Meningen

Een heerlijke film!
De sfeer is zo prachtig; het sepia filter en de prachtige natuurshots in combinatie met de perfecte score; een van de meest sfeervolle scores.

De drie hoofdrolspelers zijn een maf trio. Dit is denk ik de leukste Clooney rol die ik ken. Die haargelobsessie is erg grappig, ook als hij een keer wakker schrikt en in paniek roept 'my hair!'.
John Turturro heeft vrij weinig tekst, da's wel een beetje jammer. Tim Blake Nelson is de perfecte schlemiel.
John Goodman bewijst weer eens een van de beste bijrolacteurs te zijn. Grappig om te zien hoe ze die klap op hun kop niet zien aankomen en zodra Goodman met die tak in aanslag staat en er al een heeft neergemept, Clooney volledig verrast stijf stil staat.
Die bankovervaller is trouwens ook erg geestig. Vooral op het moment dat hij afdruipt met depressie.

Voor elke Coen film die je kijkt is de tweede keer dat je de film ziet een bijzondere ervaring. De natuurlijke neiging om de eerste keer vooral op het plot te letten, maakt dan meer plaats voor genieten van karakters en sfeer.
Ik zag de film een paar jaar geleden voor het laatst. Deze week gezien op een zwoele zomeravond met de deuren en ramen open. Dat surround windje past goed bij deze film.

4 sterren, maar ik neig sterk naar 4,5

De wonderlijke nostalgische wereld van Odd Horten.
Ogenschijnlijk gebeurt er niet zoveel in de films van Bent Hamer. Maar dit is slechts schijn en op het eerste gezicht.
O´Horten toont heel fijnzinnig een soortement ode aan de gewone man.
Een man die jarenlang heeft geleefd voor zijn vak, en waarschijnlijk tevreden was met zijn bestaan als machinist, hoewel het een eenzaam leven geweest moet zijn.
Na zijn pensionering is de kapstok waar hij zijn leven aan had gehangen weg. Toch zet dit juist een aantal toevallige komische en aandoenlijke gebeurtenissen op gang. Eigenlijk wordt hij weer net wat meer mens, en begint hij op eigen wijze een wonderlijk avontuur.
Prachtige shots van de trein in het sneeuwrijke Noorse landschap, en het in- en uitrijden van een donkere tunnel. Dat laatste kan gezien worden als metafoor voor de eindigheid van het leven.
Springt hij nou de dood tegemoet vanaf de skischans, en zijn de laatste beelden een soort droom? Je kunt er in ieder geval meerdere kanten mee op, wat ik mooi vind.

Unieke jaren 60 heistfilm vol verwijzingen naar actuele gebeurtenissen zoals de Algerijnse Oorlog en officieren die verschillend met dat trauma om gaan.

Een keiharde film met noir invloeden en cynische personages, met in het middelpunt de beeldschone Marisa Mell in hippe sixties decors. Zij is ook te zien in talloze reclameuitingen en billboards die in de film te zien zijn. Heel bijzonder.

De film is met veel contrast in zwart-wit gefilmd, ondersteund door een sterke score van Pierre Jansen.

De scène in een desolaat kustplaatsje met een voorbijrijdende rouwstoet met paard en wagen is een van de hoogtepunten.

De film werkt heel rustig toe naar de climax die erg verrassend is.

Erg sterke apocalyptische sciencefiction film, die bijzonder mooi in beeld is gebracht.

Het is een beetje de blockbuster variant op Moon (2009) (die ik ook erg sterk vond), maar dan met meer spektakel, en meer actie.

Het had wat meer diepgang mogen hebben. Het einde is misschien net iets te gemakkelijk en te plat en doet afbreuk aan het mysterie.

Vermakelijke nonsens.

Seth Rogen is geknipt voor deze rol. Hij heeft wel in meer melige komedies gespeeld, maar dit slaat alles.

I Served the King of England is eigenlijk een moderne variant op het slapstick genre.

