerije om Frankrijk (het 'moederland') te bevrijden. We volgen vier soldaten die na hun vrijwillige rekrutering in Algerije vanuit de verzamelplek in Italië via de Franse Provence en Rhônevallei naar de Vogezen trekken. Minstens 70.000 Indigènes (inlanders) zijn er gesneuveld. Het is dan ook terecht dat dit vergeten elementen uit de geschiedenis van de 2e wereld oorlog wordt verteld. Helaas is het de regisseur net iets teveel te doen om de maatschappelijk boodschap. (Frankrijk betaald de pensioenen niet) De film bevat dan ook veelal gedeeltes waarin wordt gefocust op de behandeling van de Arabische huurlingen door de Franse legertop. Dit was te delen ook wel terecht maar werd tot vervelens toe erbij de kijker ingepeperd. Het is pas in de laatste confrontatie met de Duitsers dat er spraken is van goede spanning. Het was dan ook best jammer dat er niet wat meer scenes waren over de daden van deze helden. Ondanks dat de film dus erg politiek geëngageerd was, was het ook zeker geen slechte film.

Film over de rol van de Noordafrikaanse soldaten in het Franse leger tijdens de tweede wereldoorlog. Drie mannen worden gevolgd die zich plichtsbewust inzetten en opofferen voor hun moederland en daar ook een minimum aan erkenning voor vragen. Het is vooral de beledigende behandeling van deze soldaten als tweederangsfiguren die hier centraal staat. Ze krijgen geen promoties (het blijven loze beloftes), krijgen geen verlof om familie of vrienden te bezoeken en hebben zelfs geen recht op dezelfde voeding als de Fransen. Nog sterker is die pied noir, sergeant Martinez, die in een pakkende scène zijn Arabische moeder verloochent.

Daar stopt het niet en de Franse militairen vonden duidelijk dat ze de onderdanen uit hun kolonies niks verschuldigd waren, terwijl ze de woorden égalité en fraternité elke dag opnieuw hoog in het vaandel dragen. De vergeten enfants de la patrie waren niet meer dan kanonnenvoer. Een film waarbij het onrecht in enkele scènes tegen het hart stuit maar zoals joolstein en gauke terecht zeggen, toch meer een politiek statement dan een heroische oorlogsfilm. Voor mij raakte deze film wel de juiste gevoeligheden aan. Laatste actiescène in het Elzasdorp was erg sterk!

Aardige oorlogsfilm. Het verhaal is minder bekend en prima dat daar op deze manier aandacht aan wordt besteedt. Helaas is men iets te veel gefocust op de politieke boodschap wat wel wat ten koste gaat van de vaart en spanning van de film. De boodschap is duidelijk maar toch weet de film de kijker niet goed te raken. De slotscène wel en is eigenlijk het hoogtepunt van de film. Ijzersterk, vol spanning en mooi in beeld gebracht. Veder is het acteerwerk in orde en visueel ziet de film er vakkundig uit. 3.5

Ik had echt nog nooit van deze oorlogsfilm gehoord, maar wat een onverwachte meevaller is dit zeg. Nog maar zelden heb ik oorlogsfilms gezien waar de Moslims voor de Franse vochten tegen de Duitsers. Het blijkt ook nog op ware feite gebaseerd te zijn. Het verwonderd me niks dat die Marokkaanse en Algerijnse soldaten uitgebuit zijn. Zo is het nog altijd geweest. Wel hun leven opofferen voor de bezetter van hun eigen vaderland, maar dan niet dezelfde behandeling dan de Franse soldaten krijgen. Zelfs hun post werd achter gehouden. En wat laten ze zich kennen door de welverdiende pensioenen niet uit te betalen. Echt triest. Deze film al ruim 16 jaar oud en ik wist niet van het bestaan. Toevallig kwam ik deze film tegen omdat ik de lijst met films waarin Jamel Debbouze gespeeld heeft zat te bekijken, en zo zag ik deze titel staan. En omdat de film een vrij hoge waardering krijgt werd ik toch nieuwsgierig. Totaal geen spijt dat ik deze gekeken heb. Een dikke aanrader.

Een feit uit WWII dat men tracht weg te moffelen. Een eerbetoon aan Noord-Afrikaanse soldaten zoals Algerije en Marokko die puur dienden als kanonnenvoer en die tijdens de oorlog en daarna werden gediscrimineerd. Geen tomaten, geen verlof en promoveren tot een hogere rang was niet aan de orde voor soldaten uit die regio's. Ze moesten wel hun leven geven voor de bevrijding van Frankrijk. Ook na de wereldoorlog weigerde Frankrijk om hun pensioen uit te betalen. De hele film volgt men 4 Algerijnse soldaten. De nadruk ligt vooral op het discriminerende. Pas op het uiteinde is het nog spannend wanneer ze een klein dorp in de Elzas verdedigen tegen de Duitsers. Het gaf me een "Saving Private Ryan" gevoel. Toch wel een schitterende film.

4*