De hoofdrolspeler is een clown met weinig dialoog. Bijna alles lijkt hem te overkomen en alle handelen gebeurt uit kinderlijke naïviteit en verwondering. Het doet denken aan Chaplin en Keaton.

De beeldtaal is ook duidelijk geinspireerd op de oude stomme films, bijvoorbeeld de vele beeldversnellingen. De beelden en locaties zijn erg sfeervol en de muziek is dat ook.

Het verhaal van de oudere Dite komt helaas niet zo goed uit de verf.

Hij ontmoet een leuke dame, maar daar komt geen vervolg op.

Mij is niet helemaal duidelijk wat de schrijver met dit deel van het verhaal bedoeld heeft. Wellicht wordt dat in het boek wat duidelijker.

Ook vind ik de oudere Dite een stuk minder interessant en een wat saaie piet.

Er is veel vrouwelijk schoon te zien. Jammer alleen dat het veelal bejaarde mannen betreft die deze vrouwen beminnen.

Het is een heel aparte en originele film, die luchtig komisch is en prima vermaakt.

Grappig trouwens dat het oude Nederlandse merk Van Berkel prominent in de film voorkomt.

Een 2 voor de moeite. Want laten we eerlijk zijn; dit voelt amper als een film aan.

De meeste moeite lijkt gestoken te zijn in het pak van Acda en de locatie. Een vrijwel nietszeggende Ode aan Sorrentino.

Leuke lichtvoetige film.

Ik ben een Catherine Frot fan en dit is weer zo´n rol die haar op het lijf geschreven is.

Het einde is wat flauw, maar verder is het erg aangenaam kijkvoer.

Stijlvolle film die nogal veel van Tom Ripley leent. Ik begon me steeds meer aan die Albin te ergeren, wat een enge en verwaande gast. Ik snap ook niet dat het echtpaar deze stalker maar blijft ontvangen en hem als een vriend beschouwt. Het haalt het bij lange na niet bij The Talented Mr. Ripley, maar is toch de moeite waard eens te zien, al was het maar voor Stéphane Audran.

Prachtige en sfeervolle film naar het beroemde boek van John Steinbeck.
Malkovich speelt zijn rol met veel overtuiging. Het wekte bij mij veel medelijden op voor zijn personage. Hoe hij zijn obsessie voor hun gezamenlijke droom uitbeeldt is ontroerend.
De film beeldt goed uit hoe de arbeiders vroeger op het land te werk gesteld werden, met weinig rechten, als moderne slaven. Wel betaald, dat nog wel.
De scènes met de zoon van de eigenaar zorgen voor de nodige spanningen, maar met name de scènes met zijn vrouw, die maar niet kan begrijpen waarom ze nou niet even gewoon kan komen buurten bij de mannen. Sherilyn Fenn speelt de rol van eenzame vrouw goed, die zich stierlijk verveelt.
De rol van Ray Walston als breekbaar oud mannetje is ook mooi.
De onvermijdelijke tragische ontknoping is precies zoals die moet zijn. Het kon gewoon niet steeds net goed blijven gaan, althans helaas zat dat er niet in... Hoe George hem uiteindelijk 'verlost' is wrang maar op dat moment het beste voor Lennie en een daad van een man met een groot hart.

Degelijke Britse heistfilm en origineel is dat het hier ook om een undercover operatie gaat georganiseerd door Scotland Yard.
De criminelen zijn goed gecast. Ze hebben een solide organisatie en de undercover agent heeft een pokerface die hem goed van pas komt, dus hij mengt zich met vrij veel gemak in de organisatie.
Wat ik niet snapte is dat Scotland Yard onnodig veel risico neemt door meermaals langs te gaan bij het verblijfadres van Layton en hem daar te spreken. Dat lijkt me nogal knullig overbodig risico.
Ook al omdat uiteindelijk blijkt dat Ruth Lombard de bezoekende Scotland Yard agent nota bene herkent, van een eerdere operatie tegen haar vorige vriend. Zoveel risico zou Scotland Yard toch niet lopen door precies dezelfde agent weer naar deze zaak te sturen. Beetje ongeloofwaardig.
De film heeft een relatief korte speelduur die prima bij de film past.

Zwaar misdaaddrama. Erg grauw en donker, met zo'n verstikkende jaren '70 sfeer.

IJzersterke rol van Sean Connery.

De verhoorscènes zijn erg goed, maar de film is helaas wat te monotoon.

Ontzettend grappig!

Ik vond 't ook zeer herkenbaar. Behandelt hetzelfde thema als Jiskefet's Debiteuren Crediteuren.

Hilarisch die scene's over die man met die rode nietmachine, Milton, die steeds verder het pand uit wordt gedreven.

Toch wel een bijzondere film.

De camera lijkt steeds achteloos op een plek te zijn geplaatst, maar wel op een strategische plek.

Het lijkt net een verborgen camera en dat je getuige bent van levensechte situaties, het komt heel realistisch over.

Sociale situaties en groepsdynamiek wordt heel goed invoelbaar en herkenbaar in beeld gebracht.

Ik ben benieuwd naar meer werk van deze regisseur.

Wederom een leuke film rondom het Stig-Helmer personage.

Het is allemaal vrij braaf en gemoedelijk, maar dat maakt deze films ook tot ideaal ontspannen kijkvoer.

Na het ontslag bij de broodrooster fabriek komt Stig Helmer terecht in de stadsreiniging. Dit blijkt hem toch wel goed te liggen.

Leuk dat de film zich ook deels in Schotland afspeelt en dat Jimmy Logan als golfgoeroe opduikt.

Dit geeft wel leuke wisselwerking met Stig Helmer en co.

Het verhaaltje is verder wat onnozel, maar ik heb me er toch weer prima mee vermaakt.

Luchtige en gemoedelijke film over twee jochies, en breder gezien over een kleine overzichtelijke gemeenschap in een buurtje met kleine 'bordkartonnen' huisjes met schuifdeurtjes dicht tegen elkaar, met erg weinig privacy en veel roddel en achterklap.

Het zwijgen van de jochies brengt onbedoeld wat misverstanden in de wereld.

Het is volgens mij de eerste Ozu die ik zie in kleur. Dat is wel eens verfrissend, omdat veel Ozu films er praktisch hetzelfde uitzien.

De jochies zijn grappig, maar soms ook onuitstaanbaar. Ze lijken alleen te leven voor hun twee obsessies; (de afwezigheid van) tv en scheten laten.

Bill Burr maakt een Judd Apatow film.

Bill Burr kan hier prima zijn stand-up grappen in kwijt. Het gaat een beetje te veel over het (anti-)woke gebeuren, waardoor het een beetje een gimmick wordt.

Het is misschien wat voorspelbaar, maar het kijkt makkelijk weg.

Onbekende vrouwelijke cast, maar ze doen het prima.

Fikse tegenvaller.

Een interessant gegeven, maar het is een film zonder interessant verhaal. In vampierenfilms wordt wel eens meer en wat leukers gedaan met 'onstervelijkheid'.

De bordkartonnen personages weten niet echt te boeien en de acteurs lepelen allemaal ongeïnspireerd hun teksten op.

De actie in de film maakt het ook niet beter, vooral omdat het totaal niet spannend is.

Visueel maakt The Old Guard geen indruk. Het ziet er soms zelfs erg goedkoop uit.

Het is al met al toch wel zonde van de 'grote' acteurs.

Meest opvallend is dus nog het kapsel van Charlize Theron en de Belgische en Nederlandse inbreng van Schoenaerts en Kenzari. Maar zij zullen vooral content kunnen zijn met het opgestreken salaris.

Originele prent over een charismatische oude dief.

Degelijk, maar toch ook wat saai. Solide vertolkingen, maar spannend is het helaas nooit. Als het niet was gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen, zou je denken hoe kan het dat banken zo makkelijk overvallen kunnen worden...

De editor lijkt Alzheimer te hebben. Alles springt voortdurend heen en terug in tijd. Het is daardoor rommelig.

Rerchercheur Casey Affleck maakt meer indruk als family man dan als rechercheur. De hele film denk je; waar zit je met je hoofd?

Het langgerekte einde is merkwaardig en zet de kijker een aantal keer op het verkeerde been.

Allereerst: een geniale rol van Richard Dreyfuss. Zijn levensfilosofie is prachtig. De commentaren op elke afzonderlijke zin treffend en komisch tegelijk.

Ik vond de film prachtig beginnen. Alleen, zodra de over the top acterende Timothy Spall en Hugo Weaving in het spel kwamen, verdween bij mij de zorgvuldig opgebouwde magie. Erg jammer.

Gelukkig werd de film naar het einde toe, toen Dreyfuss weer in zijn eentje was en in zijn element, weer heel mooi. Het kat en muis spel met de jaguar en de flashbacks die hij krijgt door allerhande prikkels maken het een prachtig laatste deel.

3 sterren voorlopig

Hier ben ik het grotendeels mee eens. Om deze redenen vond ik het eerste uur zo sterk.
In het tweede uur komt er een slap speurtocht verhaaltje, met kitscherige flashbacks en overdreven symboliek. Ook was ik net als Onderhond de rariteiten zat. Vanaf het moment dat iemand met een doormidden gebroken cd vermoord wordt, begon ik het een vervelende 'gimmick' te vinden. Zo van; wat zullen we nu eens voor extreems bedenken.
Maar goed, het schijnt dus op een manga gebaseerd te zijn? Daar passen die overdreven dingen natuurlijk wel bij.
De klassieke muziek bij de flashbacks vind ik behoorlijk misplaatst.
Gemengde gevoelens dus over deze film, maar toch zeker 3,5 sterren
De vorige film van Chan-wook Park, Sympathy for Mr. Vengeance, had ook al zo'n opmerkelijk kwaliteitsverschil tussen het eerste uur en de rest van de film. Die startte ook goed, maar die film zakte finaal in. Bij Oldboy is het verschil niet zo enorm en die blijft tot het einde aan op z'n minst vermakelijk.
Zoals iemand al zei; Chan-wook Park heeft een goed scenario nodig, en hij maakt nog eens een meesterwerk.

Teleurstellende Disney.

Ik had hier echt meer van verwacht en keek hier naar uit.

De animatie ziet het er Disney-onwaardig uit. Het oogt meer als een tv-serie, dan als een volwaardige feature film.

Het zwerfkatje is wel leuk, maar heeft opvallend weinig tekst en inbreng in de scènes.

De honden hebben een veel grotere rol, maar echt grappig of leuk vond ik die niet.

Het verhaaltje is helaas ook erg pover, en wist me nauwelijks te boeien.

Ik kom dan helaas ook niet verder dan 2*

Min of meer het officieuze vervolg op Metaal en Melancholie.

Die film vond ik veel beter. Ik vind de mensen in El Olvido niet allemaal even interessant. De herhaalde vraag over de presidenten die ze gekend hebben levert te weinig boeiende verhalen op.

Het zijn vooral de kleine dingen die documentaires van Honigmann zo mooi maken, en de passie. Die vond ik in El Olvido minder terug dan in haar eerdere werk.

Het niveau van sommige straatartiesten was beschamend.

De vrouw die zegt dat haar kinderen niet voor haar hoeven te werken, die zegt dat haar kinderen gewoon wat op straat spelen, komt niet erg geloofwaardig over. Een van haar kinderen is nota bene verongelukt en toch laat ze haar andere dochters weer op straat werken.

De toon in Om det Oändliga is nog wat zwartgalliger geworden en soms is het tragikomische aspect vrijwel afwezig.

Prachtige soms magisch mooie stylering, maar dit deel heeft wat minder goed uitgewerkte scènes dan het voorgaande deel, dat mijn favoriet uit de reeks is.

Enkele scènes schieten er wat mij betreft bovenuit. De laatste dagen van Hitler in de bunker, die geïnspireerd is op een schilderij uit 1946 van Kukryniksy.

De scène afgebeeld op de poster is een ode aan het schilderij Over Vitebsk (1913) van Marc Chagall.

(bron IMDb trivia)

De dansende meisjes vormen een onverwacht maar zeer leuke lichtvoetige afwisseling.

De scène met de soldaten die worden afgevoerd naar Siberië is echt uitzonderlijk mooi in beeld gebracht, meesterlijk gedaan.

Sterk drama.
De film is net als Magnolia opgebouwd uit verschillende verhalen die door elkaar heen verteld worden.
De acteerprestaties zijn erg goed en de personages zijn goed uitgediept. Het is vooral een praat/ruzie-film met weinig filmische elementen.
Jammer van het wat geforceerd overkomende happy end.
Ruime 3,5 sterren

Ik houd wel van een Franse klucht op z'n tijd.

De meeste kluchten zijn erg flauw, en deze is eigenlijk net wat te flauw, maar het kijkt erg makkelijk weg.

Het is een pikante klucht, waar regelmatig de kleren uit gaan. En veel deurtjes die geopend en gesloten worden, om maar niet betrapt te worden.

Jean Lefebvre speelt hier een niet geheel sympathiek personage, want hij is enorm egoïstisch.

Ik ging toch wel terug verlangen naar Fawlty Towers, want het niveau is hier wel erg laag.

Krappe 2,5*

Brando intrigeert en imponeert!

Hij maakt deze film voor mij bijzonder. De overige karakters kennen nogal wat stereotypen, Brando steekt er duidelijk bovenuit met zijn unieke bedroefde blik en hese stem.

Het verhaal van de film zou me zonder Brando niet zo interesseren en het kent weinig verrassingen.

De muziek zet soms wat te dik aan op sentimentele momenten.

Op zich een mooi uitgangspunt; personages die je in de film over meerdere jaren volgt en zo beter leert kennen.
Maar of je ze hier écht beter leert kennen, dat gevoel had ik niet zo. Het blijven vrij oppervlakkige en ietwat eigenaardige personages. Ze maken wel een ontwikkeling door, maar voor die jongeman is dat helaas alleen niet zo'n positieve ontwikkeling... Dat leidt tot botsingen, maar ze verliezen elkaar niet uit het oog.
Of ze wel goed bij elkaar passen is de vraag die continu de vraag die personages ook lijken te stellen.
Het is een boeiend verhaal, met voldoende wendingen, maar echt imponeren deed het mij niet.
Een onverwacht triest einde.

Het is erg aangrijpend wat er is gebeurd, maar echt hoogstaand is de documentaire niet.
Er is veel archiefmateriaal bewaard gebleven en daar hebben de makers dankbaar gebruik van gemaakt om een stap-voor-stap samenvatting te presenteren.
Het is wel bijzonder dat ze de enige nog levende dader hebben weten opsporen en kunnen strikken voor een interview.

De Nederlandse weduwe vertelt een aantal mooie dingen over haar man; hij zag het schermen als ultieme manier om toenadering te bereiken tussen de volkeren, als een soort katalisator Ook mooi het verhaal van zijn toenadering met Palestijnse volleyballers op de Spelen.

De blunders van de Duitse autoriteiten zijn oneindig lijkt het wel. Dat er in Munchen geen commando's of getrainde scherpschutters voorhanden waren, dat is haast niet te geloven.
Er niet bij stilstaan dat ook de daders alles op tv kunnen volgen.
Het geforceerd door laten gaan van de Spelen. Doelbewust de daders laten ontglippen, waarna die werden onthaald als helden. etc. etc.
Omdat je de afloop van het drama weet, is het allemaal wat minder spannend.

Een van Jack Nicholson's beste rollen!

Knappe film met een goed opgebouwd verhaal. Naarmate de film vordert wordt de film steeds interessanter.

Het einde is origineel, had ik niet zo verwacht.